Spring naar inhoud


Wekelijks ‘Moderne manieren’ in uw inbox ontvangen? Abonneer u nu op de Nieuwsbrief.

De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Ook te volgen op Twitter: @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Geen aandacht van man

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van eind veertig en heb sinds vijftien jaar een relatie met mijn partner. Hij heeft drie zoons die ik heb leren kennen, toen ze 13, 15 en 17 waren. Doordat ze de helft van de tijd bij ons woonden en de andere helft bij hun moeder, heb ik ze van dichtbij meegemaakt met alles wat daarbij hoort: helpen met huiswerk, vakanties, verjaardagen enzovoort. Alles om ervoor te zorgen dat ze zich gezien voelden. Het was niet altijd gemakkelijk, maar ze zijn goed terechtgekomen en de band met hen wordt steeds beter. Dat ze nu volwassen zijn, scheelt enorm.

De zoons zijn het huis uit en ik had verwacht dat we meer tijd zouden krijgen voor onszelf en dat ik nu wat meer op de eerste plaats zou komen. Dat is niet het geval. Mijn partner is nog steeds meer bezig met het welbevinden van zijn zoons dan met het mijne. Mij bekruipt het gevoel dat ik mijn tijd en energie aan de verkeerde man besteed heb en dat doet best pijn. Hij vind dat ik overdrijf en dat dit alles is wat hij me kan bieden. Hij is niet van plan hier verandering in te brengen. Hij wil dit überhaupt niet bespreken. Elke poging daartoe eindigt altijd in een meningsverschil, dus laat ik het zitten. Vraag ik teveel van hem?

Geen aandacht

Beste Geen aandacht,

De zoons van uw man zijn nu om en nabij de dertig. Ruim en breed volwassen en misschien heeft een of meer van hen ook al zelf een partner. Het is in ieder geval een leeftijd, waarop ze hun eigen leven leiden en niet voor elk wissewasje de hulp van hun vader nodig hebben. Het is heel vreemd dat uw partner meer tijd besteedt aan zijn zoons dan aan u.

Ik neem aan dat u ’s avonds met uw partner op de bank zit en dat u samen eet, slaapt en het dagelijkse leven doorneemt. Zijn er concrete zaken die u graag met uw partner zou willen doen (bijvoorbeeld met vakantie gaan, uitstapjes, naar de film of een voorstelling bekijken, bij vrienden op bezoek) die er nu niet van komen, omdat hij voortdurend moet behangen, vissen of koffiedrinken met zijn kinderen? Zo ja, neem een initiatief en vraag hem of hij een van die dingen met u wil doen, en wel deze week. Als hij weigert, omdat hij geen tijd wil vrij maken om eens iets gezelligs met u te doen, dan heeft u slechts een minimale, beetje armetierige relatie, waarin uw verlangens en behoeftes geen rol van betekenis spelen. Als uw partner niet gemotiveerd is om gebruikelijke partnerdingetjes met u te doen, ziet het er niet best uit voor uw gemeenschappelijke toekomst.

Artikelen in Liefde en relaties, Stieffamilie.

Gelabeld met , .


Verloren en gevonden

Beste Beatrijs,

In mijn woning vond ik onlangs bovenop een kast een dagboekje uit de vorige eeuw dat aan de vorige bewoonster heeft toebehoord. Ik ken deze vrouw niet, maar heb haar op basis van informatie uit dat dagboek gevonden op internet. Aangezien dit boekje uit haar tienerjaren komt en ze het op een moeilijk te bereiken plek heeft verstopt, vermoed ik dat het voor haar van bijzondere waarde is. Nu zou ik haar dit dagboekje uiteraard terug willen geven, maar het lijkt me ongemakkelijk om dan te moeten toegeven dat ik het slotje heb opengebroken. Ze zal allicht aannemen dat ik in haar private schrijfsels heb zitten lezen. Moet ik het contact aangaan of kan ik het beter laten rusten?

Gevonden dagboek

Beste Gevonden dagboek,

Ja, ik raad u zeker aan om deze vrouw te benaderen via internet met de mededeling dat u haar dagboek hebt gevonden, en naar haar adres te vragen, zodat u het naar haar toe kunt sturen. Ze begrijpt dan natuurlijk dat u het opengebroken hebt om achter haar identiteit te komen, maar dat was de enige manier om ervoor te zorgen dat het teruggaat naar de rechtmatige eigenaar. Ze zal het vast liever terug in haar bezit krijgen dan dat het ligt te verkommeren op een kast. Ik denk niet dat ze het u kwalijk zal nemen dat u het hebt opengebroken en gelezen. Hoe had u het anders aan haar kunnen terugbezorgen? Waarschijnlijk zal ze u dankbaar zijn.

Artikelen in Internet en e-mail.


Ze bedanken niet!

Beste Beatrijs,

Onze kinderen en kleinkinderen krijgen op hun verjaardagen altijd een bedrag op hun bankrekening gestort en daarnaast nog een mooi cadeau. In de coronatijd komen wij niet op verjaardagsbezoek, zolang wij niet gevaccineerd zijn (inmiddels is dat wel het geval, overigens). Voor het geldbedrag en voor de cadeaus krijgen wij nooit een bedankje. Wij vinden dat niet zoals het hoort. We vinden het lastig om als grootouders de kleinkinderen te willen opvoeden. Moeten we dit zo maar laten in de hoop dat ze anderen wel netjes bedanken?

Nooit een bedankje

Beste Nooit een bedankje,

Noch uw kinderen, noch uw kleinkinderen reageren op uw geldschenkingen of de cadeaus die u hen toestuurt. De kleinkinderen valt in dezen weinig te verwijten, want die doen zoiets niet snel uit zichzelf en moeten tot bedanken worden aangespoord door hun ouders. Dat hoort bij een goede opvoeding. Hun ouders laten het op dit punt afweten, ongetwijfeld omdat ze zelf ook nooit ergens voor bedanken. Het is natuurlijk heel vervelend als uw gulle gaven voortdurend onopgemerkt in een zwart gat verdwijnen. Er is maar één oplossing: spreek een hartig woordje met uw kinderen. Vertel hen dat het niet aardig is dat u nooit een reactie krijgt op uw schenkingen, zowel die aan henzelf als aan de kleinkinderen. Het is niet correct, het is niet zoals het hoort, dus vraag hen vriendelijk om daar in de toekomst verandering in te brengen. Ook de kleinkinderen zullen moeten leren dat op een cadeau een bedankje moet volgen. Dit geldt niet alleen voor cadeaus van grootouders maar van wie dan ook.

Artikelen in Cadeaus, Grootouders en kleinkinderen, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Roddelen? Graag, maar niet over mij!

Beste Beatrijs,

Een van mijn vriendinnen is weinig discreet. Laatst vertelde zij mij uitgebreid over het datingleven van een vriendin van ons. Andersom gebeurt het ook: zij had een gemeenschappelijke vriend verteld over een sollicitatie die ik deed, waarna de vriend later bij mij informeerde hoe het met mijn baanplannen stond. Kan ik mijn vriendin hiermee confronteren, als zij over anderen begint te vertellen of als uitkomt dat zij mijn vertrouwen heeft geschaad? Als zij mij vertelt over anderen vind ik dat niet zo erg (indiscreet doch interessant), maar als mijn eigen privéomstandigheden op straat komen te liggen vind ik dat vervelend.

Vriendin schendt vertrouwen

Beste  Vriendin schendt vertrouwen,

U vindt het enerzijds prima om verhalen van uw vriendin over andere mensen te horen, anderzijds bevalt het u niet als diezelfde vriendin uw dingetjes met andere mensen bespreekt. Het is van tweeën één: de ene optie is dat u zich verre houdt van geroddel in het algemeen, wat betekent dat u uw vriendin duidelijk maakt dat u niet naar verhalen over derden wil luisteren én dat u haar voorhoudt dat u het vervelend vindt als ze met anderen over u spreekt. De andere optie is dat u de verhalen van uw vriendin over derden met belangstelling aanhoort en het voor lief neemt dat ze ook met anderen uw wederwaardigheden doorneemt.

Het zal duidelijk zijn dat optie 1 onhaalbaar is, omdat weinig mensen een interessant verhaal over een niet-aanwezige gemeenschappelijke bekende kunnen weerstaan. Er zit dus niets anders op dan te accepteren dat uzelf ook de revue passeert in gesprekken van uw vriend(inn)en. Mensen praten nu eenmaal over andere mensen – dat is voor velen een favoriete tijdpassering. U kunt uzelf beschermen tegen loslippigheid van vriend(inn)en door het zwijgen ertoe te doen over dingen waarvan u niet wil dat ze op straat komen te liggen of, als u het toch wil bespreken, uw gesprekspartner uitdrukkelijk om discretie te verzoeken. Als u met klem aan iemand vraagt om bepaalde zaken niet door te vertellen (aan niemand!), zullen ze zich wel aan die belofte houden. Al zullen er alsnog heel wat mensen zijn die menen dat zo’n geheimhoudingsbelofte niet opgaat voor hun partner, omdat ze ‘voor hun eigen partner toch geen geheimen hebben?’ En vervolgens gaat die partner ook weer los met de nieuwtjes.

Hoe dit ook zij, ga er maar van uit dat eenmaal prijs gegeven informatie over uzelf altijd in bredere kring terecht komt, als die informatie tenminste interessant genoeg is. In de meeste gevallen is dat ook geen ramp. Als u dat niet wil: zwijg.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Geven we bonuskleinkinderen ook cadeaus?

Beste Beatrijs,

Onze zoon (vader van twee kinderen) is gescheiden en woont samen met een nieuwe vrouw, die twee kinderen meebrengt uit haar eerdere huwelijk. Mijn man vindt niet dat we haar kinderen dezelfde cadeaus (of evenveel geld) moeten geven als onze eigen kleinkinderen, omdat deze kinderen niet van ons zijn en ze genoeg van hun ouders krijgen. Ik ben het niet eens met mijn man en gun ze ook een cadeau (of geld in coronatijd). Wat mij betreft horen ze erbij en ik wil dat ze zich welkom in onze familie voelen.

Cadeaus voor stiefkleinkinderen

Beste Cadeaus voor stiefkleinkinderen,

Het hangt ervan af hoe die verjaardagen gevierd worden. Als er sprake is van een feestje voor een verjaardag van een kind, waarvoor u bent uitgenodigd, brengt u vanzelfsprekend een cadeautje mee, of het nu gaat om een eigen of om een stiefkleinkind. Maar die feestjes zullen er in coronatijd niet zijn geweest. U hoeft uw nieuwe kleinkinderen niet op dezelfde manier met cadeaus of geld te bedelen, zoals u dat met uw eigen kleinkinderen bent gewend: bij elke verjaardag een cadeau, soms per post, of een geldbedrag, als de kinderen al wat ouder zijn en niet meer naar speelgoed verlangen. Grootouders geven zo’n verjaardagscadeau of geldbedrag onafhankelijk van het feit of er een feestje wordt gehouden. Stiefkleinkinderen hoeven niet volautomatisch bij een verjaardag een cadeau of geld toegestuurd te krijgen. Daar hebben ze hun eigen grootouders voor. Wat mij betreft heeft uw man gelijk, behalve dus als er een fysieke verjaardagsviering is van een stiefkleinkind, waar u ook bent uitgenodigd. Dan geeft u natuurlijk wel een cadeau of, als het kind groter is, een geldbedragje.

Artikelen in Cadeaus, Grootouders en kleinkinderen, Stieffamilie, Verjaardag.

Gelabeld met .


Buurhond dringt zich op

Beste Beatrijs,

Wij wonen vrijstaand en hebben lastige buren die vaak klagen over van alles. Sinds kort hebben ze een hond. Dat is natuurlijk fijn voor hen, maar wij hebben er een probleem mee. Het is een leuk beest, maar hij heeft de neiging om bij ons in de tuin zijn behoefte te doen en vervolgens krabbelt hij bij ons aan de deur om naar binnen te komen. Wij willen graag de hond binnenlaten en verzorgen, maar willen de buren dat wel? Wij hebben uiteindelijk wel de ontlasting van de hond in de tuin, dus dan zou de hond toch wel bij ons in huis mogen? Of worden de buren dan boos? Hoe zullen we dit eens aanpakken?

Zullen we hem adopteren?

Beste Zullen we hem adopteren,

Laat de hond zeker niet binnen en geef hem nooit te eten of te drinken! Op die manier doorkruist u de routine van de eigenaar. De hond mag er niet aan gewend raken dat hij een tweede huis heeft, waar hij in en uit kan lopen en lekkere hapjes krijgt. Katteneigenaren hebben ook vaak het probleem dat buren zich over hun buiten lopende kat ontfermen en hem gaan vet mesten. Dat is heel vervelend, dus ook voor hondenbezitters. De hond heeft maar één baasje en één huis, waar hij thuis hoort, en dat bent u niet. Vraag aan de buren of ze de hond niet zonder toezicht buiten willen laten lopen, omdat hij zijn behoefte bij u in de tuin doet en dat vindt u niet fijn.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .


Kruisverhoor

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw maakt graag groepsreisjes per bus of bijvoorbeeld een cruise. Wij zijn 75-plus. Er zijn dan altijd mensen die tegenover je komen te zitten en je gaan uithoren: Waar woon je, wat doe je, hoeveel kinderen en kleinkinderen en wat doen ze voor werk, enzovoort. Ik heb daar zo’n pesthekel aan. Je houdt geen privé meer over. Hoe kun je dat nu beleefd afkappen? Ik heb daar geen zin meer in, dan moet mijn vrouw maar met haar vriendin op reis. Ik lag een paar dagen in het ziekenhuis met drie andere mensen op een kamer: weer hetzelfde. Weet u raad?

Ze horen me uit!

Beste Ze horen me uit,

Het is lastig om vanuit het niets over het ontologisch Godsbewijs te beginnen.

Als u enkele dagen in hetzelfde reisgezelschap verkeert, is sociaal contact onvermijdelijk. Het is voor velen de belangrijkste reden om groepsreizen te maken. Mensen zitten met elkaar aan tafel en moeten het ergens over hebben. Ze kunnen niet de hele tijd stommetje spelen, en over het weer of de bezochte bezienswaardigheden raak je op zeker moment uitgepraat. Corona komt onderhand iedereen de neus uit. Het is lastig om vanuit het niets over het ontologisch Godsbewijs of de invloed van de Nouvelle Vague te beginnen. Meestal probeert men eerst om elkaar een beetje te leren kennen. De vragen die u ontrieven: over woonplaats, soort werk, de (klein)kinderen zijn heel gewone, onschuldige gespreksonderwerpen die mensen altijd nemen, als ze tijd met elkaar moeten stuk slaan. Met een beetje geluk wordt de informatie die zo’n persoonlijke vraag oplevert gebruikt als bruggetje voor een iets algemener gesprek, bijvoorbeeld: ‘O, u komt uit Renesse? Ik ben als kind daar vaak met vakantie geweest.’ Er wordt niet gevist naar zwaarwegende, intieme informatie. Er is geen sprake van een derdegraads politieverhoor. De meeste mensen hebben geen bezwaar om oppervlakkige, demografische kenmerken te delen in een gesprek over koetjes en kalfjes. De conversatie is bedoeld voor het hier en nu en komt niet in een dossier terecht. De meeste ditjes en datjes die worden uitgewisseld worden door gespreksgenoten trouwens onmiddellijk weer vergeten.

Als u dit soort gesprekken te privé vindt, kunt u beter geen groepsreizen maken, want die leveren u alleen maar ongenoegen op. Dan kan uw vrouw inderdaad beter met een vriendin gaan. In het ziekenhuis raad ik u aan om gevis naar uw persoon af te wimpelen door te vragen of ze u met rust kunnen laten, omdat u te weinig energie hebt om een gesprek te voeren.

Artikelen in Reizen.

Gelabeld met .


Roddels van vroeger

Beste Beatrijs,

Onlangs was ik (man) op bezoek bij een nicht van mij. We zijn beiden omstreeks de zeventig en hadden het over de familie en over onze jeugdjaren. Plotseling kwam zij met de opmerking dat mijn moeder bij de erfenis van onze opa meer gekregen had dan haar moeder. Bovendien stond mijn vader in de familie algemeen bekend als inhalig. Ik vond het naar om te horen en herkende mijn ouders hier helemaal niet in. Ik moest daar volgens haar geen punt van maken, want er werd vroeger nou eenmaal veel geroddeld in de familie. Thuis gekomen kon ik het niet loslaten. Later heb ik haar gebeld en gevraagd waarom zij me dit voor mijn voeten had gegooid. Mijn ouders zijn respectievelijk 37 jaar en 11 jaar dood. ‘Wat moet ik met deze informatie?’ was mijn vraag. Haar reactie was dat het nu eenmaal zo was. Haar verhaal zit me zo dwars dat ik heb besloten het contact maar even in de ijskast te zetten. Ben ik overgevoelig?

Oud zeer

Beste Oud zeer,

Het was behoorlijk ongevoelig van uw nicht om vervelende roddels over uw ouders door te vertellen. Zeker ook omdat uw ouders al lang geleden zijn overleden en zij zich niet meer kunnen verdedigen. Het heeft daarnaast ook geen enkele zin om u te confronteren met familiemisère van jaren her. Uw nicht had kunnen en moeten bedenken dat mensen het altijd vervelend vinden als hun ouders worden zwart gemaakt, ook al gaat het over iets van decennia geleden. Dus ja, het is begrijpelijk dat u even geen behoefte hebt aan contact met haar. U voelt zich gepikeerd en u hebt voorlopig geen zin in haar. Geef uzelf de ruimte om te betijen en na verloop van tijd zal de zaak u wel minder hoog zitten.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , , .


Etentjes met eindtijd

Beste Beatrijs,

We zijn geen fantastische koks, maar kennen wel de charme van dinertjes met vrienden. We maken het huis gezellig, trekken iets leuks aan, doen ons best om iets lekkers op een mooi gedekte tafel te zetten met een goede wijn erbij. Wij hebben beiden een druk werkend leven. Ook zijn we gevoelige slapers en staan altijd vroeg op, daarom willen we eigenlijk dat het niet te laat wordt. Die avondklok beviel ons uitstekend, maar die is nu weer weg. We hebben bedacht om dat schema te blijven aanhouden en onze etentjes van 18.00 tot 22.00 uur te laten duren. Uitbundig, maar wel binnen dit tijdskader. We spreken dat ook af met gasten van tevoren, maar is dit wel betamelijk?

De vorige vrienden bij ons aan tafel zeiden om 22.00 uur: ‘O jee het is tien uur, nu moeten we gaan.’ Dat gaf een vrij abrupt en ongezellig einde van ons avondje. Ergens knaagt nu het gastvrije, gulle geweten aan ons. Kunnen we een eindtijd van 22.00 uur voorschrijven? En zo ja, hoe doe je dat dan op een elegante wijze?

Heimwee naar de avondklok

Beste Heimwee naar de avondklok,

Natuurlijk kunt u een etentje geven binnen een omschreven tijdskader! Er is geen enkele verplichting om zo’n sociale gelegenheid tot in de kleine uurtjes te laten uitlopen. Belangrijk is om dit duidelijk van tevoren voren aan te kondigen, zodat gasten weten waar ze aan toe zijn. U zegt dan, als de uitnodiging voor een bepaalde dag geaccepteerd wordt: ‘Jullie zijn welkom om zes uur en ik zeg er nog even bij dat onze etentjes nooit langer duren dan tot tien uur. Wij zijn gewend om vroeg te gaan slapen en het breekt ons fysiek op als we het later maken.’ Daar zal iedereen begrip voor hebben en, als het goed is, zal niemand bij het vertrek iets zuurs zeggen dat ze nu al eruit gegooid worden. U toont zich gastvrij met een etentje met alles erop en eraan, u legt een redelijke begrenzing aan – het zou gasten niet sieren om te laten doorschemeren dat ze het er niet mee eens zijn.

Artikelen in Visite, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .