Spring naar inhoud


Wekelijks ‘Moderne manieren’ in uw inbox ontvangen? Abonneer u nu op de Nieuwsbrief!

De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Wat te doen met een kwalijke roddel?

Beste Beatrijs,

Een kennis van me heeft een dochter van 15. Ik heb al een paar keer van anderen gehoord dat dit meisje bekend staat als makkelijk met seks, kort gezegd als ‘slet’. Volgens het praatje schijnt ze al met meer dan tien jongens het bed te hebben gedeeld. Ik ken haar nauwelijks en ik heb geen idee of het waar is of dat iemand haar in kwaad daglicht wil zetten. Het lijkt me verschrikkelijk als mijn dochter zo bekend zou staan, of het nu waar is of niet. Met de moeder heb ik oppervlakkig contact, we zijn geen goede vriendinnen. Ik worstel of ik dit nu wel of niet met haar moet bespreken. Het is zo’n gevoelig onderwerp. Als ik het zou bespreken, wil ik dat alleen doen als het toegevoegde waarde heeft. Dat ze haar dochter wellicht op de gevaren kan wijzen. Wat zal ik doen?

Een dubieuze reputatie

Beste Een dubieuze reputatie,

Om verschillende redenen kunt u het onderwerp beter niet bespreken met uw kennis. U staat te ver af van het bewuste meisje en haar moeder is geen goede vriendin van u. Dat maakt het lastig om zich in hun privacy te mengen. Met een simpele mededeling over haar bedenkelijke reputatie valt weinig te bereiken. De moeder heeft geen invloed op hoe er in de tienerwereld over elkaar gedacht en gepraat wordt en beschikt niet over mogelijkheden om de reputatie van haar dochter te ontsmetten.

De dubbele moraal is ondanks alle seksuele gelijkberechtiging nog steeds springlevend.

Belangrijker nog dan de zinloosheid van de mededeling: ‘Je dochter staat bekend als seksueel vrijgevochten oftewel slet’ is de kwalijke lading ervan. Het betekent dat een meisje of vrouw zichzelf meer seksuele genoegens gunt dan anderen goedkeuren. Maar wat hebben anderen daarmee te maken? Mensen mogen hun seksuele leven inrichten zoals dat hun goed dunkt, zolang zij daar niemand mee schaden. Als jongens (mannen) er verschillende seksuele relaties op nahouden, worden zij met een knipoog als player aangeduid. Wanneer meisjes (vrouwen) hetzelfde doen, worden zij door het collectief door het slijk gehaald. Deze dubbele moraal is ondanks alle seksuele gelijkberechtiging nog steeds springlevend en als u de roddel over dat meisje doorvertelt aan de moeder, hoe eufemistisch u het ook zou formuleren, zou u meewerken aan de instandhouding van deze verachtelijke manier van denken.

Afgezien daarvan weet u niet wat er aan de hand is. Juist omdat ‘slet’ het ergste is wat je een meisje kunt toevoegen, drukt de aantijging vaak alleen maar samengebalde haat uit. Wie weet heeft het meisje domme dingen gedaan, waardoor zij zich de woede op de hals heeft gehaald van andere meisjes in de tienersubcultuur. Misschien heeft zij iemands vriendje afgepikt en neemt de verlatene wraak. Er bestaat een gerede kans bestaat dat het meisje in de problemen zit, als er op die manier over haar gekletst wordt. Er kan van alles aan de hand zijn tot en met het circuleren van naaktfoto’s op internet aan toe. Ze zal ongetwijfeld hulp nodig hebben, maar u hebt alleen geruchten gehoord en u staat te ver weg om als redder in de nood op te treden. Als u zich ermee bemoeit, zit u ook vast aan een follow-up.

Artikelen in Taalgebruik, Tieners, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , , .


Eigen thee meebrengen

Beste Beatrijs,

Regelmatig bezoek ik met mijn vrouw en kinderen mijn schoonouders. Als we ’s middags aankomen, staat er altijd een grote pot thee klaar. Omdat ik zwarte thee totaal niet lekker vind, sla ik dit beleefd af en krijg ik net als mijn kinderen aanmaak-limonade, waar ik ook niet echt dol op ben. Daarom heb ik afgelopen keer zelf een theezakje meegebracht. Mijn schoonmoeder keek wel wat raar maar zei verder niks en ze gaf mij een theeglas met kokend water. Is het onbeleefd om je eigen theezakje mee te brengen als je bij familie op visite gaat?

Liever eigen thee

Beste Liever eigen thee,

Natuurlijk kunt u uw eigen theezakje meebrengen, als de thee van uw schoonouders u niet bevalt. U bent niet verplicht om thee te drinken die u niet lekker vindt en altijd maar ranja is ook geen vreugde voor een volwassene. Ik raad u aan om nog een stapje verder te gaan en bij uw schoonouders een pakje met uw favoriete theezakjes neer te leggen, zodat u voor de komende maanden goed zit. Zeg tegen hen dat zij uw thee ook mogen gebruiken, misschien vinden zij het wel lekker ter afwisseling. Tegen de tijd dat de bodem van de voorraad in zicht raakt, neemt u weer nieuwe thee mee.

Artikelen in Eten en drinken, Schoonfamilie.


Jouw computer is mijn computer

Beste Beatrijs,

Ik, man van 56, geruime tijd gescheiden, heb sinds vier maanden een veelbelovende relatie met een superlieve en wijze vrouw. Eerder had ik anderhalf jaar een andere vriendin, een relatie die met wederzijdse instemming harmonieus ten einde is gekomen. Op mijn mobiele telefoon en computer staan allerlei foto’s uit die periode. Ook de hele whatsapp geschiedenis en de e-mails heb ik nog. Sommige zijn tamelijk privé. Ik heb geen zin om alles te wissen, maar ook geen behoefte om mijn huidige vriendin hier deelgenoot van te maken. Consequentie is dat ik haar geen vrije toegang wil geven tot mijn account of mijn mobiel uit handen wil geven. Mijn vriendin heeft daar geen probleem mee en heeft me op eigen initiatief de toegangscode gegeven voor haar laptop en mobieltje. Hoe kom ik hier onderuit zonder haar de indruk te geven dat ik iets te verbergen heb?

Wachtwoorden uitwisselen

Beste Wachtwoorden uitwisselen,

U kunt natuurlijk de hele mikmak op een versleutelde usb-stick zetten en die ergens veilig opbergen, maar in dit geval is het principe belangrijker dan een praktische oplossing. Het is helemaal niet algemeen gebruikelijk dat geliefden toegang hebben tot elkaars computers en telefoontjes en voortdurend onuitgenodigd elkaars berichtjes kunnen bekijken. Iedereen heeft z’n eigen apparaten, er is geen noodzaak dat je de computer of het telefoontje van de ander gebruikt of inziet. Zeg tegen uw geliefde dat u haar toegangscodes niet nodig hebt, omdat u niet van plan bent haar apparaten te gebruiken, en dat u uw eigen wachtwoorden ook niet aan haar wil geven, omdat u uw apparaten als privé beschouwt. Het gaat er niet om dat u allerlei vreselijke geheimen hebt, waar u haar buiten wil houden, het gaat gewoon om privécorrespondentie en privézaken. Tenslotte staat het geliefden ook niet vrij om in bureaulades of in dozen op zolder te gaan snuffelen naar oude liefdesbrieven of dagboeken van de ander. Dus ook niet in e-mailcorrespondentie of in de whatsapp-geschiedenis van de ander. Als uw geliefde zo wijs is, zal zij het idee van elkaar enige privacy gunnen kunnen onderschrijven.

Artikelen in Internet en e-mail, Liefde en relaties, Telefoon.

Gelabeld met .


De ellende van ongepartnerde vaders

De wenselijke manier van opgroeien voor een kind is in een gezin met een vader en een moeder, al dan niet met broertjes of zusjes. Er zijn ook kinderen die met homoseksuele ouders opgroeien, twee vaders of twee moeders, maar ik beperk me hier tot de heteroseksuelen. Stabiele paarvorming tussen een man en een vrouw vormt de beste ondergrond voor een kind om zonder al te veel kleerscheuren het stadium van de volwassenheid te bereiken. Het kan ook wel met één ouder of met gescheiden ouders, maar dat is moeilijker en het kind loopt grotere risico’s. Opvoeden is een zware klus die een min of meer harmonische samenwerking vereist.

Om de bescherming van kinderen te waarborgen bestaat het instituut huwelijk. Er is geen enkele andere reden waarom de staat zich zou bemoeien met het liefdesleven van zijn burgers. Wat kan het de staat schelen wie er met wie relaties op nahoudt? Alleen de daaruit voortvloeiende kinderen zijn een punt van aandacht, omdat het voor die kinderen zelf en voor de maatschappij als geheel beter is om kinderen in een veilig gezinsverband te laten opgroeien, waarin ouders zich persoonlijk verantwoordelijk voelen. Kinderen die onder auspiciën van de staat opgroeien in weeshuizen kosten niet alleen meer geld maar brengen ook later allerhande problemen met zich mee.

D66 en de VVD hebben in een oprisping van progressieve gelijkberechtigingswoede en antidiscriminatie een initiatiefwetsvoorstel gemaakt om ongetrouwde vaders automatisch het ouderlijk gezag over hun kind te geven. Dit omdat het niet meer van deze tijd zou zijn om verschil te maken tussen getrouwde en ongetrouwde vaders. Volgens het CBS werden vier van de tien kinderen in 2015 buiten het huwelijk en buiten het geregistreerd partnerschap geboren.

Bij veel van deze informele stellen gaat het geheel voorspelbaar mis: de relatie loopt spaak en de mannelijke helft van deze stellen komt dan tot de ontdekking dat ze geen enkel recht op hun kinderen kunnen laten gelden. Ze hebben hun kind aangegeven bij de gemeente en het vaderschap erkend, maar als de relatie met de moeder is verzuurd, staan ze met lege handen. Ze krijgen hun kind niet te zien en ze hebben geen gezag. Jarenlange vruchteloze mediation en zich voortslepende rechtszaken zijn nodig voor miskende vaders om een poot aan de grond te krijgen. Dat kun je onrechtvaardig vinden, maar ik vind het in de eerste plaats ongelooflijk stupide. Daar dient nu precies het huwelijk voor: om de rechten en de plichten te formaliseren van twee mensen die denken dat het een goed idee is om zichzelf voort te planten.

Om hun dreigende overbodigheid te maskeren is het instituut huwelijk voor mannen belangrijker dan ooit.

Er zijn veel mensen die niet willen trouwen of hun relatie willen laten registreren uit overwegingen van privacy: de staat heeft niets met onze liefde te maken, wij houden niet van dat formele gedoe, wij zijn niet burgerlijk en bovendien wat maakt het uit? Maar het maakt wel degelijk uit. Wie voor het oog van de staat een huwelijk aangaat krijgt zeggenschap en verantwoordelijkheid voor de kinderen. Als tegenprestatie kan de staat ervoor zorgen dat bij een scheiding de rechten en de plichten van de ouders ten opzichte van de kinderen gehandhaafd blijven, tegenwoordig zelfs liefst in de vorm van 50-50 co-ouderschap. Maar ten minste moeten vaders alimentatie voor de kinderen betalen en hebben ze omgangsrecht.

Eerst frivool jezelf voortplanten en daarna de nanny state smeken of je dezelfde rechten kan krijgen als burgerlijk getrouwden? Alsof Diogenes toch maar een uitkering aanvraagt.

Vroeger was het de vrouw die belang had bij getrouwd zijn. In deze geëmancipeerde tijd kunnen vrouwen prima in hun eentje werken en voor kinderen zorgen. Ze hebben die mannen helemaal niet nodig. Om hun dreigende overbodigheid te maskeren is het instituut huwelijk voor mannen belangrijker dan ooit. Anders kunnen ze fluiten naar hun kinderen.

Artikelen in Column.


Inwonende ex

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik zijn driekwart jaar samen, maar zijn ex woont nog bij hem in huis. Zij heeft een jaar geleden hun relatie verbroken en er is afgesproken dat hij daar zou blijven wonen en dat zij zou vertrekken. Zij verwachtte toen dat ze binnen een paar maanden iets anders zou vinden. Helaas is dat niet gelukt en het is nog steeds niet duidelijk wanneer ze het huis verlaat. Tot nu toe is mijn vriend steeds bij mij geweest, omdat zijn ex mij niet wilde zien. We hebben daar dus lang mee gewacht, maar onlangs kwam ik dan toch voor het eerst bij hem thuis. Op de eerste avond kwam zij meteen de afspraken over het gebruik van de keuken niet na en wilde ze ook nog eens kennismaken. Ik heb haar genegeerd, omdat ik niet voor haar kwam maar voor mijn vriend. Zij heeft zich ten doel gesteld dat ik haar moet groeten. Ik heb daar geen behoefte aan. Zij zou ons meer privacy moeten gunnen en op haar eigen kamer gaan zitten in plaats van in de keuken of de woonkamer. Moet ik haar groeten of mag ik haar blijven negeren?

Drie is te veel

Beste Drie is te veel,

Dit is voor niemand van de betrokkenen een makkelijke situatie, maar het zal voor uw vriend het lastigste zijn. Hij zit met een inwonende ex die weinig aanstalten maakt om te vertrekken. Ongetwijfeld zint hij op middelen hoe hij haar eruit kan krijgen (zelf een ander onderkomen voor haar zoeken? juridische stappen? ander slot op de deur?) maar u staat daar buiten. Het is hun strijd. Mengt u zich daar niet in en vermijd confrontaties. In afwachting van het vertrek van de ex uit het huis van uw vriend en uit de rest van zijn leven kunt u maar beter geen olie op het vuur gooien, want dat maakt alles alleen maar vervelender.

Vooralsnog voert de ex de status van huisgenoot en is het wenselijk dat u zich dienovereenkomstig gedraagt. Dit betekent: haar zeker niet negeren maar gewoon ‘Hallo’ zeggen, zo nodig een oppervlakkig gesprekje voeren over ongevaarlijke onderwerpen en geen ruzie met haar maken over het gebruik van huiskamer en keuken. Voor zo ver daar ruzie over gemaakt moet worden, is dat de taak van uw vriend en niet van u als gast in huis. Kortom u gedraagt zich tegenover haar zoals u zich zou gedragen tegenover huisgenoten van andere mensen bij wie u over de vloer komt: beleefd. Een vleugje afstandelijkheid is gepermitteerd, het hoeft geen dikke mik te worden.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Exen.

Gelabeld met , .


Preluderen op iemands verscheiden

Beste Beatrijs,

Ik ben een alleenwonende, vitale 85-jarige vrouw zonder nazaten en met een volle agenda. Met veel plezier doe ik als vrijwilliger mee met diverse maatschappelijke activiteiten. Laatst vroeg een collega-vrijwilliger, met wie ik niet direct een vertrouwensband heb, zonder enige aanleiding: ‘Hoe wil jij herinnerd worden?’ Omdat er met mij niets zorgwekkends aan de hand is, werd ik hierdoor overvallen. Ik antwoordde dat ik voorlopig geen plannen had om dood te gaan. De vraag werd herhaald, waarop ik zei: ‘Hoe men over mij zal denken, daar is iedereen vrij in. Ik houd mij daar helemaal niet mee bezig.’ Voor het moment was voor mij daarmee de kous af. Later bedacht ik dat dit toch een behoorlijk indiscrete vraag was. Ik vraag me af of het goed zou zijn met de zegsman een afspraak te maken om deze kwestie eens onder de loep te nemen.

De herinnering blijft

Beste De herinnering blijft,

In een persoonlijk gesprek tussen goede bekenden kan dit onderwerp best ter sprake komen en het heeft dan niets met ouderdom te maken. Dan wordt er afgetast wat je belangrijk vindt in het leven om na te streven of na te laten, een variant op de existentiële vraag ‘Waartoe zijn wij hier op Aarde?’ Maar plompverloren deze vraag stellen aan zomaar een kennis, kennelijk op grond van gevorderde leeftijd, is tamelijk lomp. U hebt trouwens wel ad rem gereageerd, ook in tweede instantie, waarbij de vraagsteller voldoende op zijn nummer is gezet. Ik raad u aan om het verder te laten zitten. Misschien was het een verkeerd geformuleerde poging tot meer intimiteit, misschien was het alleen maar onhandigheid. Beledigende intenties zaten er waarschijnlijk niet achter. Over dit soort ongewenst vorsen in uw psyche kunt u beter uw schouders ophalen. Er nog eens op terugkomen is als wrijven in de vlek – het maakt het alleen maar erger en de vraagsteller weet toch al dat u onaangenaam getroffen was.

Artikelen in Dood en begrafenis, Taalgebruik.

Gelabeld met , .


Claimende schoonfamilie

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik zijn begin twintig en hebben sinds anderhalf jaar een relatie. Bij mijn grote schoonfamilie waren er afgelopen jaar zestien familiebijeenkomsten, waar iedereen geacht wordt te komen opdagen: verjaardagen, familiedag, Sinterklaas, Kerst, herdenking oma. In mijn eigen familie ben ik gewend dat we elkaar vrij laten. Mijn schoonfamilie is best aardig, maar ik spendeer mijn tijd liever ergens anders aan. Mijn vriend snapt mij hierin, de schoonfamilie niet. Toen ik eens vriendelijk had afgezegd voor een grote familiereünie, kreeg mijn vriend misprijzend commentaar. Ik wil mijn goede wil tonen bij belangrijke momenten, maar ik heb genoeg van die eindeloze reeks verjaardagen. Nu komt Sinterklaas er aan. Bij mij thuis wordt het met het gezin gevierd. Bij mijn schoonfamilie met 26 man. Hoe kom ik hier op een nette manier onderuit? En onder al die andere bijeenkomsten?

Te veel familiefeestjes

Beste Te veel familiefeestjes,

Met 26 man Sinterklaas is te veel

U hebt het er al met uw vriend over gehad en van hem hoeft u zijn familiebijeenkomsten niet af te lopen. Dan is er toch geen probleem? U bent jong, uw vriend is jong, u hebt nog maar anderhalf jaar een relatie. Er is geen enkele noodzaak om zo veel vrije tijd te vullen met (schoon)familiebijeenkomsten. Natuurlijk hebt u in deze fase van uw leven wel wat anders te doen. U hoeft zich niet verplicht te voelen. Bespreek met uw vriend bij welke van zijn 16 jaarlijkse familiefeestjes u hem zult vergezellen (twee keer per jaar is meer dan genoeg) en de rest slaat u over zonder wroeging. Uw vriend kan in z’n eentje gaan en zijn familie meedelen dat u geen tijd had. Vraag hem of hij u wil afmelden voor de grootscheepse Sinterklaasviering, omdat u Sinterklaas al viert met uw eigen familie en u één keer Sinterklaas wel genoeg vindt. Uw vriend heeft geen moeite met uw houding en zijn familie went er vanzelf aan dat u er nog andere prioriteiten op nahoudt in uw leven.

Artikelen in Feestdagen, Schoonfamilie.

Gelabeld met .


Bejaarden op Zweinstein

Een jaar of tien geleden hoorde ik voor het eerst van het verschijnsel granny dumping: in Amerika werden geïnvalideerde of dementerende bejaarden te vondeling achtergelaten bij de ingang van een ziekenhuis, waarna de familie zich uit de voeten maakte. De boodschap van zo’n wanhoopsactie was niet mis te verstaan: ‘Laat de overheid het verder maar uitzoeken met oma of opa – wij kunnen het niet meer opbrengen.’ Als de mantelzorgers niet alsnog door de autoriteiten getraceerd wilden worden, reden ze met oma zo ver mogelijk van hun woonplaats vandaan en dumpten haar zonder identiteitspapieren een paar staten verderop voor een spoedeisende hulpafdeling.

In Nederland met z’n veelgeprezen sociale vangnet zou zoiets zich nooit voordoen. Toch hoorde ik een echo van granny dumping in het nieuwsbericht dat ziekenhuizen steeds voller raken met bejaarden die daar niet thuis horen. Het gaat om 70-plussers die voor een niet-levensbedreigende aandoening in het ziekenhuis belanden en bijvoorbeeld een simpele operatie moeten ondergaan en vervolgens niet terug naar huis kunnen, omdat ze alleen wonen. Artsen zien op dat moment geen andere oplossing dan de patiënten in het ziekenhuis te houden à 600 euro per dag, waar ze zo veel bedden en verzorging in beslag nemen dat de doorstroom in gevaar komt.

Eenzaamheid is een hoge prijs voor nepautonomie.

Hier komen de peperdure gevolgen aan het licht van een onoordeelkundige, ideologische bezuinigingsoperatie. De laatste jaren worden alle lichtere voorzieningen voor ouderen in straf tempo afgeschaft en opgeheven. Alleen als je zo dement als een deur bent of lichamelijk geen vin meer kunt verroeren, maak je nog een kansje om het verzorgingshuis binnen te komen. Alle anderen met wie het nog niet zo erg gesteld is moeten thuis blijven wonen, bijgestaan door mantelzorgers, als die tenminste voorhanden zijn, en door (soms wel vijf keer per dag in- en uitvliegende) thuiszorgwerkers. Dat systeem is veel goedkoper en respecteert bovendien de autonomie van de oudere, die zoals iedereen weet het liefst tot zijn laatste snik in zijn eigen huis blijft zitten.

Ik betwijfel ten zeerste of de hele dag in je eentje voor de tv zitten wachten op de dames van de steunkousen, de toiletgang of de magnetronmaaltijd wel zo’n vreugde is, ook al zit je in je eigen huis waar je al vijftig jaar woont. Eenzaamheid is een hoge prijs voor nepautonomie. Waarom zijn de boeken van Hendrik Groen over zijn pogingen iets van het leven te maken zo populair? Elke bejaarde die ik erover gesproken heb is er enthousiast over. Het dagboek is fictie, de schrijver poseert als bewoner van een verzorgingshuis – toch worden lezers getroffen door de waarachtigheid en de humor in zijn boeken. Een belangrijk aspect van de waardering zit ’m in de entourage. Het is het genre Hoe de Katjangs op de kostschool van Buikie kwamen en Pitty op kostschool. Groen schrijft eigenlijk over bejaarden op Zweinstein en meteen lijkt het verzorgingshuis als woonomgeving een stuk aantrekkelijker. Zijn bejaarden vormen clubjes, spannen samen tegen de bureaucratische leiding, overtreden de regels door stiekem te koken, enfin genoeg reuring om niet in eenzaamheid weg te sukkelen. Hij tovert de illusie tevoorschijn dat het gezellig kan zijn in een institutie.

In een reëel hedendaags verzorgingshuis zouden deze belevenissen zich onmogelijk kunnen voordoen, omdat bewoners daar hun handen vol aan zichzelf hebben en de energie missen voor spannende sociale verwikkelingen. Het beeld dat Hendrik Groen schetst klopt niet, maar is wel waardevol, omdat hij een middenweg laat zien tussen de eenzaamheid van de autonome bejaarde, gevangen in zijn eigen huis, en het instituut verpleeghuis voor de definitief hulpelozen.

Voor degenen die nu de pijpleidingen van de ziekenhuizen verstoppen zouden verzorgingshuizen beschikbaar moeten zijn om goedkoper te recupereren en waar bejaarden ook zouden moeten kunnen besluiten te blijven zitten. Al was het maar voor de gezelligheid.

Artikelen in Column.


Vriendschap als molensteen

Beste Beatrijs,

Twintig jaar geleden hadden mijn man en ik een ouder echtpaar als buren. Na onze verhuizing ben ik contact met haar blijven houden – dom achteraf gezien, want de vrouw heeft mij altijd geclaimd met dwingend, zielig gedrag. Ik was daar niet tegen opgewassen, maar voelde me verplicht, omdat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om haar af te wijzen.

Ze hadden ook een dochter. Moeder en dochter lagen geregeld in de clinch en luchtten beiden hun hart bij mij. In de loop der jaren was ik ongewild hun klankbord geworden. Bij de begrafenis van haar moeder smeekte de dochter mij of ik haar vriendin wilde worden, omdat we elkaar al zo lang kenden. Aanvankelijk was ik opgelucht dat ik van de moeder af was, maar de geschiedenis herhaalt zich, omdat nu de dochter mij berichtjes stuurt dat ik een zeer speciale lieve vriendin ben voor haar en vraagt of ze langs mag komen. Ik heb haar onlangs duidelijk gemaakt, dat wij echt een heel druk leven hebben en dat er geen sprake zijn kan van regelmatig contact. Het leek of ze het begreep, maar ze blijft vragen om aandacht voor haar persoonlijke problemen. Negeren helpt niet. Hoe kom ik hier op een nette manier vanaf?

Onvrijwillig klankbord

Beste Onvrijwillig klankbord,

U hebt zich twintig jaar lang een vriendschap laten aanleunen waar u geen behoefte aan had en nu dreigt na de dood van uw voormalige buurvrouw hetzelfde te gebeuren met haar dochter. Zij is niet gevoelig voor uw blijken van desinteresse. Dan ontkomt u niet aan het hanteren van de botte bijl. U zult een slecht-nieuws-gesprek moeten voeren.

Telefonisch is de beste manier – dan staat u haar wel persoonlijk te woord, maar het hoeft niet zo lang te duren als bij een ontmoeting. Zeg haar dat het u spijt, maar dat u geen ruimte voor haar meer wil maken in uw leven. Zeg dat u jarenlang hebt aan getobd met haar moeder, dat u dat behoorlijk zwaar is gevallen en dat u in deze fase van uw leven geen tijd, geen energie, geen zin hebt om contact met haar te onderhouden. Vertel haar dat u het ellendig voor haar vindt dat zij met persoonlijke problemen kampt, maar dat u het niet kunt opbrengen om u erin te verdiepen en dat u er niet langer betrokken bij wil blijven. Raad haar aan om er met andere vriendinnen over te praten of naar een therapeut te gaan. De last is te groot, u kiest voor uzelf, met andere woorden u zegt de vriendschap op. Vraag haar vriendelijk om geen contact meer u te zoeken en wens haar het beste toe.

Laat u niet verleiden tot argumenteren hierover en beantwoord geen waaromvragen. Ga niet door de knieën voor tranen en andere emotionele uitbarstingen. Uw boodschap is simpel genoeg. Beperk u daartoe en houd het exit-gesprek kort.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .