↑
Spring naar inhoud

Buurmeisje ging trouwen

Beste Beatrijs,

De dochter van onze directe buren is getrouwd. En eigenlijk zijn we een beetje gepikeerd over het feit dat we geen kaart hebben gekregen. We reageerden daarom ook een beetje verbaasd en nukkig toen de buurvrouw op de avond voor de bruiloft kwam vragen of we de volgende ochtend om 7 uur de auto’s wilden verplaatsen in verband met de fotoreportage. We hadden anders verwacht van onze buren met wie we altijd goed contact hebben. Zijn we ouderwets in ons idee dat het op zijn minst fatsoenlijk is om je buren vooraf van zo’n bijzondere gebeurtenis in kennis te stellen?

Geen huwelijksaankondiging

Beste Geen huwelijksaankondiging,

Het hangt ervan af wat u verstaat onder ‘een kaart krijgen’. Bedoelt u dat u een uitnodiging had verwacht om het huwelijk of de receptie bij te wonen? Of bedoelt u alleen maar een aankondiging dat het huwelijk zal plaats vinden (zonder uitnodiging om erbij te zijn)? Het eerste geval is een zaak van de buren zelf. Het trouwende stel of de ouders die het organiseren beslissen over de gasten. Ook al is er onderling goed contact, het is niet vanzelfsprekend dat de buren ook op de gastenlijst staan. U hebt geen uitnodiging gekregen – kennelijk beschouwt het trouwende stel (of de ouders) u toch niet als dichtbije vrienden. Dat kunt u jammer vinden, maar zo ligt het nu eenmaal.

Als het u alleen om een kaart als kennisgeving gaat, is er een goede reden dat u niet zo’n kaart gekregen hebt. De meeste mensen die een huwelijksaankondigingskaart-zonder-uitnodiging krijgen, beschouwen dat niet als iets om voor kennisgeving aan te nemen, maar als een bedekte aansporing om een cadeau te geven. Daar hebben ze dan vaak geen zin in, omdat ze niet daadwerkelijk zijn uitgenodigd. Zo’n kaart die geen uitnodiging is wordt als opdringerig en inhalig beschouwd. Het is beter om helemaal geen huwelijksaankondiging te sturen dan een kaart die geen uitnodiging is. Wie een verandering van burgerlijke status buiten de kring van genodigden bekend wil maken zet een advertentie in de krant of stuurt achteraf een ‘Wij zijn getrouwd’-kaart rond. Dat neemt niet weg dat de buren u best hadden kunnen informeren over het aanstaande huwelijk van hun dochter. Gewoon mondeling over de heg als een leuk nieuwtje.

Artikelen in Bruiloft, Buren.

Gelabeld met .

rev="post-7715" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 17 januari 2015 09:00

Geen cadeaus maar herinneringen

Beste Beatrijs,

Over een tijdje hoop ik mijn zeventigste verjaardag te vieren met een feestje voor familie en vrienden. Ik zit in mijn maag met de eventuele cadeaus. Ik ben tevreden met wat ik heb en heb er moeite mee geld te vragen voor dingen die ik eigenlijk zelf ook wel kan kopen. Als ik niets over cadeaus vermeld op de uitnodiging, vrees ik dat mijn echtgenoot plat gebeld wordt over cadeautips en ik weet zeker: die heeft hij niet. Ik zou geld kunnen vragen voor een goed doel, maar mijn gasten maken natuurlijk zelf wel uit welke charitatieve instellingen zij willen ondersteunen. Het gaat mij vooral om de aanwezigheid van allen met wie ik een speciale band heb. Wat mij betreft behoren bij deze verjaardag geen cadeaus, maar herinneringen. Ik zou aan elk van mijn gasten willen vragen om in een oneliner een moment uit ons gezamenlijk verleden weer tot leven te roepen. Kan ik dat van hen vragen of stoot ik daarmee mensen voor het hoofd die erop staan een cadeau te geven?

Een immateriële wens

Beste Een immateriële wens,

Het is heel goed mogelijk om géén cadeaus te vragen voor uw verjaardag en in plaats daarvan een persoonlijke herinnering van elke gast. Maar het vereist enige voorbereiding. Het handigste is om de organisatie hiervan niet zelf op u te nemen, maar aan een ander te delegeren, liefst iemand die handig is met de computer: een van uw kinderen bijvoorbeeld of uw man of een zus, een broer of een goede vriendin. Aan die persoon, eigenlijk een soort ceremoniemeester, vraagt u of hij/zij iedereen wil uitnodigen namens u. In de uitnodiging staat dan behalve plaats en tijd van het feest duidelijk de informatie vermeld dat er geen cadeaus nodig zijn en ook geen geld, omdat de jarige een leeftijd heeft bereikt dat ze alles heeft wat haar hartje begeert. Maar dat ze wel heel blij zou zijn met een korte herinnering of een foto met een onderschrift.

Iedereen wordt uitgenodigd om een foto op te sturen of in kort bestek een voorval van vroeger op te schrijven over iets wat de jarige en de betreffende persoon samen hebben meegemaakt. De ceremoniemeester verzamelt alle anekdotes en foto’s die worden ingestuurd en maakt er een boekje van dat feestelijk wordt aangeboden aan u tijdens het feestje. Zo’n herinneringsboekje is een uniek en persoonlijk cadeau, heel geschikt voor een 70-jaar-mijlpaal. Maar het kost allemaal enige tijd, dus begin ruim van tevoren met de organisatie. Als u het op die manier aanpakt, zult u zeker de materiële cadeaus buiten de deur houden, want met het te boek stellen van een persoonlijke herinnering wordt al voldoende inzet van de gasten gevraagd.

Artikelen in Cadeaus, Verjaardag.

Gelabeld met .

rev="post-7682" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 10 januari 2015 09:02

Achterstallige cadeaubon

Beste Beatrijs,

Drie weken geleden hield ik op uitnodiging een kleine voordracht op drie kwartier rijden van mijn woonplaats. Bij het weggaan zei de organisator: ‘Ik heb de cadeaubon voor je laten liggen op kantoor, maar ik stuur deze morgen direct op.’ Tot nu toe nog niets ontvangen. Hoe te reageren zonder inhalig over te komen? Ik vond die bijeenkomst heel nuttig en het ging me niet om die bon, maar ik voer ‘beloofd is beloofd’ wel hoog in het vaandel.

Bon blijft uit

Beste Bon blijft uit,

De organisator is in gebreke gebleven, dus u hebt alle recht om hem op zijn nalatigheid te wijzen. Het is toch al vaak zo dat mensen die ergens een praatje komen houden als sluitpost op de begroting dienen. Een honorarium is er zelden bij, tenzij het een BN’er betreft natuurlijk, dan zijn er ineens honderden euro’s beschikbaar voor een optreden, maar al die andere sappelaars worden afgescheept met een flesje wijn of een bosje bloemen, terwijl niet iedereen zomaar een aansprekende voordracht uit z’n mouw schudt. Dat kost voorbereidingstijd. Enfin, men had u een cadeaubon beloofd – dat is in ieder geval iets waar u wat aan hebt. Schroom niet om de organisator een herinneringsmailtje te sturen. Houd het luchtig, schrijf dat u een interessante avond hebt gehad, laat het woord ‘sorry’ vallen en maak een grap over uw inhaligheid. Zet bijvoorbeeld ‘(geldwolf)’ achter uw ondertekening. Dan komt het wel goed.

Artikelen in Cadeaus, Zakelijke relaties.

Gelabeld met .

rev="post-7680" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 10 januari 2015 09:01

Geheimzinnig gedrag

Beste Beatrijs,

Een jaar geleden verhuisde ons gezin naar een groter huis. We wonen in een rustige buurt met veel hoogopgeleiden en gepensioneerden. We staan op goede voet met de buren, ook een ouder echtpaar. Sinds een tijdje valt ons iets vreemds op: de buurman schuifelt regelmatig bij een boom in de straat heen en weer, verstopt briefjes of legt codes met takjes neer. Haast elke dag komt er een oudere dame voorbij die schichtig om zich heen kijkt, iets in haar fietstas stopt, een andere code neerlegt en weer snel wegfietst. Wij kunnen dit vanuit ons huis ongemerkt gadeslaan en dat heeft de detective in ons wakker gemaakt. Het lijkt erop dat de buurman vreemdgaat. We vragen ons af of we hier iets mee moeten. Mijn man roept wel eens: ‘Zullen we foto’s maken?’ Is dit eerlijk of moeten we ons er gewoon niet mee bemoeien?

Buurman doet verdacht

Beste Buurman doet verdacht,

Alstublieft, bemoeit u zich er niet mee! Hoe stelt u zich dat voor? Aanbellen bij de buren en de vrouw van het echtpaar uw waarnemingen meedelen? Zij heeft u toch niet gecontracteerd om haar man te bespioneren? Een anoniem briefje in de bus doen? U ziet van alles, maar u hebt geen flauw idee wat het betekent. Misschien zijn die twee bezig met een ingewikkelde versie van levend stratego of voeren ze puzzelopdrachten uit, waar nog veel meer spelers bij betrokken zijn. Misschien onderhouden ze inderdaad een overspelige relatie. Hoe dan ook, het is uw zaak niet en het is niet uw taak om de buurman met zijn privé-besognes erbij te lappen. U hoeft uw ogen niet te sluiten, u kunt kijken wat u wil. Ik kan me zo voorstellen dat het u en uw man een hoop amusement verschaft om een fantasietje te weven over de maskerade van de buurman en zijn geheime liefde. Dat plezier moet voldoende zijn. Ga niet alles voor iedereen (inclusief uzelf) bederven met een door rechtschapenheid ingegeven interventie.

Artikelen in Buren, Vreemdgaan.

Gelabeld met .

rev="post-7678" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 10 januari 2015 09:00

De natte gemeente viert feest

Beste Beatrijs,

Twee jaar geleden verhuisden mijn man en ik (allebei 55-plus) vanuit de Randstad naar een klein dorp in Twente. We voelen ons hier thuis. Een van de tradities is een buurtfeest met Oudjaar. Dat was in onze vorige woonplaats altijd gezellig, dus de eerste jaarwisseling gingen wij er ook naar toe. Er bleek echter heel veel gedronken te worden (een buurman werd totaal laveloos afgevoerd) en het duurde eindeloos. Wij gingen als eersten weg, om half vijf ’s nachts. Het jaar daarop wisten we eraan te ontkomen door bij familie in het westen de jaarwisseling door te brengen. Dit jaar zijn wij aan de beurt voor het oudjaarsfeest. We willen best iets doen voor de buurt en dachten aan een oliebol/erwtensoep maaltijd aan het eind van de middag. Dit besprak ik met de buurvrouw met wie ik het meest contact heb, maar zij schrok ervan. Het moet zoals de traditie hier in Twente al jaren is. Toen we indertijd een kennismakingsbijeenkomst voor de buurt hielden, was dat ’s middags en nu zei ze dat iedereen dat heel vreemd had gevonden. Ook dat had blijkbaar met veel drank tot in de late uren moeten doorgaan. Ik wil graag normaal met de buurt blijven omgaan, maar heb geen zin om tot diep in de nacht dronken mensen in mijn huis te ontvangen. Hoe redden we ons hieruit?

Een alcoholische oudjaarstraditie

Beste Een alcoholische oudjaarstraditie,

U hoeft nooit mee te doen aan drankgelagen tot diep in de nacht en u hoeft ze ook zeker niet te organiseren. Dit kan dan wel een specifieke oudjaarstraditie zijn in uw omgeving, maar het lijkt me sterk dat iedereen hieraan meedoet. Er zullen ongetwijfeld ook gezinnen met jonge kinderen en ouderen wonen in uw buurt die geen zin hebben in een alcoholische marathon of het niet kunnen opbrengen. Er is nog meer in het leven te doen dan jezelf een nacht lang klem te zuipen en de dag daarna kwijt zijn aan een kater.

Uw plan om de buurt op het eind van de middag te onthalen op erwtensoep en oliebollen lijkt alleen een bruikbaar alternatief als u er een heel duidelijke eindtijd aan koppelt: welkom van 17 tot 20 uur (en daarna wegwezen). Anders blijft iedereen alsnog de hele avond en nacht hangen en drinken. Maar waarom zou u die moeite nemen? U woont er pas twee jaar, u hebt al een keer een kennismakingsbijeenkomst georganiseerd en ook al was die niet naar de smaak van de buurtgenoten wegens te weinig drank, voorlopig bent u echt niet aan de beurt om iedereen uit te nodigen. Dus u kunt beleefd bedanken voor de eer en zeggen dat het u slecht uitkomt.

Als het feest ergens anders wordt gehouden, kunt u erheen gaan, zo weinig drinken als u wil en vertrekken op een redelijk zelfgekozen tijdstip. Niemand kan u verplichten om tot het ochtendgloren te blijven zitten en aanzien hoe iedereen steeds lavelozer wordt. Het feit dat u geen feestbeest bent hoeft een prettige omgang met de buurt helemaal niet in de weg te staan. Het zou wel heel merkwaardig zijn, als u alleen geaccepteerd zou worden als u evenveel alcohol inneemt als de rest.

Artikelen in Buren, Feestdagen.

Gelabeld met .

rev="post-7676" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 3 januari 2015 09:02

Eigen consumpties meebrengen

Beste Beatrijs,

Zoals gewoonlijk was het ook vanmorgen weer koffie drinken na de kerkdienst. Er zijn altijd koekjes bij. Ik zat naast een mevrouw die een zelfgebakken muffin tevoorschijn haalde en opat. Dit doet ze wel vaker. Ik zei: ‘Zo, ga jij ons lekker maken en mogen wij toekijken?’ Als excuus voerde ze aan dat ze de geserveerde koekjes te zoet vond. Is dit wel fatsoenlijk?

Koekje van eigen deeg

Beste Koekje van eigen deeg,

Het is niet erg beleefd om bij een koffiebijeenkomst eigen voedsel mee te brengen. Anderzijds is het ook niet erg beleefd om daar misprijzende vragen over te stellen. Je weet maar nooit wat voor dieet mensen volgen, al dan niet op doktersvoorschrift. En al doen ze het omdat ze hun eigen voedingswaar lekkerder vinden, dan nog moeten ze maar doen wat ze niet laten kunnen. Het beste is om geen enkele aandacht te besteden aan wat mensen consumeren tijdens sociale gelegenheden. Wat iemand wel of niet eet en waarom is eenvoudig geen goed gespreksonderwerp.

Artikelen in Eten en drinken, Kerk.

Gelabeld met .

rev="post-7687" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 3 januari 2015 09:01

Is kostgeld een goed idee?

Beste Beatrijs,

Anderhalf jaar geleden kregen wij een pleegkind in huis van 17 jaar. Inmiddels is ze 19 en woont nog bij ons. Ze heeft nu een baantje waar ze ongeveer € 700 per maand mee verdient. Kunnen wij kostgeld aan haar vragen? Het is ons niet direct om het geld te doen, maar ze is in staat haar inkomen er volledig doorheen te draaien. Van het kostgeld dat zij ons zou betalen willen we een spaarpotje aanleggen voor als ze zelfstandig gaat wonen.

Kostgeld instellen?

Beste Kostgeld instellen,

Of het nu om een ex-pleegkind gaat of om een eigen kind, er is niets mis met kostgeld vragen, wanneer het kind volwassen is en een substantieel eigen inkomen heeft. 700 euro is natuurlijk niet veel. Daar kan uw pleegdochter zichzelf niet van bedruipen. Maar als u als pleegouders het hele dagelijkse levensonderhoud voor haar betaalt (wonen, eten, slapen en wassen) is 700 euro wel veel geld om aan individuele consumptie voor de lol (kleding, make-up, uitgaan, vakantie) te besteden. En al helemaal, wanneer zij geneigd is om alles wat ze verdient onmiddellijk over de balk te gooien.

Wanneer u geld aan haar vraagt, helpt u haar dus om een verstandig financieel beleid te voeren. Zo leert ze dat ze geld moet reserveren voor huur, eten en vaste lasten, voordat ze kan toekomen aan geld uitgeven voor de lol. Bespreek dit met uw ex-pleegkind en stel in overleg een bedrag voor kostgeld vast. De helft tot twee derde van haar inkomsten afdragen voor kost en inwoning lijkt heel schappelijk. Dan houdt ze nog genoeg zakgeld over om vrij te besteden.

Wat u met dat kostgeld doet, mag u zelf weten. U mag het voor uw eigen huishoudportemonnee gebruiken (u bent ten slotte helemaal niet verplicht haar nog te onderhouden, u doet dat vrijwillig), maar als u het geld verder niet nodig hebt, kunt u natuurlijk best een spaarpotje voor haar aanleggen. Dat laatste hoeft u haar nog niet eens te vertellen, want dan blijft het in haar beleving nog steeds haar eigen, tijdelijk elders geparkeerde geld, terwijl het punt juist is dat zij moet leren dat het dagelijks leven geld kost en dat het niet vanzelfsprekend is dat andere mensen dat voor haar betalen. Als u besluit voor haar te sparen, kan u haar later, als zij zelfstandig gaat wonen, een onverwacht cadeau meegeven.

Artikelen in Kinderopvoeding, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , .

rev="post-7670" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 3 januari 2015 09:00

2015 in een notendop

1 januari. Nieuwsuitzendingen reppen van een ‘rustige jaarwisseling’, afgezien van een enkele basisschool die in de hens is gegaan. Er is weer voor meer geld vuurwerk afgestoken dan het vorig jaar. De balans volgt later: 400 gewonden, dertig mensen onder wie zeven kinderen die een oog moeten missen, twee miljoen euro materiële schade, voornamelijk straatmeubilair en een paar tramstellen. De PVV stelt in het kader van traditiebehoud voor om een vak ‘omgaan met vuurwerk’ op te nemen in het basisschoolonderwijs.

Februari. Terwijl het zuiden zich opmaakt voor carnaval, verschijnt er een alarmerend rapport van de Verenigde Naties: nooit eerder waren er wereldwijd zo veel vluchtelingen. Op twitter maken voorvechters van open grenzen (#iedermensiseenmens) gehakt van BN’ers die geld inzamelen voor noodhulp (#opvanginderegio).

Maart. Een gemene vorstperiode leidt tot lange wachttijden bij de spoedeisende hulp. Voxpop: ‘Als dit de opwarming van de Aarde moet voorstellen, dan bestel ik nog maar een vliegreisje naar de zon.’ De Elfstedentocht gaat alsnog niet door. Klimaatdeskundigen proberen uit te leggen dat extreme kou op bepaalde plaatsen juist prima in het veranderende klimaat past. D66 pleit voor een verplicht vak ‘klimatologie’ in het voortgezet onderwijs.

April. Een nieuwe anti-dementiepil beheerst het nieuws. Onderzoek op een tiental demente ratten heeft veelbelovende resultaten opgeleverd: zes van de tien ratten knapten zienderogen op. Bij Omroep Max wordt een meldpunt geopend, waar ouderen hun hoogbejaarde ouders kunnen opgeven als proefkonijn. Het CDA waarschuwt voor onnodige medicalisatie van de aftakeling en bepleit invoering van het vak ‘levenslang bewegen’ in alle onderwijsgeledingen.

Mei. Ondanks de beloofde 1 procent economische groei blijft de werkloosheid stijgen. Voor elke baan die er door de overheid via een reïntegratietraject gecreëerd wordt, verdwijnen er elders twee werkenden. Van de categorie 25- tot 35-jarigen is de helft zzp’er, waarvan 2 procent topverdieners en 80 procent die rond het minimum zweeft. De VVD stelt voor om het vak ‘pitchen en hosselen’ in te voeren in het middelbaar onderwijs. Het Eurovisie songfestival wordt niet gewonnen door Trijntje Oosterhuis.

Juni. Een duur tandheelkundig salvo is nodig om de ineenstorting van mijn wankele gebit te voorkomen.

Juli/Augustus. Het land zucht onder een wekenlang aanhoudende hittegolf. De airconditioners zijn niet aan te slepen. Om uitdroging van bejaarden tegen te gaan neemt de Tweede Kamer inderhaast het ‘Ranjawetje van Roemer’ (SP) aan, dat verzorgingshuizen verplicht om bewoners elke twee uur een glaasje ranja of roosvicee toe te dienen. Klimaatdeskundigen proberen uit te leggen dat één warme zomer niet het begin van de apocalyps is.

September. Ha, Matthijs is er weer. In de eerste aflevering van het seizoen een gesprek met moeders naar aanleiding van het recent ontdekte ‘volle nestsyndroom’. Nu de studiefinanciering goeddeels is afgeschaft, hebben studenten geen geld meer om op kamers te gaan. Ze blijven massaal thuis wonen. Best gezellig hoor, maar ook wel druk en ‘eigenlijk voel ik me net een hotel’ aldus een studiogast die liever een leeg-nestsyndroom zou hebben.

Oktober. De e-sigaret wordt verboden in de publieke ruimte, omdat te veel mensen last hebben van uitgevapete nicotinepartikels. Ook al is de e-sigaret niet schadelijk, hij kan toch kwaad vanwege zijn mimetische eigenschappen. Andere mensen zouden op de gedachte kunnen komen dat doen-alsof-je-rookt stoer is. De ChristenUnie bepleit een schoolvak ‘nee tegen nicotine’.

November. Zwarte Piet, Zwarte Piet, Zwarte Piet.

December. Groot commercieel succes voor de app ‘bestelijstjesvan2015’ die uit de duizenden lijstjes, waarmee teruggeblikt wordt op 2015, de tien treffendste, ontroerendste en grappigste selecteert. Ontwikkelaar Dorian Priemus deelt met de 16-jarige make-up-vlogster Bliss de prijs voor succesvolste start-upbedrijfje van het jaar.

Artikelen in Column.

rev="post-7694" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 1 januari 2015 09:00

Overbodige kerstcadeaus

Beste Beatrijs,

Binnen de familie van mijn vrouw is het traditie om met Kerstmis gezamenlijk te eten, grootouders, kinderen en kleinkinderen. Het diner vindt afwisselend plaats bij een van de kinderen thuis en wij hebben daarbij de afspraak dat we elkaar geen cadeaus geven. Mijn zwager (broer van mijn vrouw) komt toch altijd met dure cadeaus aan. Tot vreugde van de kleinkinderen natuurlijk, maar het slorpt aandacht en wij vinden het overbodig.

Mijn vrouw ergert zich hieraan, omdat het niet de afspraak is en omdat het de anderen in verlegenheid brengt. Toen een paar jaar geleden het kerstdiner bij ons was, heeft mijn vrouw vooraf duidelijk gezegd dat cadeaus niet gewenst waren, maar hij kwam er toch mee. Dit jaar komt de familie weer bij ons thuis en mijn vrouw wil hier vooraf een nog duidelijker punt van maken. Of gaat dit te ver en moeten wij de cadeauparade in ons huis maar over ons heen laten komen?

Ongewenste kerstcadeaus

Beste Ongewenste kerstcadeaus,

Afspraken zijn afspraken. Als er binnen de familie is overeengekomen dat een gezamenlijk kerstdiner niet met cadeau-uitwisseling gepaard gaat, moet iedereen zich daaraan houden. Er zijn ook tal van goede redenen voor: Iedereen heeft alles al. Het wordt duur als iedereen voor iedereen cadeaus moet kopen. De kinderen hebben net met Sinterklaas al voldoende binnengehaald. Het zou geen onmogelijke opgave moeten zijn om als familie Kerstmis te vieren zonder dat daar materiële uitspattingen aan te pas komen. En niet in de laatste plaats: als één persoon toch met cadeaus gaat strooien, worden de anderen (althans de volwassenen) die zich wel aan de afspraak hebben gehouden subtiel in gebreke gesteld: zij worden tot incasserende ontvangers gereduceerd, terwijl iedereen weet dat het zaliger is te geven dan te ontvangen. Met zijn subversieve geefgedrag meet deze broer zich de rol van weldoener aan die met gulle hand geschenken uitdeelt to save the day. Hij eigent zich in het gezelschap de dominante positie toe.

Uw vrouw heeft gelijk. Hij moet daarmee ophouden. Ze kan hem opbellen en hem nogmaals met klem aan de spelregels herinneren. Geen cadeaus! Ook niet voor de kinderen! Als hij zijn eigen kinderen zo graag cadeaus wil geven, kan hij dit op een ander kerstmoment doen, zolang het maar niet bij het familiediner gebeurt.

Artikelen in Cadeaus, Familie, Feestdagen.

Gelabeld met .

rev="post-7666" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 27 december 2014 09:02