Spring naar inhoud


De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Nu ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Het Grote Etiquetteboek

Het Grote Etiquetteboek (midprice)Een nieuwe editie voor slechts 15 euro! Ideaal cadeauboek voor de feestdagen.

“Het boek van Ritsema, vol vragen van lezers van haar etiquetterubriek in Trouw, biedt een vermakelijke, maar ontluisterende blik op wat je gerust een mijnenveld kunt noemen.” – Maartje Somers, NRC Handelsblad

Hoe het eigenlijk hoort! ‘Is het toegestaan om geld te vragen aan bruiloftsgasten?’, ‘Mag ik de tafelmanieren van mijn vriend corrigeren?’ of ‘Mag ik mobiel bellen in gezelschap?’ Dit soort kwesties bevindt zich op het terrein van de etiquette en wie denkt dat goede manieren zijn afgeschaft vergist zich. Een etiquetteloze cultuur bestaat niet. Er zijn altijd regels die kunnen worden overtreden. Goede omgangsvormen zijn van alle tijden en iedereen heeft liever met wellevendheid te maken dan met grofheid.

© Sjoerd van der Zee

Beatrijs Ritsema geeft al meer dan tien jaar advies aan mensen die in onzekerheid verkeren over eigen dan wel andermans (in)correcte gedrag en over omgangsproblemen. Het Grote Etiquetteboek – dat verluchtigd is met schitterende tekeningen van Sjoerd van der Zee – is zowel een naslagwerk om specifieke vragen in op te zoeken als een weerslag van hoe mensen begin eenentwintigste eeuw met elkaar omgaan.

Bestel nu via bol.com!

Omvang: 462 bladzijden
ISBN: 9789029090230
Prijs: € 15,00

Artikelen in Boeken.

Gelabeld met .


De prijs van samenwonen

Beste Beatrijs,

Mijn vriend (24) en ik (20) hebben sinds drieënhalf jaar een serieuze relatie. Na zijn afstuderen elders in het land heeft hij een promotiebaan gekregen in de stad waar ik studeer. Hij heeft nu ook een huurhuis hier gevonden. Ik ben erg enthousiast dat hij eindelijk gaat verhuizen. Omdat hij niet direct een onderkomen kon regelen toen zijn baan begon, heeft hij anderhalve maand drie nachten in de week bij mij gelogeerd. Dit vond ik erg gezellig. Op aandringen van mij heeft hij wel huur voor die dagen betaald, wat hij eerst niet van plan was. We willen over een aantal maanden gaan samenwonen. Het huis moet worden ingericht (we schatten de kosten daarvan op ongeveer 2000 euro) en hij wil graag dat ik een bijdrage lever.

Ik heb wel enig spaargeld, maar veel minder dan hij en dat geld is eigenlijk bestemd voor onverhoedse studiekosten. Het gaat me te ver om helemaal niet bij te dragen, omdat het toch uiteindelijk ons thuis wordt. Wat is de norm?

Wat voor verdeelsleutel?

Beste Wat voor verdeelsleutel,

Er is geen norm. U kunt zo veel of zo weinig bijdragen als u zelf wil. Of helemaal niets. Dat lijkt me verreweg de beste optie. Anders gezegd: trek niet bij hem in! U bent te jong voor zo’n ingrijpende stap. 20 jaar is geen goede leeftijd om te gaan samenwonen. Uitstellen van de samenwoonbeslissing heeft als voordeel dat u en uw vriend de financiën apart houden en dat de verhouding zuiver blijft. Uw vriend gaat promoveren. Dat is geen vetpot, maar hij moet ervan kunnen leven. Hij zou uw financiële inbreng niet nodig moeten hebben om te kunnen wonen. Hij kan naar de kringloopwinkel gaan, als hij een eettafel nodig heeft. Uw spaargeld is bedoeld voor onverwachte studiekosten. Misschien wil u later een semester in het buitenland studeren. De aanschaf van een driezitsbank of een espressoapparaat lijkt op dit moment niet bepaald een topprioriteit. Als een samenwoonrelatie uitgaat (en houd er rekening mee dat heel veel relaties van jonge twintigers niet houdbaar blijken), geeft dit bovenop de emotionele sores veel extra gedoe om de financiële investeringen te ontwarren. Nog afgezien van aanspraak op de woonruimte zelf: wie is hoofdhuurder en wie komt er op straat te staan als de relatie ontspoort?

Waarom zou u nu al de verantwoordelijkheid van een gemeenschappelijke huishouding met alle risico’s van dien aangaan? Dit is de leeftijd om vlijtig te studeren, te leren om zelfstandig te leven en om plezier te hebben met vrienden en vriendinnen. De liefde kan prima in dit panorama worden ingepast – ieder vanuit zijn/haar eigen woonruimte.

Ik raad u aan om de huurgelden die u uw vriend hebt laten betalen aan hem terug te geven (een geliefde laten betalen voor achttien gezamenlijke nachten slaat nergens op) en de samenwoonplannen af te blazen. Een twintigjarige is te jong voor het gezapige leven van een getrouwd stel. Tegen de tijd dat u zelf ook afstudeert en een beginnetje maakt met financiële onafhankelijkheid, is het vroeg genoeg om samen te wonen, mocht de relatie dan nog steeds bloeien.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met .


Bemoeizuchtige senioren

Beste Beatrijs,

Soms word ik gek van de bemoeienis van voorbijgangers met mijn zoontje (drie jaar). Voorbeeld: na een lange dag op weg naar de auto was hij moe en hij moest op de parkeerplaats even huilen. Terwijl ik hem troostte, kregen we van twee passerende oudere echtparen ongevraagd commentaar. ‘Ik zie helemaal geen tranen hoor!’ riep een man en keek mijn zoontje enthousiast aan. En een andere vrouw vroeg: ‘Is hij ziek?’ Mijn zoontje ging hier alleen maar harder van huilen. Ik antwoordde niet al te vriendelijk: ‘Zulke opmerkingen helpen niet echt, meneer!’ Hoe kun je het beste reageren op oudere mensen die goedbedoelde opmerkingen maken op de verkeerde momenten?

Ongewenste inmenging

Beste Ongewenste inmenging,

Voorbijgangers (oud en jong) zouden zich op straat niet met andermans kinderen moeten bemoeien, maar het gebeurt altijd. Kleine kinderen roepen nu eenmaal een reflex van vertedering of bescherming op. Als mensen in het voorbijgaan opmerkingen maken die u niet bevallen of menen ergens in te moeten interveniëren, kunt u het beste doen alsof u niets gehoord hebt. Straal negeren dus. Richt men het woord rechtstreeks tot u, dan poeiert u hen af door ‘Niks aan de hand, hoor!’ te zeggen of ‘Geen probleem, alles onder controle!’ Vervolgens tilt u uw kind op of voert het met u mee en wegwezen maar.

Artikelen in Het publieke domein, Kinderopvoeding.

Gelabeld met .


Gelijkheid in de vriendschap

Beste Beatrijs,

Sinds geruime tijd heb ik (man, hetero) een vriend die ik regelmatig via Skype spreek en af en toe spreken we ook af in een café. We zijn nog nooit bij elkaar thuis geweest. Onlangs zei hij dat zijn huwelijk al jaren slecht was: hij en zijn vrouw zijn uit elkaar gegroeid, ze spreken weinig met elkaar en voeren een soort oorlog zonder woorden. Hij zei dat het beter was dat ik niet bij hem thuis zou komen. Ik heb gezegd dit te zullen respecteren. Ik ken zijn vrouw in het geheel niet. Enigszins ontstemd ben ik wel. Met zijn echtelijke twisten heb ik niets te maken en waarom zou zijn vrouw zich aan mij moeten storen?

Sinds deze ontboezeming heb ik hier niet meer met hem over gesproken. Ik deins er nu voor terug om deze vriend bij mij thuis uit te nodigen, want gelijkheid in vriendschappen staat bij mij hoog in het vaandel. Zie ik dit goed of moet ik juist rekening houden met zijn situatie?

Bang voor eenzijdigheid

Beste Bang voor eenzijdigheid,

Gelijkheid is een groot goed in de vriendschap, maar als uw vriend in staat van zwijgende oorlog met zijn vrouw verkeert, kunt u niet verwachten dat hij u bij hem thuis uitnodigt. Dat kan nooit een leuke avond worden. Een stel dat vrienden thuis ontvangt moet in harmonie met elkaar leven, anders wordt zo’n bezoekje een bezoeking. Stelt u het zich eens voor: u gaat voor de gezelligheid bij uw vriend langs, en intussen zit z’n vrouw vijandig te zwijgen of deelt ze steken onder water naar haar man uit. Aan zo’n situatie beleeft niemand lol.

Het is nogal logisch dat uw vriend het u niet wil aandoen om zijn verziekte huisatmosfeer te betreden. Dat betekent niet dat uw huis ook taboe is. Als het u leuk lijkt om hem te ontvangen, dan nodigt u hem uit na overleg met uw vrouw (als u die hebt). U kunt ook de vriendschap op de oude voet via Skype en in openbare gelegenheden voortzetten. De persoonlijke omstandigheden van uw vriend in zijn huwelijk hoeven uw vriendschap verder niet in de weg te zitten.

Artikelen in Vrienden en kennissen.


Verbeter het onderwijs, organiseer een grabbelton

Van januari tot juni 2015 wordt er onder de vlag ‘Onderwijs2032’ een nationale brainstorm gehouden, heeft staatssecretaris Sander Dekker aangekondigd. De bedoeling hiervan is om de kinderen die nu geboren worden en tegen die tijd achttien jaar zijn optimaal uit te rusten met de kennis en vaardigheden die de 21ste eeuw vereist. Wat voor vakken moeten er in het basisonderwijs en op de middelbare school?

Iedereen mag meepraten op de gelijknamige website: leraren, didactici, ouders, leerlingen, politici en de mensen in de straat. Onderwijs is een fijn onderwerp, want iedereen ziet zichzelf als deskundige, al was het maar omdat hij op enig moment in zijn leven zelf onderwijs heeft genoten. Bij een brainstorm draait het om inventarisatie en is het verboden om elkaars ideeën af te knallen. ‘De wereld draait door’ gaf alvast een voorproefje van de discussie. Aan tafel zat een boswachter die het heel belangrijk vond dat kinderen erop uit trokken de natuur in. Iemand anders had persoonlijk veel baat ondervonden bij mindfulness-training en meende dat het onderwijs daar een plaatsje voor moest inruimen. Halina Reijn wees op het belang van theatrale vorming. Verder kwam iemand met het voorstel om het onlangs afgeschafte vak Algemene natuurwetenschap te herinvoeren met een nieuw label ‘Big history’ en wees weer een ander op de noodzaak om te leren programmeren op de basisschool. Op elk ideetje, rijp en groen, reageerde de staatssecretaris even welwillend, behalve dan op de suggestie om Latijn af te schaffen (hij wil geen ruzie met de gymnasia).

Nooit een gebrek aan ideetjes om het onderwijs verder op te tuigen.

Vijf mensen die zich met de discussie bemoeiden en even zo veel partis pris in de etalage. Kun je nagaan hoe het plaatje eruit ziet over een half jaar als de natie klaar is met brainstormen. Hoe kan uit zo’n grabbelton ooit een helder, nieuw concept worden gedestilleerd? En dat terwijl nog maar vijf jaar geleden de slotconclusie van het rapport Deysselbloem luidde dat het onderwijs na alle herstructurering die het mislukte ‘nieuwe leren’ met zich mee had gebracht voorlopig met rust gelaten zou worden. Het kost elke dag de grootste moeite om elementaire onderwijsdoelen te bereiken, maar er bestaat nooit een gebrek aan ideetjes om het onderwijs verder op te tuigen. Het ís ook aantrekkelijker om blauwdrukken te ontwerpen voor een schitterende toekomst dan om de actuele taak van vandaag zo goed mogelijk op te knappen.

In mijn lagereschooltijd had ik het vak handwerken. Een echt vak met rapportcijfers, geen vrije keus dingetje. Ik leerde breien, haken, naaien en borduren. Heel goed kon ik het niet, veel aardigheid had ik er ook niet in, maar toch – ik heb later nog wel eens zelf een trui gebreid, met hulp van een tante met naaimachine een jurkje gemaakt, en ik ben in staat eenvoudige kledingreparaties uit te voeren. Die technieken kwamen in de jaren zestig nog van pas in het dagelijkse leven en twintig jaar later niet meer, omdat kleren maken en herstellen wordt uitbesteed. Handwerken is veranderd van nuttige vaardigheid in artistieke hobby. Als ze in de jaren zestig wat meer oog hadden gehad voor hoe het leven er achttien jaar later zou uitzien, had ik geen breien of borduren geleerd, maar tie-dye T-shirts leren vervaardigen of macramé. Inzoomen op het verleden had tot een vak ‘spinnen en weven’ kunnen leiden.

Het maakt natuurlijk niet uit. Het doet er niet toe waarvoor de vingertjes worden ingezet, het gaat er om dat handvaardigheid als zodanig wordt ontwikkeld. Hetzelfde geldt op cognitief gebied. De basisvaardigheden lezen, schrijven en rekenen kennen al naar gelang de tijdgeest oneindig veel toepassingsmogelijkheden. Maar wat er over achttien jaar relevant zal zijn is onvoorspelbaar. Op elk moment van de geschiedenis staat iedereen met zijn rug naar de toekomst gekeerd.

Artikelen in Column.


Oma’s nieuwe liefde

Beste Beatrijs,

Een vriendin van mij, weduwe sinds vijf jaar, heeft zich altijd sterk ingezet voor haar kinderen en kleinkinderen. Sinds enkele maanden heeft zij een nieuwe vriend. Haar kinderen, alle drie boven de 40 jaar, zijn niet blij met een nieuwe relatie van hun moeder. Dat geeft stress in de omgang. Ze willen niet komen als hij bij haar thuis is en ze willen hem ook niet toelaten in de familiekring. Haar vriend is hierdoor beledigd en ontmoedigd. Samen zijn ze heel gelukkig en zien deze nieuwe liefde als een geschenk dat door de opstelling van de kinderen bedorven wordt. Het lijkt wel alsof de kinderen hun moeder het geluk misgunnen. Hoe kan mijn vriendin dit oplossen?

Afgewezen door kinderen

Beste Afgewezen door kinderen,

Volwassen kinderen hebben wel vaker moeite met een nieuwe liefde van hun gescheiden of verweduwde ouders. Meestal wennen ze er wel aan na verloop van tijd. Deze nieuwe relatie is tamelijk recent. De moeder zou haar kinderen wat meer tijd kunnen gunnen. Als de antipathie aanhoudt, moet moeder uitzoeken wat er precies aan de hand is. Daarvoor moet ze in gesprek gaan. Niet met alle drie de kinderen tegelijk, maar met één van hen, en wel degene met wie ze het beste kan praten over de dingen van het leven, of met degene die het minst vijandig staat tegenover nieuwe vriend. Dat nieuwe vriend niet bij dat gesprek aanwezig moet zijn spreekt vanzelf. Het gesprek moet onder vier ogen gevoerd worden.

Aan die zoon of dochter vraagt ze wat precies de bezwaren zijn. Grootste kans dat het geld is. Kinderen zijn bang dat moeder opnieuw gaat trouwen in gemeenschap van goederen en dat als zij overlijdt de erfenis naar nieuwe echtgenoot gaat. Moeder zou die angst kunnen temperen door te zeggen dat er geen huwelijk wordt overwogen of, als ze wel gaan trouwen, dat dat op huwelijkse voorwaarden zal zijn, waardoor de erfenis voor de kinderen behouden zal blijven. Er zijn ook andere bezwaren van kinderen mogelijk: ze vinden moeder te oud voor een nieuwe liefde, te oud voor seks, ze willen moeder voor zichzelf of ze zijn bang dat oma geen tijd meer heeft voor de kleinkinderen. In dat geval kan moeder uitleggen dat een mens nooit te oud voor de liefde is en dat het een beetje raar is dat kinderen liever willen dat hun moeder zonder relatie eenzaam in haar huis zit dan dat ze een leuke vriend heeft om haar leven mee te delen.

Tenslotte kunnen de kinderen persoonlijke bezwaren hebben: ze vinden de nieuwe vriend een onaangenaam type of te dominant of een gluiperd of ze vinden dat moeder omgaat met iemand beneden haar stand. Tal van aversies zijn mogelijk. Belangrijk is dat uw vriendin boven water krijgt wat precies het probleem van de kinderen met haar nieuwe vriend is. Pas wanneer er duidelijkheid is, kan er worden gewerkt aan harmonisering van de verhoudingen. Als de hierboven vermelde opties worden ontkend, is er niks aan de hand en dan moeten de kinderen ophouden met kinderachtig doen.

Artikelen in Liefde en relaties, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , .


Bang voor de hond

Beste Beatrijs,

Mijn schoonouders hebben twee joekels van honden (Leonbergers). Eén hebben ze al jaren en is lief. De ander die ze vorig jaar uit het asiel hebben gehaald, is nauwelijks mensen gewend en mag alleen mondjesmaat geaaid worden. Wij hebben een dochtertje van acht maanden en we zijn bang voor ongelukken met de hond. Mijn schoonouders gaan erg laconiek met de situatie om en wuiven onze bedenkingen weg als belachelijk en overdreven. Mijn man en ik gaan inmiddels niet graag meer bij hen op bezoek. En ons kind daar laten logeren durf ik al helemaal niet. Hebt u advies voor ons?

Enge hond

Beste Enge hond,

Ouders stellen zelf de regels voor een veilige omgeving voor uw kind en als u geen zin hebt om uw kind bloot te stellen aan een onbetrouwbare hond, dan moet u dat vooral niet doen. Blijf voortdurend alert als u bij uw schoonouders op bezoek bent. Het zal niet lang meer duren of uw kind is toe aan over de grond kruipen en ze zal onverhoedse bewegingen maken. Ik raad u aan uw schoonouders te vragen of ze de hond voor de duur van uw bezoek in een andere ruimte willen opsluiten. Als ze hiertoe niet bereid zijn, gaat u niet bij hen op bezoek. Schoonouders kunnen kiezen wat ze belangrijker vinden: hun kleinkind of de hond in de huiskamer. Logeren lijkt er vooralsnog helemaal niet in te zitten. Misschien over een jaar of tien, als u uw kind genoeg kunt vertrouwen om zelf afstand te houden van gevaarlijke honden.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met .


Weinig consumpties

Beste Beatrijs,

Een vriend van mij woont in een kleine studentenkamer, waar hij niet veel mensen kan ontvangen. Hij mailde laatst een uitnodiging voor zijn verjaardag rond: er is een bijeenkomst in een café en hij zal het eerste drankje van de avond betalen. Ik vind dat nogal karig. Het is waarschijnlijk niet de bedoeling dat iedereen na dat ene drankje weer opstapt, dus van genodigden wordt een behoorlijke investering verwacht. Zij moeten zowel een cadeau als hun eigen drankjes betalen. Vindt u dat dit kan? En zo nee, zou het wel sociaal geaccepteerd zijn als hij een maximum van vier of vijf drankjes per persoon zou instellen? Mag je je gasten limiteren als je je verjaardag in de kroeg viert?

Verjaardag in een café

Beste Verjaardag in een café,

Wat u beschrijft is een tamelijk normale gang van zaken onder studenten die vaak krap behuisd zijn. De jarige geeft gelegenheid om te feliciteren in een openbare ruimte en betaalt een paar consumpties voor zijn gasten. ‘Één drankje’ is qua traktatie inderdaad aan de karige kant. Beschouw het daarom niet zozeer als een verjaardagsfeestje met alles d’r op en d’r aan, maar als een vrijblijvende aankondiging van een avondje uit in een café met vrienden en bekenden. De consequentie van de opzet ‘gasten betalen hun eigen consumpties’ is dat cadeaus ook niet dringend gewenst zijn. Het gaat niet om cadeaus, maar om de gezelligheid. U kunt erheen gaan zonder cadeau of met een kleinigheidje, een drankje accepteren en de rest van uw consumpties zelf betalen. Dat is geen overdreven investering, want u zult toch wel eens vaker uitgaan met vrienden? Als het u toch te duur is of u vindt de verjaardag van uw vriend niet belangrijk genoeg, gaat u er niet heen. Dit is zo’n vrijblijvende uitnodiging dat u zich nergens toe verplicht hoeft te voelen.

Artikelen in Cadeaus, Horeca, Verjaardag.

Gelabeld met , , .


Een stem tegen prenatale screening is een stem tegen abortus

Is het erg als het Down-syndroom uitsterft? Zou de maatschappij erop achteruit gaan, als er geen downies meer rondlopen, zoals je het ook als een verlies kunt beschouwen dat de tijger dreigt te verdwijnen uit het zoogdierentableau? Voor de tijger en de panda worden maatregelen getroffen om hun natuurlijke habitat te beschermen, niet omdat die dieren zo veel nut hebben voor de mens, maar omdat behoud van diversiteit in levensvormen appelleert aan een gevoel van esthetiek.

Mensen met Down-syndroom dreigen niet uit te sterven doordat hun habitat wordt aangetast – de conditie is het gevolg van een genetische tombola die zich altijd zal blijven voordoen – maar door medisch-technologisch ingrijpen: zwangere vrouwen kunnen een test laten doen en bij een positief resultaat tot abortus overgaan. Het schijnt dat in Denemarken nauwelijks nog Down-geboortes voorkomen, omdat de test routinematig en kosteloos aan zwangeren van alle leeftijden wordt aangeboden.

Deze niet-invasieve prenatale test (NIPT) heeft grote voordelen boven de vlokkentest of de vruchtwaterpunctie (allebei met verhoogd risico op spontane abortus) en zal waarschijnlijk ook in Nederland op het repertoire komen. Tenzij de Tweede Kamer een verbod uitvaardigt, maar die kans lijkt klein, omdat die test optioneel en geen verplichting wordt. Wie kan er op tegen zijn dat zwangere vrouwen vrijwillig een welomschreven risico willen uitsluiten?

Toch vinden sommige mensen deze nieuwe test een heel gevaarlijke ontwikkeling. In de Volkskrant opinieerde filosofe Thecla Rondhuis dat ‘een echte beschaving Down accepteert’, En eerder in dezelfde krant pleitte Renate Lindeman, moeder van twee Down-syndroom-kinderen, ervoor om de zonnige kant van Down te belichten: van de jongeren met downsyndroom zegt 99 procent gelukkig te zijn. In beide stukken cirkelt de argumentatie naar analogie van de bedreigde tijger rond het begrip diversiteit: het is goed dat er in de maatschappij verschillen bestaan en door bepaalde zijnsvormen de mogelijkheid van leven op voorhand te ontzeggen worden negatieve stereotypen gekweekt en zal de tolerantie verminderen. Ook het hellend vlak argument speelt een belangrijke rol: als er nu ruim baan komt voor abortus van Down-syndroom, krijgen we straks abortus van aanleg voor depressie (waar geen genetische codering voor is, voor zo ver die er ooit komt).

Buiten kijf staat een maatschappij plaats moet bieden aan mensen met afwijkingen of uitdagingen van wat voor aard dan ook. Acceptatie en tolerantie, je zou ook kunnen zeggen dat ze recht hebben op een normaal-beleefde bejegening. Of ze spastisch in een rolstoel zitten, doof of blind zijn, suikerziekte PDD-NOS of Down-syndroom hebben. Afwijkingen van de standaard houd je altijd, dat definieert de mensheid.

Ook ouderlijke liefde is niet onvoorwaardelijk.

Het gaat nog wel een stapje verder om de NIPT uit te bannen teneinde de diversiteit van de maatschappij op peil te houden. Dat betekent dat uit de populatie van aanstaande ouders een gering percentage zich moet opofferen en een Down-syndroom kind krijgen ter wille van het overkoepelende diversiteitsideaal. Daar heeft niemand zin in. Het kan wel wezen dat Down-syndroom-kinderen een zonnige natuur hebben en een gelukkig leven leiden, maar je kunt het mensen niet kwalijk nemen als ze hun ouderschap liever niet door Down getekend zien. Ook ouderlijke liefde is niet onvoorwaardelijk. Het merendeel van de zwangeren wil maar al te graag vermijdbare risico’s uitsluiten en degenen die een test afwijzen doen dat om persoonlijke, levensbeschouwelijke redenen (ik accepteer alles wat op m’n pad komt) en niet met het oog op een vermeend maatschappelijk belang.

Ten diepste is het argument contra de prenatale Down-screening een afwijzing van abortus als zodanig. Wie vindt dat selectieve Down-abortus ontmoedigd moet worden, kan niet tegelijk vinden dat elke vrouw het recht heeft een gezonde foetus te aborteren als een kind haar toevallig niet uitkomt. Die NIPT is onontkoombaar.

Artikelen in Column.


Hatelijk geklets van familie

Beste Beatrijs,

De laatste jaren ervaar ik in toenemende mate een kloof tussen mijzelf en mijn familie. Mijn ouders, oom en tantes stemmen allemaal PVV. Op zichzelf niet erg – al is het niet mijn partij – maar hun opvattingen bevinden zich op een hellend vlak. Zij zeggen dingen die zo erg zijn, dat ik ze hier niet wil herhalen, maar het gaat om onversneden racisme en fascisme. Vroeger kon ik nog wel gesprekken met hen voeren, maar als mensen zelfs het bestaansrecht van anderen in twijfel trekken, zie ik geen aanknopingspunten meer. Ik voel me vaak verbijsterd en eenzaam op familiefeestjes, maar de druk om te verschijnen is groot. Mijn ouders zijn wel liefdevol en royaal voor mij en mijn kinderen, vaak zelfs te royaal, dat maakt het extra lastig. Ik heb mijn moeder wel eens gevraagd om tenminste in het bijzijn van mijn kinderen haar uitspraken te matigen, maar zij begon toen verwijtend te huilen dat zij toch zoveel voor mij deed en dat ik haar een eigen mening niet gunde. Na elk samenzijn voel ik me rot en heb ik dagen nodig om tot mezelf te komen. Hoe kan ik hiermee omgaan?

Mijn geradicaliseerde ouders

Beste Mijn geradicaliseerde ouders,

Neem uzelf in bescherming en houd op met van streek te raken door hun uitlatingen! U wil de contacten met uw familie niet verbreken (dat zou ook onverstandig zijn). U kunt hen niet van gedachten laten veranderen (de bijbehorende discussies zijn even slopend als heilloos). Dan blijft er één uitweg over: trek een mentale muur op en luister niet meer naar ze. Laat het hatelijke geblaat langs u afglijden. Beschouw het als een hinderlijke radiozender die u niet af kunt zetten, maar die u niet tot u door hoeft te laten dringen.

Reageer nergens op. Zeg, als iemand inbreng van u verwacht, op een afwezige manier ‘ja ja’, alsof u met uw gedachten ergens anders bent. Doe ook uw best om écht met uw gedachten ergens anders te zijn. Houd uzelf met de kinderen bezig, speel met uw telefoontje of probeer desnoods de tafel van 17 op te zeggen. Als men u op de man af vraagt wat u ervan denkt, zegt u dat u het gesprek niet zo interessant vindt.

Sla af en toe familiebijeenkomsten over (u hoeft niet voortdurend op te komen draven), doe moeite om, al was het maar met één persoon, een ander onderwerp aan te snijden en, als dat niet lukt, laat dan alles zonder commentaar passeren, terwijl u mentaal ergens anders vertoeft. Na afloop kunt u zichzelf feliciteren dat u de familie weer eens doorstaan hebt. Bedenk ook dat mensen verbaal doorgaans vervaarlijker te keer gaan dan in hun gedrag.

Artikelen in Feestdagen, Ouders en volwassen kinderen, Taalgebruik.

Gelabeld met .