↑
Spring naar inhoud

Onwillige lat-vriend

Beste Beatrijs,

Sinds vijf jaar heb ik ‘kennis’ aan een man op wie ik stapelgek ben, maar die er niets voor voelt om ooit te gaan samenwonen. Hij wil dat we elkaar twee keer per week zien, en dat is alles. Ik ben inmiddels 50 jaar (hij is 52) en ik wil niet de rest van mijn leven alleen blijven wonen. Ik zou het heerlijk vinden om huis, bed, leven, liefde te delen en ik heb het idee dat ik een man hierin ook veel te bieden heb.

Dit verschil in behoefte is een steeds terugkerende oorzaak van ongenoegen tussen ons. Uiteindelijk ging hij die problemen aanvoeren als reden om niet met me te willen samenwonen. Een aantal keren heb ik voorgesteld om met de relatie te stoppen, maar steeds wist hij me ervan te overtuigen dat onze vriendschap toch nog heel veel waarde heeft en dat we dat niet moeten weggooien.

Ben ik te star en moet ik mijn ‘dromen’ laten varen? Sinds enige tijd proberen we een ‘normale vriendschap’ te hebben. Maar daar heb ik het ook moeilijk mee, omdat ik nog steeds van hem houd en me nog steeds afgewezen voel. Bovendien hebben we wel nog steeds een seksuele relatie, zodat het lastig is hem los te laten en alleen maar als een gewone vriend te zien. Wat raadt u aan?

Breken of doorgaan?

Beste Breken of,

U moet hem heel snel de laan uit sturen. Uw beider wensen lopen tezeer uiteen. Uw vriend wil niet met u samenwonen, ook niet op termijn, terwijl u daar juist wel naar streeft. Zoals het nu gaat, worden zijn wensen exact ingewilligd (elkaar niet meer dan twee keer per week zien plus seks) en worden de uwe veronachtzaamd. Door middel van seks houdt hij u aan het lijntje en dit verhindert u om om u heen te kijken en mannen tegen te komen die beter bij u zouden passen. Kortom, hij bepaalt volledig hoe de relatie eruit ziet en u hebt niets in te brengen. Dit noemt men ook wel ‘uitbuiting’.

U komt met deze man niet verder en u wordt er niet gelukkiger op. De optie ‘gewone vriendschap’ (zonder seks) is zinloos, want u bent allebei aan die seks gewend, dus dan komt het toch elke keer weer zo ver. Dit soort seks verbindt niet maar houdt u gevangen. Geef uw vriend de bons en ban hem voorgoed uit uw leven. Alleen zo kunt u de ruimte en de rust voor uzelf creëren om op zoek te gaan naar een man met wie u wel een gelijkwaardige verhouding kunt opbouwen.

Uitmaken geeft pijn en verdriet. Toch zal het in uw geval ook een bevrijding betekenen. Niet alleen zult u het genoegen smaken voor de verandering zelf eens te bepalen wat er gebeurt, u zult ook merken dat het prettiger is om zeker te weten dat u nergens meer op hoeft te rekenen dan altijd maar vergeefs te blijven hopen.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met , .

rev="post-1737" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 31 oktober 2003 12:50

Kraamfeest, geen kraambezoek

Beste Beatrijs,

In november verwachten wij ons derde kindje en we hebben deze keer geen zin in maanden lang kraambezoek. Daarom willen we een kraamfeest geven. Nu voorzien wij dat er toch mensen zullen zijn, die denken dat die uitnodiging niet voor hen geldt en dat zij natuurlijk wel eerder, langer of alleen op bezoek mogen komen. Hoe lossen we dit netjes op? En wie kunnen we dit wel toestaan en wie kunnen we dit beleefd weigeren?

Allemaal tegelijk graag!

Beste Allemaal tegelijk,

Ik vraag me af of een kraamfeest wel zo’n goed idee is. Als u pakweg twintig mensen uitnodigt, is het toch een hele organisatie om drank en eten en gezelligheid te bieden. Een heel feest in huis met een pasgeboren baby lijkt me veel inspannender dan af en toe een paar mensen op kraambezoek. En inderdaad, de trotse grootouders, uw eventuele broers en zusters, uw beste vriendin, een nieuwsgierige buurvrouw zullen helemaal niet willen wachten tot u eindelijk eens een feest organiseert om de baby te showen. Die willen natuurlijk heel snel na de geboorte even langskomen.

Bedenk dat een kraambezoekje officieel heel kort is: een half uur. Er wordt beschuit met muisjes geserveerd, een kopje thee of koffie, en dat was het wel. Geen ‘we blijven hier eens lekker plakken, doe mij nog maar een biertje’-gedoe. Na drie kwartier kunt u gerust aan het bezoek vragen om weer te vertrekken, want als net bevallen moeder staat uw hoofd niet naar gasten entertainen, daar heeft iedereen begrip voor.

Afgezien daarvan loopt het bij een derde kind meestal heel wat minder storm dan bij een eerste of tweede baby. U zult zien dat allerlei mensen die bij vorige baby’s op de stoep stonden, het nu laten bij een kaartje of een telefoontje. Als u een officieel feest gaat organiseren, krijgt u die allemaal op uw dak, terwijl ze anders misschien waren weggebleven.

Artikelen in Festiviteiten, Visite, Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met .

rev="post-889" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 31 oktober 2003 00:44

Alleen met oudjaar

Beste Beatrijs,

Ik ben alleenstaand, maar beschik gelukkig over een goede vriendenkring. Een groot deel van mijn vrienden heeft een gezin, wat de vriendschap verder totaal niet in de weg staat. Toch heb ik regelmatig een probleem op Oudejaarsavond. Ongeveer de helft van de keren word ik door vrienden uitgenodigd, maar de andere helft van de keren is het op een gegeven moment half december en weet ik nog niet hoe ik Oudejaarsavond zal vieren. Zelf uitnodigen is niet zo’n goed idee: een gezin spreekt dan liever af met een ander gezin met kinderen. Ik wil gewoon graag ergens op bezoek zijn met meer mensen die avond. Ik wil tegelijkertijd mensen niet lastig vallen die misschien iets anders van plan zijn.

Op zoek naar een plaats in de herberg

Beste Op zoek,

Oudjaar is misschien nog wel meer dan Kerstmis een avond om qua gezelligheid onder de pannen te zijn. Het is waar dat veel gezinnen dan vaak de deur niet uit willen, tenzij naar een huis waar ook andere kinderen zijn, dus zelf uitnodigen is niet handig voor u.

Steek in de komende weken uw licht op om duidelijkheid te krijgen of er ergens nog iets te gebeuren staat. Informeer terloops bij uw vrienden of ze ‘nog iets van plan zijn met oudjaar’. Veel mensen ontvangen graag gasten op die avond, maar stellen het uitnodigen uit tot het laatste moment, omdat ze het informeel en kleinschalig willen houden. De een zegt misschien: ‘We zijn dan het land uit’, de ander zegt met een beetje geluk: ‘Niets bijzonders, we zitten thuis, maar je bent vanzelfsprekend welkom.’ Onder goede vrienden is het absoluut gepermitteerd om te vissen naar een uitnodiging, als het om oudjaar gaat.

Om eenzaamheid met oudjaar tegen te gaan zouden stellen en gezinnen die nu al weten dat ze die avond thuis zitten hun alleenwonende vrienden even moeten inseinen. Zo’n uitnodiging klinkt even terloops als uw gehengel: ‘We willen je zeker niet van een of ander swingend feest afhouden, dus voel je niet verplicht, maar bij ons zitten we met een klein gezelschap tv te kijken en toastjes te eten, en je bent van harte welkom.’

Artikelen in Feestdagen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-83" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 31 oktober 2003 00:39

Verliefd op een ander

Beste Beatrijs,

Ik ben een man van 43 jaar, met twee tienerkinderen. Vorig jaar kreeg mijn vrouw een burn-out en werd mijn vader ernstig ziek. Ter afleiding heb ik mijn ouwe hobby (muziek) weer opgepakt en met volle overgave. Vorige maand moest ik voor mijn werk een zware managementtraining volgen. Bij die training ontmoette ik een vrouw. Ik ben smoorverliefd geworden. Zij is een gescheiden vrouw die sinds tweeënhalve maand een nieuwe vriend heeft. We hebben veel telefoongesprekken en ontmoeten elkaar regelmatig. Ze heeft onlangs gezegd dat zij ‘als ze niet op de rem stond, als een blok voor mij zou vallen.’ Zij wil haar huidige vriend geen pijn en verdriet aandoen en de relatie een kans geven. Wat moet ik met deze situatie?

Verliefde manager

Beste Verliefd,

U moet zo snel mogelijk maken dat u wegkomt. Het object van uw verliefdheid zegt nota bene zelf dat ‘ze op de rem staat’. Daarmee bedoelt ze dat ze niet zo’n zin heeft om dat wat ze heeft (een prille verhouding met haar eigen vriend) op te geven om iets met u te beginnen. En gelijk heeft ze. U bent getrouwd! Ze schrikt terug voor de ellende die dit met zich meebrengt en kiest voor haar vriend. Maak het haar niet lastig door haar te blijven achtervolgen, maar zet haar uit uw hoofd. Dit heeft als voordeel dat u uw vrouw en gezin niet bedriegt. Uw vrouw had vorig jaar een burn-out. Dat zal voor alle gezinsleden zwaar geweest zijn en waarschijnlijk nog steeds. Gun uw vrouw de tijd om op te krabbelen en zichzelf terug te vinden, en probeer haar daarbij te helpen. Als u ergens in wilt vluchten, omdat alles u af en toe de keel uithangt, kunt u zich beter in de muziek storten dan overspel plegen. Verbreek de contacten met deze vriendin en probeer liever uw huwelijk te redden.

Artikelen in Huwelijk en scheiding, Vreemdgaan.

Gelabeld met .

rev="post-2432" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 23 oktober 2003 23:52

Vriendin geeft tweedehands cadeaus

Beste Beatrijs,

Een vriendin van ons geeft al jaren reeds gebruikte verjaardagscadeautjes: meestal boeken die duidelijk uit haar eigen kast geplukt zijn, en die niet mijn interesse of die van mijn man hebben. In het voorjaar kreeg hij een damesroman, terwijl hij houdt van detectives en science fiction. Het laatste boek dat ik onlangs van haar kreeg was de bekende druppel. Het was reeds gelezen en zat in een verfrommeld papiertje.

Er is geen sprake van geldgebrek, integendeel – in dat geval zou ik me niet ergeren. Binnenkort is zij zelf jarig. Haar wens: een staafmixer. Ik wil stoppen met het geven van cadeautjes, die niet in verhouding staan met wat ik van haar krijg.

Wat zal ik haar nu geven?

Beste Wat zal ik?

Liefdeloze cadeautjes zijn erger dan helemaal geen cadeautjes. Onder tweedehandsboeken (of ze nu uit eigen kast of uit het antiquariaat komen) kunnen zich de schitterendste juweeltjes bevinden, maar dat uw vriendin uw man afscheept met een genre waar hij niets om geeft is een teken van desinteresse, dat grenst aan de belediging. Laten we, om niet meteen van kwaadwilligheid uit te gaan, aannemen dat haar gebrek aan belangstelling de traditie zelf van het cadeautjes geven betreft, en niet de persoon van u en uw man. Met een beetje wringen zou haar prozaïsche staafmixer-wens uitgelegd kunnen worden als een poging het u makkelijk te maken: bespaar je de moeite iets leuks te zoeken, geef gewoon iets wat ik nodig heb. Leg deze aansporing rustig naast u neer. Neem uw vriendin serieus op haar gedrag, niet op haar woorden. In haar gedrag laat ze zien dat cadeautjes haar niet interesseren. Het is voor haar niet meer dan een lastige plichtpleging. Er bestaat voor u dus in het geheel geen noodzaak om attente, laat staan begrotelijke cadeautjes te overhandigen. Neem bij haar verjaardag een eenvoudig bosje bloemen mee en laat het daar bij. Reken voor uzelf nergens meer op. Men kan best bevriend zijn zonder cadeautjes.

Artikelen in Cadeaus, Vrienden en kennissen.

rev="post-2346" 4 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 23 oktober 2003 21:54

Kind steelt tuttels

Beste Beatrijs,

Mijn kind is drieënhalf jaar oud en steelt tutteltjes van andere kinderen van de crèche. Zijzelf heeft nooit een tuttel gehad (ze heeft daar nooit naar gevraagd) en nu zitten er opeens veel kindjes in haar groepje met een tuttel voor het middagslaapje. Mijn dochtertje glipt in de namiddag stilletjes de slaapkamer binnen en steelt een tutteltje van een kindje. In het begin was dat wel grappig, maar dat duurt nu al een maand en ik begin me vragen te stellen. Toen ik haar vandaag van de crèche ophaalde, zei de leidster dat ze eens goed met haar had gepraat en dat ze het nu wel begreep. Mijn dochter bevestigde me dat ze het niet meer deed. Toen kwamen we thuis en zag ik dat ze iets verborg: weer een tuttel!

Dat heeft toch niks te maken met kleptomanie?

Ongeruste moeder

Beste Ongerust,

Kleptomanie is nogal een zwaar woord voor wat u beschrijft. Kleptomanen hebben een onbedwingbare neiging tot stelen, ook al weten ze heel goed dat het verboden is en dat er straffen op staan. Uw kind is nog te jong om de gevolgen van haar gedrag te overzien en ze is er misschien niet helemaal van doordrongen dat het verkeerd is, in aanmerking genomen dat u haar diefstalletjes aanvankelijk ‘grappig’ vond. Maar ze is niet te jong om te leren dat het niet mag. Andermans spullen, of ze nu van andere kinderen zijn of van de crèche, mag ze niet mee naar huis nemen, zo simpel ligt het.

U gaat haar de komende weken fouilleren, als u haar ophaalt van de crèche. U kijkt in haar tas, als ze die bij zich heeft, en u kijkt de zakken van haar kleren en jas na. Als u daar iets in aantreft wat niet van haar is, dan geeft u haar de opdracht om het onmiddellijk terug te brengen naar de rechtmatige eigenaar. Als het andere kind al weg is, dan moet uw dochter het aan de leidster in bewaring geven. Het is belangrijk dat uw dochter zelf de spulletjes teruggeeft. Ga vooral niet als moeder dit voor haar opknappen. Uw reactie mag ook niet geamuseerd zijn, maar streng-zakelijk. Ze moet begrijpen dat het menens is. Controleer een paar weken lang dagelijks bij het ophalen of ze niet iets achterover heeft gedrukt, en zo ja, zie erop toe dat ze het onmiddellijk teruggeeft met excuses, dan verdwijnt het gedrag.

Verder kunt u haar misschien een eigen tuttel geven, nu zij die behoefte kennelijk ontwikkeld heeft.

Artikelen in Kinderopvoeding.

rev="post-2163" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 23 oktober 2003 20:56

Moeder maakt studentenhuis schoon

Beste Beatrijs,

Ik ben een post-doctoraal student. En omdat mijn inkomen slechts een zakcentje bedraagt, woon ik in een studentenhuis, ook al ben ik 27 jaar. In onze keuken staan altijd bergen afwas en ik schat dat er een keer in de maand wordt schoongemaakt. Aangezien ik de enige ben in huis die het graag schoner wil zien, is dit moeilijk te veranderen. Ik heb dan ook besloten me er niet langer aan te ergeren. Maar als mijn ouders op bezoek komen, kan mijn moeder de viezigheid niet aanzien en begint ze alles schoon te maken. Ook als ik zelf al zoveel mogelijk heb opgeruimd, is dit niet genoeg. Als ik zeg dat ik niet wil dat ze schoonmaakt, antwoordt ze dat ze net zo goed iets kan doen nu ze er toch is en dat ik maar moet zorgen dat het niet zo’n vieze bende is. Ze begrijpt niet dat het niet zo werkt. Wat kan ik doen om mijn moeder gewoon gezellig op bezoek te laten zijn in plaats van dat zij een werkbezoek aflegt?

Liever de boel de boel

Beste Liever de boel,

U bent 27 jaar, u moet toch in staat zijn uw moeder uit te leggen dat u slechts een kamer huurt en niet verantwoordelijk bent voor de rotzooi van uw medebewoners. U moet haar duidelijk kunnen maken dat u het niet prettig vindt dat zij zich als onbezoldigd werkster voor uw huisgenoten opwerpt. Als uw woorden geen indruk maken, probeer dan een afleidingsmanoeuvre. Maak van tevoren een plan om eens iets anders met uw ouders te doen dan binnen te zitten op uw ongetwijfeld krappe kamer die vol ligt met paperassen. Te denken valt aan museumbezoek, een parkwandeling of een kopje koffie op een terras. Verder raad ik u aan de bezoekjes van uw ouders te minimaliseren. Uw woonomstandigheden zijn vooralsnog niet van dien aard dat u hen comfortabel kunt ontvangen. In plaats daarvan kunt u beter zelf bij uw ouders op bezoek gaan. Als u wat meer gaat verdienen in de hopelijk niet zo verre toekomst zult u zich zelfstandige woonruimte kunnen permitteren en dan gaat het ontvangen van uw ouders veel makkelijker.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , .

rev="post-1494" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 17 oktober 2003 20:48

Moeite met namen onthouden

Beste Beatrijs,

Ik heb een probleem met het onthouden van namen. Vroeger toen ik nog voor de klas stond, had ik mijn lijstje met namen heel hard nodig iedere les opnieuw. Zelfs de achternaam van mijn huidige echtgenote wilde ik in begin meer dan eens vergeten. Met het vorderen der jaren – ik ben nu 47 – wordt het probleem steeds groter. Zelfs de voornamen van de buren die toch al weer twee jaar naast ons wonen kan ik niet onthouden.

Inmiddels heb ik sinds een week een nieuwe functie op mijn werk en dus allerlei nieuwe collega’s en dus weer een fors probleem. Het is best een hoge positie waarbij collega’s tegen je opkijken – het niet weten van de naam wordt dan ook wel uitgelegd als desinteresse. Dit is zeker niet het geval, maar het lukt mij simpelweg niet. De gezichten kan ik doorgaans perfect plaatsen, ik ben ook goed in uitvluchten zoeken en vervangende woorden te vinden zoals ‘de Volvorijder’, ‘de Haarlemmer’, enzovoort. Hebt u nog een tip?

Namenvergeter

Beste Namenvergeter,

Het ís ook moeilijk om namen te onthouden, zeker als je met veel mensen te maken hebt, en helemaal wanneer je ouder wordt. Ik heb er zelf ook last van. De enige manier is oefenen. Dus niet alleen aan de buren denken, als u ze op straat tegenkomt en wanhopig probeert hun naam uit uw geheugen op te vissen, maar ’s avonds aan tafel even het lijstje repeteren. Naast ons wonen Zus en Zo, daarnaast An en Joop, aan de andere kant Piet en Puk. Echtgenote kan helpen, als u het even niet weet. Doe dit een keer per week, en op een gegeven moment zit het er echt wel in.

Voor collega’s op het werk geldt hetzelfde. Maak een lijstje van alle namen, kijk ernaar en probeer bij elke naam het bijbehorende gezicht voor de geest te halen. Ezelsbruggetjes kunnen helpen. Als u iemand herkent als ‘de Volvorijder’, dan hoeft u alleen nog maar zijn naam erachter te plakken: Volvorijder-Frits de Vries, Haarlemmer-Petra van Dam. Alliteraties helpen het geheugen. Als iemand Robert heet en toevallig een rode neus heeft, dan noemt u hem in gedachten Rooie Robert. Ook hier weer is het een kwestie van net zo lang repeteren, dagelijks thuis ’s avonds het lijstje doornemen en de gezichten voor u halen, tot het erin zit. Waarschijnlijk kost dit een maand of twee. Daarna hoeft u het lijstje alleen nog maar op zondagavond en op iedere laatste vakantiedag door te nemen.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Collega's.

rev="post-948" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 17 oktober 2003 02:01

Borstvoeding

Beste Beatrijs,

Een paar weken geleden ben ik moeder geworden. Ik geef ook borstvoeding. De kleine eet zeven à acht keer per dag. Het is dus onvermijdelijk dat er soms mensen om mij heen zijn als het etenstijd is. Wat zegt de etiquette hierover? Moet ik mij terugtrekken, moet ik het gezelschap vragen of ze bezwaar hebben tegen het bijwonen van het voeden of kan ik ongevraagd discreet de baby aan de borst leggen? Ik heb zelf geen last van schaamtegevoelens.

Zogende moeder

Beste Zogende moeder,

Het is geen enkel probleem om de baby te voeden in aanwezigheid van andere mensen, zeker niet in uw eigen huis, waar u vrienden, familie en goede bekenden ontvangt. Hetzelfde geldt voor andermans huizen. De mensen die u bezoekt, terwijl u uw baby bij zich hebt, vallen ook onder intimi, en die zullen daar geen bezwaar tegen hebben. U hoeft dus ook niet te vragen of het mag. Hoogstens kondigt u aan: ‘Ik ga nu even de borst geven,’ maar zelfs dat is strikt genomen niet noodzakelijk, want u reageert op een baby die huilt en hongerig is, en het is wel duidelijk wat de remedie is.

Over baby’s aanleggen in het openbaar (straat, winkels, publieke gelegenheden) bestaat verschil van mening. In het algemeen is het niet ideaal.voor de moeder om ineens alles te laten vallen waar je mee bezig bent en de baby op straat of in de supermarkt te gaan voeden. Een bankje in een park in de zomer gaat nog net, maar de meeste moeders zullen liever iets meer privé-omstandigheden uitzoeken. Borstvoeding in een café of restaurant verdient geen etiquette-schoonheidsprijs. Daar heb je wel zeker kans dat mensen zich eraan storen. Treinen, vliegtuigen, bussen en trams zijn weer wel geschikt, omdat je daar minder vrijwillig zit dan in een restaurant. Van een borstvoedende moeder in een restaurant denken mensen: had ze niet gewoon thuis kunnen blijven zitten, wat moet je nou met een baby in een restaurant? Maar aan reizen valt veel minder te ontkomen. Als omstanders dan moeten kiezen tussen een zogende moeder of een blèrende baby, kiezen ze van ganser harte voor de zogende moeder.

Artikelen in Het publieke domein, Visite, Zwangerschap en baby's.

rev="post-379" 17 reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 17 oktober 2003 01:04