Spring naar inhoud


De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Nu ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Vragen om sambal

Beste Beatrijs,

Ik (man, twintiger) was bij een vriend te eten uitgenodigd. Hij had Afrikaans gekookt, rijst met kip en saus. Het leek me zonder meer lekker en dat was het ook. Maar ik vroeg er sambal bij, omdat ik houd van een bord pittig eten. Mijn vriend weigerde. Hij vond dat een belediging voor de maaltijd en voor hemzelf. Ik vond het belachelijk dat hij mijn bescheiden wens niet inwilligde. Na enig gehakketak haalde ik zelf de sambal uit de keuken. Ik zou dat zeker niet bij iedereen doen, maar ik vond dat mijn gastheer te ver ging. Hij zette de sambal weer terug. Ik heb even overwogen weg te gaan. Ik zou iemand geen sambal weigeren, hooguit iets ervan zeggen. Daarna werd het toch nog een lange en gezellige avond. Toch vond ik zijn vasthoudendheid om mij iets te weigeren irritant en ongastvrij. Wat vindt u?

Geen sambal bij

Beste Geen sambal bij,

U vond het eten niet ‘zonder meer’ lekker, want u vroeg om een aanvulling om het op het door u verlangde pittigheidsniveau te krijgen. Vragen om extra ingrediënten is altijd link, want dat impliceert kritiek op het gebodene. Vooruit, om zout en peper vragen is oogluikend toegestaan. Dat staat in restaurants ook standaard op tafel. Maar andere smaakmakers niet, dus ook geen sambal (tenzij in een Oosters restaurant). De kok heeft een of ander gerecht voor ogen, hij heeft moeite gedaan om een samenhangend geheel te fabriceren met op elkaar afgestemde smaken, en dan moeten de eters het product niet bederven door er allerlei andere dingen overheen te gooien. Het is buitengewoon kinderachtig als een gast daar wel om vraagt. Dat wekt de indruk van een kleuter die geen broccoli door z’n keel krijgt zonder dat daar een dikke laag mayonaise, appelmoes, gesmolten kaas of wat dan ook overheen gaat om de smaak te verstoppen. U bracht het niet op om voor één keer af te zien van uw favoriete smaakmaker, hoewel uw vriend u expliciet vroeg om zijn gerecht de eer te betuigen die het verdiende. Het is verwend gedrag van uw kant, ik kan het niet anders betitelen.

‘Wil je ketchup over je forel? Tuurlijk joh!’

Voor uw actie om vervolgens op eigen initiatief zijn keuken in te duiken om dan maar zelf te pakken wat u wilde hebben, heb ik bijna zelf het vlugzout nodig. Tegen iemands wens in dingen uit zijn kasten pakken is een nog veel ergere schending van de etiquette! Wat er aan pittigheid ontbrak in het eten zat in ieder geval in voldoende mate in de uitwisseling tussen u en uw vriend. Ongetwijfeld zullen andere mensen zich lakonieker opstellen en hun vrienden onder de vlag ‘de gast is koning’ alles voorzetten wat ze maar willen: ‘Wil je ketchup over je forel? Tuurlijk joh! Nog wat hagelslag misschien?’ Uw vriend weigerde en omdat bijna niemand dat nog durft, vind ik dat wel een loffelijke actie.

Enfin, blijkbaar kunnen u en uw vriend wel wat van elkaar hebben, maar als algemene regel raad ik u met klem aan: vraag niet om dingen die niet op tafel staan en ga er al helemaal niet naar op zoek in andermans huis! Thuis kunt u zo veel sambal eten als u wil. Laat dat voldoende zijn.

Artikelen in Eten en drinken, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , .


Wanneer cadeaus?

Beste Beatrijs,

Mijn zwager viert nooit zijn verjaardag, maar verwacht wel een cadeau. Ik geef hem ook altijd een cadeau, geen probleem, maar is dit normaal?

Een tikje hebberig

Beste Een tikje hebberig,

Nee, dit is niet normaal. Cadeautjes zonder dat er sprake is van een feestje of ontvangst worden alleen gegeven aan intimi (ouders, kinderen, geliefden). Andere relaties (volwassen broers of zussen, ooms, tantes, schoonzusters, zwagers, neven, nichten, vrienden, collega’s, buren enzovoort) wisselen niet automatisch cadeautjes uit bij een verjaardag. Anders kan iedereen wel aan de gang blijven. Als uw zwager een cadeau wil incasseren van u, zal hij u moeten uitnodigen voor een feestelijk samenzijn, al was het maar een uurtje thee drinken met over-de-datum cake. Wanneer er geen feestje is en u wil toch de verjaardag van uw zwager memoreren, kunt u volstaan met een felicitatie-sms’je, -kaartje of telefoontje.

Artikelen in Cadeaus.


Lastige patiënt

Beste Beatrijs,

Mijn schoonmoeder is terminaal ziek en ik zie op tegen hoe ik met haar (en met mijn schoonvader) moet omgaan. In het verleden was er al eens sprake van een andere, serieuze ziekte en toen brak de omgang ermee mij ook op. Als ik meelevend reageerde (wat ik het meest natuurlijke vond), wimpelden ze het weg, alsof het allemaal wel meeviel. En als ik er niets over zei of er juist nuchter onder bleef, was ik niet meelevend genoeg naar hun zin. Ik weet niet hoe ik het goed moet doen.

Bang voor patiënt

Beste Bang voor patiënt,

Leef mee als dat nodig is (belangstelling en empathie tonen wanneer uw schoonmoeder vertelt over artsenbezoek of ergens over klaagt) en doe normaal (nuchter) wanneer de situatie daar om vraagt. Laat de patiënt de toon zetten voor het gesprek en stel u volgend op. Begin hen bijvoorbeeld niet te beklagen wanneer ze net in een opgewekte stemming verkeren, en ga niet vrolijk doen om hen goedbedoeld af te leiden, wanneer ze gedeprimeerd zijn.

Als uw schoonouders u bekritiseren of terechtwijzen, zegt u: ‘Sorry, het was niet mijn bedoeling je te kwetsen. Hoe kan ik je het beste helpen?’ Uw man is als zoon natuurlijk de eerst verantwoordelijke om zijn ouders bij te staan, maar wellicht kunt u als schoondochter af en toe inspringen. Vraag waar ze behoefte aan hebben. Chaufferen naar het ziekenhuis? Af en toe boodschappen doen? Helpen met thuiszorg of maaltijden regelen? Administratie verzorgen? Beetje opruimen in huis? Het stel eens meenemen voor een uitstapje? Bied hun concrete hulp aan. Daar zijn ze bij gebaat en daaruit blijkt in ieder geval uw betrokkenheid.

Artikelen in Schoonfamilie, Ziekte.


Geheel en al doortrokken van militaire eer

Vaak heeft rouwvertoon iets buitengewoon arbitrairs. Als voorbeeld kan Colombia dienen, waar ik als kind een aantal jaar heb gewoond in een tijd dat staatsgrepen aan de orde van de dag waren met de onvermijdelijke oproer, doden en dagen van nationale rouw die daarbij te pas kwamen. Het hoort niet bij mijn eigen herinneringen, maar mijn moeder vertelde jaren later dat op een dag van nationale rouw in Colombia de radio altijd aangepaste muziek uitzond, en wel klassieke muziek in driekwartsmaat, walsen dus. In westerse oren klinkt de wals vrolijk, soms zelfs een beetje ordinair vettig (André Rieu), maar voor Colombianen prevaleerde blijkbaar de melancholische ondertoon, die je ook aantreft in de openingsmuziek (die Schöne Blaue Donau) van Stanley Kubricks film 2001 A Space Odyssey.

Sinds ik dat weet, hoor ik zelf ook altijd iets droevigs in walsmuziek, alsof ik vanuit de verte een beetje deelneem aan dat Colombiaanse rouwritueel, waarvan ik niet eens weet of het nu nog steeds wordt uitgevoerd. Dat zal wel niet. Of misschien is het een apocrief verhaal dat ik verkeerd onthouden heb. Hoe dan ook, bij walsmuziek denk ik tot op de dag van vandaag aan de dood. Zo sterk kan een arbitraire connectie werken.

In de nasleep van de ramp met het neergeschoten vliegtuig figureerden betwiste rouwrituelen, zoals het deponeren van knuffels bij huizen van slachtoffers en het klappen van toeschouwers bij het passeren van de rouwstoet. Door sommigen veroordeeld als gratuit en ongepast. Deze uitingen zijn betrekkelijk recent en daardoor extra arbitrair, maar wanneer er eenmaal massaal geapplaudisseerd wordt, dan promoveert dat gedrag vanzelf tot adequaat en respectvol. Bloemen gooien, knuffels neerleggen en klappen voor auto’s – dat zijn in deze tijd de elementen van publiekelijk rouwvertoon door de massa. Zeker niet onwaardiger dan het spelen van walsmuziek.

Verder blijft een dag van nationale rouw voor individuele burgers een vrijblijvende zaak. Iedereen kan kiezen om zich er wel of niet iets van aan te trekken. Niemand wordt gedwongen om een vlag halfstok uit te hangen. Op één minuut stilte in het openbare leven na kan iedereen desgewenst doorgaan met zijn eigen besognes. De belangrijkste functie van de nationale rouwdag is dan ook het demonstreren van betrokkenheid door de overheid. De ceremonie in Eindhoven met het transporteren van de kisten met slachtoffers in even zovele lijkwagens in aanwezigheid van het kabinet en de koning was geheel doortrokken van militaire eer. Klaroenstoten, de taptoe, traag en stram lopende kistdragers, saluerende marechaussees, stilte, iedereen strak in het gelid – een militair ritueel in optima forma.

Militairen vertegenwoordigen de uitvoerende kracht van de staat.

Gepast of niet? Ook hierover bestaat geen eensluidendheid (die heb je nooit in een democratie). Zelf vond ik de plechtigheid mooi en indrukwekkend, niet alleen omdat je het wel aan militairen kunt overlaten om zonder emotioneel vertoon een aangrijpend ritueel te volvoeren (zie de herdenkingen van diverse oorlogen), maar ook omdat militairen de uitvoerende kracht van de staat vertegenwoordigen. Wat de oorzaak van de vliegramp ook is – het waarschijnlijkst lijkt een stupide vergissing van een halve gare schurk achter een bedieningspaneel – een en ander vond in ieder geval plaats als gevolg van oorlogshandelingen. En in oorlogsgerelateerde omstandigheden dient het leger acte de présence te geven, al was het maar om te salueren.

Mijn gewaardeerde collega Arnon Grunberg citeerde in de Volkskrant de al even gewaardeerde schrijver Kurt Vonnegut die over de staat meende: Stay the hell out of my bodybag. Oftewel: de dood is een privéaangelegenheid, waar de staat zich niet mee moet bemoeien. Een leuk, libertair ideetje voor een kosmopolitische wereld zonder grenzen, waar alleen nog maar privépersonen leven, maar in de werkelijkheid hebben mensen te maken met de natiestaat, waaraan ze belasting betalen en die in ruil daarvoor onder andere zorgt voor bescherming van het vege lijf. Met militairen. Als de staat mensen ten oorlog stuurt, is het minste wat hij kan doen ervoor zorgen dat de doden terugkomen in fatsoenlijke bodybags.

Ook in geval van collateral damage (een enorme hoeveelheid per ongeluk gedode burgers) is het de taak van de staat om ervoor te zorgen dat het individuele rouwvertoon van nabestaanden überhaupt kan plaatsvinden. Zou het militair ceremonieel achterwege zijn gebleven, had Rutte zich een Kreon betoond.

Artikelen in Column.


Betalen voor tweede date

Beste Beatrijs,

Een paar weken geleden nodigde iemand mij uit voor een date. Hij kent me via een gezamenlijke vriendin en hij aasde al langere tijd op een afspraakje met mij. Ik heb ingestemd en hij nam me mee naar een sjiek visrestaurant met uitzicht op zee, wat ik zeer ongemakkelijk vond, omdat een eerste date laagdrempelig hoort te zijn. Ik voelde me opgelaten en kon niet echt ontspannen. Hij heeft betaald voor die eerste date, zoals het naar mijn mening hoort. Uiteindelijk hebben we wel gewoon een goed gesprek gehad en toen hij me later sms-te voor een tweede date, stemde ik in. Weer koos hij een sjiek restaurant, nog duurder en ongemakkelijker. Tijdens die tweede date besloot ik dat ik niet nog een keer met hem uit wilde. Omdat ik niet wilde dat hij voor twee superdure etentjes betaald zou hebben om vervolgens afgewezen te worden, stelde ik voor dat ik ditmaal zou trakteren. Hij vond dit goed. Toen ik de rekening kreeg, schrok ik me een hoedje: het was nog duurder dan ik had gedacht. Ik heb wel gewoon betaald.

Dit zit me niet lekker. Ik ben studente en ik ben aan het sparen om volgend jaar naar het buitenland te gaan. Ik kan niet eens nieuwe schoenen kopen! Hij is ingenieur en werkt bij een goed betalend bedrijf. Ben ik nou een zeur? Of kan het echt niet wat hij gedaan heeft?

Een dure afkoop

Beste Een dure afkoop,

U had dat tweede etentje niet hoeven te betalen! Om te beginnen niet, omdat degene die formeel uitnodigt altijd betaalt. Dit was geen informele afspraak tussen vrienden of geliefden ‘om samen ergens een hapje te eten’, u werd uitgenodigd voor een date door een man met vues. In dat geval is de rekening voor hem en al helemaal gezien het verschil in financiële draagkracht tussen u en hem. Waarom u op de uitnodiging bent ingegaan is me trouwens niet helemaal duidelijk. Erg enthousiast over de eerste date was u niet. Kennelijk wilde u hem nog een kans geven, maar willoos instemmen met wat hij voorstelt is dan niet de aangewezen weg. U had de afspraak wat meer naar u toe kunnen trekken door uw voorkeur uit te spreken voor een simpel restaurantje. Mocht de nadere kennismaking alsnog tegenvallen, had u de avond netjes kunnen afhechten door voor te stellen de rekening te delen. Dus niet trakteren, maar delen! Dan was uw boodschap ook doorgedrongen, zonder dat u op torenhoge kosten was gejaagd.

Nu belandde u voor de tweede keer in een duur restaurant. Vervelend, maar uiteindelijk heeft hij die beslissing genomen (dan wel: u hebt hem laten beslissen), wat betekent dat hij de verantwoordelijkheid voor de avond en de bijbehorende kosten draagt. Niets in deze situatie vraagt erom dat u als uitgenodigde partij ineens de rekening gaat opeisen om hem duidelijk te maken dat ‘het niets kan worden tussen jullie twee’. Tenslotte bestaat er geen enkele morele verplichting voor een vrouw om amoureuze betrekkingen aan te knopen met een man die haar ergens op getrakteerd heeft. U hebt uw financiële verlies aan uzelf te wijten, al moet ik hieraan toevoegen dat een gentleman, zeker een die ruim in zijn slappe was zit, dit aanbod natuurlijk nooit had mogen accepteren. Die zou hoe dan ook de rekening betaald hebben om vervolgens ook zijn verlies op het erotische vlak waardig te dragen.

Artikelen in Liefde en relaties, Traditionele etiquette.

Gelabeld met , .


Wat voor huwelijkscadeau?

Beste Beatrijs,

Ik ben een gescheiden vader en zou graag advies willen over het geven van een huwelijkscadeau aan mijn zoon. Geld geven vind ik geen optie, maar wat dan wel? Hebt u nog een tip?

Wat voor cadeau?

Beste Wat voor cadeau,

Geld is wel een optie! Juist als het om een huwelijkscadeau van ouders gaat dat voor iets speciaals kan worden ingezet. Bedenk eerst hoe veel geld u überhaupt wil besteden aan het huwelijk van uw zoon. Ligt dat in de orde van grootte van 50 euro? 200 euro? 500 euro? Gaat het om een bedrag van een paar honderd euro of meer, kunt u overwegen om een bijdrage te geven aan het eten of aan de receptie of aan het feest. Uw zoon en aanstaande schoondochter zullen vast blij zijn met een substantiële bijdrage aan de kosten van de festiviteiten. Mocht hun voorkeur uitgaan naar een cadeau van blijvende waarde, zullen ze ook wel suggesties voor u hebben. Overleg met het stel en deel hun uw bedrag mee.

Ook als u minder te besteden hebt, bijvoorbeeld een paar tientjes, kunt u bij het stel informeren naar hun wensen. Vaak stelt een bruidspaar een cadeaulijst op met allerhande items, variërend van goedkoop tot iets duurder, waar genodigden een keus uit kunnen maken. Of ze willen graag een groot gemeenschappelijk cadeau, bijvoorbeeld een speciaal servies of iets in de reissfeer, waaraan gasten kunnen bijdragen en waar u ook aan kunt meedoen.

Artikelen in Bruiloft, Cadeaus.

Gelabeld met .


Autoportier openen voor dames

Beste Beatrijs,

Misschien ben ik (vrouw 78 jaar) wel hopeloos ouderwets, maar ik stoorde me onlangs aan het volgende: buurman (60) komt aangereden met zijn vrouw en een voor mij onbekende oudere heer en dame (tachtigers zo te zien). Buurman stapt uit en loopt snel naar zijn  voordeur, gevolgd door de heer op leeftijd. Dan stappen de dames uit en lopen ook naar het huis. Waar ik mij dan over verbaas is dat geen van beide heren het achterportier opende voor de dames, laat staan dat ze een hand reikten om uit te stappen. Zijn deze hoffelijkheden uit de mode, zelfs in welgestelde kringen? Zoals het ook geen bon ton meer is om op te staan voor ouderen in het openbaar vervoer?

Autoportieren openmaken

Beste Autoportieren openmaken,

Ik denk inderdaad dat het zo’n beetje afgelopen is met de specifieke galanterie om autoportieren voor dames te openen. In- of uitstappen bij een auto wordt niet meer gezien als iets waar dames hulp bij nodig hebben. Dat komt doordat vrouwen zelf de hele tijd niet anders doen dan auto rijden en dan ook zelf in- en uitstappen. Het galante gedrag van mannen op dit punt is daardoor een beetje weggesleten.

Leeftijd legt nog wel enig gewicht in de schaal. Senioren (zowel mannen als vrouwen) die met iemand meerijden zijn vaak wel gebaat bij zo’n beleefde actie. De heer op leeftijd die u zag lopen had zelf kennelijk geen hulp nodig, want hij was tweede in de wedstrijd uit de auto stappen. De jongere vrouw had in zijn plaats kunnen bedenken om attent het portier open te maken voor de oudere vrouw en haar eventueel de hand te reiken. Maar als de oudere dame nog kwiek genoeg was om het allemaal zelf te doen, is het begrijpelijk dat zoiets vergeten wordt. Hulpbehoevendheid is het belangrijkste criterium voor het toepassen van egards als voor iemand opstaan in de tram. De factor leeftijd telt pas mee, wanneer die gepaard gaat met het soort breekbaarheid dat je onder 70-plussers aantreft. Voor een robuust ogende zestiger staat men niet meer op in het openbaar vervoer en voor vrouwen in het algemeen ook niet, tenzij ze hoogbejaard of zwanger zijn.

Artikelen in Traditionele etiquette.

Gelabeld met , .


Scharrelkinderen niet gewenst

Een van de lichtelijk neerdrukkende aspecten van de zomer is dat iedereen overal naar toe uitvliegt en dat je maar moet afwachten of ze ook weer opduiken. Met ‘iedereen’ bedoel ik eigenlijk alleen mijn familie, want over de rest maak ik me geen zorgen. Die redden zich wel. Van de week las ik op internet over Debra Harrell, een moeder in South Carolina die haar dochter van negen in haar eentje naar het park had gestuurd om te spelen. De hele dag. En de dag daarna ook. Op de derde dag vroeg een van de volwassenen waar haar moeder was. ‘Bij McDonalds,’ antwoordde het kind. Harrell, een zwarte, alleenstaande moeder, bleek daar te werken en wilde haar kind dat vakantie had het niet aandoen om de hele dag in het restaurant te moeten rondhangen. Dus rustte ze haar kind uit met een mobiele telefoon en liet haar naar het buurtpark gaan. Reactie van de autoriteiten: de moeder werd in de gevangenis opgesloten en het kind verdween in een instelling van jeugdzorg.

Dit incident riep verontwaardiging op. Sommige mensen zagen het als een typisch voorbeeld van afstraffing van zwarte, alleenstaande moeders, die niet genoeg geld verdienen voor fatsoenlijke kinderoppas, maar wel gedwongen worden om te werken. Anderen wezen erop dat de moeder weliswaar vrijuit ging gezien haar omstandigheden, maar dat er toch wel degelijk sprake zou zijn van verwaarlozing als een moeder haar kind voor de lol alleen naar het park liet gaan, terwijl ze zelf bij de airco naar de tv zat te kijken.

Het opvoedklimaat is wars van ongesuperviseerd rondschuimende kinderen.

De discussie werd opgepikt door Lenore Skenazy van de website Free-Range Kids (scharrelkinderen). Een paar jaar geleden kreeg Skenazy vanuit het hele land agressie over zich heen, toen ze haar negenjarige zoontje alleen met de metro in New York had laten rijden. Op haar blog had ze geschreven dat het een grote wens van hem was geweest om zelfstandig een metrorit te mogen ondernemen en ze had besloten om hem die vrijheid te gunnen. De reis was probleemloos verlopen en sindsdien is Skenazy pleitbezorger van het scharrelkind, vooralsnog zonder al te veel bijval, want het opvoedklimaat is wars van ongesuperviseerd rondschuimende kinderen.

In theorie ben ik helemaal voor scharrelkinderen. Uit mijn zomervakanties als lagere-schoolkind in de jaren zestig herinner ik me dat vrijheid bestond uit opstaan om zes uur, zo min mogelijk kleren aantrekken, niet ontbijten en naar buiten gaan om daar met andere kinderen die ook al wakker waren lijnbal te spelen. Als we daar genoeg van hadden, deden we verstoppertje met de bal en anders was er altijd wel iemand om mee te stoepranden. Dat ging de hele dag door tot het donker was. Zonder begeleiding fietsen of met de tram deed ik ook vanaf mijn achtste.

Mijn eigen kinderen lagen meer aan banden dan ikzelf op hun leeftijd. De angst voor ontvoerders of mensen met andere snode intenties is irrationeel, want de kans daarop is minuscuul op zomaar een klaarlichte dag in een stad met altijd mensen op straat. Die angst onderdrukte ik dan ook uit alle macht om geen verstikkende moeder te zijn. Toch duurde het tot z’n achtste, voordat ik mijn zoontje die daar volop om zeurde alleen naar de bakker liet gaan – vijf minuten lopen. Het hielp niet, toen hij bij terugkomst vertelde dat er een stuk van de steiger, waar hij onderdoor liep, vlak achter hem op de stoep naar beneden was gevallen.

Op z’n tiende had hij genoeg van rondjes skeeleren om het blok en wilde hij de stad verkennen. ‘Ik wil naar het Dijsselhofplantsoen!’ riep hij, ‘daar is het spannend!’ ‘Daar is helemaal niks bijzonders,’ wierp ik zwakjes tegen, ‘maar oké, je gaat niet verder dan daar en over een uur ben je weer terug.’ En tegen beter weten in: ‘Waarom spreek je niet af met je vriendje? Dat is toch veel leuker dan alleen?’ Ik had geen redelijk argument om hem tegen te houden, dus verbeet ik me een uur lang. Ongetwijfeld zwierf hij veel verder weg dan dat saaie plantsoen en natuurlijk ging alles goed.

Het komt niet door de angst dat een kind in het ongerede raakt dat kinderen de vrijheid moeten missen een eindje verderop te kijken zonder toezicht van volwassenen, maar omdat andere kinderen het niet mogen. Ouders vinden niet het scharrelen eng, maar het feit dat een scharrelkind in z’n eentje opereert. Geen wonder dat kinderen nu professionele begeleidingscursussen krijgen om de overgang naar de middelbare school te versoepelen.

Artikelen in Column.


Slechte partnerkeus

Beste Beatrijs,

Onze dochter (35) heeft een rampzalig huwelijk achter de rug met een man voor wie wij haar destijds gewaarschuwd hebben vanwege zijn passiviteit. Hij leunde voor alles op haar en voerde niets uit. Na vijf jaar zijn ze gescheiden. Na het opruimen van wat financiële problemen hebben mijn vrouw en ik ons volop ingezet voor onze kleinzoon. Veel opgepast dus en ook voor onze dochter staan wij altijd klaar.

Enige tijd geleden kwam er een nieuwe vriend in haar leven. En weer lijkt het er op dat onze dochter in haar eentje de kar moet trekken. Hij heeft geen baan, hij is te lamlendig om uit zich zelf iets te doen in het huishouden, er is geen normaal gesprek mee te voeren en onze dochter roept maar dat ze hem zo lief vindt. Wij zien aankomen dat we straks weer de brokken moeten lijmen. Maar als we onze bedenkingen uitspreken, krijgen we een conflict en dat willen we graag vermijden. Eigenlijk willen we afstand houden, maar dat is lastig aangezien we veel tijd besteden aan onze kleinzoon. Daarnaast zijn er feestdagen en vakanties die we graag samen doorbrengen, maar liefst niet met die nieuwe vriend. Misschien hebt u advies om onze strategie te bepalen voor de komende tijd.

Dochter kiest de verkeerde

Beste Dochter kiest de verkeerde,

Hier kunt u niets aan doen. Uw dochter is 35 jaar! Toen u uiting gaf aan uw bedenkingen tegenover de vorige schoonzoon, luisterde zij ook al niet naar u. Natuurlijk deed zij dat niet. Mensen maken nu eenmaal hun eigen keuzes op het gebied van de liefde en laten zich niet door hun ouders leiden. En van hun fouten leren doen mensen ook maar heel zelden.

U zult de nieuwe vlam van uw dochter in de schoot van uw familie moeten accepteren. Er blijft voor u weinig anders over dan handenwringend aan de zijlijn staan en hopen dat het vanzelf weer over gaat. Inderdaad, als u uw dochter voorhoudt dat deze man ook niet geschikt voor haar is, krijgt u ruzie en drijft u haar des te sterker in zijn armen. Wacht af hoe een en ander zich ontwikkelt en doe er het zwijgen toe. Met een beetje tijd kan zij best weer bij haar positieven komen. Er is een uitzondering op deze strategie van afwachten: als uw dochter trouwplannen maakt of een samenlevingscontract overweegt, spreek haar dan aan en smeek haar om een jaar te wachten. Waarschuw haar dat verliefdheid de slechtst denkbare reden is om een relatie officieel te maken. Formuleer op dat moment heel duidelijk uw bedenkingen over haar geliefde en adviseer haar een jaar bedenktijd te nemen, voordat zij een definitieve beslissing neemt.

Uw enige hoop is dat zij tot bezinning komt, voordat die twee formeel aan elkaar vastzitten. Maar op die verliefdheid zelf hebt u geen invloed. Die moet vanzelf betijen.

Artikelen in Liefde en relaties, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , , .