Spring naar inhoud


Mijn buurvrouw heeft last van mijn jointjes

Beste Beatrijs,

Ik (man) rook dagelijks cannabis in de vorm van jointjes om te ontspannen. Ik doe dit in mijn eigen woning. Helaas wil de rook met warme dagen wel eens via het balkon naar boven gaan. Het komt dan bij mijn bovenbuurvrouw binnen. Zij geeft aan dit onprettig te vinden, voor haar is het overlast. Ik snap haar punt maar tegelijkertijd vind ik het benauwend om niet thuis te kunnen roken. Of met zomerdagen de balkondeur niet open te mogen doen. Door de structuur van ons gebouw (appartementen onder elkaar) is het onvermijdelijk dat rook naar boven gaat. De buurvrouw vindt dat ik maar niet meer moet roken thuis of op warme dagen alle ramen en deuren dicht moet houden. Ik vind dat een te grote beknotting van mijn vrijheid. Wat zou hier een oplossing voor zijn?

Blowende buurman

Beste Blowende buurman,

Wonen in appartementen (flats naast en boven elkaar) brengt onvermijdelijk ergernis over burengedrag met zich mee. Dat is een gegeven. De enige manier om ergernissen niet te laten escaleren is om met de buren on speaking terms te blijven. In uw geval heeft de bovenbuurvrouw last van de rook van uw jointjes die haar bereikt via uw openstaande balkondeuren (in de zomer dus). In de winter is er geen probleem of minder groot. Veel hangt af van de frequentie waarmee u blowt. Als u dat de hele dag door doet, is dat vanzelfsprekend een grotere bron van ergernis dan wanneer u dat incidenteel doet. Als u weinig blowt (zeg een of twee joints per dag), zou u aan de buurvrouw kunnen voorstellen dat ze dit tolereert – de overlast van uw gedrag is dan vergelijkbaar met doordringende kookluchtjes, af en toe een stinkende barbecue van beneden of een tiener die een uurtje harde muziek laat horen – allemaal dingen die horen bij het dicht op elkaar wonen en waar mensen niet te zwaar aan moeten tillen.

Als u veel blowt (drie of meer joints per dag), is het probleem onoplosbaar. Dat zou betekenen dat uw buurvrouw vrijwel permanent last heeft van cannabisrook. Dan moet er een structurele oplossing komen: u of zij moet verhuizen naar een ander appartement. Of misschien kunnen u en zij van woning ruilen. Als u boven woont en zij beneden, zal zij de rook minder opmerken.

Artikelen in Buren, Verslavingen.

Gelabeld met , .


Ongewenste monologen

Beste Beatrijs,

Een paar mensen die ik ken – mijn schoonvader, een buurman, een collega – hebben de gewoonte om elke keer dat ik ze zie hun hobby-projecten of interesses iets te uitgebreid met mij te delen. Ik vind het prima om hun fotocollectie uit de jaren zestig, een geschiedenisboek over Franco of een quilt in aanbouw even te bekijken, maar zij kennen geen ‘even’. Ze gaan er goed voor zitten en spenderen dan het liefst drie kwartier. Hoe kan ik deze exposés na een minuut of tien afwimpelen en overgaan op een gedeelde interesse?

Elegant dissen

Beste Elegant dissen,

Vermijd een-op-een situaties. Als er andere mensen in de kamer zitten, is er minder gelegenheid om referaten te houden. Een collega die te veel ergens over uitweidt kunt u altijd onderbreken met de opmerking ‘Ik moet weer eens aan het werk.’ Ook in andere situaties kan ‘Sorry, ik heb nog werk te doen’ als excuus worden ingezet. In een duidelijk sociale context (gespreksgenoten zijn bij elkaar over de vloer) is het lastig om een beroep te doen op werk om aan een monoloog te ontkomen, maar misschien zijn er andere ontsnappingsmogelijkheden: thee zetten, de hond eten geven, iets in de keuken doen, zeggen dat u even een kort telefoontje moet plegen. Na de onderbreking geeft u het gesprek een andere wending.

Als u vast zit in een ongewenste monoloog, bijvoorbeeld naast iemand bij een etentje waar u niet weg kunt, kunt u ervoor kiezen om alles lijdzaam over u heen te laten komen. Als u zich te zeer verveelt, is het raadzaam om een kleine opening in de woordenstroom af te wachten en er dan pats boem doorheen te knallen met een eigen associatie die best ver weg mag liggen van het eigenlijke gespreksonderwerp. Dan zegt u: ‘Dit doet me denken aan… ’ Als u uw eigen verhaal of anekdote vertelt, vergeet de gesprekspartner hopelijk waar die mee bezig was.

Artikelen in Visite.

Gelabeld met .


Grootouders belden niet

Beste Beatrijs,

Mijn dochter is geslaagd voor haar eindexamen. Een heugelijke gebeurtenis. Ze heeft dit de hele wereld (in mijn belevenis) laten weten via allerlei groepsapps. Een hiervan is de familieapp met onder anderen opa en oma erin. Die reageerden met een ‘Gefeliciteerd’, maar hebben verder niets meer laten horen. Mijn dochter was daar teleurgesteld over, omdat vrijwel iedereen die iets voor haar betekende haar dezelfde dag nog terugbelde om haar persoonlijk te feliciteren. Ik heb hen gebeld met de vraag of er iets aan de hand was en dat was er inderdaad. Opa en oma stellen dat niet zij, maar mijn dochter had moeten bellen omdat ze geslaagd is. Hoe hoort het nou eigenlijk?

Wie belt wie?

Beste Wie belt wie,

Als uw dochter via de familieapp heeft laten weten dat ze geslaagd is, ligt de bal bij de afzonderlijke familieleden om hierop te reageren. Dat kan door simpelweg ‘Gefeliciteerd’ terug te appen of door de telefoon te pakken en de geslaagde op te bellen voor een persoonlijk gesprekje. Het was niet de taak van uw dochter om haar grootouders nog eens apart op te bellen, nadat ze het heuglijke bericht al op de familieapp had gezet. De grootouders hadden háár moeten bellen voor een persoonlijke felicitatie. Of ze hadden een leuke felicitatiekaart kunnen sturen. Vergelijk verjaardagen: als een kleinkind jarig is, wordt het kind niet geacht om opa en oma te bellen om felicitaties in ontvangst te nemen. Dan bellen de grootouders om het kind te feliciteren.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.


Mijn ouders zien me niet

Beste Beatrijs,

Ik ben een meisje van 16 jaar, de jongste van drie kinderen. Mijn broer is 23 en woont op zichzelf, mijn zus van 20 is gehandicapt en woont thuis. Het is niet altijd makkelijk of gezellig bij ons thuis, onder andere door intensieve zorg voor en de stress over mijn gehandicapte zus. Daarbij is mijn moeder deels ziek, waardoor ik vaak moet helpen met de zorg voor mijn zus en huishoudelijke dingen. Mijn broer was, toen hij zo oud was als ik, nooit zo zorgzaam en betrouwbaar als ik nu ben. Hij was voortdurend de hort op en had altijd ruzie met onze ouders. Nu hij volwassen is, gedraagt hij zich normaal en gezellig.

Mijn probleem is het volgende: als hij op bezoek komt, gaan mijn ouders zich ineens heel anders gedragen. Ze laten alles uit hun handen vallen om met hem te kunnen praten. Ook worden ze tien keer gezelliger. Intussen word ik een beetje vergeten. Het voelt alsof ik help bij allerlei dingen, alleen maar zodat mijn ouders alle aandacht op mijn broer kunnen richten. Als hij nou zelden thuis kwam, kon ik het nog wel begrijpen, maar hij komt twee tot drie keer per week langs. Kan ik dit bespreken met mijn ouders? Het doet mij pijn dat dit gebeurt.

Assepoester

Beste Assepoester,

Waar je tegenaan loopt is het ‘verloren zoon’-fenomeen. In deze parabel keert de jongste zoon terug in de familieschoot nadat hij zijn erfdeel heeft verbrast, waarop zijn ouders zo blij zijn dat ze het vetgemeste kalf slachten. Hier wordt de oudste zoon die al die tijd hard gewerkt heeft op de boerderij heel chagrijnig van, omdat hij zich goed gedragen heeft en daarvoor geen enkele eer krijgt. Zoiets lijkt bij jou thuis ook aan de hand te zijn. Je ouders zijn opgelucht dat hun oudste op z’n pootjes terecht is gekomen. Alles wat jij doet daarentegen vinden ze vanzelfsprekend en niets bijzonders. Dat is heel zuur voor je en het valt je ouders ook best kwalijk te nemen dat ze niet meer oog hebben voor jouw bijdrage aan het algemeen belang. Je ouders rechtstreeks aanspreken op hun favoritisme ten opzichte van je broer is riskant. Mogelijk zullen ze zich aangevallen voelen, glashard ontkennen en zeggen dat je zeurt of jaloers bent.

Een subtielere weg is om je ongenoegen eerst eens met je broer te bespreken en een beroep te doen op zijn loyaliteit. Ik stel me zo voor dat je ouders en je broer gezellig in de huiskamer zitten te praten met een glaasje, terwijl jij het eten aan het koken bent of je gehandicapte zus met iets aan het helpen bent. Als je broer ook een handje zou uitsteken, zou dit allicht al schelen voor jou. Het is makkelijker om je gevoel van veronachtzaming met je broer te bespreken dan met je ouders, omdat je je broer in feite niet zo veel verwijt, terwijl hij je wel zou kunnen helpen in plaats van de gebraden haan uit te hangen.

Als dit niet werkt, moet je je ouders aanspreken. Dat kan op ruzie uitlopen. Maar dat moet dan maar, en dat is ook niet erg, want het is niet goed om alles te slikken. Je mag best wat erkenning van je ouders krijgen voor je inzet voor het gezin.

Artikelen in Broers en zussen, Ouders en volwassen kinderen, Tieners.

Gelabeld met , .


Dokken voor derden

Beste Beatrijs,

Ik ben een student van 18 en heb sinds een jaar een relatie met mijn vriendin. Zij vraagt mij om mee te betalen aan cadeaus voor vrienden of familieleden, ook als ik niet naar de desbetreffende verjaardag kan. Is dit gepast?

Meebetalen?

Beste Meebetalen,

Nee, dit is niet gepast. Zolang u nog geen gevestigd stel bent (u bent niet getrouwd, u woont niet samen, u deelt geen huishouden) heeft iedereen gewoon zijn/ haar eigen familie en vrienden en betaalt iedereen zelf de cadeaus voor verjaardagen. Als een goede vriend(in) of familielid van uw vriendin jarig is en een feestje geeft, koopt zij het cadeau en u gaat zonder te betalen mee naar het feestje. Omgekeerd hetzelfde: u betaalt de cadeautjes voor uw intimi en als er een feestelijke bijeenkomst wordt gehouden, mag zij gratis met u mee. Die feestjes van elkaars sociale kring aflopen is trouwens vrijwillig. Wie geen tijd of geen zin heeft hoeft zich niet verplicht te voelen.

Artikelen in Cadeaus, Liefde en relaties, Verjaardag.

Gelabeld met .


Geen zin in beeldbellen

Beste Beatrijs,

In het afgelopen coronajaar was er op mijn werk veel overleg via Teams en Zoom. Dat gebeurt nog steeds, omdat veel mensen blijven thuiswerken. Wat mij nu opvalt is dat mensen kennelijk niet meer beseffen dat de ander hen ziet. In een vergadering met verschillende mensen tegelijk gaat het meestal wel goed, maar in kleinere sessies zie ik dat mensen aan hun vingers zitten, aan hun neus, op nagels bijten, zich krabben enzovoort. Laatst had ik een één op één gesprek en die persoon zat continu in zijn neus te peuteren. Zo onsmakelijk, ik werd er gewoon misselijk van. Wat moet je dan doen? In contact met collega’s zeg ik er meestal wel wat van, maar dit was een zakelijke relatie die ik minder goed ken.

Onappetijtelijke aanblik

Beste Onappetijtelijke aanblik,

Als u een tweegesprek moet voeren met iemand die u eerder gesproken hebt, (iemand die u dus kent, ook al is het alleen maar van het videobellen), kunt u voorstellen om voortaan het contact telefonisch te doen. In deze situatie heeft het geen meerwaarde om elkaar te zien. U kunt gewoon bellen op de ouderwetse manier zonder beeld. Stel dat voor aan uw zakelijke relatie en dat zal de ander ook wel prima vinden. Mocht de ander vragen waarom, kunt u altijd iets zeggen in de trant van ‘We weten toch wel van elkaar hoe we er uitzien. Er kan geen misverstand zijn over wie het woord voert. Ik vind het rustiger om te bellen zonder beeld.’

Artikelen in Bellen, Collega's, Internet en e-mail, Zakelijke relaties.

Gelabeld met , .


Geen aandacht van man

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van eind veertig en heb sinds vijftien jaar een relatie met mijn partner. Hij heeft drie zoons die ik heb leren kennen, toen ze 13, 15 en 17 waren. Doordat ze de helft van de tijd bij ons woonden en de andere helft bij hun moeder, heb ik ze van dichtbij meegemaakt met alles wat daarbij hoort: helpen met huiswerk, vakanties, verjaardagen enzovoort. Alles om ervoor te zorgen dat ze zich gezien voelden. Het was niet altijd gemakkelijk, maar ze zijn goed terechtgekomen en de band met hen wordt steeds beter. Dat ze nu volwassen zijn, scheelt enorm.

De zoons zijn het huis uit en ik had verwacht dat we meer tijd zouden krijgen voor onszelf en dat ik nu wat meer op de eerste plaats zou komen. Dat is niet het geval. Mijn partner is nog steeds meer bezig met het welbevinden van zijn zoons dan met het mijne. Mij bekruipt het gevoel dat ik mijn tijd en energie aan de verkeerde man besteed heb en dat doet best pijn. Hij vind dat ik overdrijf en dat dit alles is wat hij me kan bieden. Hij is niet van plan hier verandering in te brengen. Hij wil dit überhaupt niet bespreken. Elke poging daartoe eindigt altijd in een meningsverschil, dus laat ik het zitten. Vraag ik te veel van hem?

Geen aandacht

Beste Geen aandacht,

De zoons van uw man zijn nu om en nabij de dertig. Ruim en breed volwassen en misschien heeft een of meer van hen ook al zelf een partner. Het is in ieder geval een leeftijd, waarop ze hun eigen leven leiden en niet voor elk wissewasje de hulp van hun vader nodig hebben. Het is heel vreemd dat uw partner meer tijd besteedt aan zijn zoons dan aan u.

Ik neem aan dat u ’s avonds met uw partner op de bank zit en dat u samen eet, slaapt en het dagelijkse leven doorneemt. Zijn er concrete zaken die u graag met uw partner zou willen doen (bijvoorbeeld met vakantie gaan, uitstapjes, naar de film of een voorstelling bekijken, bij vrienden op bezoek) die er nu niet van komen, omdat hij voortdurend moet behangen, vissen of koffiedrinken met zijn kinderen? Zo ja, neem een initiatief en vraag hem of hij een van die dingen met u wil doen, en wel deze week. Als hij weigert, omdat hij geen tijd wil vrij maken om eens iets gezelligs met u te doen, dan heeft u slechts een minimale, beetje armetierige relatie, waarin uw verlangens en behoeftes geen rol van betekenis spelen. Als uw partner niet gemotiveerd is om gebruikelijke partnerdingetjes met u te doen, ziet het er niet best uit voor uw gemeenschappelijke toekomst.

Artikelen in Liefde en relaties, Stieffamilie.

Gelabeld met , .


Verloren en gevonden

Beste Beatrijs,

In mijn woning vond ik onlangs bovenop een kast een dagboekje uit de vorige eeuw dat aan de vorige bewoonster heeft toebehoord. Ik ken deze vrouw niet, maar heb haar op basis van informatie uit dat dagboek gevonden op internet. Aangezien dit boekje uit haar tienerjaren komt en ze het op een moeilijk te bereiken plek heeft verstopt, vermoed ik dat het voor haar van bijzondere waarde is. Nu zou ik haar dit dagboekje uiteraard terug willen geven, maar het lijkt me ongemakkelijk om dan te moeten toegeven dat ik het slotje heb opengebroken. Ze zal allicht aannemen dat ik in haar private schrijfsels heb zitten lezen. Moet ik het contact aangaan of kan ik het beter laten rusten?

Gevonden dagboek

Beste Gevonden dagboek,

Ja, ik raad u zeker aan om deze vrouw te benaderen via internet met de mededeling dat u haar dagboek hebt gevonden, en naar haar adres te vragen, zodat u het naar haar toe kunt sturen. Ze begrijpt dan natuurlijk dat u het opengebroken hebt om achter haar identiteit te komen, maar dat was de enige manier om ervoor te zorgen dat het teruggaat naar de rechtmatige eigenaar. Ze zal het vast liever terug in haar bezit krijgen dan dat het ligt te verkommeren op een kast. Ik denk niet dat ze het u kwalijk zal nemen dat u het hebt opengebroken en gelezen. Hoe had u het anders aan haar kunnen terugbezorgen? Waarschijnlijk zal ze u dankbaar zijn.

Artikelen in Internet en e-mail.


Ze bedanken niet!

Beste Beatrijs,

Onze kinderen en kleinkinderen krijgen op hun verjaardagen altijd een bedrag op hun bankrekening gestort en daarnaast nog een mooi cadeau. In de coronatijd komen wij niet op verjaardagsbezoek, zolang wij niet gevaccineerd zijn (inmiddels is dat wel het geval, overigens). Voor het geldbedrag en voor de cadeaus krijgen wij nooit een bedankje. Wij vinden dat niet zoals het hoort. We vinden het lastig om als grootouders de kleinkinderen te willen opvoeden. Moeten we dit zo maar laten in de hoop dat ze anderen wel netjes bedanken?

Nooit een bedankje

Beste Nooit een bedankje,

Noch uw kinderen, noch uw kleinkinderen reageren op uw geldschenkingen of de cadeaus die u hen toestuurt. De kleinkinderen valt in dezen weinig te verwijten, want die doen zoiets niet snel uit zichzelf en moeten tot bedanken worden aangespoord door hun ouders. Dat hoort bij een goede opvoeding. Hun ouders laten het op dit punt afweten, ongetwijfeld omdat ze zelf ook nooit ergens voor bedanken. Het is natuurlijk heel vervelend als uw gulle gaven voortdurend onopgemerkt in een zwart gat verdwijnen. Er is maar één oplossing: spreek een hartig woordje met uw kinderen. Vertel hen dat het niet aardig is dat u nooit een reactie krijgt op uw schenkingen, zowel die aan henzelf als aan de kleinkinderen. Het is niet correct, het is niet zoals het hoort, dus vraag hen vriendelijk om daar in de toekomst verandering in te brengen. Ook de kleinkinderen zullen moeten leren dat op een cadeau een bedankje moet volgen. Dit geldt niet alleen voor cadeaus van grootouders maar van wie dan ook.

Artikelen in Cadeaus, Grootouders en kleinkinderen, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .