↑
Spring naar inhoud

Preuts

Beatrijs Ritsema

Laatst werd mij verteld over een groot feest voor duizend mensen uit de communicatiebranche. Zoals te verwachten in deze sector was het een gelikt gebeuren, met top-deejays, iedereen in trendy outfits en volop partydrugs. Als modern extraatje werden er op een scherm bij de dansvloer pornofilms geprojecteerd. Mijn zegsvrouw vond het maar niks, hoewel het niet eens van die hele harde porno was en hoewel ze toch echt niet preuts was, verzekerde ze me.

Het zette me aan het denken over het woord ‘preuts’ en wat dat nog betekent. Het is iets heel onaangenaams, dat staat vast, iets waar je van je leven niet van beschuldigd wil worden; het wekt associaties met benepenheid, walging van het lichamelijke, de jaren vijftig, verdringing van menselijke driften, schaamte en schuld. Sinds de seksuele revolutie is dat allemaal nergens meer voor nodig. Seks is tegenwoordig een gewone vrijetijdsbesteding, net zoiets als tv-kijken of vakantie, waar ook iedereen dol op is.

Hoe komt het dan dat je op zo’n feest wel pakweg filmpjes van Tom en Jerry of beelden van tropische stranden kunt vertonen op een megascherm, en geen porno? Want dat niemand daar van gediend is, bleek uit een kleine steekproef die ik hield naar aanleiding van deze anecdote. De afwijzende reactie van vrouwen is nogal begrijpelijk. Wanneer er porno in de zaal is te zien, word je als vrouw onmiddellijk bevangen door volslagen overbodigheid. Al die praatjes en dansjes op zo’n feest zijn geladen met een flirterige ondertoon. Het kleinste vonkje erotiek is voldoende om de zaak draaiende te houden. Maar wat moet je verder nog beginnen met je geestige conversatie en je décolleté, wanneer achter je het echte zucht-, steun- en pompwerk plaatsvindt dat alle aandacht wegzuigt? Dan kun je verder wel inpakken, net zoals geen enkele vrouw het leuk vindt als de mannen in haar gezelschap gefascineeerd worden – hoe tijdelijk ook – door de wulpse bewegingen van een of andere buikdanseres, die onverhoeds op tafel springt.

Mannen zijn trouwens net zo min als vrouwen enthousiast over pornofilms op gewone feesten. Het is moeilijk je eraan te onttrekken. Je moet er met je rug naar toe gaan staan, wil je je niet laten afleiden. Porno in het openbaar maakt inbreuk op de privacy, omdat de beelden op een opdringerige manier je geestesgesteldheid een bepaalde kant op duwen, waar je niet om hebt gevraagd.

Het merkwaardige feit doet zich voor dat alles wat met de seksindustrie te maken heeft, niet alleen pornofilms, maar ook paaldansen, peepshows of prostitutie, meteen waardeloos en walgelijk wordt, zodra het gratis beschikbaar is. De wereld van de pornovideo’s is een miljoenenbusiness. Honderdduizenden alleenstaanden, maar ook tal van stellen huren op zaterdagavond zo’n filmpje en zitten zoet op de bank aan hun gerief te komen. Vertoon de filmpjes bij verrassing op een feest en niemand vindt er wat aan. Kennelijk wordt porno alleen gewaardeerd als je ervoor moet betalen.

Steeds opnieuw worden er pogingen ondernomen om de tegenstelling tussen seks en openbaarheid op te heffen, zodat in de synthese van die twee de vrijheid kan zegevieren. Maar altijd loopt het spaak. Wanneer seks zo taboe is dat elke uiting de kop in wordt gedrukt op straffe van hel en verdoemenis, krijg je frustratie en verkramptheid. Wanneer seks uit de privésfeer wordt gehaald en als gebruiksartikel de openbare ruimte moet gaan opfleuren, gebeurt hetzelfde. Ik kan me zo gauw niets verkrampters voorstellen dan duizend mensen bij elkaar die dapper proberen te doen alsof een decor van tot sperma-erupties leidende handtastelijkheden gezellig en feestelijk is. Niemand laat zich kennen, want iedereen is liever liberaal dan preuts.

Artikelen in NRC-column.

rev="post-10954" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 10 juni 2003 16:08

Betalen voor verjaardag

Beste Beatrijs,

Onlangs ontvingen mijn vrouw en ik een uitnodiging voor de viering van de verjaardag van haar broer. Er was sprake van een diner in een restaurant en daarna de mogelijkheid om na te borrelen voor wie wilde. Voorzien van een cadeau togen wij naar de feestlocatie alwaar van een heerlijk en gezellig diner werd genoten. Van de afloop waren wij minder gecharmeerd. Vlak voor het verlaten van de dinertafel werd ons doodleuk gevraagd of wij onze portie van de rekening wilde betalen. Verbijsterd keek ik rond en zag dat iedereen al bezig was hutje bij mutje te leggen. Zo hoort het toch niet te gaan wanneer je uitgenodigd bent?

Betalende verjaardagsgast

Beste Betalend,

Het is absoluut incorrect om mensen voor een etentje uit te nodigen en hen achteraf de rekening te presenteren. Gastvrijheid betekent dat men z’n gasten vrijhoudt, niet dat men ze afperst. Van tevoren aankondigen dat mensen hun portemonnee mee moeten nemen is in theorie mogelijk, alleen is er dan geen sprake meer van een ‘feestelijke gelegenheid’, noch van ‘gasten’, noch van ‘uitnodigen’, maar van een voorstel tot gemeenschappelijke tijdpassering met een prijskaartje eraan. Tegen zo’n voorstel kunnen mensen ja of nee zeggen naar gelang hun luimen en financiële marges, niemand hoeft zich verplicht te voelen, en er komen verder geen cadeaus bij te pas.

In dat restaurant werd u voor het blok gezet, en moest u wel betalen. Uw zwager zou toch eens moeten horen dat dit geen goede aanpak is. Uw vrouw (zijn zuster) kan waarschijnlijk zoiets beter met hem opnemen dan u. Dat het nu niet meer om die 50 of 80 euro gaat, maar dat hij in de toekomst geen entreegelden meer moet heffen voor zijn verjaardag, en al helemaal niet achteraf, want dat genodigden daar een katterig en bekocht gevoel aan overhouden.

Artikelen in Broers en zussen, Verjaardag.

Gelabeld met , .

rev="post-307" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 6 juni 2003 21:57

Oppas dringt zich op

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik hebben een drukke zaak, waar wij beiden full time in werken. Wij hebben ook een tweeling van twee jaar oud en we prijzen ons gelukkig een heel lief meisje te hebben gevonden die overdag volledig voor de kinderen zorgt. Vorig jaar vierden wij ons twaalf-en-half-jaar huwelijk met een fantastisch feest, waar ook mijn negen zusters en broers aanwezig waren, die verspreid over het hele land wonen. Uiteraard was onze oppas ook uitgenodigd en iedereen was heel hartelijk tegen haar, omdat het zo fijn is dat zij onze tweeling zo goed verzorgt.

Mijn probleem: na haar zomervakantie (waarvan ik alleen wist dat ze dagtochtjes had gemaakt) hoorde ik langzamerhand van mijn familie dat zij met de auto en haar vriendje al mijn broers en zusters heeft bezocht. En als je maar lang genoeg blijft zitten, vragen ze je nog te eten ook!

Ik ben daar heel boos over. Ik vind het een aantasting van mijn privéleven, maar ik durf er met haar niet over te beginnen, bang dat ze me hooghartig vindt.

Mijn oppas komt te dichtbij

Beste Mijn oppas,

Het is inderdaad een merkwaardige manier van vakantie vieren om bij de familie van je werkgever op de canapé te gaan zitten. Er klinkt ongezonde betrokkenheid in door, gebrek aan fantasie (kan ze echt niets leukers verzinnen voor een dagje uit?) en behoorlijke eenzaamheid (geen eigen vrienden en vriendinnen om iets mee te ondernemen). Dit soort motieven lijken me meer van toepassing dan het scoren van een gratis avondmaaltijd. Het feit dat zij over al die negen adressen beschikte toont verder een planmatige aanpak. Zo en niet anders wilde zij haar vakantie spenderen. Dat haar vriendje daar in meeging is ook een raadsel. Als werkgever had ik daar toch het fijne van willen weten. U kunt haar nog steeds om opheldering vragen – het betreft tenslotte uw eigen familie. Ik zie niet in waarom zij u hooghartig zou vinden, wanneer u oprecht wilt weten waarom zij die reeks bezoekjes afwerkte. Als u het gesprek wat breder trekt, dus vrijetijd en vakantiebesteding in het algemeen, dan komt er misschien een gebrek aan sociale contacten bovendrijven. Eigenlijk is zo’n baantje als full time kinderoppas in een particulier huishouden heel slecht voor jonge, eenzame meisjes. Maar daar gaat het nu niet over.

Artikelen in Broers en zussen, Visite, Zakelijke relaties.

Gelabeld met .

rev="post-1759" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 6 juni 2003 16:23

Op afstand gehouden

Beste Beatrijs,

Mijn vriendin en ik hebben sinds drie jaar een lat-relatie. In de eerste plaats haar keuze. Zij wenste, na 28 jaar huwelijk, een leven met veel vrijheid van handelen. Dit standpunt respecteer ik. In de praktijk betekent het dat we elkaar door de week niet zien of spreken, ook niet telefonisch. De weekenden (van vrijdagochtend tot maandagochtend) zijn dan voor ons. In de praktijk komt daar weinig van terecht. Vrijdag moet ze meestal toch nog werk doen of is ze andere verplichtingen aangegaan. Op zaterdag doet ze sport, boodschappen en andere huishoudelijke karweitjes. ’s Zondags moet ze (we) er vroeg uit, want ze heeft afspraken gemaakt. Kortom, de weekenden worden meestal gebroken door sport, sociale verplichtingen, oppassen op kleinkinderen of afspraken met vriendinnen die ‘vrouwen onder elkaar’ willen zijn. Dit alles frustreert mij in hoge mate. Ik heb hier diverse keren iets van gezegd, maar haar gedrag verandert niet. Stel ik een onredelijke eis als ik haar vraag om meer rekening met mij te houden?

Op afstand gehouden

Beste Op afstand,

Ik heb een treurig bericht voor u: uw vriendin houdt niet van u, althans niet op de manier waarop u zou willen dat ze van u hield. Ze is niet zo vreselijk geïnteresseerd in een exclusieve relatie met u. Dat blijkt wel uit de afwezigheid van (verbod op?) telefonisch contact doordeweeks. Het gaat wel heel ver om tot vrijdag te moeten wachten, als je toevallig op maandagavond je enkel hebt verstuikt of de lotto gewonnen.

Uw vriendin heeft het zo te zien prima naar haar zin heeft in het leven. Activiteiten en verzetjes genoeg. Ze lijkt me, eerlijk gezegd, een vrouw die helemaal geen behoefte heeft aan een man. Die lopen er wel meer rond: een eind in de vijftig, na een lang huwelijk gescheiden of weduwe geworden, kleinkinderen, en heerlijk onafhankelijk. Uw vriendin wil zelfs niet in het weekend huisje-boompje-beestje spelen. Waarom zou u dit van haar eisen, als zij er overduidelijk geen zin in heeft?

Laat haar los. U hoeft het niet meteen uit te maken, dat is ook weer zo dramatisch, maar aanvaard de geringe reikwijdte van haar liefde. Schaf het telefoonverbod af en ook het verplichte bij elkaar zitten tussen vrijdag en maandagochtend. Maak incidentele afspraken voor één avond of dagdeel tegelijk. Voor zo’n overzichtelijke tijdsspanne zal ze haar aandacht wel op u gericht kunnen houden. Houd intussen uw ogen open, misschien komt u een andere vrouw tegen, die haar hoofd wèl door u op hol laat brengen.

Artikelen in Liefde en relaties, Telefoon.

Gelabeld met .

rev="post-1743" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 6 juni 2003 12:58

Onverwachte gasten domineren etentje

Beste Beatrijs,

Laatst ging ik eten bij vrienden, volgens een afspraak die we weken tevoren hadden gemaakt. Ik eet zo’n drie, vier keer per jaar bij hen. Net toen ik binnen was, ging de bel en stond een bevriend stel van mijn vrienden op de stoep. Mijn vrienden nodigden de onverwachte bezoekers onmiddellijk uit om mee te eten. De bezoekers domineerden het gesprek, en waren zeer aanwezig. Ik voelde me overschaduwd en gepasseerd, omdat ik kwam met de bedoeling mijn vrienden te spreken. Aan de andere kant vind ik de hedendaagse afsprakencultuur vaak afgemeten en gespeend van elke spontaniteit. Hadden mijn vrienden gelijk in hun spontane gastvrijheid tegenover de onverwachte bezoekers, of waren ze hiermee ongastvrij tegenover mij?

Naar het tweede plan geschoven

Beste Naar het tweede plan,

De afspraak met vrienden zoals u zich die had voorgesteld viel tegen. Onbekenden traden binnen, zetten de avond naar hun hand en u had het nakijken. Het had ook anders kunnen gaan: spontaan genode extra gasten blijken gezellige types met een sprankelende conversatie en u heeft onverwacht een nóg leukere avond dan waar u al op rekende.

Het is wel erg hartelijk van uw vrienden om meteen extra borden op tafel te zetten voor de onverwachte aanbellers. Dat duidt op grote flexibiliteit en improvisatievermogen. Alleen al vanwege die spontane gastvrijheid kunt u uw vrienden niets kwalijk nemen. In dit geval ligt de fout bij de bezoekers. Die moeten niet omstreeks etenstijd zomaar bij vrienden binnenvallen. En als ze dat toch doen – want bij sommige vrienden kan dat juist wèl heel goed – moeten ze ijlings retireren, zodra ze iemand anders zien zitten. Je vrienden overvallen is één ding, maar een gepland dineetje overvallen gaat te ver.

Dat de gastvrijheid van uw vrienden toevallig niet naar uw genoegen uitpakte, is pech. Maar er komt wel weer een volgende gelegenheid dat u hen voor uzelf hebt. Misschien bij u thuis? Daar heeft u in ieder geval de zaak onder controle.

Artikelen in Visite, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-767" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 29 mei 2003 21:37

E-mail van anderen lezen

Beste Beatrijs,

Is het erg onbehoorlijk als je soms, of meestal, de e-mail leest die niet voor jou bestemd is? Als ik een mailtje wil schrijven, kom ik regelmatig dingen tegen die mijn verwerpelijke nieuwsgierigheid oproepen. Even kijken, wie is nu toch Van Brommestein, en wat heeft ie te melden? Ik probeer de verleiding te weerstaan om het schrijven van Van B. op te roepen, maar dat lukt mij zelden of nooit. Mijn echtgenoot is vervuld van onbegrip. Hij vindt het een milde vorm van schending van het briefgeheim en hij verzekert mij het niet in zijn hoofd te halen om mijn e-mail-verkeer door te nemen. Een aan mij gerichte open ansichtkaart leest hij soms wel, en daar heb ik in het geheel geen moeite mee. Voor een goed begrip: ik maak nooit mijn mans post open, of althans: bijna nooit. Hoort e-mail, hoe open en bloot ook, toch een gesloten boek te blijven voor andermans ogen?

Nieuwsgierig Aagje

Beste Nieuwsgierig,

U kent het antwoord op uw eigen vraag heel goed. U schrijft: ‘ik probeer de verleiding te weerstaan’. Dat betekent dat u het ‘lagere’ aan u voelt trekken, oftewel het onfatsoenlijke, het zondige. Om elke twijfel weg te nemen kan ik het nog wel eens zwart op wit zetten: men hoort niet onuitgenodigd andermans e-mail te lezen! Een persoonlijke missive is een persoonlijke missive, of die nu op papier wordt aangeleverd of elektronisch.

Nadat ik dit vastgesteld heb, haast ik mij eraan toe te voegen dat de e-mailer niet voorzichtig genoeg kan zijn. Zolang internet bestaat is privacy een punt van discussie. Gebruikers moeten beschermd worden tegen inbraak en ongewenste meelezers van buiten. Maar het grootste gevaar komt van binnen: gezinsleden en collega’s, iedereen leest stiekem mee. Zeker wanneer er computers gedeeld worden en wachtwoorden circuleren. Mensen die er niet over zouden piekeren bureaulades te lichten om andermans brieven te lezen, openen wel schaamteloos e-mails van anderen. Misschien omdat een muisklikje zo makkelijk is? Of omdat elektronische post op de een of andere manier minder ‘echt’ is?

Hoe dit ook zij, het is raadzaam om geen gevoelige informatie per e-mail te verzenden. Huisgenoten van de geadresseerde weten zich vaak niet in te houden. En op kantoor worden intieme roddels niet alleen door derden aangeklikt, maar ook via de forward-knop verspreid onder de rest van de collega’s. Gebruik voor vertrouwelijke mededelingen de telefoon of schrijf een brief.

Artikelen in Huwelijk en scheiding, Internet en e-mail.

Gelabeld met .

rev="post-703" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 29 mei 2003 20:22

Informeel kleden op begrafenis?

© Sjoerd van der Zee

Beste Beatrijs,

Onlangs overleed mijn grootvader van 98. Mijn ervaring en gevoel zeggen dat op begrafenissen formele, liefst donkere kleding wordt gedragen. Uit respect voor de overledene, maar ook omdat je uit de toon valt als je casual verschijnt. Mijn man is het daar niet mee eens. Hij draagt nooit een colbert, zelfs niet bij sollicitaties, maar een nette trui of overhemd. Hij is van mening dat je je niet anders moet voordoen dan je bent, juist niet bij een uitvaartdienst. Bij de begrafenis van mijn andere opa (die vroeger kleermaker was!) droeg hij een lichte trui. Mijn ouders (met wie mijn man overigens goed kan opschieten) hebben zich daar zeer aan geërgerd. We hebben veel discussies over dit onderwerp, maar komen er niet uit. Wat vindt u?

Formeel geklede kleindochter

Beste Formeel,

Uw man is gehecht aan ‘zichzelf zijn’ oftewel aan authenticiteit. Hij meent dat hij leugenachtig en hypocriet is, wanneer hij zich conformeert aan standaarden die niet door hemzelf persoonlijk zijn opgesteld. Een lofwaardig standpunt, zij het dat zelfs hij hierin geen uiterste consequentie zal betrachten.

Een paar voorbeelden van authentiek gedrag, waarbij mensen geheel en al zichzelf zijn: een luide boer na een uitgebreide dis, in een gezelschap een flinke wind laten die je dwarszit, in een pyjama op het werk verschijnen (want daar voel ik me nu eenmaal het lekkerste in), de parkeerwacht die net een boete uitschrijft eens helemaal de huid volschelden (want het uiting geven aan pure woede lucht zo heerlijk op) enzovoort.

Hoogstwaarschijnlijk zal uw man zich niet aan het bovenstaande schuldig maken. Hem treft slechts de veel geringere blaam van het niet volgen van de kledingcode voor begrafenissen en crematies. Bij veel begrafenissen gaat het er tegenwoordig informeler aan toe dan vroeger. Je ziet vaker mensen in hun dagelijkse kloffie. Daar is op zichzelf niets mis mee; het milieu van de overledene bepaalt mede de sfeer van het afscheid. Bij een verongelukte motorrijder zit de plechtigheid niet vol met heren in jacquet. Maar als je niet de moeite neemt om iets formeels aan te trekken, terwijl je van tevoren weet dat de directe nabestaanden zich hieraan zullen storen, dan ben je puberaal bezig. Wat uw man deed was het equivalent van de middelvinger geven. Met zijn fiere credo ‘een man een man, een trui een trui’ gaf hij aan dat de codes en rituelen van de nabestaanden hem niet interesseerden. Dat valt hem zwaarder aan te rekenen dan de trui zelf.

Artikelen in Dood en begrafenis, Grootouders en kleinkinderen, Huwelijk en scheiding.

Gelabeld met , .

rev="post-251" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 29 mei 2003 20:06

Terminale sedatie

Beatrijs Ritsema

Volgens een recent gehouden onderzoek naar de praktijk van euthanasie maken artsen in bijna de helft van de gevallen (46 procent) hiervan geen melding bij het bevoegd gezag. In 1995 werd nog 59 procent van de gevallen verzwegen. De nieuwe euthanasiewet die vorig jaar is ingevoerd heeft dus wel voor enige verbetering gezorgd, maar van volledige transparantie is nog geen sprake, aldus de onderzoekers Van der Wal en Van der Maas.

Het is de vraag of het ooit zo ver zal komen dat alle gevallen van euthanasie feitelijk correct en openlijk gerubriceerd zullen worden. Het levenseinde is vaak een schimmig terrein zonder veel duidelijkheid over wat artsen eigenlijk aan het doen zijn. Nu ja, dat zullen ze nog wel kunnen uitleggen, maar onder welke categorie valt de handeling, juridisch gesproken?

Een paar jaar geleden werd de Nederlandse euthanasiepraktijk bekritiseerd door enkele artsen die er hun bekomst van hadden. Ze vonden dat ze zelf te snel hadden klaargestaan met deze oplossing – ook onder druk van patiënten die hier om vroegen – en ze gaven bij nader inzien de voorkeur aan de methode van de palliatieve zorg. Het was vreemd om dit begrip zo scherp met euthanasie gecontrasteerd te zien. Alsof de keuze gaat tussen een arts met een dodelijke injectiespuit en een arts met een behaaglijk dekentje. Je verwacht toch dat de spuit of dodelijke cocktail pas aan de orde komt, wanneer alle zachte dekentjes zijn uitgewerkt. Maar kennelijk was pijnbestrijding als methode om het sterven te verlichten iets waarin Nederland achterliep in vergelijking met het buitenland. Wie goede palliatieve zorg krijgt, heeft geen behoefte meer aan euthanasie, en dat zou natuurlijk een uitkomst zijn, want dan hoeft niemand meer vuile handen te maken. Onder palliatieve zorg vallen trouwens ook menselijke warmte en persoonlijke aandacht. Deze immateriële behoeften zijn niet zo eenvoudig te vervullen als pijnbestrijding, iets waardoor het effect van de palliatieve zorg als geheel misschien toch niet helemaal van de grond komt.

In het onderzoek van Van der Wal en Van der Maas dook een nieuwe interessante categorie op: terminale sedatie. Hiermee wordt bedoeld het permanent buiten bewustzijn houden van de patiënt, waarna de dood vanzelf volgt, als tenminste geen voeding en water meer worden toegediend. 4 à 10 procent van de sterfgevallen kon op deze categorie worden teruggevoerd. Eigenlijk komen in deze term euthanasie en palliatieve zorg samen. Het zwaarste pijnbestrijdingskanon wordt immers ingezet als wegbereider voor de dood.

Hetzelfde is aan de hand bij een ruimhartig morfinebeleid. Wanneer de patiënt de toevoer nog zelf kan regelen (en een goede palliatieve zorg neemt de behoefte van de patiënt als uitgangspunt), maar ook wanneer hij daar niet meer toe in staat is en de arts het dus moet doen, dan kan zo iemand wegdrijven in een semipermanente roes van (zalige? je weet het nooit) onwetendheid.

Morfine is euthanasie, maar dan iets langzamer. Op den duur vervalt het onderscheid tussen de categorieën van doodsoorzaken, omdat de verschillen tussen in leven houden en laten overlijden te klein worden. Zelfs het punt van wel of niet op eigen verzoek is dan niet meer relevant, omdat slechts wordt bespoedigd wat anders korte tijd later vanzelf was gebeurd.

De vervaging van de categorieën dempt het meldingsgedrag van artsen, dat kan niet anders. Wie wil een toetsingscommissie voor het onvermijdelijke? In andere westerse landen zal de medische praktijk rond sterfbedden er ongeveer hetzelfde uitzien. Het verschil is dat in Nederland alles benoemd en in kaart wordt gebracht. Dat probeert men althans. De bureaucratie is er ook voor de laatste snik.

Artikelen in NRC-column.

rev="post-10907" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 27 mei 2003 17:03

Niet uitgenodigd op bruiloft

Beste Beatrijs,

Mijn vriend is uitgenodigd voor de bruiloft van een oud-collega/kennis, ‘Erica’. Toen zij nog hier in de stad woonde, zag hij haar eens in de maand. Anderhalf jaar geleden verhuisde zij en nu hebben ze af en toe e-mailcontact. Zij is met haar vriend één keer bij ons langs geweest om koffie te drinken, omdat ze toevallig in de buurt waren. Ik heb toen met hen kennisgemaakt.

De uitnodiging voor hun huwelijk – met onder andere een etentje in kleine kring – is, ook bij navraag, alleen aan mijn vriend gericht. Hoewel ik niet dol ben op Erica (en dus ook niet zit te vlassen op haar trouwerij), vroeg ik me toch af of het wel correct is om van een stel de ene uit te nodigen en de ander buiten te sluiten.

Niet uitgenodigd

Beste Niet uitgenodigd,

Nee, dat is zeker geen correcte manier van doen. Wie vrienden uitnodigt voor een huwelijksfeest, moet de partners van die vrienden ook vragen, al zal niet iedereen zijn of haar partner ook daadwerkelijk meenemen. Genodigden bepalen zelf of ze alleen of met hun tweeën komen opdagen. Het gaat erom dat ze als stel welkom zijn. Kennelijk rekent Erica uw vriend tot haar intimi, gezien het feit dat hij mag meedoen met het etentje in kleine kring, en dan is het al helemaal ongepast om u als zijn partner hiervan uit te sluiten. Of deze uitsluiting voortkomt uit besparingsmotieven of uit onverschilligheid, dan wel gebrek aan sympathie doet niet ter zake. Zo hoort het eenvoudig niet te gaan.

Dit is zelfs zo’n serieuze schending van de conventie dat uw vriend zou moeten overwegen zelf ook niet te gaan. Hoe kan de vriendschap tussen hem en Erica in de toekomst blijven bloeien, als zij er zo rond voor uitkomt dat ze u de moeite niet waard vindt? Misschien moet hij haar een beleefd maar niet heel erg warm briefje sturen, waarin hij haar meedeelt dat de datum hem niet goed uitkomt.

Artikelen in Bruiloft, Liefde en relaties, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-1563" 9 reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 23 mei 2003 23:00