Spring naar inhoud


Wekelijks ‘Moderne manieren’ in uw inbox ontvangen? Abonneer u nu op de Nieuwsbrief!

De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Ongenode vakantiegasten

Beste Beatrijs,

Wij bezitten een huisje in Spanje, waar we ’s zomers zitten. Het afgelopen jaar hebben een goede vriend van mijn man en zijn vrouw op een camping bij ons in de buurt gestaan. Vervolgens zaten wij twee weken lang iedere dag met hen opgescheept. Ik heb totaal geen behoefte om de hele dag te kletsen en voor gastvrouw te spelen met hapjes en drankjes. Nu hebben ze alweer geïnformeerd wanneer wij deze zomer naar Spanje gaan, want ze hadden nog nooit zo’n leuke vakantie gehad als met ons, zeiden ze. Maar hoe zeg ik dat ik geen vakantie met hen wil zonder de vriendschap tussen de mannen te verstoren?

Ik wil hen niet erbij

Beste Ik wil hen niet erbij,

Dit echtpaar zal ontmoedigd moeten worden. Bespreek de kwestie allereerst met uw man. U en hij moeten het er over eens zijn dat u geen zin hebt in weer zo’n gemeenschappelijke vakantie. Misschien vindt uw man het wel leuk (het gaat tenslotte om een goede vriend van hem), maar u gruwt alleen al bij het vooruitzicht, dus de zaak lijkt belangrijk genoeg voor een veto uwerzijds. Als u uw man van uw standpunt hebt doordrongen, moet er iemand gaan praten met het echtpaar. Uw man komt als eerste in aanmerking om dit klusje op te knappen, want hij kent zijn vriend het beste en uzelf beschouwt het stel niet eens als vrienden. Uw man kan tegen zijn vriend zeggen dat hij en zijn vrouw natuurlijk naar diezelfde camping kunnen terugkeren, maar dat er geen sprake zal zijn van gemeenschappelijke activiteiten, omdat u daar niet voor voelt deze keer. U en uw man willen rust tijdens uw vakantie en hebben geen behoefte aan sociale activiteiten met andere partijen. Uw man kan desnoods zichzelf vrijpleiten en de schuld op u gooien als spelbreker die haar poot stijf houdt – dan zal zijn vriend minder beledigd zijn.

Bij wijze van compromis kunt u uw man aan zijn vriend laten voorstellen dat de twee echtparen één keer samen afspreken in een restaurant, maar dat bezoekjes aan uw huisje er domweg niet in zitten. Als uw man ervoor terugdeinst om deze boodschap over te brengen, zult u het zelf moeten doen.

Artikelen in Reizen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


In stilte met pensioen

Beste Beatrijs,
Binnen afzienbare tijd ga ik met pensioen. Bij de instelling waar ik werk wordt hier doorgaans uitgebreid aandacht aan besteed. Iedere keer wanneer ik bij zo’n afscheid van een collega aanwezig was, dacht ik: ‘Voor mij hoeft zoiets niet – ik vertrek te zijner tijd het liefst in stilte door de achterdeur.’ Mijn leidinggevende is echter van mening dat zo’n mijlpaal een duidelijke markering in de tijd moet krijgen. Is het mogelijk om ook zonder groots afscheid onbezorgd van je pensioen te gaan genieten?

Zonder fanfare

Beste Zonder fanfare,

Als u erop staat, kunt u natuurlijk nee zeggen tegen de gebruikelijke plichtplegingen. In laatste instantie beslist de vertrekkende persoon zelf en als u geen zin hebt om het protocol te volgen, hoeft dat niet. Maar ik raad u af om met de stille trom ervandoor te gaan. Bij mensen die ineens weg zijn zonder afscheid vraagt de omgeving zich altijd af wat er aan de hand is en waarom de routine niet gevolgd werd. Het zijn ook meestal mensen die op een of andere manier in disharmonie met hun werk verkeren die geen afscheid willen. Uw oud-collega’s zullen denken dat u problemen had met of op uw werk.

Als u in harmonie wil vertrekken, kunt u beter wél een officiële afscheidsgelegenheid houden. Niet alleen omdat het goed is om de mijlpaal als zodanig te markeren, maar ook omdat er vast en zeker collega’s zijn die u graag persoonlijk de hand willen schudden om afscheid te nemen. U doet hen tekort als u hun niet die gelegenheid biedt. Wel kunt u de bijeenkomst precies zo inrichten als u zelf wil. Het hoeft geen grootschalige aangelegenheid te zijn. U kunt alle poespas weigeren. Een simpel borreltje van 17 tot 19 uur is voldoende. U mag zelf bepalen wie er een toespraakje houdt en als er op uw werk de neiging bestaat om dat heel uitgebreid te doen, spreekt u van tevoren af: vijf minuten en niet langer. Als u geen cadeau wil, hoeft dat ook niet. Uw afscheid mag zo sober zijn als u wil, maar neem wel afscheid.

Artikelen in Collega's.

Gelabeld met .


Opdringerige buren

Beste Beatrijs,

Sinds mijn buren met pensioen zijn, zoeken ze te veel toenadering. Het zijn op zich aardige mensen en in de winter is er geen probleem, maar in de zomer kan ik niet meer in mijn tuin zitten. Het zijn kleine tuinen met lage afscheidingen. Bij mooi weer zitten de buren altijd buiten en zodra ik in mijn tuin kom, beginnen ze met me te kletsen en houden niet meer op. Het is alsof we voortdurend bij elkaar op bezoek zijn. Met vrienden kan ik ook niet meer in de tuin zitten, want dan nemen ze doodleuk ongevraagd deel aan het gesprek. Hun bemoeienis heeft wel eens eerder tot lichte ergernis bij mij geleid, maar die heb ik steeds genegeerd, want ik wil absoluut geen ruzie met ze en een goede verstandhouding vind ik heel belangrijk. Het resultaat is dat ik me nu maar terugtrek in huis. Heel jammer met dit mooie weer. Weet u een subtiele manier waarop ik weer ongestoord in mijn tuin kan zitten?

Al te gezellige buren

Beste Al te gezellige buren,

Gezien de voorgeschiedenis vrees ik dat uw buren niet gevoelig genoeg zijn voor het oppikken van subtiele hints, maar u hebt een goede verstandhouding met hen, dus u kunt uw eigen voorkeur gewoon ter sprake brengen – op een vriendelijke manier. Ga in de tuin zitten met een stapel leesmateriaal en zodra de buren met u beginnen te kletsen, zegt u: ‘Sorry, ik vind het leuk om een praatje te houden, maar ik wil vandaag een paar dingen uitlezen in het zonnetje. Zullen we later in de week koffie drinken?’ Of u zegt: ‘Ik heb het zo druk gehad, ik wil deze morgen/ middag/ avond even tot rust komen met niets aan mijn hoofd. Zullen we een andere keer bijpraten?’ In geval van bemoeienis met bezoekers in uw tuin geeft u een paar keer antwoord en daarna zegt u: ‘We gaan even door met ons eigen gesprek, ik spreek jullie later wel weer, nog een prettige dag!’ Samengevat: vriendelijk en beleefd blijven, uw eigen plannen aankondigen en een belofte doen voor later contact.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .


Als oma saboteert

Beste Beatrijs,

Mijn ouders zijn erg lieve en enthousiaste grootouders, die op hun verzoek om de week een dagje komen oppassen. Onze zoon van drie is gek op hen. Helaas vinden mijn ouders het lastig om zich aan onze regels te houden. Enkele voorbeelden: tegen de medische voorschriften zijn gezichtje aanraken toen hij in de couveuse lag, stiekem veel snoep geven (soms zelfs iets waar hij allergisch voor is), toch langskomen met een besmettelijke griep (waarna we allemaal ziek werden), en vingers in zijn mondje steken terwijl wij dat onhygiënisch vinden.

Mijn vrouw stelt dan meestal snel en duidelijk grenzen. Ikzelf ben vaak zo verbaasd door dit gedrag, dat ik het lastig vind om adequaat te reageren. Mijn moeder vindt nu dat mijn vrouw haar band met haar kleinzoon in de weg staat. Zij slingert mijn vrouw op familiefeestjes geregeld vervelende opmerkingen naar haar hoofd (‘Waarom emigreer je niet?’ of ‘Jij denkt alleen aan jezelf, hè?’). Mijn vrouw heeft hierdoor weinig zin meer in mijn familie, wat het gevoel bij mijn moeder juist versterkt. Mijn moeder wil hier nu een gesprek over met mijn vrouw. Mijn vrouw vindt dat ik haar te vaak het vuile werk laat opknappen. Inhoudelijk sta ik achter mijn vrouw, maar ik wil de verhouding met mijn ouders – die voorheen goed was – niet op het spel zetten. Wat te doen?

Oma gaat te ver

Beste Oma gaat te ver,

Uw vrouw heeft helemaal gelijk. U laat haar in de steek. U laat haar het vuile werk opknappen om de verhouding met uw moeder goed te houden, maar uw strategie werkt niet. Uw moeder krijgt alleen maar een grotere hekel aan uw vrouw en uw vrouw neemt u uw opstelling kwalijk. Het uitgangspunt moet zijn: de ouders zijn de baas over hun kind en de grootouders dienen zich te voegen naar hun regels. Uw moeder lapt die regels aan haar laars, waardoor uw vrouw haar op de vingers tikt. U als zoon had in de eerste plaats uw moeder moeten corrigeren. Nu is uw moeder bang dat de verhouding met haar kleinzoon naar de knoppen gaat. Terecht is ze daar bang voor! Zij ondergraaft haar schoondochter (terwijl haar zoon blijft zwijgen) en als dat zo doorgaat, krijgt uw vrouw daar genoeg van en wil ze helemaal geen contact meer. Uw moeder zal als de bliksem haar houding moeten veranderen. Zij moet gewoon de regels volgen zoals u en uw vrouw die handhaven voor uw zoontje. Bovendien zal oma moeten ophouden met het maken van vijandige opmerkingen over haar schoondochter. Dit alles op straffe van haar kleinzoon niet meer zien.

Kom voor uw vrouw op en wees loyaal aan haar. Voer zelf een serieus gesprek met uw moeder onder vier ogen, dus zonder uw vrouw erbij, en vertel haar wat voor scenario er dreigt. Maak uw moeder duidelijk dat zij zich moet houden aan uw beider opvoedingsregels en dat ze normaal en aardig moet doen tegen uw vrouw, omdat ze anders kan fluiten naar haar kleinzoon. Schud uw passiviteit af. Uw moeder zal nog wel vaker over de schreef gaan. Corrigeer haar dan zuchtend, zo van: ‘Wat hadden we nou afgesproken?’ Doe het zo veel mogelijk zelf en voorkom dat uw vrouw steeds in het geweer moet komen.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met , .


Geen nee durven zeggen

Beste Beatrijs,

Ik ben een single vrouw. Een van mijn vrienden is getrouwd en in het verleden is er weleens iets gebeurd tussen ons, maar inmiddels wil ik dat niet meer. Nu is er over een maand een sportevenement waar we allebei aan mee doen. Daar is een overnachting voor nodig, omdat het evenement niet naast de deur is. Mijn vriend heeft zonder overleg met mij een hotelovernachting geboekt en ging er hierbij vanuit dat we de kamer samen delen. Eigenlijk wil ik liever mijn eigen kamer, maar ik vind het moeilijk om dit duidelijk te maken. Wat te doen?

Een hotelkamer delen

Beste Een hotelkamer delen,

U hebt geen liefdesrelatie met deze man. Misschien vroeger wel een tijdje, maar op dit moment is hij een gewone vriend van u en u hebt geen behoefte om de draad weer op te pakken. Blijkbaar is hij niet op de hoogte van uw bekoelde gevoelens. Mensen van verschillende sekse die alleen maar bevriend met elkaar zijn boeken doorgaans geen gemeenschappelijke hotelkamer. U wíl ook helemaal niet samen met hem op een hotelkamer zitten. Vertel hem dit met zoveel woorden! Zo moeilijk is het niet om ‘Ik wil geen bed meer met je delen’ te zeggen. Boek vervolgens een eenpersoonskamer voor uzelf.

Artikelen in Exen, Reizen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Hebberige ouders

Beste Beatrijs,

Wat is de etiquette omtrent online verlanglijstjes (waar je meteen kunt doorklikken naar de website om dat ene specifieke cadeau online te bestellen)? En hoe om te gaan met ouders die gedetailleerde lijstjes maken voor hun jonge kinderen tussen de 0 en 6 jaar en zacht gezegd not amused zijn als je een zelf met veel liefde uitgezocht cadeautje aan de jarige geeft? Laatst ontving ik van een vriendin een uitnodiging voor de verjaardag van haar kind dat twee werd, waarbij voor cadeau-ideetjes werd verwezen naar een online verlanglijstje met het verzoek om vooral iets van dit lijstje te kiezen, want het huis raakt overvol. Wat te doen als er niets van mijn gading of voor mijn budget op dit lijstje te vinden is?

Dwingende wensenlijstjes

Beste Dwingende wensenlijstjes,

Een verlanglijstje is nooit meer dan een verzameling suggesties. Sommige gasten zijn maar al te blij hiermee, omdat iets op internet aanklikken en laten bezorgen tijd en energie bespaart, maar er bestaat geen verplichting om de suggesties te volgen. Als wat erop staat te duur is naar uw smaak, verzint u zelf een cadeautje dat goedkoper is. Als de ouders van de jarige niet blij zijn, is dat hun probleem, niet het uwe. Ik raad u overigens aan om verjaardagen van kleine kinderen zo veel mogelijk te mijden. Dat zijn in het algemeen tamelijk wezenloze bijeenkomsten, waarbij veel te veel materie wordt overhandigd aan kinderen die er zelf niet eens om gevraagd hebben (het zijn de ouders die de lijstjes opstellen). Dus als u zo’n uitnodiging krijgt die gepaard gaat met dwingende cadeauwensen, kunt u best overwegen om vriendelijk af te zeggen voor de gelegenheid. U bespaart de ouders de aanvoer van extra rommel, u bespaart zichzelf een nodeloze aankoop en een saaie middag, en het kind heeft toch nergens weet van en zal u vast niet missen.

Artikelen in Cadeaus, Kinderopvoeding.

Gelabeld met , .


Wie is de baas over de tv?

Beste Beatrijs,

De zomer komt er weer aan en dat betekent vrijwel continu sport op de televisie. Voor mijn man de ideale manier van vrijetijdsbesteding – hij heeft tijdens sportieve evenementen de tv liefst de hele dag aan staan. Ik word moe en chagrijnig van het sportgetetter. Ik voel me bij tv-marathons niet op mijn gemak in de woonkamer en ontvlucht die dan ook vaak, wel nadat ik mijn onvrede op passief-agressieve manier kenbaar heb gemaakt. Mijn man vindt dat (begrijpelijk) vreselijk vervelend en heeft op zijn beurt het gevoel in zijn eigen huis niet vrij te zijn. Een tweede tv op de slaapkamer werkt niet – mijn man wil juist in de woonkamer zitten en aanwezig zijn bij het gezin. In de praktijk is het of ruzie, of maak ik me uit de voeten, naar de keuken of naar boven. Terwijl ik ook graag in de woonkamer zit om te lezen of naar muziek te luisteren. Ik voel me een asociale egoïst als ik vraag of de tv uit mag. Bovendien wordt hij dan waarschijnlijk boos en dan is het al helemaal niet gezellig meer. Een koptelefoon wil mijn man niet op. Soms zet ik die zelf op, maar word dan weer chagrijnig dat ik het altijd moet zijn. Hoe komen wij hier uit?

Gek van de sportzomer

Beste Gek van de sportzomer,

Normaal gesproken sluiten echtparen compromissen over dit soort verschillen in voorkeur en maken ze afspraken, waarbij ieder volgens een of andere verdeelsleutel om de beurt zeggenschap heeft over de betwiste zaak – in dit geval de tv. Een hele zomer lang de huiskamer monopoliseren met sportlawaai gaat erg ver. Uw man is niet bereid om u maar een beetje tegemoet te komen. Hij wil niet af en toe de tv uit laten, hij wil zich niet terugtrekken in de slaapkamer, hij wil geen koptelefoon op en kennelijk ook niet af en toe bij een vriend tv gaan kijken om u een dagje rust te gunnen. Hij wil alleen maar doen waar hij zelf zin in heeft, terwijl hij weet dat u een hekel hebt aan sport-tv. Het komt erop neer dat hij tegen u zegt: het interesseert me niet dat jij ergens last van hebt, zoek het zelf maar uit.

Neem een volkstuin, een paard of een minnaar.

Die geringe bereidheid tot wat voor compromis dan ook is een vorm van egoïsme die moeilijk te verdragen lijkt. En dan ook nog boos worden, als u een protest laat horen. Ik weet het niet, hoor, maar dit ziet er tamelijk hopeloos uit. Vluchten is eigenlijk het enige wat er voor u overblijft. Zoek zo veel mogelijk bezigheden buitenshuis. Ga ervan door. Zoek een pied à terre ergens anders, neem een volkstuin, een paard of een minnaar, zorg voor uw eigen zielenheil, want van uw man moet u het niet hebben.

Artikelen in Huwelijk en scheiding.

Gelabeld met , , .


Niet mee, geld terug?

Beste Beatrijs,

Met een aantal bevriende stellen gaan we jaarlijks een weekend op vakantie. Uiteraard delen we de huurkosten van het huis. Dit jaar heeft één stel kort van tevoren afgezegd na onenigheid met een ander stel binnen de groep. Het huis was al betaald. Het is hun eigen keuze om niet mee te gaan, maar ze willen nu wel hun geld terug. Dat betekent dat de rest van de groep zo’n vijftig euro per stel extra moet betalen. De meningen binnen de groep lopen uiteen. Wat is uw advies?

Afzeggen, wie betaalt?

Beste Afzeggen, wie betaalt,

Het is een beetje flauw van de wegblijvers om hun geld terug te willen. Mensen die een (vlieg)reis of een hotel geboekt en betaald hebben, krijgen hun geld ook niet terug, als ze besluiten niet te gaan, tenzij er een annuleringsverzekering is, maar in de kleine lettertjes daarvan staan doorgaans heel strenge voorwaarden. Als de groep het verzoek weigert, heeft het stel geen poot om op te staan. Met de weigering om het geld te restitueren wordt het conflict natuurlijk wel opgevoerd. Aan de andere kant ligt het niet erg voor de hand om de rest van de groep te straffen met een boete van 50 euro per stel, omdat één stel niet meegaat. Ik zou zeggen: deel de schade en spreid het leed. Vertel de afzeggers dat ze de helft terugkrijgen van wat ze betaald hebben. Dit coulante gebaar is meer dan waar ze recht op hebben. De andere helft moet dan door de resterende stellen worden opgebracht: 25 euro extra per stel is overkomelijk.

Artikelen in Reizen, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , .


Een dure barbecue

Beste Beatrijs,

Ik werd onlangs uitgenodigd voor een barbecue bij vrienden in de tuin. Enthousiast heb ik hier ja op gezegd. Er waren zeven mensen aanwezig en de barbecue bestond uit wat groenten en een enkel stukje vlees per persoon. Een dag later kreeg ik een appje met de mededeling dat de kosten van de barbecue tien euro per persoon bedroegen en of ik dat bedrag wilde overmaken op vermelde rekening. Het is een stel met beiden een goedbetaalde baan. Ik zit in de bijstand, dat weten deze vrienden ook. Ik vind het een behoorlijk bedrag voor wat ik heb geconsumeerd en ik voel me een beetje naar dat ik na een uitnodiging met de rekening gepresenteerd word. Wat moet ik hiermee aan?

Een onaangename verrassing

Beste Een onaangename verrassing,

Dit is een uiterst onbehoorlijke manier van uitnodigen. Als uw vrienden een niet door henzelf bekostigde barbecue wilden organiseren, hadden ze van tevoren duidelijk moeten maken dat er een financiële bijdrage verwacht werd van aanwezigen. Op dat moment hadden genodigden kunnen beslissen of ze daar wel of niet aan mee wilden doen. Of gasten in de bijstand zitten of juist heel rijk zijn doet niet ter zake. Het is tegen de gastvrijheidswetten om nietsvermoedende gasten na afloop te overvallen met een rekening voor de consumpties.

Van tevoren aankondigen dat er een prijskaartje hangt aan een wat voor sociaal vertier dan ook in de privésfeer maakt de zaak er trouwens nauwelijks beter op. Het is ongepast om persoonlijke gasten als melkkoetje te gebruiken. Vrienden kunnen afspreken om in de buitenlucht een barbecue of picknick te houden, allemaal eten mee te brengen en de kosten te delen, maar verder blijft het vragen om een financiële bijdrage beperkt tot algemene gelegenheden als een buurtbarbecue, een buurtfeestje, een verenigingsfestiviteit. In dit geval raad ik u aan om een appje terug te sturen met de vraag of u in termijnen mag betalen.

Artikelen in Eten en drinken, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .