↑
Spring naar inhoud

Vriend wil verre reis

Beste Beatrijs,

Sinds vier weken heb ik, derdejaars studente, een relatie met een student die leeft en werkt om te reizen door verre landen. Vorige week heeft hij mij gevraagd om twee maanden door Indonesië te trekken met hem en nog twee vrienden. Aan de ene kant lijkt het me geweldig, aan de andere kant schrik ik terug voor het financiële plaatje. Over een half jaar ga ik stage lopen in Kenia en daar ben ik voor aan het sparen. Behalve dat wil ik mijn geld ook aan leuke dingen in het gewone leven besteden, en niet alleen aan vakantie. Mijn vriend wuift mijn financiële bezwaren weg, want hij leeft zelf erg zuinig en dat moet ik ook kunnen volgens hem. Hij vindt dat ik moeilijk doe. Wat raadt u mij?

Meegaan of thuisblijven?

P.S. Heeft een relatie, waarbij zich zo snel verschil van mening voordoet, eigenlijk wel kans op slagen?

Beste Meegaan of,

Een relatie van vier weken is helemaal niets. U hebt bij wijze van spreken net tijd gehad om te vragen naar elkaars broers en zussen of naar muziekvoorkeuren. Het lijkt geen goed idee om naar het andere eind van de wereld af te reizen met iemand op wie u weliswaar verliefd bent, maar die u verder nog nauwelijks kent. En dan ook nog in het gezelschap van twee anderen! U en uw nieuwe vriend kunnen dan niet eens de privacy vinden, waar verliefde mensen behoefte aan hebben, want steeds zitten die andere twee er met hun neus bovenop. Dat zal over en weer ergernis geven!

Afgezien van het gezelschap (dat te groot is) en de korte duur van uw relatie hebt u nog niet eens het geld voor deze reis. Later in het jaar vertrekt u naar Kenia voor een stage. Dit is natuurlijk een veel zinvoller manier van verre streken bezoeken. U gaat daar iets nuttigs doen, zowel voor uw eigen ontwikkeling als voor de mensen ter plaatse. Uw Kenia-onderneming zal een veel betere en interessantere levenservaring blijken dan een plezierreis met uw nieuwe vriend. Als stagiaire heeft u in ieder geval iets te doen in een vreemde omgeving. Als vrijblijvende rugzaktoerist blijft u altijd aan de consumptieve marge van een maatschappij die de uwe niet is.

Uw nieuwe vriend hoort u niet zodanig onder druk te zetten dat u al na vier weken uw plannen en levensstijl aan de zijne gaat aanpassen. Dat is een egoïstische manier van doen van hem. Dat hij geen oog heeft voor uw (verstandige) financiële prioriteiten geeft te denken over de toekomst van deze verhouding. Om het voorzichtig te stellen: hij lijkt me geen blijvertje. Laat hem maar zonder u vertrekken naar Indonesië en hou zelf vast aan uw oorspronkelijke plannen. Als hij terug is, blijkt vanzelf wat er nog over is van de relatie.

Artikelen in Liefde en relaties, Reizen.

Gelabeld met , , .

rev="post-2641" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 23 mei 2003 01:51

Bootoverlast

Beste Beatrijs,

Wij wonen heel plezierig aan een ringvaart in de polder. Vanaf onze achtertuin kun je zo het water inspringen om te zwemmen. Onze kinderen doen dat ’s zomers en er komen ook allerlei andere kinderen, al dan niet uitgenodigd, bij ons zwemmen. Dat geeft heel wat geloop door onze achtertuin, waar ik me weleens aan erger, maar goed, dat is nu eenmaal zo gegroeid.

Nu hebben de overbuurjongens een boot met een moter op de kop getikt en heeft mijn man in een vlaag van verstandsverbijstering toegezegd dat zij dat bootje bij ons neer mogen leggen. En dat gaat me te ver. Na een tirade van mijn kant ziet mijn man nu ook wel in dat ons erf geen openbare zwem- en vaargelegenheid is, maar hoe vertellen wij dat onze buren zonder de goede verstandhouding te verstoren?

Geen boot op m’n erf!

Beste Geen boot,

Ai, dat was een lelijke uitglijer van uw man. Zulke toezeggingen moet je nooit doen zonder eerst met je wederhelft te overleggen. Nu zit er niets anders op dan terugkrabbelen. Eerder gemaakte beloftes ongedaan maken is een vervelend klusje, maar het zal toch moeten.

Vertel uw buren precies hoe het ligt: over de vele kinderen in uw tuin die onuitgenodigd uw zwemwater gebruiken, en dat u, duizend maal excuses, opziet tegen nog meer recreërenden en motorlawaai op uw erf of oever. Zeg dat uw man zijn toezegging in een impuls heeft gedaan, maar dat het u bij nader inzien toch geen goed plan lijkt. Nog meer excuses, misschien een suggestie waar de buurman z’n bootje wel kwijt kan, en dan maar het beste ervan hopen. In een geval als dit biedt eerlijkheid, gecombineerd met ruim as op het hoofd en vriendelijkheid de meeste kans dat de verhouding met de buren prettig blijft.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .

rev="post-377" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 23 mei 2003 01:00

Gemengde huwelijken

Randall Kennedy: Interracial Intimacies. Sex, Marriage, Identity and Adoption.

Pantheon Books. Importeur Prijs: E 38,95

De beste manier om animositeit tussen rassen en bijkomende discriminatie op te heffen is ongetwijfeld het gemengde huwelijk. Uit gemengde huwelijken komen gemengdbloedige kinderen voort, en hoe meer er daarvan rondlopen, hoe meer het toch al dubieuze begrip ‘ras’ aan zeggingskracht inboet.

Toch zal het ideaal van een koffiekleurige wereldbevolking vooralsnog niet zijn beslag krijgen. Daarvoor is ‘ras’ te nauw gelieerd aan ‘cultuur’, en mensen trouwen nu eenmaal het liefst binnen hun eigen (sub)cultuurtje. Ook al zeggen ze dat voor een belangrijke beslissing als partnerkeuze het oppervlakkige criterium huidkleur geen rol speelt, in de praktijk is het gemengde huwelijk een zeldzaamheid. En bovendien riskant: huwelijken tussen mensen van verschillende achtergrond (of het nu gaat om nationaliteit, godsdienst, etniciteit of sociaal-economische klasse) lopen vaker op echtscheiding uit dan homogene huwelijken.

Wat niet wegneemt dat mensen die zich niets aantrekken van culturele kloven en trouwen omdat ze ervan overtuigd zijn dat hun liefde sterk genoeg is om verschillen te overbruggen, bewondering verdienen. Zij dragen toch maar hun steentje bij aan de afbraak van stereotypieën en aan het wenkend perspectief van de melting pot.

Het boek van Randall Kennedy Interracial Intimacies is een gigantische studie naar de geschiedenis van rasoverschrijdende intimiteit in Amerika. Het loopt vanaf de periode van de slavernij (verkrachtingen van zwarte slavinnen door blanke meesters, lynchings van zwarten die keken naar blanke vrouwen) totaan het heden, waarin het gemengde huwelijk geen wettelijke bezwaren meer kent, maar gemengde adoptie nog wel op tegenstand stuit.

Kennedy die eerder het boek Nigger schreef – over de merkwaardige carrière van een woord dat eerst scheldwoord was, later door zwarten gebezigd een geuzennaam, maar voor blanken volstrekt taboe bleef – ontvouwt nu niet zozeer een gedachtengang, hij kiepert een doos met research om. Dit boek is zo dik als een baksteen en bevat honderden case-studies, opgedoken uit de annalen van de jurisprudentie, die allemaal gaan over zwarte mannen die het aanlegden met blanke vrouwen of blanke mannen die het aanlegden met zwarte vrouwen en de problemen die dit opleverde. Innige meester-slaaf relaties, zwart overspel, wit overspel, illegale huwelijken, erfeniskwesties van zwarte nazaten. Het gaat ook over halfbloedkinderen, die bij blanke moeders worden weggehaald en aan een zwart gezin worden toegewezen. Het zijn zoveel voorbeelden, zoveel arresten, zoveel instanties die ergens uitspraken over hebben gedaan dat het de lezer duizelt. Wie kan geïnteresseerd zijn in al die details? Op een enkele specialist na, niemand natuurlijk.

Bij de overstelpende hoeveelheid vrij dor beschreven casestudies (de auteur blijft tenslotte jurist) hamert Kennedy steeds op hetzelfde antiracistische aambeeld, ook als het om de actuele kwestie van gemengde adoptie gaat. Natuurlijk heeft hij gelijk dat een zwart kind ook door blanken geadopteerd moet kunnen worden. Er zijn veel meer zwarte dan blanke kinderen beschikbaar voor adoptie, en veel meer blanke dan zwarte adoptieouders in spe. Zwarte belangenorganisaties in Amerika zijn hier op tegen, omdat volgens hen een zwart kind beter gedijt in een ‘zwarte’ cultuur. Adoptie door blanke ouders betekent dat het kind een bounty wordt (zwart van buiten, wit van binnen). Hetzelfde geldt voor kinderen van indiaanse afkomst, die adoptieorganisaties niet verloren willen laten gaan voor de indiaanse cultuur. Idealiter zou elke adoptie op basis van sekse- en kleurenblindheid tot stand moeten komen. Aan de andere kant hebben ouders zo hun voorkeuren en valt er ook wel iets te zeggen voor overeenstemming in uiterlijk tussen geadopteerde en ouders, omdat niet iedereen voortdurend tekst en uitleg wil geven. Elke persoonlijke voorkeur verbergt op die manier een racistische angel.

In de inleiding houdt Kennedy een warm pleidooi voor ‘een kosmopolitische ethiek die uitzicht biedt op echte, liefdevolle, rasoverstijgende intimiteit.’ De rest van het boek hoef je dan eigenlijk niet meer te lezen.

Beatrijs Ritsema

Artikelen in NRC-boekrecensies.

rev="post-10744" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – woensdag 21 mei 2003 10:43

Kinderen kijken televisie

Beste Beatrijs,

Ik erger me aan het televisiegedrag van mijn twee dochters van 13 en 15 jaar. Ze zitten de hele avond vanaf na het eten tot ze naar bed gaan (tien uur, half elf) samen op de bank tv te kijken. Hun huiswerk is al af en ze hebben vrij weinig activiteiten ’s avonds. Overdag hebben ze sport, muziek, paardrijden enzovoort.

Enerzijds vind ik de programma’s dom, anderzijds word ik gestoord in mijn eigen bezigheden (werken of lezen). Als ik hem uitzet, gaan de kinderen naar boven, maar mijn vrouw vindt het ongezellig als de kinderen de hele avond op hun eigen kamer zitten. Ze vindt dat het gezin zo veel mogelijk bij elkaar moet zijn. Ik heb boven een werkkamer, maar ik heb geen zin om daar als een soort balling te zitten. De kinderen kunnen goed met elkaar opschieten tijdens het tv-kijken en mijn vrouw kijkt ook af en toe mee, maar ik blijf die televisie als een terreur ervaren.

Gedwongen meekijker

Beste Gedwongen,

De televisie vormt het stralende middelpunt van de hedendaagse huiskamer, ik ben bang dat daar geen kruid tegen gewassen is. Ik begrijp uw ergernis heel goed: die tv is een beetje loos tijdverdrijf en stoort bovendien andere huisgenoten die er niet naar kijken. Als ouder heb je dan de neiging tegen de kinderen te roepen of ze niks beters te doen hebben. Maar zij zeggen ‘nee’ en dat was het dan.

Na deze bevestiging van uw grief moet mij van het hart dat u zich wel heel rigide opstelt. Uw dochters hebben hun huiswerk af, ze hebben overdag op school gezeten en ’s middags aan sport of muziek gedaan. Wat blijft er over voor uw dochters, als de tv niet aan mag? Postzegels verzamelen? Converseren met het hele gezin komt niet in aanmerking, want dat is al bij het avondeten gebeurd. Bordspelen zijn geen serieuze optie, dus het enige wat erop zit is een boek lezen. Dit ligt moeilijk voor de huidige generatie tieners. Ze lezen boeken voor de verplichte school-literatuurlijst, ze bladeren eens wat in een tijdschrift, en dat is het wel zo’n beetje.

Uw dochters storten zich ’s avonds niet in het uitgaansleven (daar kunt u al heel blij mee zijn), ze hangen kennelijk ook niet urenlang aan de telefoon met vriendinnen, ze hebben hun huiswerk af, maar de uren tussen afwas (natuurlijk door hen gedaan) en bedtijd (een uur of tien, prijzenswaardig vroeg) ergert u zich, als ze zoet naar de tv kijken.

Ik raad u aan u niet langer te storen aan verder volmaakt onschuldig gedrag. Kinderen van 15 en 13 zijn te oud om de invulling van hun vrijetijd binnenshuis voorgeschreven te krijgen. Samen naar de tv kijken is trouwens wel degelijk een activiteit, waar een gezin iets gemeenschappelijks aan kan beleven. En daarom niet iets minderwaardigs. U kunt beter aanvaarden dat uw dochters daar samen plezier in hebben, soms zelfs met een meekijkende moeder, dan hun dat te ontzeggen. Als u last van de tv hebt, heeft u een werkkamer tot uw beschikking. Het ideaal van een heel gezin, verzameld in de stille huiskamer en ieder verdiept in een boek, is onachterhaalbaar verdwenen in de mist van het verleden.

Artikelen in Tieners.

Gelabeld met .

rev="post-2271" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 15 mei 2003 18:01

Assepoester met vakantie

Beste Beatrijs,

Een vriendin nodigde mij, alleenstaande vrouw, uit om een weekje langs te komen gedurende de maand dat zij en haar vriend in een huisje in Frankrijk verbleven. Uitnodiging vreugdevol aanvaard, tot haar vriend zich liet ontvallen dat er dan wel harde afspraken over het eten gemaakt moesten worden, want (ik citeer hem): “Als X en ik een tochtje in de omgeving gaan maken en onderweg een leuk restaurant tegen komen, is het natuurlijk heel vervelend als we alleen voor het eten terug zouden moeten.” Later dacht ik hier nog eens over na en ik zag me daar al zitten op het verlaten platteland, ’s avonds in een lege keuken, om voor mezelf een eitje te bakken en een kaarsje aan te steken. Dat je niet de hele dag gezamenlijk optrekt spreekt vanzelf, maar ik vind dat je het de derde in het gezelschap niet kunt aandoen om als stel ergens gezellig te gaan eten, terwijl de gast eenzaam in dat huisje zit, vijftien kilometer verderop.

Heeft de vakantie-etiquette daar iets over te zeggen? Mijn vriendin begreep het niet, toen ik bij nader inzien afzag van deze logeerpartij.

Assepoester met vakantie

Beste Assepoester,

Wie gasten te logeren heeft, eet samen met hen. Dat is zo’n beetje de basis van het ontvangen van vrienden. Als een gast niet eens van die primaire gezelligheid mag uitgaan, dan is hij in een hotel beter af. Daar weet ie dat ie er alleen voor staat. U heeft volkomen gelijk om niet in te gaan op een uitnodiging, waarbij het u te verstaan wordt gegeven dat u niet moet rekenen op gezamenlijke avondmaaltijden. Voor slechts een gratis bed is het de moeite niet om af te reizen.

Artikelen in Eten en drinken, Reizen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-1775" 4 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 15 mei 2003 16:39

Oma verwent te veel

Beste Beatrijs,

Mijn zoontje van zes is een beetje mollig. Hij is een goede en grote eter aan tafel. Op zich niets mis mee, maar daarom let ik er wel op dat hij daarnaast niet te veel snoep en koek krijgt. Mijn bloedeigen moeder trekt zich hier echter niets van aan. Zij past regelmatig bij mij thuis op mijn zoontje en verwent hem dan met koek, snoep en extra eten dat zij meeneemt. Dit alles onder het mom: ik wil geen nee tegen hem zeggen als hij om een koekje vraagt. Hoe maak ik haar voor eens en voor altijd duidelijk dat ik wil dat zij mijn wensen respecteert ten aanzien van het eetgedrag van mijn zoontje?

Ondermijnd door oma

Beste Ondermijnd,

Uw moeder moet zich aan uw etens- en snoeprichtlijnen houden, waar het uw zoontje betreft. Dat is volstrekt duidelijk. Zij moet ophouden met hem buiten u om vol te proppen. U kunt dit alleen maar bereiken door een serieus gesprek met uw moeder te voeren, waarin u haar duidelijk maakt dat het u ernst is. Leg haar uit dat zij haar kleinzoon natuurlijk best eens mag verwennen, bijvoorbeeld op een zon- of feestdag wanneer hij bij haar op bezoek is. Maar wanneer uw moeder als oppas optreedt op een doordeweekse middag of avond in uw eigen huis, dan moet zij uw huisregels volgen. Misschien is het handig om de eetregels met de tijdstippen duidelijk op te schrijven en in de keuken op te hangen voor uw moeder. Als een geheugensteuntje. Wijs uw moeder er nogmaals op dat u denkt dat teveel snoep en tussendoor eten niet goed voor hem is, omdat hij toch al aan de mollige kant is. Vraag uw moeder of zij u hierin wil steunen, en laat haar beloven dat zij zich aan het voedselschema zal houden. Er zijn allerlei andere leuke dingen met een kleinzoon te doen behalve snoep uitdelen.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen, Kinderopvoeding, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .

rev="post-1665" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 15 mei 2003 11:30

Down, goed voor u

Beatrijs Ritsema

In de provincie Kopenhagen in Denemarken krijgen alle zwangere vrouwen de gelegenheid hun foetus te laten screenen op Down-syndroom. Deze nieuwe regeling heeft een bezuinigingsachtergrond. De overheid verwacht op die manier dertien miljoen euro te kunnen besparen in de gezondheidszorg. Het screenen gebeurt door middel van een bloedtest in het begin van de zwangerschap en is vrijwillig. Wie er geen zin in heeft, kan het aan zich voorbij laten gaan. Totnutoe werd net als in Nederland alleen aan vrouwen boven de 35 een vlokkentest (bij drie maanden) dan wel een vruchtwaterpunctie (bij vier maanden) aangeboden, maar men heeft dit leeftijdscriterium laten vallen op grond van antidiscriminatie-overwegingen. Het voordeel van de nieuwe bloedtest is dat de vrucht geen gevaar loopt en dat het aantal uit te voeren puncties en vlokkentesten (nog altijd nodig bij een dubieuze uitslag van de bloedtest) sterk verminderd kan worden.

Een prima regeling, zou je zeggen, eentje waarbij zowel de toekomstige ouders als de belastingbetaler voordeel bij genieten, en zoiets is zeldzaam in de gezondheidszorg. Dat zouden ze hier ook moeten invoeren. Maar in Nederland gaat de discussie over een volstrekt marginale kwestie als de wrongful life claim van de meervoudig gehandicapte Kelly (wier ouders vergeefs tijdens de zwangerschap om een test hadden gevraagd) en de ethische implicaties daar weer van. Het hele idee wrongful life is futiel, irreëel en juridisch onhanteerbaar. Daaronder ligt iets veel belangrijkers, namelijk het recht van ouders op een screening, als zij daar toevallig behoefte aan hebben. Het is vreemd en inderdaad discriminerend om het testen op Downsyndroom voor te behouden aan 35-plus vrouwen. Tachtig procent van de mensen met Down die nu jonger zijn dan twintig jaar werd voortgebracht door jonge moeders: vrouwen die ten tijde van hun zwangerschap niet aan het leeftijdscriterium van 35 jaar of ouder beantwoordden. Leeftijd is een risicofactor, maar verder is het toch gewoon een loterij.

Critici van het screenen vinden het altijd vreselijk als de factor geld of besparingen in de overwegingen worden meegnomen, want volgens hen zal dit ertoe leiden dat ziektekostenverzekeraars zo’n test verplicht gaan stellen. Naar mijn idee een overbodige angst, want in voortplantingszaken is nog steeds iedereen volkomen vrij om te doen wat ie wil. De elementaire vrijheid om wel of niet een test te ondergaan lijkt in ieder geval juridisch een stuk makkelijker dicht te timmeren dan iets efemeers als een wrongful life claim. De andere angst van de screeningstegenstanders komt neer op statistisch moralisme. Als zo’n test zomaar voor iedere moeder in spe beschikbaar wordt, zou in de toekomst het straatbeeld wel eens gezuiverd kunnen worden van personen met Downsyndroom. En dat is heel erg, want bij gewone mensen zou dan het idee kunnen postvatten dat ‘het leven maakbaar is’. De belangrijkste functie van het ‘Downtje’ is kennelijk om anderen een spiegel voor te houden. Daarom mag een zwangere zo’n vrucht niet detecteren en aborteren.

In de middeleeuwen stikte het van de gebochelden. Die zie je nu nauwelijks meer. Is een hernieuwde proliferatie van gebochelden wenselijk om ons eraan te herinneren dat het in het leven soms niet meezit? Afgezien daarvan is ook in onze veel gezondere en relatief risicovrije maatschappij het noodlot nog volop aanwezig in de vorm van auto- of andere ongelukken, ziektes en onvoorzienbare geboortedefecten, die zorgen voor een constante aanvoer van gehandicapten in karretjes en types met aangetaste geestelijke vermogens. Volwassenen èn kinderen. Nee, met het maakbare straatbeeld loopt het wel los.

Screeningtegenstanders verheffen een vermijdbare individuele tragedie tot een gemeenschappelijke glorie. Krijg een Downkind, goed voor de maatschappij!

Artikelen in NRC-column.

rev="post-10831" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 13 mei 2003 12:07

Satanische dochter

Beste Beatrijs,

Mijn dochter van 15 heeft sinds een jaar een vriendin (16 jaar), die zich bezighoudt met satanisme. Ze maakt tekeningen van de satan, vleermuizen en meer van dat onderaardse gedoe. Ook draait zij muziek waarin het over hel en verdoemenis gaat. Sluipenderwijs heeft mijn dochter allerlei dingetjes overgenomen: een groot kruis om je nek, een plastic kettinkje van prikkeldraad, de muziek. Ook leent zij kleding van deze vriendin.

Onze dochter heeft een christelijke opvoeding gehad (en nog) en zit op een christelijke school. Mijn man en ik praten wel met haar over het satanisme en dat de duivel blij is met de aandacht die hij krijgt. Maar is dit voldoende? Is het wijs als ik dingen ga verbieden: het dragen van een trui met een doodskop, het dragen van de ketting van prikkeldraad met het kruis eraan, of gaat dit vanzelf over? Wij willen dat zij rekening houdt met ons en onze omgeving. Mijn man heeft ervaring met mensen die veel schade hebben ondervonden van een cult-verleden.

Verontruste moeder

Beste Verontrust,

Het is altijd vervelend wanneer een kind bevriend raakt met (in de ogen van ouders) de verkeerde personen. Al gauw drijft zo’n vriend of vriendin een wig tussen ouders en kind. Ik begrijp heel goed dat u niet blij bent met deze vriendin. Satanisme is een stompzinnige hobby, en niet iets waarvan je het toejuicht als je dochter zich erin stort.

Toch denk ik niet dat het hier om een sekte gaat. Het gedrag dat u beschrijft (enge wezens tekenen, vreeswekkende kleding, sieraden en muziek) valt onder de categorie ‘gothic’, een lifestyle die al een jaar of twintig meegaat en vooral onder tieners een, beperkte, aanhang kent. Zoals alle lifestyles (je hebt alto’s, ballen, skaters en nog veel meer) is ook gothic iets oppervlakkigs. Het gaat om muziekvoorkeuren en een bepaald soort uniform. Het zegt op voorhand weinig over meehelpen met de afwas of huiswerk maken.

Ik denk dat uw dochter als ze de kleren van haar vriendin leent en allerlei satanische parafernalia om haar nek hangt, niet bezig is met duivelaanbidding, maar met het op de kast krijgen van haar familie, klasgenoten en leraren. Ik weet niet of u daar nou veel over moet praten met uw dochter. Hoe meer aandacht u aan iets onzinnigs als satanisme besteedt, hoe serieuzer u het neemt, terwijl de werkelijke kwestie uw dochters behoefte aan choqueren is.

Het verbieden van kleding en sieraden is lastig op deze leeftijd. Komt de school u niet te hulp in dit opzicht? Of hebben christelijke scholen tegenwoordig ook al geen kledingcodes meer? Voor haar uiterlijk thuis kunt u een en ander verbieden. Leg haar uit dat de symbolen die ze gebruikt (doodshoofden) of misbruikt (kruizen met prikkeldraad) haar ouders grieven. Voer een gesprek over symbolen en hun betekenis. Vraag haar wat ze denkt als ze iemand tegenkomt die een hakenkruis om zijn nek draagt. Zeg haar dat in uw huis het kruissymbool heilig is en dat ze daarvan af moet blijven. Op hoe ze zich buitenshuis uitdost, heeft u minder invloed. Op de muziek die ze draait en haar keuze van vriendinnen ook niet.

Verbied geen dingen, waar u toch geen invloed op hebt. Dat is verspilde moeite. Concentreer u op het haalbare: uiterlijk thuis, schoolwerk en andere verplichtingen. En troost u: ‘gothic’ is een fase die voorbij gaat.

Artikelen in Tieners.

Gelabeld met .

rev="post-2062" 5 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 8 mei 2003 18:24

Lastige wandelaars

Beste Beatrijs,

Er wordt tegenwoordig wat afgewandeld in Nederland. Als je aan een lange-afstand-wandelroute woont, heb je pech. Sommige wandelaars bestuderen hun gidsjes met daarin de horeca-gelegenheden zo slecht, dat ze zonder blikken of blozen bij willekeurige huizen aanbellen: “We mogen bij ú zeker wel even naar het toilet?” Hoe te reageren? En wat te doen met wandelaars die bij die prachtige, eeuwenoude kerk even willen uitrusten en de grafstenen gebruiken als picknickplaats?

Toiletjuffrouw tegen wil en dank

Beste Toiletjuffrouw,

De natuur roept niet alleen de mens naar buiten, maar ook diens afvalstoffen. Het hindert u dat de wandelaar zijn behoefte bij u wil deponeren. Beter gezegd: ‘haar’, want ik vermoed dat het vooral dames zijn die bij u aankloppen. De heren zijn beter geoutilleerd voor stiekeme waterlozing in de vrije natuur. Het is wel heel hardvochtig om iemand met hoge nood het gebruik van uw wc te onthouden. Gaat het echt om meer dan één persoon per half jaar? Zijn de colonnes langs uw huis zo groot? Als het u te dol wordt: gewoon niet opendoen. Een meegebracht boterhammetje eten op het kerkhof lijkt me een tamelijk onschuldige bezigheid, in ieder geval minder ergerlijk dan wildplassen achter een grafsteen. U vindt het respectloos? Plaats een bordje ‘Kerkhof. Niet picknicken’.

Artikelen in Het publieke domein.

Gelabeld met , .

rev="post-2598" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 8 mei 2003 00:53