Spring naar inhoud


De nadelen van vlees bespreken

Beste Beatrijs,

Een aantal jaar geleden zijn wij gestopt met vlees eten uit gezondheidsoverwegingen, om het milieu niet onnodig te belasten en om dierenleed te voorkomen. Als mijn vrouw en ik bij familie logeren of we gaan met vrienden een weekendje weg, valt me op hoeveel vlees er voor de avondmaaltijd wordt ingeslagen, hoe er gedachteloos dikke lagen vleeswaar op het brood gaan of dat er bij de borrel standaard worst wordt geserveerd (gelukkig zijn er ook vegetarische alternatieven voor ons). Graag zou ik vrienden en familie bewust willen maken van de gevolgen van hun ongeremde vleesconsumptie. Aan de andere kant wil ik niet als een zedenpreker overkomen. Hoe kunnen we dit onderwerp bespreken zonder de relatie met onze dierbaren op het spel te zetten?

Andermans vleesconsumptie

Beste Andermans vleesconsumptie,

Ik raad u aan om het te laten zitten. Vegetarisch eten is een prima levenshouding, maar vlees eten is nog steeds legaal. Uw vrienden en familie zullen niet onder een steen hebben geleefd en ongetwijfeld op de hoogte zijn van de maatschappelijke discussie over klimaat, milieu en dierenwelzijn. Daar is genoeg over te doen in de media. U vertelt hen niets nieuws als u hun aandacht vestigt op de nadelige aspecten van vlees eten. Het is uw taak niet om hen op het goede pad te brengen. Als u hen ter verantwoording roept over hun kwalijke eetpatroon, dwingt u hen tot een discussie, waarin zij zichzelf zullen rechtvaardigen, al was het maar met het schamele argument: ‘Ik vind het gewoon lekker!’ De meeste mensen vinden het vervelend om moreel ter verantwoording te worden geroepen over zaken die zij zien als hun eigen legitieme keuze. Ze voelen zich aangevallen en dat komt de sfeer niet ten goede. Erger nog: ze graven zich des te hardnekkiger in hun eigen positie in.

Wanneer vrienden en familie bij u komen eten, kunt u hen een top heerlijke, zuiver vegetarische maaltijd voorzetten. Gewoon om te laten zien: zo kan het ook. Wie weet laat uw praktijkvoorbeeld toch ergens een zaadje ontkiemen.

Artikelen in Eten en drinken.

Gelabeld met , , .


Dubieuze vliegreizen

Beste Beatrijs,

In onze kerkelijke gemeente bestaat een traditie om ontwikkelingssamenwerkingsprojecten te ondersteunen. Elke zomer reist een groep gemeenteleden, vooral jongeren, naar een bepaald land af om gedurende een paar weken praktische hulp te bieden. Er zijn bijvoorbeeld reizen geweest naar Myanmar en Malawi. Dit jaar zou een groep naar Ecuador gaan, maar vanwege corona is die reis uitgesteld naar volgend jaar. Mijn vrouw en ik hebben deze projecten altijd financieel ondersteund, maar ons enthousiasme is verminderd. We hebben zelf in ons leven twee keer gevlogen en de klimaatschade afgekocht via ‘Trees for Travel’. Daarna hebben we besloten niet meer te vliegen. We hebben er begrip voor dat de groep iets wil proeven van een andere cultuur, maar er heerst een klimaatcrisis en vliegen past daar niet in. Moeten we wel doorgaan met het subsidiëren van vliegreizen? Eigenlijk zouden we liever willen dat de groep een project dichter bij huis doet: bijvoorbeeld met de voedselbank, de daklozenopvang of Natuurmonumenten.

Klimaatschade subsidiëren

Beste Klimaatschade subsidiëren,

Als u morele bezwaren hebt tegen jongeren die onder het mom van filantropie een andere cultuur willen opsnuiven en daarvoor het vliegtuig pakken, zet u een punt achter uw subsidie. Het staat u ook vrij om het project als zodanig en de bijbehorende vliegreizen ter discussie stellen in uw kerkgemeente, zo van: moeten we dit wel willen met ons allen? Wie weet krijgt u de handen op elkaar voor uw standpunt, al vrees ik dat de combinatie van verre reizen en goede werken (betwijfelbaar effectief) onweerstaanbaar zal blijven. Jongeren willen wat van de wereld zien en deze zo mogelijk verbeteren, terwijl veel ouders liever zien dat hun kinderen dat in een groep met toezicht doen dan dat ze op eigen houtje gaan backpacken. In deze overwegingen speelt de klimaatschade van een vliegreis een ondergeschikte rol. Maar als klimaatbewust gemeentelid hoeft u natuurlijk geen veredelde vakantiereizen te faciliteren. U mag zelf beslissen welk goed doel uw geld het meest waard is. Als u meer heil ziet in de voedselbank, de daklozenopvang of Natuurmonumenten, stuurt u uw bijdrage die kant op.

Artikelen in Kerk, Reizen.

Gelabeld met .


Zonnepanelen

Beste Beatrijs,

Mijn overburen hebben aangekondigd om zonnepanelen aan te brengen op hun dak. Ik vind die spuuglelijk, maar moet er straks wel op uitkijken. Kan ik mijn zorgen uitspreken of frustreer ik dan de klimaattransitie?

Lelijke zonnepanelen

Beste Lelijke zonnepanelen,

Nee, daar kunt u uw buren niet van weerhouden. Zij doen iets voor de goede zaak (terugdringing van CO2-uitstoot) en uw esthetische bezwaren doen niet ter zake. Ik bedoel: het gaat hier niet over een windmolen van twintig meter die de buurman in zijn tuin opstelt, maar om een afwijkend getinte dakbedekking. Ter vergelijking: tegen schotelantennes kunnen evenmin esthetische bezwaren in stelling worden gebracht.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .


Mijn ouders willen niet vegetarisch koken

Beste Beatrijs,

Ik ben een meisje van zestien en maak me grote zorgen over het klimaat. Ik vind duurzaamheid belangrijk en wil mijn best doen voor een kleine ecologische voetafdruk. Ik zou bijvoorbeeld vegetarisch willen eten, maar mijn ouders weigeren dit. Hoe kan ik dit het beste aanpakken?

Klimaatzorgen

Beste Klimaatzorgen,

Goed dat je het niet bij (lofwaardige) meningen houdt, maar ook zelf iets wil doen. Het is alleen lastig dat je nog tamelijk jong bent en niet je eigen huishouden voert. Je ouders voelen er niet voor om het eten dat op tafel komt aan jouw verlangens aan te passen. Ze zullen vast hun redenen hebben om geen vegetariër te willen worden. Misschien is degene die bij jullie thuis het eten kookt ook een beetje in zijn/haar wiek geschoten dat de maaltijden ineens niet goed meer zijn. Het is altijd vervelend voor een kok als de vruchten van zijn inspanningen worden afgewezen, hoe nobel de afwijzingsmotieven ook zijn. Ik neem aan dat je gesprekken met hen hebt gevoerd over een overschakeling op vegetarisme. Ook als ze geen weerwoord hebben tegen jouw ideeën, is het nog steeds moeilijk om kook- en eetgewoontes te veranderen die zich in tientallen jaren hebben opgebouwd. Zij zijn gewoon gehecht aan hun gehaktballen en kippenpoten.

Stel je ouders voor dat jij voortaan een of twee keer per week het avondeten verzorgt. Die maaltijd kun je geheel naar eigen inzicht (vegetarisch dus) samenstellen en koken. Op zo’n manier leer je koken, altijd handig om te kunnen, en kunnen je ouders aan tafel aanschuiven zonder eerst in de keuken gestaan te hebben – ook wel eens prettig voor hen. Voor de andere weekdagen kunnen je ouders je tegemoet komen door een vleesvervanger voor jou in de pan te gooien.

Artikelen in Eten en drinken, Tieners.

Gelabeld met , .


Te veel oppasgeld

Beste Beatrijs,

Ik ben een jongen van zestien en pas regelmatig in de buurt op bij mensen met kinderen. Meestal hanteren ze hetzelfde tarief, maar als ik bij een nieuw adres ga oppassen, zegt mijn moeder altijd van tevoren: ‘Denk erom, niet te veel vragen, hoor!’ Ik weet wat een redelijk tarief is, dus als mensen mij te veel hier bovenop geven, bied ik altijd netjes aan om een deel terug te geven. Helaas wuiven zij dit altijd weg, waarna ik aan mijn moeder moet uitleggen waarom ik zoveel heb gekregen. Wat is nou goed om te doen in zo’n situatie?

Variabele oppastarieven

Beste Variabele oppastarieven,

Je moeder zou zich niet moeten bemoeien met de verdiensten van je oppaswerk. Hooguit kunnen ouders kinderen aansporen om te vragen om méér geld, als die kinderen worden onderbetaald, maar kinderen aansporen om te vragen om mínder is een beetje vreemd. Je bent oud en wijs genoeg om dit zelfstandig uit te onderhandelen met de mensen voor wie je werkt. Je past regelmatig op, dus je kent het standaardtarief, waarschijnlijk vijf euro per uur. Als je op een nieuw adres wordt gevraagd, is het belangrijk om van tevoren af te spreken hoeveel je zult verdienen. Wacht dus niet af wat je krijgt na de eerste keer oppassen, maar spreek van tevoren een prijs af. Als ze zeggen: ‘Ik betaal drie euro per uur’, moet je zeggen dat je gewend bent om vijf euro per uur te krijgen. Op kinderen passen is verantwoordelijk werk, dat niet met een aalmoes mag worden afgescheept.

Plaats je licht niet onder de korenmaat!

Als de ouders uit zichzelf (dus nog voordat jij jouw prijs hebt genoemd) aanbieden om bijvoorbeeld zeven euro per uur te betalen, dan hoef je dat niet beleefd af te wijzen. Misschien ligt hun hoge bod aan je goede reputatie in de buurt. Plaats je licht niet onder de korenmaat! Sommige mensen zitten heel ruim in hun geld en hebben relatief meer geld over voor een betrouwbare oppas op wie ze kunnen rekenen. Een hoger tarief betalen dan de standaardprijs is voor hen ook een manier om de oppas aan zich te binden: degene die oppast zal gemotiveerd zijn om ‘ja’ te zeggen op een vraag om een bepaalde avond te komen, en zal nooit vlak van tevoren afzeggen, omdat er ineens iets leukers te doen is. Een hoger tarief heeft voor zowel werkgever als oppas voordelen. Dat sommige leeftijdgenoten minder verdienen is geen reden om zelf dan ook maar minder te verdienen.

Dit kun je aan je moeder vertellen. Maar het is gewoon haar zaak niet. Stel dat je een bijbaantje als vakkenvuller in de supermarkt hebt en je krijgt daar vier euro per uur. Dan gaat je moeder je toch ook niet aansporen om tegen de chef te zeggen dat je het wel voor 3,50 euro per uur wil doen?

Artikelen in Kinderopvoeding, Tieners, Zakelijke relaties.

Gelabeld met .


Leeftijden raden

Beste Beatrijs,

Binnen en buiten mijn werk (receptioniste) raak ik regelmatig in gesprek met mensen van diverse achtergronden en leeftijden. Vaak heel gezellig en verrijkend, maar wat ik storend vind is de volgende situatie: er worden mij regelmatig vragen gesteld als ‘Waar kom je vandaan?’ of ‘Hoe oud ben jij?’ Geen probleem – daar geef ik altijd naar waarheid antwoord op. Maar als ik de wedervraag ‘En jij?’ stel, krijg ik te horen: ‘Raad maar!’ Ik vind dat vervelend (meestal raad je toch fout) en tijdverspilling. Het is ook riskant, want voor je het weet, beledig je mensen. Wat is de beste reactie?

Domme raadspelletjes

Beste Domme raadspelletjes,

Het is behoorlijk irritant als mensen ‘Raad maar’ zeggen op een vraag naar leeftijd of afkomst, en al helemaal wanneer ze zelf begonnen zijn met die informatie aan u te vragen en u beleefd antwoord hebt gegeven. Eigenlijk zijn dit soort persoonlijke vragen naar leeftijd en afkomst buiten de orde in een professioneel contact tussen receptionist en klanten. Daar hebben ze niets mee te maken. In de vrijetijdssfeer ligt dat anders, maar het blijft tenenkrommend koket om een gespreksgenoot naar je leeftijd te laten raden. U kunt beleefd weigeren om te happen in het toegeworpen aas: ‘Sorry, ik doe niet aan raadspelletjes, want ik heb het toch altijd fout.’ Ook is het prima om een extreem fout antwoord te geven. U schat bijvoorbeeld een veertiger op 65 of een zestiger op 32 jaar.

Artikelen in Zakelijke relaties.

Gelabeld met .


Gierige vriendin

Beste Beatrijs,

Ik (vrouw, 68) maak wel eens een uitstapje met een goede kennis. We hebben een aantal gedeelde interesses. Ik ben al lang alleen en heb hard gewerkt om nu een klein pensioen te ontvangen, de beurs is krap. Zij is een rijke weduwe. Op onze tripjes worden de kosten keurig verdeeld. Zelfs de benzine (we rijden met haar auto naar onze bestemming in Nederland) wordt tot op de cent uitgerekend. Alles eerlijk natuurlijk, maar soms denk ik dat het een leuk gebaar zou zijn als ze zou zeggen: ‘Laat de benzine maar zitten.’ Of dat ze eens een keer zou trakteren. Ik zou dat zelf wel doen en doe dat ook bij vrienden die nog minder bedeeld zijn dan ik. Ben ik te veeleisend?

Op de centjes letten

Beste Op de centjes letten,

Het zou inderdaad aardig zijn van uw vermogende vriendin om u (die krapper bij kas zit) af en toe vrij te houden. De benzinekosten voor haar eigen rekening nemen lijkt wel het minste gebaar dat ze zou kunnen maken. En een enkele keer koffie of een lunch betalen is ook niet buitensporig. Natuurlijk, de kosten van een dagje uit moeten globaal eerlijk worden verdeeld. Maar uw vriendin bevindt zich wel aan de gierige kant van het spectrum. Dit is al te gênant om met haar te bespreken (vrijgevigheid laat zich niet afdwingen), maar het kan wel reden zijn om minder vaak met haar erop uit te gaan.

Artikelen in Reizen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , , .


Geen zin in familie-uitjes

Beste Beatrijs,

Ik ben de oudste zoon (68) van een gezin van vier. Nu iedereen meer tijd heeft, hebben mijn broer en zussen het plan opgevat om met elkaar zonder aanhang uitstapjes te ondernemen: wandelingen, tuinbezoek, lunches. Dat klinkt gezellig, maar in al die jaren was voor mij de afstand erg belangrijk. Doordat ik als enige van de familie heb kunnen studeren (onze ouders hebben mij nogal op een voetstuk geplaatst), waardoor ook in maatschappelijk opzicht een verschil is ontstaan, word ik regelmatig geconfronteerd met een onderhuidse rivaliteit die onopgemerkt blijft. Voor mij is het geen feestje om stekeligheden en jaloerse dubbelzinnigheden te moeten aanhoren over mijn arrogantie of geslaagd zijn.

Ik probeer om onder die collectieve afspraken uit te komen, maar de reactie is steeds dat een excursie dan maar weer wordt uitgesteld, totdat ik ook kan. Maar ik wil niet. Moet ik toch maar toegeven en een dagje irritatie pikken, of is het beter om duidelijk te zeggen dat ik niet in ben voor uitjes met zijn vieren? Gelukkig ben ik met iedereen afzonderlijk wel on speaking terms. Er zijn geen lopende conflicten en die wil ook niet creëren. Ik zie niets in het bespreekbaar maken van het verleden, want mijn gevoel zal zeker collectief ontkend worden.

Buitenbeentje

Beste Buitenbeentje,

Doe gewoon een keer mee met een broer-zussen-afspraak. U hebt met iedereen afzonderlijk een redelijk prettige verhouding. Waarom zou een gemeenschappelijke afspraak voor een dagje uit dan per se tot ongenoegen, al dan niet onderhuids, moeten leiden? Het zal best waar zijn dat er oud zeer bestaat. Dat gaat voor elke familie op. Maar u mag er toch van uitgaan dat uw broer en zussen zich voor zo’n afspraak hebben voorgenomen om het gezellig te houden en niet erop uit zijn om u te na te komen. Ze zullen ook wel weten dat het beter is om bepaalde gevoeligheden te vermijden. Doe gewoon een keer mee (dat is makkelijker dan via allerlei smoezen proberen om u eronder uit te werken) en u ziet wel wat het wordt. Stuur aan op een afspraak overdag (daar zit een natuurlijk einde aan: mensen moeten voor het eten weer naar huis) met zo min mogelijk alcohol. Alcoholinname bevordert het opdreggen van oude koeien uit jongere jaren. Als het uitje desondanks tegenvalt en u wordt geconfronteerd met snibbige stereotypieën, waardoor u aangeslagen raakt, kunt u voor een volgende gelegenheid afzeggen. Maar geef het om te beginnen een kans.

Artikelen in Broers en zussen.

Gelabeld met , .


Samen uit, samen thuis

Beste Beatrijs,

We hebben een hechte vriendengroep van tien mensen (vijf stellen). Al veertig jaar organiseren we jaarlijks onder meer een midweek. Zo ook dit jaar. De gereserveerde locatie is groot en je zou zeggen: coronabestendig. Maar omdat we op leeftijd zijn (rond de tachtig) en sommigen van ons met kwaaltjes sukkelen, zijn we bijzonder voorzichtig is. We verlangen allemaal enorm naar het leuke uitje, maar het ziet er naar uit dat één of twee stellen niet zullen gaan vanwege terechte coronavrees. De vraag is: laten we het doorgaan als een of twee stellen niet mee kunnen of blazen we het af? Is er een gebruikelijk protocol van ‘samen uit, samen thuis’? Is het niet kwetsend voor de thuisblijvers als er drie stellen wel gaan? Ik ben benieuwd of in dit soort gevallen een min of meer vaststaande regel is.

Iedereen of niemand

Beste Iedereen of niemand,

Nee, er is geen protocol van ‘samen uit, samen thuis’ voor dit soort gevallen. U hebt met een groep vrienden een lange traditie van een gemeenschappelijke vakantie-midweek. Het huis is gereserveerd en de data zijn ingepland. Sommige mensen zijn bezorgd over coronarisico’s en zien ervan af om mee te gaan. Dit staat hen vanzelfsprekend vrij. Anderen schatten op voorwaarde van gepaste preventieve maatregelen het risico minder hoog in en willen hun vakantie laten doorgaan. Ook dit staat hen vrij. Er is geen reden dat iedereen thuis moet blijven, omdat sommigen niet mee willen. Het is net als met andere speciale gelegenheden: bruiloften, begrafenissen, jubilea. Die worden georganiseerd, mensen worden uitgenodigd, en er zijn in deze coronatijd altijd genodigden die met spijt in het hart afzeggen, omdat ze terugdeinzen voor grotere gezelschappen. Maar de gelegenheden zelf kunnen gewoon doorgaan, ook al zijn er minder gegadigden.

Artikelen in Corona, Reizen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .