Spring naar inhoud


De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Nu ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Genoeg hebben van cadeaus

Beste Beatrijs,

De cadeaugebruiken binnen mijn familie verschillen zeer van die in de familie van mijn vriend. Zijn familie geeft elkaar vaak en veel cadeautjes, meestal niet al te duur, soms heel aardig bedacht, vaak ook erg onzinnig. Zijn moeder noemt haar eigen cadeaus wel eens ‘goedbedoelde rommel’. We nemen alles met een vriendelijk bedankje aan en gooien regelmatig spullen direct in de prullenbak of schuiven ze door naar anderen of naar liefdadige instellingen, uiteraard op discrete wijze. Omgekeerd geven we mijn schoonfamilie soortgelijke prullaria.

Mijn familie neemt cadeaus veel ernstiger. We worden gevraagd gedetailleerde verlanglijstjes te verstrekken, en krijgen vervolgens precies datgene wat daarop stond. Als we dat nalaten (omdat we niets kunnen bedenken), volgt er meestal geen cadeau, maar wel schuldbewuste excuses en geklaag dat we niets hebben gevraagd.

Eigenlijk ben ik wel klaar met beide cadeautradities. Ik waardeer de goede bedoelingen van mijn schoonfamilie, maar feitelijk verspillen ze tijd en geld aan troep. Ook mijn familie wil het graag heel goed doen, maar de sfeer rondom cadeaus is daardoor erg opgefokt. Kan ik het maken beide families voor te stellen het hele cadeaugedoe maar af te schaffen?

Genoeg van cadeautjes

Beste Genoeg van cadeautjes,

Het ontvangen van cadeautjes vormt vaak een nog grotere last dan het geven. Met het klimmen der jaren gaat het steeds minder om het ding zelf, omdat iedereen natuurlijk allang genoeg boeken, muziek, planten, hebbedingetjes en huishoudgerei bezit of het zelf kan aanschaffen. Het enige wat dan nog telt is het gebaar: dat iemand de moeite heeft genomen iets aardigs te geven.

Het punt van ‘het gebaar’ is meteen de reden dat het zo moeilijk is om een cadeau-afschaffingsvoorstel te doen. Het heeft iets hooghartigs om tegen je familie en vrienden te zeggen: laat maar zitten die cadeaus, het hoeft voor mij niet meer, bespaar je de moeite. Elke goedbedoelde poging om de ander een plezier te doen wordt afgewezen, want elk materieel blijk van genegenheid zal onverbiddelijk tekortschieten. Dat is een onsympathieke boodschap, dus daar moet u mee uitkijken.

Deze vaststelling betekent niet dat er helemaal niets in te dammen valt aan de cadeautjesstroom waar u mee worstelt. U kunt in ieder geval de gelegenheden beperken. De datum zelf van een verjaardag kunt u prima schrappen als geefmoment. Oftewel: als u uw verjaardag niet viert, zijn er ook geen cadeaus nodig (en ook geen geld trouwens). Beperk de cadeaumomenten tot de keren dat u de familie daadwerkelijk uitnodigt voor een feestelijk samenzijn en aanvaard dan alles waar uw schoonfamilie mee komt aanzetten gracieus. Tegen uw eigen familie kunt u zeggen dat u het niet meer kunt opbrengen om verlanglijstjes rond te sturen, dat ze zelf een kleinigheidje mogen verzinnen, als ze willen, en dat u altijd blij met dingen in de consumeerbare sfeer. Benadruk dat het u niet om cadeaus te doen is, en dat u het al leuk genoeg vindt om iedereen te ontvangen. Het is best moedig om een rem te zetten op een cadeautraditie die uit de hand dreigt te lopen. Schaf de uitwassen af en behoud de cadeautjes-bij-feestjes-traditie.

Artikelen in Cadeaus.

Gelabeld met .


Bord niet leeg eten

Beste Beatrijs,

Een vriendin van mij laat, als ze bij mij eet, altijd wat eten op haar bord liggen. Is dit misschien een teken dat het te veel was of een vorm van verwendheid? Zij is van Franse origine.

Restjes laten liggen

Beste Restjes laten liggen,

Sta er niet bij stil en zoek er niets achter. Het staat iedereen te allen tijde vrij om eten op z’n bord laten liggen. Om wat voor reden dan ook. Verschillende en zeer uiteenlopende redenen zijn mogelijk: vanuit een bepaalde culturele traditie, achtergrond of opvoeding, zomaar een gewoonte die iemand erop nahoudt, te veel opgeschept, een bepaalde tic, men vindt het niet lekker, men heeft genoeg. Het doet er niet toe waarom mensen hapjes laten liggen, want in de eerste plaats geldt dat niemand verplicht is om z’n bord leeg te eten. De etiquette schrijft voor om geen aandacht te besteden aan hoe veel of hoe weinig andere mensen consumeren. Het is domweg geen gespreksonderwerp. Een bord met etensresten wordt zonder commentaar afgeruimd. De enige personen die aangespoord kunnen worden om ‘hun bordje leeg te eten’ zijn kleine kinderen en de enigen die zo’n aansporing kunnen geven zijn de ouders.

Artikelen in Eten en drinken.

Gelabeld met .


Een uitnodiging ombuigen

Beste Beatrijs,

Een vriend van mij is met vrouw en kind vorig jaar teruggekeerd van een paar jaar verblijf in het buitenland. Ik ben op hun uitnodiging een keer bij hen gaan eten, zonder mijn vrouw, want die was toen ziek. Later heb ik hun een tegen-invitatie gedaan om bij ons te komen eten. Toen het aankwam op datum en tijd afspreken, zei mijn vriend dat ze liever zouden afspreken in een restaurant. Opgegeven reden: als wij niet hoefden te koken was er meer tijd om te praten. Ik vind dat nogal curieus. Wat moeten we hier nou mee? Ik zelf zou het niet in mijn hoofd halen om iemand die ons voor het eten uitnodigt mee te delen dat we liever naar een restaurant gaan.

Liever buiten de deur

Beste Liever buiten de deur,

Inderdaad een vreemde reactie van uw vriend. Wat hier ook de achtergrond van is (smetvrees van zijn vrouw, huiverigheid voor de intimiteit van huisbezoek, geen zin in verder contact überhaupt), het is niet de taak van de geïnviteerde om een restaurant voor te stellen in plaats van een etentje in huiselijke kring, omdat hiermee levensgroot de vraag ‘en wie gaat dat betalen?’ op tafel komt. De enige die in zo’n situatie een restaurant kan voorstellen is de initiatiefnemer van de afspraak (u en uw vrouw dus) – op voorwaarde dat de uitnodigende partij alles betaalt. Maar dat was uw idee niet, dus uw vriend kan dat ook niet voorstellen. En het is ook niet aan hem om een restaurant te suggereren met als opzet dat ieder voor zich betaalt, want daarmee wijst hij uw gastvrijheid af, terwijl hij u tegelijk op restaurantkosten jaagt.

Blijkbaar is er nog niets definitiefs afgesproken. Doe voorlopig maar een tijdje niets. Hij wil niet komen eten, u wil niet naar een restaurant, dus wacht rustig af wat er gebeurt. Als hij opbelt om de afspraak definitief te maken, zegt u dat een restaurantmaaltijd voor vier (plus kind? vijf?) personen u te duur is, maar dat uw aanbod dat hij en z’n gezin een keer een hapje komen eten nog steeds open staat. Een simpele ovenschotel gaat tenslotte niet van de conversatietijd af. U merkt het vanzelf wel. Als ze er niets voor voelen, bellen ze niet terug.

Artikelen in Eten en drinken, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Slobberende vriend

Beste Beatrijs,

Sinds een jaar heb ik (vrouw, 40-plus) een nieuwe vriend. Alles aan hem is leuk en lief, hij is ook zeker hygiënisch en een betere huisman dan ik huisvrouw. En hij kookt nog graag ook. Wat wil je nog meer, zou je denken. Het probleem is zijn tafelmanieren. Hij smakt en slurpt, brengt zijn mond naar het bord in plaats van zijn bestek naar de mond, en likt zelfs soms zijn bord af! Ik heb het er regelmatig over gehad met hem, maar hij staat niet open voor deze klacht. Hij heeft ooit in Afrika en India opgepikt dat mensen zo eten, en hij vindt het eten een smakelijkere belevenis op deze manier.

Ik denk, als ik er een breekpunt van zou maken, dat hij het wel voor me zou veranderen, maar er moeten toch andere manieren zijn? Ik weet van vrienden dat ze het ook niet zo smakelijk vinden maar niemand spreekt erover met hem (logisch ook). Hoe pak ik dat nou aan? Of moet ik het zelf proberen los te laten en hoe doe ik dat dan? Na een jaar ben ik nog geen stap verder gekomen, ik vind het nog steeds net zo vervelend als in het begin.

Smakken en slurpen

Beste Smakken en slurpen,

Mensen kunnen veel van elkaar hebben, maar vieze tafelmanieren horen daar niet bij.

Maak er een breekpunt van. Er is geen andere uitweg. Het valt simpelweg niet vol te houden om dag in dag uit, jaar in jaar uit, tegen iemand aan te moeten kijken die zit te slurpen, te slobberen en te smakken. Zo’n aanblik elke dag weer is de hel op aarde. Dat verhaal over Afrika en India in onzin. Verschillende culturen, verschillende eetgebruiken, soit, maar nergens figureert het varken aan de trog als de algemene standaard. Mensen kunnen veel van elkaar hebben, maar vieze tafelmanieren horen daar niet bij. Ik verzeker u: het is makkelijker om van een geliefde te accepteren dat zijn/haar morele integriteit te wensen overlaat dan dat hij/zij er onsmakelijke eetgewoontes op nahoudt.

Bespreek het met hem in alle oprechtheid. Vertel hem dat u dol op hem bent en hem hogelijk waardeert om al zijn kwaliteiten, maar dat zijn tafelmanieren u de eetlust benemen. U kunt het niet langer aanzien. Geef hem de keus: ofwel hij past zich aan de heersende standaard aan en doet moeite om een minimum van decorum in acht te nemen, ofwel u weigert om nog langer met hem aan tafel te zitten. Hopelijk kiest hij eieren voor zijn geld. Zo niet, trek dan de consequentie en verwijs uw geliefde met zijn bordje naar de keuken of elders in het huis, waar hij zonder de medemens te hinderen zijn voedsel naar binnen kan slobberen.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met .


Intimiderend buurtkind

Beste Beatrijs,

Mijn dochtertje (twee jaar) begint net wat in de buurt te spelen en zo leer ik ook de buurtkinderen kennen. Vorige week kwam er een meisje van een jaar of zes op mijn dochter afgelopen: ‘Jij mag niet in de speeltuin spelen, want daar spelen wij’. Wij reageerden hier niet op, waarna het meisje haar speelgoedpistool op mijn dochter richtte en zei: ‘Poef, nu ben je dood!’ Ik stond met stomheid geslagen. Dit kind loopt vaker met een speelgoedpistool rond in de buurt. Hoe reageer ik hier goed op? Doe ik er verstandig aan haar ouders eens te bezoeken of juist niet?

Dreigende taal

Beste Dreigende taal,

Dit soort akkefietjes is te onbelangrijk om ouders voor aan te spreken. U kunt beter het buurmeisje zelf corrigeren. Dat gaat het beste wanneer u een relatie tot stand hebt gebracht. Vraag in zo’n geval eerst eens vriendelijk hoe het kind heet. Vervolgens vertelt u haar hoe uw dochter heet, en u geeft het buurkind een klein lesje: ‘Melissa, jij weet natuurlijk best dat alle kinderen in de speeltuin mogen spelen. Daar ben je groot genoeg voor. Vertel eens, hoe heten jouw vriendjes? Heb je ook broertjes en zusjes?’ Breng een gesprekje op gang. Op die manier leidt u het kind af en leert u haar tegelijk kennen. Dat laatste is handig voor de toekomst.

Uw dochter is pas twee, dus voorlopig zal zij niet zonder toezicht buiten spelen en kunt u makkelijk in de gaten houden of het goed gaat. Aan speelgoedpistooltjes hoeft u niet zo zwaar te tillen. Kinderen spelen nu eenmaal fantasiespelletjes en het maakt niet uit of ze dat doen met een in een bepaalde vorm gegoten, schreeuwerig gekleurd stuk plastic of met een opgeraapte tak. Roep het kind tot de orde, wanneer er fysieke agressie bij te pas komt: ‘Melissa! Het is niet aardig om andere kinderen pijn te doen!’

Artikelen in Buren, Taalgebruik.

Gelabeld met .


Kritische grootouders

Beste Beatrijs,

Ik ben een studente van 23 en sinds twee jaar heb ik een vriend. Mijn opa en oma die erg gesteld zijn op etiquette, hebben aan mijn ouders laten weten dat ze mijn vriend niet geschikt voor mij vinden. Dit oordeel hebben ze geveld, omdat hij van huis uit niet heeft meegekregen hoe hij zich in een gezelschap moet gedragen (opstaan om te begroeten, hand geven, afscheid nemen). Daarbij studeert hij filosofie en mijn opa en oma zien daar geen toekomst in. Ik voel mij hierdoor zeer gekwetst, maar wil ook graag dat hij geaccepteerd wordt. Moet ik hem vragen om bepaalde manieren te leren? En hoe kan ik mijn opa en oma laten weten dat ik het niet waardeer dat ze zich bemoeien met mijn relatie?

Kritiek van opa en oma

Beste Kritiek van opa en oma,

Haal uw schouders op over de uitlatingen van uw grootouders. Zij hebben niets te maken met uw partnerkeuze. Zij zijn niet gerechtigd om hun afkeur te laten blijken en u zou zich te goed moeten voelen om in de verdediging te schieten. Zij gaan buiten hun boekje door misprijzend commentaar te geven op uw liefdesleven. Hun mening over de toekomst van filosofiestudenten doet niet ter zake. Laat uzelf niet op de kast jagen. Ga geen discussie aan en negeer het verder.

Afgezien daarvan kan het geen kwaad om uw vriend enige instructies te geven over hoe hij zich in gezelschap dient te gedragen. Vertel hem dat het u is opgevallen dat hij a. mensen niet begroet heeft, b. niet opstaat bij het zich voorstellen en c. niet correct iedereen een handje heeft gegeven bij het afscheid. Spoor hem aan om deze simpele omgangsregels voortaan wél in acht te nemen. Dat komt hem niet alleen van pas in de omgang met uw familie, maar ook in de rest van zijn leven.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen, Liefde en relaties, Traditionele etiquette.

Gelabeld met , .


Het tussenjaar: vrijblijvende vakantie

Met het vooruitzicht dat de studiefinanciering vanaf 2015 vervangen wordt door een sociaal leenstelsel is het enthousiasme van eindexamengediplomeerden voor een gap year flink afgenomen. De laatste kans op subsidie moet je niet laten liggen! De ontdekking van de wereld en van jezelf moet maar even wachten, als je daarvoor 275 euro per maand misloopt.

Tot zo ver de veelbezongen waarde van het tussenjaar, een rite de passage die zich de afgelopen 25 jaar in een grote populariteit mocht verheugen. Aanvankelijk associeerde ik het gap year met de 19de- en 20ste-eeuwse grand tour, zoals gefortuneerde jongelingen die maakten door Europa om historische bouwwerken en kunstwerken te bekijken (en in de overgebleven tijd te werken aan hun éducation sentimentale). Die link bestaat nog steeds, maar pas toen mijn kinderen eindexamen deden een aantal jaar geleden, kreeg ik in de gaten hoe sterk hier sprake was van een gezonken cultuurgoed: meer dan de helft van de klas had geen plannen voor een vervolgopleiding, maar wilde eerst het diploma vieren met een tussenjaar. Het was bijna de standaard.

Navraag leerde mij dat uitzoeken wie je bent en wat je precies wil in de toekomst het belangrijkste oogmerk was. Levenservaring opdoen in het buitenland, jezelf handhaven in een vreemde omgeving, maar ook hier en daar een cursusje volgen aan een buitenlandse universiteit, een handje helpen in het ontwikkelingswerk, er eens even helemaal uit zijn als een soort beloning voor zes jaar zwoegen op de middelbare school. Wat voor motivaties gegadigden ook opvoerden (en die besloegen het hele spectrum van zelfzuchtig tot nobel), het lukte mij niet om er iets anders dan decadentie in te zien.

Je bent 18 jaar en dan wil je een jaartje vrijaf nemen van verplichtingen om door Zuid-Oost-Azië en Australië te trekken, terwijl je intussen je toekomst contempleert. Je wilt je een half jaar inzetten voor de weeskinderen van Montevideo en daarna drie maanden op het strand van Acapulco. Een cursus in Malta volgen en daarna nog een dingetje in Parijs. Kan het nog vrijblijvender? Studeren in het buitenland heeft alleen zin, wanneer het serieus gebeurt, oftewel ingebed in een opleiding waar je al mee bezig bent. Niet pro forma gedurende een paar maanden iets volgen omdat je toevallig in zonnige streken aan het rondhangen bent.

Een 18-jarige kan niets waar ‘het buitenland’ iets aan heeft.

Ik heb niets tegen bivakkeren in het buitenland, maar je moet ter plaatse wel iets te doen hebben en een 18-jarige kan niets, althans niets waar ‘het buitenland’ iets aan heeft. Er is een enorme markt voor ontwikkelingsprojecten in derdewereldlanden, waar jonge vrijwilligers aan kunnen deelnemen, maar het kost geld om daaraan mee te doen. Voor kost en inwoning moeten vrijwilligers (beter gezegd hun ouders) behalve de vliegreis aanzienlijke sommen geld neertellen die grotendeels verdwijnen in de zakken van gewiekste, lokale projectleiders die op die manier het westerse schuldgevoel over armoede exploiteren. De weeskinderen schieten er weinig mee op. De vrijwilligers kunnen zich niet verstaanbaar maken in de plaatselijke lingo en krijgen darmcatarre.

De volstrekte vrijblijvendheid van activiteiten reduceert het tussenjaar tot een lang uitgevallen vakantie met als enige functie persoonlijke groei. Laat persoonlijke ontwikkeling nu net iets zijn, wat elke 18-jarige helemaal vanzelf doormaakt. Daar hoeft niemand zich in bochten voor te wringen of ingewikkelde reizen voor te ondernemen.

Vakantie is duur, ook als je het reizen noemt. Ouders betalen. Natuurlijk betalen ouders, want wie is er zo relaxed om z’n kind met een knapzak de wijde wereld in te sturen in de wetenschap dat hij/zij al snel z’n ongeschoolde arbeidskracht zal moeten inzetten om te kunnen overleven? Zelfredzaamheid is een mooi doel, maar een tussenjaar duurt lang, dus bemoeien ouders zich met de invulling van de reisdroom. Ze ontwerpen verblijfschema’s, selecteren ontwikkelingswerkinstanties waaraan ze hun bloedjes overleveren, zoeken geschikte vrijblijvende cursussen (genoeg universiteiten voorhanden die een slaatje willen slaan uit als student vermomde toeristische passanten) en dringen aan op het volgen van de mondiale Lonely Planet trail, waar tenminste de aanwezigheid van duizenden lotgenoten een rustgevende gedachte vormt. Heel veel betalen en heel veel supervisie – dat betekent een tussenjaar voor ouders. Goedbeschouwd niet veel anders dan het gedoe met kleine kinderen die op hockey en judo moeten of veilig onder de pannen op kamp zitten opgeborgen.

Artikelen in Column.


De keus voor een achternaam

Beste Beatrijs,

Ik (vrouw) wil graag mijn achternaam doorgeven aan mijn toekomstige kinderen. Mijn vriend is het hier niet mee eens. Hij wil graag dat de kinderen zijn naam dragen. Zijn argument is dat zijn naam de band tussen vader en kinderen versterkt en hij voelt zich in zijn mannelijke eer aangetast als dit traditionele vaderlijk privilege verdwijnt. Ik ben trots op mijn (zeldzame) familienaam en vind daarnaast het emancipatorische aspect belangrijk. We komen geen stap nader tot elkaar en een middenweg is hier niet mogelijk. Hoe kunnen we tot een beslissing komen? Toch niet met een dobbelsteen?

Welke achternaam?

Beste Welke achternaam,

Dit is natuurlijk een kwestie die u met uw vriend moet uitvechten, een privé beslissing waarover u het samen eens moet worden. Beide opties zijn formeel mogelijk. Wanneer de persoonlijke voorkeuren niet met elkaar sporen, moet een van u beiden zich bereid tonen de ander tegemoet te komen. Inhoudelijke argumenten worden gebouwd op gevoel. Mijn mening in dezen is niet meer waard dan de mening van wie dan ook, maar vooruit, u vraagt erom en daar komt-ie:

Vergeleken met de biologische verwevenheid van moeder en kind staat een vader zwaar op achterstand.

Tenzij er een dringende reden is om het niet te doen (de naam van de man is bizar en wekt spotlust op, waar een kind op het schoolplein last van zou kunnen krijgen) vind ik dat de vader voorrang moet krijgen om zijn naam aan het kind mee te geven. Met zijn achternaam zet de vader een stempel: dit kind is van mij, ik ben de verwekker en dat wil ik laten weten aan de wereld. Voor de moeder is een dergelijk symbolisch bewijs van eigendom niet nodig. Mater semper certa est, zoals de Romeinen zeiden. Er bestaat nooit enige twijfel over wie de moeder is, want de moeder is door zwangerschap, baren en borstvoeding heen gegaan. Iedereen heeft kunnen zien dat zij het is die het kind heeft voortgebracht. Dat een kind een andere achternaam heeft dan de moeder (veel vrouwen houden tegenwoordig vast aan hun geboortenaam in plaats van de naam van hun echtgenoot aan te nemen) is een miniem detail, dat nooit iemand aan het twijfelen zal brengen of dat kind wel echt van die moeder is. Vergeleken met de biologische verwevenheid van moeder en kind staat een vader zwaar op achterstand. Er is niets concreets waaruit zou blijken dat hij inderdaad de vader is. Alleen diens woord: ‘Ja ik ben degene die ooit een zaadje in die ene vrouwelijke schoot heeft gedeponeerd.’ Dat is een betrekkelijk gratuite mededeling. Door een kind van zijn naam te voorzien erkent de man het vaderschap en neemt hij tegenover de wereld de bijbehorende verantwoordelijkheid op zich: ‘Ja, ik ben de vader, het kind draagt mijn naam, ik zal tot het einde van mijn leven (en daarna in de archieven) bekend staan als degene die aan de oorsprong van het kind stond en ik zal de bijbehorende plichten vervullen.’ Dit is belangrijke symboliek voor een man en trouwens ook voor een kind.

Gun het uw vriend dat uw kinderen zijn achternaam zullen dragen. U hebt alles al: u zult zwanger zijn, u zult baren, u zult zogen. Sta uw vriend toe om ook iets bij te dragen aan de onderneming: zijn naam. Bewaar uw emancipatorische behoefte voor gesteggel over de eerlijke verdeling van zorgtaken.

Artikelen in Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met .


Neuriënde baas

Beste Beatrijs,

Ik ben een jongen van 17 en ik werk in het magazijn van een klein bedrijf. Er staat meestal muziek op onder het werk. Mijn baas heeft de nare gewoonte om met veel liedjes hardop mee te neuriën. Ik vind dit bloedirritant, maar ik weet niet of het wel past bij mijn positie als werknemer en jongere om hem hierop te wijzen. Ik heb al geprobeerd muziek op te zetten die hij niet kent, of zelf hardop mee te neuriën, maar het biedt geen soelaas. Wat kan ik het beste doen?

Getergd door geneurie

Beste Getergd door geneurie,

Inderdaad: mee neuriën met de muziek of zelf neuriën is razend irritant. Laatst zat ik in de tram, terwijl iemand achter mij aan het neuriën was en mijn bloed begon te koken. Gelukkig duurde de beproeving maar tien minuten, voordat ik de tram uit kon.

Maar je baas kun je niet corrigeren. Aan een collega zou je nog kunnen vragen of hij er alsjeblieft mee wil ophouden, omdat dit gedrag je in de gordijnen jaagt, maar het is lastig voor een jonge jongen om kritiek te geven op de oudere baas. Ik raad je aan om naar je eigen muziek te luisteren via oordopjes. Daarmee sluit je je af van de omgeving. Dat heeft ook z’n nadelen, maar dat doen wel meer mensen onder het soort werk dat geen voortdurende communicatie vereist. Als de baas vraagt waarom je jezelf op je eigen muziek inplugt en of je wat er centraal klinkt soms niet oké vindt, kun je altijd nog toegeven dat je dat doet omdat je niet tegen zijn geneurie kan. Als hij ernaar vraagt, kan hij een eerlijk antwoord krijgen. Misschien belooft-ie wel om ermee op te houden en zo niet, hou je je oordopjes bij de hand.

Artikelen in Collega's.

Gelabeld met .