↑
Spring naar inhoud

Medestudent schept op

Beste Beatrijs,

Een studiegenote van mij neemt elke gelegenheid te baat om te verkondigen dat zij een hoge functie heeft op haar werk en hoe tevreden haar bazen over haar zijn. Ik weet zo langzamerhand niet meer hoe ik hierop moet reageren. Ik sta open voor een goed gesprek, maar op dit onderwerp ben ik uitgekeken. Weet u een manier waarop ik vriendelijk kan laten merken dat het erg vervelend is wanneer zij steeds opschept over haar functie?

Haar eigen loftrompet

Beste Haar eigen loftrompet,

In een tweegesprek kunt u haar ontmoedigen door op een afwezige manier ‘Ja, ja’ te zeggen en het gesprek een andere richting op te sturen: ‘Zal ik je over mijn laatste rampzalige date vertellen?’ Botweg over haar heen praten dus met een heel ander onderwerp. Wanneer het opscheppen binnen een grotere sociale context plaatsvindt, bijvoorbeeld op een feestje, kunt u weglopen en andere mensen opzoeken. Wanneer het gesprek in een onderwijssituatie plaatsvindt of studiegerelateerd is, kunt u vriendelijk zeggen: ‘Dat is me bekend, Natasja, zullen we het weer over de taak/ de opdracht/ het huiswerk hebben?’ Kortom: laat u niet gijzelen, ontplooi meer eigen initiatief en loop in het uiterste geval weg om elders een interessantere gesprekspartner te zoeken.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-7095" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 18 januari 2014 09:01

Als je je ouders niet vrij kunt houden…

Beste Beatrijs,

Mijn schoonouders belden om te vragen of ze op de verjaardag van mijn man ’s avonds langs konden komen. Ik zei dat we niet thuis waren, omdat we met de kinderen in een restaurant zouden gaan eten. Eventueel zouden ze zich bij ons aan kunnen sluiten, zei ik spontaan. Ze gingen er even over nadenken, en zo ja, zouden ze dit op eigen kosten doen, zeiden ze. Wij hebben helaas niet de mogelijkheid hen te trakteren, anders hadden we dit graag gedaan. Later stuurden mijn schoonouders een berichtje dat ze inderdaad willen komen en dat ze hopen dat hun aanwezigheid op eigen kosten het cadeau mag zijn. Dit bevreemdt mij enigszins omdat ze gewoonlijk elk (schoon)kind een bedrag van vijftig euro geven, ongeacht of de persoon in kwestie zijn verjaardag officieel viert of niet. We hoeven uiteraard geen cadeau en vinden het gezellig dat ze van de partij zijn. Toch wringt er iets. Ligt dit aan ons?

Wij kunnen niet trakteren

Beste Wij kunnen niet trakteren,

Wat er wringt is dat u en uw man het niet kunnen maken om zijn ouders welkom te heten bij een gepland etentje in een restaurant en dan niet voor hen te betalen. Het is gewoon heel raar om met het gezin ergens gezellig te eten en de ouders van de jarige voor hun eigen kosten te laten opdraaien. Dat maakt een vreselijk armoedige indruk en is pijnlijk bovendien.

Als u geen geld hebt om hen te trakteren, dan had u hun niet moeten suggereren om aan te schuiven! Of (andere mogelijkheid): u had een goedkoper restaurant moeten uitzoeken (pizzeria, Chinees), zodat u wel voor iedereen die aan tafel zit had kunnen betalen.

Gegeven de huidige opzet vind ik het niet zo vreemd dat de ouders geen zin meer hebben om ook nog eens vijftig euro verjaardagscadeau aan hun zoon te geven. In dat restaurant zullen ze samen tenminste 50 euro kwijt zijn en mogelijk nog meer. Waarschijnlijk vinden ze dat wel genoeg investering in de verjaardag van hun zoon. Hoe dit ook zij, een echtpaar dat een initiatief neemt om (schoon)ouders mee te nemen naar een restaurant, dient hen vrij te houden. Vervolgens zal het met het verjaardagscadeautje oftewel de reguliere geldschenking ook wel in orde komen.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen, Verjaardag.

Gelabeld met .

rev="post-7093" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 18 januari 2014 09:00

Meer inwisselbare vaders en moeders, meer vechtscheidingen

Walter White, de speedfabricerende scheikundeleraar uit ‘Breaking Bad’, is niet direct het type om vaderschapsverlof op te nemen. Hij ontbrak bij de geboorte van zijn dochtertje (23 gemiste oproepen), omdat hij op het moment suprême allerlei andere dringende zaken aan zijn hoofd had achter het fornuis van zijn louche camper in de woestijn. In de drugsbusiness doen ze niet aan snipperdagen. Het uitgangspunt van deze alom bejubelde televisieserie is te absurd om geloofwaardig te zijn: de hoofdpersoon wordt gediagnosticeerd met longkanker, en benut de hem resterende tijd om heel veel geld te verdienen als producent van crystal meth, zodat zijn gezin na zijn dood materieel niets tekort hoeft te komen. Een dwaze onderneming, omdat hij getrouwd is met een slimme, vindingrijke vrouw die ongetwijfeld mans genoeg zou zijn om financiële problemen op te lossen en als weduwe haar kinderen adequaat naar de volwassenheid te begeleiden. Walters bemoeienis met het criminele circuit, dat hem stapje voor stapje verzwelgt, is helemaal niet nodig.

Toch slikt de kijker (ik ook) de krankzinnige opzet zonder morren, omdat Walters motivatie tot de verbeelding spreekt: hij wil alleen maar ‘zorgen voor zijn gezin’. Walter is de ultieme family man, de zorgzame huisvader die door roeien en ruiten gaat om zijn levensopdracht te vervullen. Hoe veel geweld dit ook met zich meebrengt en hoe veel lijken er ook vallen, de kijker vergeeft het hem vanwege zijn zelfverklaarde missie om een goede echtgenoot en vader te zijn.

Wat staat een man te doen in het leven? Voor Walter ligt dat simpel: ‘Providing for my family’. Op de een of andere manier staat die opdracht heel ver af van wat mannen in deze tijd geacht worden te doen. In 2014 zal naar verwachting wettelijk vaderschapsverlof worden ingevoerd, zodat mannen een week of wat betaald vrij kunnen nemen bij de geboorte van hun kind. Het effect zal zijn dat het systeem van kraamhulp makkelijker kan worden wegbezuinigd (waarom zou er een derde persoon nodig zijn bij de wieg van een pasgeborene, als er al twee ouders rondhangen?), maar de bedoeling van de nieuwe voorziening is een betere hechting tussen vader en kind. Kennelijk lukt dat hechten niet als die vader op z’n werk zit, waardoor hij meteen op achterstand komt, wat nooit meer ingehaald kan worden, althans volgens sommige psychologen. Deze gedachtegang is even absurd als het idee dat je speed moet koken om voor je gezinnetje te zorgen, en in zeker opzicht zelfs gevaarlijker.

Er zijn meer manieren om een goede vader te zijn dan naast je kind te zitten.

Het vaderschapsverlof maakt deel uit van een groter conglomeraat van ideeën en wettelijke stimuleringsmaatregelen over gelijkwaardig ouderschap, gelijke tijdinvestering, de inwisselbaarheid van vaders en moeders, eerlijke verdeling van werk en zorgtaken en (bij echtscheiding) gelijke rechten op de kinderen, vast te leggen in een ouderschapsconvenant. Dit zijn allemaal heel lofwaardige doelen om na te streven. Met de hand op mijn hart: ik heb niets tegen papa’s die met hun verse baby’s gaan cocoonen en hoe meer vaders zich inzetten op luierverwisselgebied, flesjes, sapjes, hop-paardje-hop, hoe beter. De hechting tussen vaders en kinderen is heel belangrijk, ik denk alleen dat een fifty-fifty verdeling van ouderlijke bemoeienis en aanwezigheid geen dwingende voorwaarde is. Er zijn meer manieren om een goede vader te zijn dan naast je kind te zitten – zie Walter White, al maakt zelfs deze doorgewinterde crimineel af en toe een zorgzaam ontbijtje en een sandwich met de korstjes eraf voor in de lunchbox van zijn tienerzoon.

Met vaders die aangespoord worden stereotiepe moedervaardigheden te ontplooien en moeders met vaderbedrevenheid (goedbetaald werk) is niets aan de hand, zolang alles goed gaat in de relatie. Maar als er mot komt en de relatie loopt spaak, breekt armageddon los. Bij gelijke aanspraak is het lastiger verdelen. Gedeeld ouderlijk gezag is de rigueur na een echtscheiding, co-ouderschap met pendelende kinderen geldt als maatschappelijk ideaal. Een man met een geschiedenis als dagelijkse betrokken vader laat zich niet meer uitbannen door een hatelijke ex die de kinderen bij hem weghoudt of die hem tot weekendvader degradeert. De wet is op de hand van de vaders, maar als de moeders willen saboteren, omdat ze vaderschap ineens niet meer zo belangrijk vinden, lukt dat. Voor 2014 voorzie ik juist door de steeds sterker aangeblazen gelijkheid van vaders en moeders nog meer vechtscheidingen en de hel waarin de exen, en niet te vergeten hun kinderen, dan terechtkomen is groter dan de particuliere hel van Walter White.

Artikelen in Column.

rev="post-7106" 4 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 16 januari 2014 10:00

Getuige op herhaling

Beste Beatrijs,

Ik (vrouw, 53 jaar) heb een vriendin die ik al sinds mijn studententijd ken. We hebben lief en leed gedeeld, ik was getuige op haar eerste huwelijk. Hoewel ze me dierbaar is, merk ik dat we nogal uit elkaar zijn gegroeid in de loop der tijd. Zij was en is erg materialistisch ingesteld en ik ben meer de spirituele kant opgegaan. Twee jaar geleden is ze gescheiden en ze heeft inmiddels een nieuwe man ontmoet, die graag met haar wil trouwen. Zij liet doorschemeren dat het voorgenomen huwelijk weliswaar met minder toeters en bellen gepaard zal gaan dan de eerste keer, maar dat zij er toch een groots festijn van wil maken. Ik vrees nu dat zij mij weer als getuige gaat vragen. Ik heb daar absoluut geen zin in. Kan ik weigeren, of zeggen dat ik naar de plechtigheid kom om mijn handtekening te zetten maar verder geen weekendjes weg of dinertjes met het andere bruidspersoneel wil?

Liever geen getuige

Beste Liever geen getuige,

Als u niet voor de tweede ronde wil opdraven, moet u een uitnodiging daartoe vriendelijk doch beslist van de hand wijzen. Het ligt sowieso niet erg voor de hand dat uw vriendin u weer als getuige vraagt. Ze mag flink willen uitpakken met de festiviteiten, maar in het algemeen willen mensen die voor de tweede keer trouwen toch geen exacte herhaling van zetten, zoals ze ook niet dezelfde bruidsjurk hergebruiken of dezelfde bestemming kiezen voor een huwelijksreis. Dat zou het hele ritueel (dat toch bedoeld is als iets eenmaligs) wel erg fantasieloos maken. Enige variatie is nodig, al was het maar om de twee gelegenheden in de herinnering van elkaar te kunnen onderscheiden. Uw vriendin zal er ongetwijfeld rekening mee houden dat haar aloude vriendenkring niet ten tweede male een heel feestprogramma in elkaar zal draaien om haar in de bloemetjes te zetten. De kans lijkt klein dat zij u weer vraagt als getuige. Maar als ze het toch doet, zegt u vriendelijk: ‘Nee, dank je, heel aardig van je, maar ik héb dat al een keer gedaan, en het kost me moeite om hetzelfde enthousiasme op te brengen als de vorige keer. Ik wens je alle goeds toe, maar bij een vers huwelijk heb je ook verse getuigen nodig.’

In dezelfde trant kunt u zich distantiëren van deelname aan vrijgezellenfeestjes (het idee alleen al!) of de taak van bruidspersoneel of weekendjes weg. Vertel uw vriendin eerlijk dat het u daarvoor aan enthousiasme ontbreekt. Ga wel naar het huwelijk zelf.

Artikelen in Bruiloft, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-7084" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 11 januari 2014 09:02

Bidden bij andere mensen

Beste Beatrijs,

Onlangs was ik met een vrijwilligersgroep van de kerk bij een moslimfamilie over de vloer om daar een dagje te helpen klussen. We werden heel hartelijk ontvangen en de vrouw des huizes deed in haar gebrekkig Nederlands haar best de overeenkomsten tussen moslims en christenen te benadrukken. Toen we het klussen onderbraken voor de lunch met allerlei lekkernijen, wilde iemand van ons clubje graag bidden. Dat heeft ze ook gedaan en enkele groepsleden deden mee. Ik voelde me behoorlijk opgelaten, omdat moslims er andere gebedsmomenten op nahouden en door ons uitgesloten werden. Hadden we het bidden niet beter achterwege kunnen laten?

Een onbeleefd gebed?

Beste Een onbeleefd gebed,

Als de leden van uw klusgroepje gewend zijn om te bidden voor het eten, moeten ze dat vooral doen. Dat kan overal, dus ook in het huis van moslims. Er was tenslotte ook niets op tegen geweest, wanneer de bewoners van dat huis zich gedurende het klussen op een of ander moment hadden teruggetrokken voor hun eigen gebed. Iedereen kan zich gewoon houden aan zijn of haar eigen gebedsrituelen, omdat niemand een ander daarmee last bezorgt. Verschillende cultureel/religieuze groepen hechten aan hun eigen symbolen en rituelen. Iedereen het zijne gunnen is een wezenlijk onderdeel van wederzijdse acceptatie. Het is onbeleefd om aanstoot te nemen aan andermans religieuze expressie, waaruit volgt dat de angst om zelf aanstoot te geven met een onschuldig religieus ritueel overbodig is.

Artikelen in Kerk, Traditionele etiquette.

Gelabeld met .

rev="post-7082" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 11 januari 2014 09:01

Mooi weer spelen

Beste Beatrijs,

Ik ben een meisje van 18 en heb sinds enkele maanden een leuke vriend. Wij zijn allebei niet gelovig, maar de ouders van mijn vriend zijn wel streng gereformeerd en hebben hun kinderen ook in die sfeer opgevoed. Mijn vriend en ik wonen allebei nog thuis, vandaar dat ik regelmatig langskom om mee te eten bijvoorbeeld. Zijn ouders zijn overigens erg aardig, ze stellen mij altijd op mijn gemak. Mijn vriend heeft pas onlangs tegen zijn ouders gezegd dat hij niet meer gelovig is.

Ik weet dat zij streng tegen seks voor het huwelijk zijn. Wij hebben daar minder moeite mee. Mijn vriend en ik blijven tijdens deze etentjes, en later op de bank bij een filmpje, braaf van elkaar af. Als hij later van zijn ouders subtiele vragen krijgt over wat wij eigenlijk uitspoken, antwoordt hij een beetje ontkennend of ontwijkend. Dan voel ik mij nogal schijnheilig tegenover deze lieve mensen, die hun huis voor mij open stellen. Daarbij denk ik dat zij ons heus wel doorhebben. Moeten wij mooi weer blijven spelen?

Minder braaf dan het lijkt

Beste Minder braaf,

Ik vraag me af waar jullie eigenlijk aan seks doen, als jullie allebei nog in het ouderlijk huis wonen. Dat gebeurt dan waarschijnlijk stiekem, als er niemand thuis is. Of het gebeurt in jouw huis, waar je ouders misschien minder streng zijn. Hoe dit ook zij, het is niet jouw taak als vriendin om de ouders van je vriend op de hoogte te stellen van wat jullie uitspoken. Wat je vriend wel of niet met zijn ouders bespreekt, is zijn zaak en daar sta jij verder buiten.

Het is verder onder alle omstandigheden raadzaam om in het openbaar van elkaar af te blijven. Als jij en je vriend in de huiskamer van zijn (of jouw) ouders zitten en naar een filmpje kijken, moet je elkaar niet gaan betasten. Dat vinden andere aanwezigen niet prettig, want die voelen zich dan buitengesloten. Of de huisgenoten nou streng in de christelijke leer zijn of juist heel vrijzinnig of niet-gelovig maakt niets uit. Niemand vindt het leuk als een stel in gezelschap aan elkaar zit te plukken.

Hoe de ouders van je vriend tegenover jullie relatie staan is in ieder geval jouw probleem niet, hooguit dat van je vriend. En als die vriend geen zin heeft om er met z’n ouders over te praten, moet hij dat zelf weten.

Artikelen in Liefde en relaties, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , .

rev="post-7080" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 11 januari 2014 09:00

Datumfetisjisme

Beste Beatrijs,

Mijn grootouders, beiden in de tachtig, zijn komend jaar 60 jaar getrouwd. Dat heuglijke feit willen zij vieren met de hele familie op een dinsdag in september, hun precieze huwelijksdag. Dat al hun kinderen en kleinkinderen werken en niet bij hen in de buurt wonen doen zij af met: ‘Daarom kondigen wij het ook lang van tevoren aan, dan kan iedereen er rekening mee houden.’ Iedereen moet dus een snipperdag opnemen. Daar komt bij dat de drie achterkleinkinderen niet welkom zijn bij de feestelijkheden: ze zijn nog te klein. Voor mijn nichtje en mij maakt dit het festijn helemaal logistiek ingewikkeld – we moeten oppas regelen voor onze peuters. Ik voel me eerder ontboden dan uitgenodigd voor dit feest. Datzelfde sentiment bespeur ik bij mijn ouders en zussen. Zijn wij kleinzielig of mogen we verwachten dat mijn grootouders, die alle tijd van de wereld hebben, rekening houden met de ingewikkelde agenda’s van hun nazaten?

Jubileum van Meden en Perzen

Beste Jubileum van Meden en Perzen,

Uw grootouders stellen zich inflexibel op door hun huwelijksfeest op een doordeweekse dag te plannen en hun (klein)kinderen aldus te verplichten een snipperdag op te nemen. Dat is lastig en nergens voor nodig, want zoiets kan veel makkelijker op een weekenddag. Ook is het raar om achterkleinkinderen uit te sluiten. Als familieleden hun jonge kinderen niet meer naar een familiefeestje kunnen meenemen, is het geen familiefeest meer, maar een obligate receptie zonder kraak of smaak.

Iemand moet met het jubileumstel gaan praten. Bijvoorbeeld hun oudste zoon of dochter. Die kan als afgevaardigde van de rest van de familie de telefoon grijpen of tijdens een bezoekje zeggen: ‘Beste pa, ma, dit gaat niet werken zo. Het lijkt ons enig om met z’n allen jullie 60-jarig jubileum te vieren, maar voor een aantal van ons is het ingewikkeld dat het op een doordeweekse dag moet gebeuren. Het lijkt ons belangrijker dat de hele familie aanwezig is dan dat iedereen moet buigen voor een datum. Namens iedereen geef ik jullie in overweging om het feest te verplaatsen naar het dichtstbijzijnde weekend en de kleintjes ook welkom te laten zijn.’ En dan merken jullie het wel. Houden uw grootouders vast aan hun datumfetisjisme, lopen ze een gerede kans dat sommige familieleden niet komen opdagen. Verplaatsen ze het feest naar het weekend, kunnen ze uitzien naar voltalligheid. Hun keus.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen, Huwelijksjubileum.

Gelabeld met .

rev="post-7078" 6 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 4 januari 2014 09:02

Te dicht op iemand staan

Beste Beatrijs,

Voor mijn werk kom ik regelmatig op netwerkbijeenkomsten. Als ik in gesprek ben met iemand, houdt de ander soms naar mijn smaak te weinig afstand. Ik ben in zo’n geval geneigd om een stap achteruit te doen, maar soms word ik achteruit gejaagd tot ik met mijn rug tegen een muur aan sta en geen kant meer op kan. Soms doe ik zelf een stap naar voren om hem af te schrikken, maar dat werkt niet altijd. Ik ben een vrouw van 30 jaar en ik heb de indruk dat de mannen (dit probleem komt alleen bij mannen voor) mij op die manier proberen te intimideren. Wat kan ik doen om uit deze benarde gesprekspositie te komen zonder zelf een stap achteruit te doen? Is het gepast om de man in kwestie met een zacht duwtje op een prettiger afstand te krijgen?

Te dichtbij

Beste Te dichtbij,

In ieder geval niet de man ‘met een zacht duwtje’ op meer afstand krijgen! Raak nooit een onbekende man aan! Dat leidt alleen maar tot misverstanden. Ofwel hij denkt: ‘Ze flirt met mij’. Ofwel hij denkt: ‘Ze speelt de baas over mij’. Geen van beide gedachten wilt u bij hem doen postvatten, dus alstublieft: geen aanrakingen!

Woorden zullen het moeten doen. Hoewel uw tactiek om zelf een stap naar voren te doen ook niet verkeerd is, omdat dit de overtreder er onbewust toe aanzet om de afstand weer te vergroten. Maar goed, als u geen zin hebt in een dans door de zaal heen van op- en weer terug dringen, doet u een verzoek plus bekentenis: ‘Kunt u iets achteruit gaan? U staat in mijn fysieke privé zone. Sorry, ik ben nogal gevoelig op dit punt.’ Dan zal hij wel terugdeinzen.

Artikelen in Zakelijke relaties.

Gelabeld met .

rev="post-7076" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 4 januari 2014 09:01

De vis wordt duur betaald

Beste Beatrijs,

Elke oudejaarsavond organiseer ik voor een stuk of acht vrienden en kennissen een gourmetmaaltijd. Omdat een aantal van hen krap bij kas zit, moet dit heel zuinig gebeuren. Niemand wil of kan teveel betalen. Met heel veel pijn en moeite krijg ik het dan voor elkaar om een maaltijd met alles erop en eraan te regelen voor 17 euro per persoon. Vorig jaar waren er voor het eerst twee vleesvermijders bij, die wel vis aten. Een combinatie van vlees en vis zou te duur zijn. Dus had ik voor zes mensen vlees en voor de andere twee vis gekocht. Van tevoren had ik dit ook medegedeeld, maar sommige vleeseters stortten zich toch op de beperkte visstukjes. Toen ik hier wat van zei, werd er gemord, wat de sfeer niet ten goede kwam. Had ik het anders moeten aanpakken? Mag ik eigenlijk wel beperkingen stellen aan wat ik de gasten voorschotel? Hoe kan ik dit soort problemen voorkomen?

Afblijven van de vis!

Beste Afblijven van de vis,

Het was buitengewoon ongepast dat de vleesetende gasten ondanks uw waarschuwing aan de haal meenden te kunnen gaan met de porties vis die niet voor hen waren bestemd. Dat uw correctie de sfeer aantastte valt u niet te verwijten. Gulzigaards moeten worden ingedamd. Om het getouwtrek om begeerlijke (want schaarse) etenswaren te vermijden kunt u simpelweg het vlees helemaal weg laten uit het menu en alleen vis serveren. Dan kan iedereen overal van mee-eten. Voor iedereen hetzelfde is gezelliger dan aparte porties voor een minderheid.

Sommige vrienden zijn armlastig en kennelijk zijn degenen met een dikkere portemonnee niet bereid om wat meer geld in het feestmaal te steken dan de minvermogenden. Wat ook weer van een tamelijk schrieperige instelling getuigt. Tja, als iedereen vooral erop gespitst is om zijn hand op de knip te houden, kan er geen weelderigheid worden verwacht. Waarom bent u trouwens de enige die altijd maar weer moet koken en ontvangen? Waarom kan dat niet wat meer verdeeld worden? Als het de anderen te veel moeite is om ook eens gastvrijheid te verlenen en niemand wil wat extra’s dokken, dan blijft het een afgepaste dis met schraalhans keukenmeester. Wie overvloed wil, moet vrijgevigheid betonen.

Artikelen in Eten en drinken, Feestdagen.

Gelabeld met .

rev="post-7074" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 4 januari 2014 09:00