Spring naar inhoud


Wekelijks ‘Moderne manieren’ in uw inbox ontvangen? Abonneer u nu op de Nieuwsbrief!

De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Surprise party wordt duur

Beste Beatrijs,

Binnenkort zijn onze ouders veertig jaar getrouwd. Twee van de drie kinderen organiseren als verrassing een feest. Onze ouders weten dat er iets georganiseerd wordt, maar niet wat. Ze hebben wel voorzichtig laten weten iets kleins te willen. Toch willen mijn twee zussen het grote feest doorzetten. Omdat ik niet achter het concept sta, heb ik besloten niet mee te werken aan het organiseren hiervan. Gelukkig werd deze mededeling in gemoede ontvangen.

Nu vroegen ze of ik alsnog mee wilde doen. Betoogd werd dat de kosten mee zouden vallen, aangezien het plan is om op de uitnodiging een envelop te plaatsen. Mijn zussen willen het geld dat de gasten geven aan het einde van het feest innemen en gebruiken als tegemoetkoming in de kosten van het feest. Dit lijkt mij unfair zowel voor mijn ouders als voor de gasten, die immers een bedrag hebben gekozen om aan mijn ouders te schenken, en wellicht op enige termijn ook verwachten te horen wat ze met het geld gedaan hebben. Klopt mijn inschatting? Zo ja, hoe kan ik het hele plan tegenhouden?

Een moeizaam feestje

Beste Een moeizaam feestje,

Een surprise party is zelden een goed idee. Veel mensen vinden het helemaal niet leuk om overvallen te worden met een groot feest zonder dat ze zich mentaal daarop hebben kunnen voorbereiden. In dit geval hebben uw ouders die een huwelijksjubileum te vieren hebben gezegd dat ze iets kleins willen. Waarom wordt er dan iets groots georganiseerd? Waarom wordt hun wens niet gerespecteerd?

Het ene probleem leidt rechtstreeks tot het volgende. Nu er iets groots wordt georganiseerd, deinzen uw zussen terug voor de kosten. Ze verzinnen als oplossing dat genodigden zelf een en ander bekostigen. Hiertoe brengen ze het door de etiquette gewraakte envelopje in stelling. Maar gasten horen niet én een cadeau én een bijdrage in de feestkosten te geven. De enige manier om dat op te lossen is door het expliciet op de uitnodiging te vermelden: ‘Een cadeau is niet nodig. In plaats daarvan vragen we om een financiële bijdrage voor hapjes en drankjes op het feest zelf.’ Probleem daarvan is dat uw ouders, behalve dat ze helemaal geen groot feest wíllen, zich waarschijnlijk zullen schamen dat al die mensen die komen opdagen ook geacht worden er zelf voor te betalen. Kortom: een slecht idee.

Als de kinderen de ouders willen verrassen, zou het beter zijn om met hun drieën iets kleins (een etentje of een excursie of zoiets) te organiseren met alleen naaste familie en een minimaal aantal goede vrienden van de ouders. Zoiets kunnen drie volwassen kinderen makkelijk betalen, de ouders zullen aangenaam verrast zijn en er komt geen gedoe met envelopjes aan te pas. Als de ouders iets groots hadden gewild, hadden ze dat wel gezegd (en betaald) en desnoods de organisatie ervan gedelegeerd aan de kinderen. Praat met uw zussen en gooi uw gewicht in de schaal om ze alsnog over te halen tot iets kleins, waar uw ouders hun voorkeur voor hebben uitgesproken.

Artikelen in Huwelijksjubileum.

Gelabeld met .


Niet-gevaccineerde kinderen weigeren

Beste Beatrijs,

Mijn broer en schoonzus hebben besloten om hun kinderen (nu vier en vijf jaar oud) niet te vaccineren, omdat inentingen niet natuurlijk zijn, vreemd DNA zouden bevatten (?) en de kans op autisme zouden kunnen verhogen. Persoonlijk vind ik dat een onverantwoorde keuze, waarmee ze niet alleen hun eigen kinderen, maar ook die van anderen in gevaar brengen. Kan ik hun kinderen weigeren op een feestje binnenkort, waar ook vrienden van ons zullen komen met een baby? Of moet ik die vrienden waarschuwen?

Novaxxers op feestje

Beste Novaxxers op feestje,

Wie zijn kinderen niet mee laat doen aan het algemene vaccinatieprogramma stelt niet alleen zijn eigen kinderen bloot aan het risico om akelige ziektes op te lopen, maar ook andermans kinderen. Doorgaans zijn andere kinderen wel gevaccineerd en zullen niet in gevaar komen, maar baby’s en jonge peuters hebben nog niet het hele vaccinatieprogramma doorlopen, dus voor hen vormen ongevaccineerde kinderen wel degelijk een gevaar. Om te laten zien dat u hier niet lichtvaardig over denkt raad ik u aan om tegen uw broer en schoonzus te zeggen dat hun kinderen helaas niet welkom kunnen zijn op uw feestje, waar ook een baby aanwezig zal zijn.

Artikelen in Visite, Ziekte, Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met , .


Eenzijdig kussen

Beste Beatrijs,

Steeds vaker kom ik vrouwen tegen (echt, mannen doen dit nooit!) die bij het begroeten hun wang voorhouden en niet terug kussen. Dus ben ik degene die kust en zij bieden alleen hun wang aan. Ik voel mij dan een soort slaafje. Kan ik hier wat van zeggen?

Ze kussen me niet terug!

Beste Ze kussen me niet terug,

Steeds meer mensen hebben genoeg van de drie-keer-kussen routine en vervangen die door twee of één kus. Ook de hug of brasa (omhelzing) is in opkomst. De trend is in ieder geval naar minder kussen per begroeting. Sommige mensen vinden een of twee kussen nog steeds te veel en vervangen zonder vooraankondiging de begroetingskus door de vluchtige wangaanraking. Bij deze begroeting wordt er helemaal niet meer gekust, maar raken alleen de wangen elkaar even aan. Het kan inderdaad vervelend zijn om degene te zijn die nog wel kust, terwijl de ander daar kennelijk de brui aan heeft gegeven. Die laatste persoon matigt zich een beetje de rol van vorst aan, die genadig zijn hand uitsteekt, zodat de onderdaan de ring mag kussen. Om de wederkerigheid te bewaken kunt u zich voornemen om in voorkomende gevallen zelf ook geen kus meer uit te delen en u te beperken tot de wangaanraking. Dat is in zoverre lastig dat u moet onthouden wie van uw vriendinnen de drietrapskus hanteert, wie er twee of één kus geeft en wie de wang-wang-beroering praktiseert. De hug/ brasa toepassen is simpeler, omdat het kussen achterwege kan blijven, al zijn er ook mensen die niet gesteld zijn op massief bovenlichaamcontact. Ongemakkelijke momenten zullen zich blijven voordoen.

Artikelen in Aanspreken en begroeten.

Gelabeld met .


Te veel zorgtaken

Beste Beatrijs,

Vijf jaar geleden heeft de vrouw met wie ik 25 jaar samen was onze relatie beëindigd en is vertrokken. Wij hadden op dat moment een gezin met drie kinderen van middelbare-schoolleeftijd. Er volgde een periode van pijn, boosheid en verdriet voor mij en de kinderen. Na het vertrek van mijn vrouw kwamen alle zorgtaken op mij neer. Ineens was ik naast vader ook moeder, studieadviseur, kok, wasvrouw, schoonmaker. Het was een zware tijd die we gelukkig goed zijn doorgekomen. Inmiddels zijn alle kinderen het huis uit en studeren ze elders, maar in de wekenlange zomer- en wintervakanties zitten ze thuis (bij mij). Het contact met hun moeder houdt niet over en de zorg berust nog steeds geheel bij mij. Dit leidt tot spanningen tussen mij en de kinderen. Als ik tegen mijn ex zeg dat ik het zwaar vind om als enige voor de kinderen te moeten zorgen, is haar antwoord: ‘Je zou eens moeten weten hoe zwaar het voor mij is!’ Moet ik maar blij zijn met de aanwezigheid van de kinderen of is het terecht dat ik er genoeg van heb om tot in lengte van dagen als enige de ouderrol te moeten vervullen?

Overbelaste vader

Beste Overbelaste vader,

Ellendig natuurlijk, een relatie die op de klippen loopt na zoveel jaren! Zowel voor u en de kinderen als waarschijnlijk toch ook voor uw ex, in aanmerking genomen dat zij weinig contact heeft met de kinderen. U hebt te veel zorgtaken, een probleem dat u aan uw ex wijt: u doet alles, zij doet niks.

U hebt dat zorgtakenprobleem niet met uw ex, maar met uw kinderen.

Ik wil u uitnodigen om er anders tegenaan te kijken: u hebt dat zorgtakenprobleem niet met uw ex, maar met uw kinderen. Het is nu vijf jaar later. Uw kinderen studeren inmiddels elders en zijn het huis uit. Alleen in de vakanties zitten ze bij u. Waarom bent u dan de enige die het huishouden bestiert? Uw kinderen zijn volwassen en zorgen door het jaar heen voor zichzelf. Dat kunnen ze ook best tijdens de vakanties doen. Een kwestie van opporren en taken verdelen. Beschouw uzelf plus nageslacht niet meer als een gezinnetje van alleenstaande vader en drie onmondige kinderen, maar als een incidentele woongemeenschap van vier volwassenen die samen verantwoordelijkheid dragen voor boodschappen, koken, wassen, stofzuigen, schoonmaken enzovoort. Zoals bekend vallen kinderen onmiddellijk in de kinderrol terug, zodra ze hun ouderlijk huis betreden, maar daar hoeft u niet in mee te gaan. Houd een toespraakje, waarin u aankondigt dat het voortaan anders gaat, maak een rooster en deel iedereen in.

Huishoudelijke zorgtaken kunnen prima worden verdeeld tussen ouders en volwassen kinderen (dat had u in hun tienerjaren ook kunnen doen). Andere ouderlijke taken, zoals voor studieadviseur en klankbord spelen, emotionele steun bieden bij levenshobbels, horen bij uw rol als vader en zullen er altijd bij horen, zolang u leeft. Het is sneu voor uw ex, en voor uw kinderen trouwens ook, dat hun moeder kennelijk nauwelijks meer deelneemt aan het leven van uw kinderen, maar dat u die dichtbije rol nog wel vervult lijkt me iets om u over te verheugen.

Artikelen in Exen, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , , .


Een ongepaste tik

Beste Beatrijs,

Hoewel de normen vervagen, blijf ik erbij dat elkaar in het openbaar aanraken anders is dan in de intimiteit als je met z’n tweeën bent. Toen we laatst op een feestje bij vrienden waren, gaf mijn nieuwe partner mij bij het passeren een tik op mijn bil. Anderen zagen dit ook. Ik vind dit ongepast en heb hem er ook over aangesproken, maar hij vond het flauw dat ik me hieraan stoorde. Ik vind dit intimiderend en bezitterig gedrag of ben ik te snel aangebrand?

Op mijn bil getikt

Beste Op mijn bil getikt,

Mannen die hun vrouw of vriendin in het openbaar een tik op de billen geven laten onaangenaam, seksistisch gedrag zien. Ze geven een signaal aan de buitenwereld dat neerkomt op ‘Ik mag hieraan zitten en jullie niet!’ Een vrouw is geen eigendom, waar mannen een klets op mogen uitdelen, zoals dat wel gebeurt met auto’s en motoren. Ook als uw vriend zegt dat hij alleen maar goede (liefkozende) bedoelingen heeft, mag het nog steeds niet. Wat stellen zich in privéomstandigheden met elkaar permitteren is een ander punt (al zijn er genoeg vrouwen die er ook in hun eigen huiskamer geen prijs stellen om onverhoeds een tik op hun billen te krijgen), maar in het openbaar is het geen manier van doen. Als uw vriend dit niet begrijpt, vraag hem dan of hij ervan wil afzien louter en alleen omdat u hier een hekel aan hebt. Dat zou voor hem reden genoeg moeten zijn om dit gedrag voortaan na te laten.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met .


Als iemand geen pannenkoek wil

Beste Beatrijs,

Voor de verjaardag van mij of mijn vrouw hebben wij de traditie om met onze kinderen, hun partners en vijf kleinkinderen (tussen drie en acht jaar oud) pannenkoeken te gaan eten. Dat vinden de kleinkinderen leuk, zo niet sommige volwassenen. Een aantal kiest een ander – meestal duurder – gerecht. Soms zegt het betreffende (schoon)kind bij wijze van tegemoetkoming dat hij/zij de extra kosten wel zal betalen. Maar als we even met z’n allen een patatje gaan halen is het ook niet de bedoeling dat we op de nasi- en gehaktballentoer gaan. Zie ik het fout als ik stel dat wij ons allemaal aan de uitnodiging, namelijk pannenkoeken eten, zouden moeten kunnen houden? En hoe los je zoiets dan koninklijk op?

Ze bestellen iets anders

Beste Ze bestellen iets anders,

De koninklijke weg is natuurlijk dat mensen die in een restaurant worden uitgenodigd mogen kiezen van de kaart wat ze willen. Oké, het is een pannenkoekenrestaurant, maar dat zijn goedkope etablissementen, dus de andere gerechten die worden aangeboden kunnen nooit veel duurder zijn dan de duurste pannenkoek met alles erop en eraan. Hetzelfde geldt trouwens voor nasi- en gehaktballen. Als iemand in het gezelschap toevallig geen zin in friet heeft, maar wel in een nasischijf of een gehaktbal, hoeft dat toch geen probleem te zijn? Ik raad u aan om uw familieleden vrije keus uit het kaartaanbod te geven. Als u thuis aan uw familie pannenkoeken serveert, is het menu pannenkoeken, maar in een restaurant mogen mensen eten waar ze op dat moment zin in hebben.

Artikelen in Familie, Horeca.

Gelabeld met .


Ik wil niet dat ze over me praten!

Beste Beatrijs,

Af en toe vraag ik (man, veertiger) een goede vriend(in) naar zijn/haar visie op een levensvraag, keuze of gewoon een gebeurtenis. Velen van hen hebben partners, wat het voor mij lastig maakt om vrijuit te spreken. Als ik nadrukkelijk zeg dat ik wil dat het gesprek onder ons blijft, krijg ik vaak te horen: ‘Maar ik deel wel alles met mijn partner’. Waarna ik besluit mijn verhaal niet te vertellen en getrakteerd word op teleurstelling of bitsheid. In de loop der jaren is mijn groepje vertrouwelingen geslonken, want ik vind dat ik in gesprek ben met één persoon en niet automatisch met zijn of haar levenspartner. Gesprekken worden tot mijn spijt begrensd door dit fenomeen. Ook alledaagse dingen hoef ik niet zo nodig verdubbeld te zien in aantal oren die meeluisteren. Wat moet ik hiermee aan? Til ik te zwaar aan discretie of moet ik accepteren dat ik dan maar minder mensen op de hoogte houd? Met dat laatste krijg ik dan weer vaak commentaar dat ik zo gesloten ben.

Stellen delen alles

Beste Stellen delen alles,

Hier is weinig aan te doen. Mensen praten nu eenmaal over andere mensen. Niet alleen met hun partner, maar ook met anderen in hun sociale kring. Zeker wanneer uw vrienden elkaar kennen, zult u wel eens over de tong gaan. Het meeste van dit soort doorvertellen is goedaardig en doet de oorspronkelijke bron (u in dit geval) geen kwaad. Van veel dingen die u zoal bespreekt in een tweegesprek met uw vriend(inn)en is het misschien niet zo erg als het wordt doorverteld? Stel u hebt problemen met de chef op uw werk, u hebt ruzie met een broer, u denkt erover te verhuizen of u hebt iets naars meegemaakt op straat. Wat schuilt er voor kwaad in als een vriend(in) dit doorvertelt aan zijn/haar partner? Mensen vertellen heel veel dingen over anderen aan elkaar en het meeste wat ze vertellen wordt ook onmiddellijk weer vergeten, zeker wanneer de bron (u dus) niet heel belangrijk is voor de partner.

Er zijn natuurlijk ook dingen, waarvan u echt niet wil dat derden op de hoogte zijn. In dat geval kunt u prima om geheimhouding vragen. Te denken valt aan brisante informatie als een geheime relatie met een getrouwd persoon of iets in de semi-illegale sfeer of heel persoonlijke psychische problematiek. Van dit soort geheimen ligt het voor de hand dat ze onder uw privédomein vallen en dat gespreksgenoten desgevraagd ook discretie zullen betrachten. Als bepaalde vrienden in het verleden blijk hebben gegeven dat ze alle informatie, precair of niet, vanzelfsprekend met hun partner delen, schroeft u even vanzelfsprekend het niveau van vertrouwelijkheid met hen terug. Maar voor de dagelijkse ervaringen, keuzes of gebeurtenissen van dertien uit een dozijn raad ik u aan om u er geen zorgen over te maken dat ze mogelijk met anderen worden gedeeld, omdat u daar toch geen schade van lijdt. Als u relatief aan de veilige kant wil blijven, is het handig om vooral bevriend te zijn met mensen zonder partner, hoewel singles zich evengoed aan roddel te buiten gaan.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Dik tevreden met mannengezin

Beste Beatrijs,

Ik ben nu vijf maanden zwanger van onze vierde zoon. Wij weten de sekse, onze omgeving niet. Dit vind ik fijner, het gaat mensen nog niets aan. Vrijwel iedereen vraagt mij of ik op een meisje hoop of dat het een meisje is. Ik krijg de naarste opmerkingen te horen over ‘mannengezinnen’, zoals: ‘Zonen heb je maar voor even, een dochter blijft’, ‘Hopelijk wordt er dan eentje homo’, ‘Jongens laten alleen maar scheten en boeren’ enzovoort. Ik word hier verdrietig van. Onze zoons zijn alle drie leuk, lief en emotioneel intelligent. Wat is een passende reactie op de vraag of ik hoop dat het een meisje is?

Domme vooroordelen

Beste Domme vooroordelen,

Die mensen roepen maar wat! Hun zogenaamd empathische commentaar op uw zwangerschap slaat nergens op. Ga niet in discussie. Poeier hen af en zeg koeltjes: ‘Onze ervaring met jongens is heel anders. We zijn erg blij met onze drie zonen en mocht er een vierde bij komen, zullen we even blij zijn als wanneer we een dochter krijgen.’

Artikelen in Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met , .


Mijn broodtrommel valt verkeerd

Beste Beatrijs,

Sinds een aantal maanden gebruik ik (man, 45 jaar) een roze broodtrommel van Hello Kitty. Deze was van mijn dochter, maar zij vindt hem te kinderachtig en wil er daarom niet meer mee op school verschijnen. Omdat de trommel een handig formaat heeft heb ik hem in gebruik genomen voor mijn dagelijkse lunch. Het kan mij niet schelen hoe dat ding eruit ziet. Op mijn werk wordt daar anders over gedacht. Tijdens een voortgangsgesprek zei mijn leidinggevende dat het mij vanzelfsprekend vrijstaat om mezelf te zijn, maar dat mijn Hello Kitty broodtrommel niet geheel past binnen de bedrijfscultuur van een toonaangevende financiële dienstverlener. Ik kreeg het verzoek om hier rekening mee te houden. Heeft mijn leidinggevende een punt?

Een fout trommeltje

Beste Een fout trommeltje,

Ik vraag me af waar uw leidinggevende zich mee bemoeit. Een broodtrommel is een broodtrommel, in wat voor kleur en met wat voor geinige opdruk dan ook uitgevoerd, en de lunch valt onder privétijd van de werknemer. Als u uw lunch van huis meeneemt in een broodtrommel, dan zult u die waarschijnlijk opeten achter uw bureau of in een kantine in aanwezigheid van collega’s en die moeten de aanblik van uw gadget kunnen verdragen. Is er sprake van een afspraak of vergadering met cliënten onder lunchtijd, is het sowieso ongepast om eigen boterhammetjes op te peuzelen, of die nu uit een roze of uit een decent mat zwarte trommel tevoorschijn komen. Moet er met klanten worden geluncht, eet men gezamenlijk een broodje buiten de deur, dus klanten krijgen uw broodtrommel niet onder ogen. Het soort containertje dat u gebruikt gaat uw collega’s en uw leidinggevende niet aan, u kunt de kritiek rustig naast u neerleggen.

Artikelen in Collega's.

Gelabeld met , .