Spring naar inhoud


De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Nu ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Decriminalisering of legalisering? Niets helpt

Amnesty International heeft op een conferentie in Dublin een nieuw beleidspunt aangenomen: decriminalisering van de prostitutie. De bedoeling hiervan is om de positie van sekswerkers (doorgaans vrouwen, maar niet altijd) te verbeteren. Vooral in derde-wereldlanden belanden prostituees vaak in de gevangenis, wanneer autoriteiten weer eens een zuiveringsactie op touw zetten. De decriminaliseringsresolutie is binnen Amnesty zeker niet onomstreden. Een substantieel deel van de landen stemde tegen of blanco. Afgezien daarvan kwam er ook vanuit feministische hoek flinke kritiek en zette een groep bekende actrices, onder wie Meryl Streep, Lena Dunham, Emma Thompson en Kate Winslet een tegenpetitie op internet. Het feministische argument is dat hoerenlopen niet bij de mensenrechten hoort en dat legalisering van de prostitutie tot meer mensenhandel leidt.

Seks verkopen is niet het leukste werk, maar het is wel lucratiever dan bijvoorbeeld schoonmaken.

Wat beide kampen gemeenschappelijk hebben is bekommernis met de onderste laag van de seksindustrie, oftewel de vrouwen (soms ook jonge mannen of transgenders) die uitgebuit worden en sowieso een gevaarlijk, niet-benijdenswaardig leven leiden. Iedereen is het over eens dat minderjarigen niets te zoeken hebben in deze poelen des verderfs en dat er niemand op wat voor manier dan ook gedwongen mag worden haar of zijn lichaam te verkopen. Zelfbeschikking van de prostituee is dan ook het echte strijdpunt. Bestaat er zoiets als vrijwillig vanuit een positieve keuze je lichaam verkopen of is het verschijnsel prostitutie toch altijd een gevolg van akelige omstandigheden waarin een vrouw geen andere uitweg ziet, en dus van indirecte dwang?

Sekswerkers zelf, althans voor zo ver zij zich verenigd hebben, hangen het vrije-keus-idee aan. Seks verkopen is niet het leukste werk, maar het is wel lucratiever dan bijvoorbeeld schoonmaken. Waarom zou een vrouw er niet voor mogen kiezen om de boter te braden uit het simpele feit dat zij een vrouw is? De vraag naar seks is groot genoeg. Er blijven altijd mannen die niet in staat zijn een willige vrouw te vinden voor fatsoenlijke gratis seks en die maar al te bereid zijn hun portemonnee te trekken om aan hun gerief te komen.

Het probleem met dit amorele standpunt is dat je de over zichzelf beschikkende prostituee niet de hand boven het hoofd kunt houden zonder verstrikt te raken in de kleverig schimmige wereld van de seksindustrie zelf. Een zichzelf verkopende vrouw opereert niet als een vrijgevestigde zzp’er. Ze heeft bescherming nodig: een pooier of een bordeelachtige omgeving die fysieke veiligheid biedt, maar ook een deel van de verdiensten neemt. In de gelegaliseerde prostitutie, de situatie in de meeste westerse landen, neemt de overheid een deel van die toezichthoudende taken over, inclusief belasting innen en medische zorg, maar met het legaliseren van het kwetsbaarste onderdeel van de seksindustrie krijgt vanzelf het exploiterende deel (de pooiers, de mensenhandelaars, de seksmaffia) meer ruimte.

In het zogeheten Zweedse model, waarin iedereen, hoerenlopers en exploitanten, strafbaar is behalve de prostituee zelf, treedt overigens hetzelfde effect op, maar dan de andere kant op. Zweedse prostituees worden uit hun kamers gegooid, omdat de verhuurders ervan kunnen worden aangeklaagd wegens gelegenheid geven tot illegaal gedrag.

Deze discussie met exact dezelfde argumenten is niets nieuws. In hun voortreffelijke studie Het mysterie van de verdwenen bordelen (1998) beschrijven historici Martin Bossenbroek en Jan Kompagnie hoe de begin 19de eeuw onder invloed van de Franse bezetting gelegaliseerde bordelen na een eeuw strijd en felle brochures van religieus-maatschappelijke actiegroepen inderdaad afgeschaft werden. Regulering van en toezicht op de prostitutie door de overheid (vooral om geslachtsziektes tegen te gaan) werd vervangen door een bordeelverbod. Het heeft niets geholpen, want de prostitutie had zich allang verplaatst naar andere locaties. Of je de prostitutie nu legaliseert of criminaliseert, zij woekert rustig voort en altijd op duistere plekken.

Artikelen in Column.


Openheid over ziekte

Beste Beatrijs,

Ik (vrouw van 60, gescheiden) ben sinds een jaar weer actief met het zoeken naar een relatie. Ik heb een milde vorm van MS. 12 jaar geleden is dit gediagnosticeerd. De laatste jaren heb ik zo goed als geen klachten, ik gebruik geen medicatie meer, heb geen uitval of andere beperkingen en kan mijn part time werk prima doen. Met andere woorden: ik heb de ziekte wel maar voel mij absoluut geen patiënt. Een aantal dates heb ik in het begin van het contact verteld over mijn ziekte en, toeval of niet, deze contacten kwamen vrij snel tot een einde. Op de vraag of dit aan mijn diagnose lag kreeg ik geen duidelijk antwoord.

Recent heb ik een heel leuke man ontmoet met wie het goed klikt en wij zijn allebei erg verliefd. Ik ben erg aan het twijfelen over het moment dat ik dit zal vertellen. Ik wil geen verstoppertje spelen, maar ik wil ook dat hij mij leert kennen zoals ik in wezen ben en niet als iemand met het etiket MS. Ik vind dit erg moeilijk, hij heeft recht op de feiten, maar ik ben bang dat hij dan anders met mij om zal gaan of het contact zal verbreken. Hoe pak ik dit aan?

Wanneer open kaart?

Beste Wanneer open kaart,

Het is lastig om het moment te bepalen waarop belangrijke medische informatie op tafel moet. Bij een eerste ontmoeting is het te vroeg – dat is duidelijk. Maar als de relatie volop bloeit is het te laat. Het moet ergens daar tussenin gebeuren. U schrijft dat u een leuk contact hebt met een man en dat u allebei erg verliefd bent. Dan bent u eigenlijk al aan de late kant. Wanneer u eenmaal het bed hebt gedeeld, wanneer u ’s ochtends samen aan de ontbijttafel hebt gezeten, wanneer u in het stadium bent dat u plannen maakt om het volgend weekend iets leuks te doen, dan kunt u hem deze informatie niet langer onthouden.

Misschien neemt hij het in gemoede op, maar de kans bestaat ook dat hij hard wegloopt. Dat zou ellendig voor u zijn, anderzijds is het voorstelbaar dat iemand terugdeinst voor het perspectief van gevorderde MS. De ziekte kan weliswaar geruime tijd stationair blijven, maar op den duur sluipt er toch telkens iets meer hulpbehoevendheid in. Als uw geliefde in reactie op uw mededeling de relatie voor gezien houdt, kunt u ervan uitgaan dat het toch nooit wat had kunnen worden. Hoe langer u wacht met de onfortuinlijke mededeling, hoe meer hij het gevoel zal krijgen in de val gelokt te zijn. Vertel het hem vandaag nog.

Artikelen in Ziekte.


Netwerken op een begrafenis

Beste Beatrijs,

Onlangs was ik op de begrafenis van een oude vriend. Vanwege de hoge leeftijd van de overledene – bijna 99 jaar – was de stemming op de nazit niet overdreven somber. Ik was in een geanimeerd gesprek verwikkeld met een van de kleinzonen, waarin we vrolijke herinneringen aan zijn opa ophaalden, toen we onderbroken werden door een vriendin van een ander familielid. Zonder eerst te condoleren begon zij deze kleinzoon langdurig om technisch advies te vragen op zijn vakgebied. Ik vond dit vrij ongepast, niet zozeer omdat zij inbrak op onze conversatie, als wel vanwege het tamelijk banale onderwerp dat zij aansneed. Ook de jongeman in kwestie leek nogal verrast, maar ging wel op haar vragen in. Is het in orde om een begrafenis, hoe luchthartig de sfeer ook is, als een soort netwerkborrel te gebruiken, of had ik op een of andere manier moeten ingrijpen?

Zaken doen op een begrafenis

Beste Zaken doen op een begrafenis,

Het is bij alle persoonlijk getinte bijeenkomsten vervelend, wanneer iemand zijn kans schoon ziet om een professional op zijn deskundigheid aan te spreken, maar bij begrafenissen helemaal. Mensen die om gratis juridisch, medisch of technisch advies vragen op feestjes en recepties moeten worden afgekapt. De pas kan hun worden afgesneden met een zinnetje als: ‘Ik ben nu niet aan het werk, stuur me een mailtje, dan maken we een afspraak’ of: ‘Hier is mijn kaartje, dan kun je mijn secretaresse bellen.’ Afpoeieren! In dit geval werd een jongere aangeklampt door een oudere, en die kleinzoon durfde waarschijnlijk niet onbeleefd te zijn. Maar de vrouw die hem om advies vroeg was zelf de onbeleefde! U had alle reden om de kleinzoon te hulp te schieten en tegen de indringster te zeggen: ‘Sorry, wij waren over opa aan het spreken, mogen wij even ons gesprek afmaken?’ Dan was de netwerkster wel afgedropen.

Artikelen in Dood en begrafenis, Zakelijke relaties.


Bevriend met ex-schoonzoon

Beste Beatrijs,

Ik ben 24 jaar en heb tot nu toe één serieuze relatie gehad – met een jongen die mijn moeder als ideale schoonzoon is gaan beschouwen. Deze relatie heeft drie jaar geduurd en is bijna twee jaar geleden door mij beëindigd. We zijn zonder groot drama uit elkaar gegaan. Mijn moeder vond dit heel erg, zij leek er meer verdriet van te hebben dan ik. Ze zei toen dat ze graag contact met hem wou blijven houden. In het begin vond ik dit niet erg, ze hadden immers een goede band. Maar nu, twee jaar later, heeft ze nog steeds contact met hem, hoewel ik haar meerdere malen gevraagd heb hiermee te stoppen. Ze vindt dat zij bevriend mag zijn met wie ze wil. Intussen heeft mijn ex al lang een nieuwe vriendin en ik date ook weer. Het irriteert me ontzettend dat ze met hem om blijft gaan en ik af en toe opmerkingen over zijn leven opvang. Kan ik mijn moeder of ex hierop aanspreken of moet ik me erbij neerleggen?

Vasthouden aan ex-schoonzoon

Beste Vasthouden aan ex-schoonzoon,

Als u en uw ex-vriend met elkaar gebroken hebben, dan moet uw moeder daar niet tussen blijven zitten onder het mom van vriendschap. Haar motieven om als trait d’union op te treden tussen twee mensen die buiten elkaars vaarwater willen blijven kunnen niet anders dan troebel zijn. De wereld zit vol met mensen om mee bevriend te zijn, waarom laat zij uitgerekend haar oog vallen op ex-schoonzoon? Het is trouwens ook vreemd dat uw ex zich deze vriendschap laat aanleunen. Sinds de relatie verbroken is, heeft hij bij uw moeder ook niks meer te zoeken. U hebt uw moeder al gevraagd de contacten stop te zetten, maar zij zet gewoon door. Bel dan uw ex op en vraag hem of hij afstand wil nemen, omdat deze gang van zaken u niet bevalt. Ook zijn huidige vriendin zal vast zo haar bedenkingen hebben bij de vriendschap van haar geliefde met de moeder van z’n ex.

Artikelen in Exen, Ouders en volwassen kinderen, Vrienden en kennissen.


Een man moet iets te jagen hebben

Terwijl de hele wereld, nu ja in de kranten en op social media, verontwaardigd opstoof over de schandelijke moord op Cecil de leeuw, verdiepte ik me in de lotgevallen van Moby Dick. Het was vakantie, ik bevond me op een zeilboot en dat leek me een passende setting voor een maritiem getoonzet boek. Ik was altijd teruggedeinsd voor deze klassieker uit de wereldliteratuur, omdat ik vreesde dat het te mannelijk zou zijn: knoestige zeebonken, walvisjacht, scheepsbeschuit, harpoenen, storm op zee en dat 800 pagina’s lang. Er komt inderdaad geen vrouw in voor, op twee figuranten na, de herbergierster die de jonge Ishmael in het begin onderdak biedt, en een vrouw die meehelpt met de bevoorrading van het schip. De door haar nadrukkelijk ingebrachte kruidenthee (bedoeld als substituut voor de consumptie van alcohol) komt vele hoofdstukken later terug, wanneer harpoenier en kannibaal Queequeg, nauwelijks aan de dood ontsnapt, een hartversterking nodig heeft. Hij krijgt een glaasje cognac en de reglementaire kruidenthee wordt in de oceaan gegoten. Tot zo ver de, vergeefse, vrouwelijke inbreng in Moby Dick.

Een mannelijker entourage dan Moby Dick vind je niet snel in de literatuur. Toch kon ik me er goed in verplaatsen, omdat het geen eendimensionaal avonturenverhaal is, maar de geschiedenis van een krankzinnige obsessie. Voor de walvis, meer specifiek de potvis, kun je ook iets anders invullen: een vrouw, de graal, de wereldheerschappij, maakt niet uit. Als ‘iets’ ook voor ‘iets anders’ kan staan, fungeert dat ‘iets’ als symbool en op dat moment wordt de grens tussen lectuur en literatuur overschreden. De blik van de lezer wordt opgetild en verruimd, al krijg je er in dit geval ook veel wetenswaardigheden bij over walvissen in wezen en tijd.

Wat die jacht betreft, is de wereld van 150 jaar geleden die Melville beschreef wel onherkenbaar veranderd. Walvisvaarder was zo ongeveer het summum van een zwaar, en vooral stoer beroep. De strijd aanbinden met zo’n gigantisch roofdier (in tegenstelling tot andere walvissen die plankton eten heeft de potvis tanden en eet diepzee-inktvissen) gold als buitengewoon moedig, iets waarin een man zijn mannelijkheid kon bewijzen. Wat een verschil met die Amerikaanse tandarts die veel geld betaalde om een zielige leeuw uit zijn beschermde territorium te lokken en met een geweer vanaf veilige afstand om te leggen.

De walvisvaarders van de Pequod, inclusief de eenbenige kapitein Ahab, zijn helden die hun leven in de waagschaal stellen om in hun levensonderhoud te voorzien door de burgers aan wal van brandstof (traan) voor hun lampen te voorzien – de tandarts is een egoïstische, criminele lafaard op wie iedereen spuugt. Zelfs de autoriteiten van Zimbabwe vragen nu zijn uitlevering om hem te berechten. Toch schemert ook in Moby Dick al het begin van bekommernis door met het levende wezen dat zo monomaan wordt vervolgd. Melville keurt bij monde van eerste stuurman Starboard de geobsedeerde wraakzucht van kapitein Ahab af (zo veel rampspoed alleen om het verlies van een been af te straffen!) en maakt zich in een beschouwing over menselijke onmatigheid zorgen over een mogelijk uitsterven van de potvissen als soort. Een zorg die hij overigens onmiddellijk als onnodige muizenis wegwimpelt, maar het punt is wel gemaakt. Intussen heeft de lezer even veel medelijden met de walvis Moby Dick als met Cecil de leeuw, gewoon omdat ze een voornaam hebben – de beste manier om compassie te wekken.

Thuisgekomen zag ik Peter Buwalda in ‘Zomergasten’ vertellen hoe hij een plotseling opgevatte interesse voor klassieke muziek in het vat had gegoten. Hij had voor 1300 euro de inboedel van een failliete cd-winkel opgekocht en wekenlang niets anders gedaan dan die 1300 cd’s afluisteren. Even monomaan en typisch mannelijk als kapitein Ahab. Walvissen, leeuwen, cd’s, het maakt niet uit. Een man moet iets te jagen hebben.

Artikelen in Column.


Indringende vragen pareren

Beste Beatrijs,

Vandaag bezocht ik (vrouw) een kapster die me door X, een vriendin van mij, was aangeraden. Zoals dat gaat praat je dan wat over je dagelijkse leven en ik vertelde dat ik over een paar maanden ga trouwen. ‘Met een man of met een vrouw?’ vroeg de kapster, wat ik een prima vraag vond, goed dat ze niets zomaar aanneemt. Op mijn antwoord ‘Met een vrouw’ zei zij: ‘Ja, nee, ik dacht: omdat je hier bent via X [die inderdaad ook doorgaans voor vrouwen kiest], en omdat je zo’n kort kapsel hebt…’ Ik heb niets gezegd, maar die verklaringen van haar stoorden me enorm.

In dezelfde sfeer ligt het volgende. Wanneer mensen erachter komen dat ik met een vrouw samenwoon, komt vaak de opmerking: ‘O, dus je bent lesbisch?’ (Storend omdat ik dat ervaar als een simplificatie die niet ter zake doet; ik zeg echter voor het gemak maar ja). Waarop mijn gesprekspartner meteen vragen op me begint af te vuren hoe mijn ouders daarop reageerden, hoe oud ik was toen ik erachter kwam, hoe we het dan met kinderen willen gaan doen enzovoort. Vermoedelijk vanuit de gedachte: ‘Een lesbienne in het wild! Snel zoveel mogelijk informatie verzamelen!’ Ik vind deze situaties, die zich vrij regelmatig voordoen, vervelend en ook wel beledigend. Tegelijk bedoelt de vraagsteller het natuurlijk niet kwaad en kies ik er dus maar voor om gewoon te antwoorden. Maar liever zou ik een snedig antwoord paraat hebben.

Geen kermisattractie

Beste Geen kermisattractie,

Ongelooflijk vervelend inderdaad. Niet alleen dat voorbeeld van de kapster, maar ook dat mensen (onbekenden) met volle kracht inzoomen op wat een detail van uw persoonlijk leven zou moeten zijn. Het is heel moeilijk om de grofheid van rond stampende olifanten luchtig te pareren. Met een snedige oneliner wordt iemand ook op z’n nummer gezet, dus het effect daarvan is hetzelfde als de vraagsteller rechtstreeks confronteren met zijn/haar lompheid.

Ik wil je niet vervelen met mijn saaie seksuele historie, laten we het over die van jou hebben. Hoe oud was jij, toen je seksueel ontwaakte?

Bij opdringerige, intieme vragen hebt u de keus tussen vluchten of vechten. Voorbeelden van vluchtantwoorden zijn:
– ‘Dat is een lang verhaal, ik moet ervan door, tot kijk maar weer’ (concreet ervandoor gaan dus).
– ‘Dat is zo lang geleden, dat weet ik allemaal niet meer’ (ook al bent u 21 jaar, uw subtekst valt niet mis te verstaan: rot op!)
– (voor de kindervraag:) ‘Dat weet ik nog niet hoor, komt tijd, komt raad.’

U kunt ook iets meer van u afbijten:
– (op quasi niet-begrijpende toon:) ‘Waarom wil je dat weten?’
– (de beuk erin:) ‘Ik wil je niet vervelen met mijn saaie seksuele historie, laten we het over die van jou hebben. Hoe oud was jij, toen je seksueel ontwaakte?’
– (of gewoon keihard:) ‘Ik heb geen zin om hierover te praten.’

Het blijft lastig, want eigenlijk bij geen van bovengenoemde reacties loopt daarna de conversatie prettig en soepel door. Anderzijds moeten degenen die u het vuur aan de schenen leggen toch echt merken dat hun opdringerigheid niet op prijs gesteld wordt. U hoeft domweg niet aan Jan en alleman tekst en uitleg te geven over uw privé leven.

Artikelen in Taalgebruik.

Gelabeld met , , .


Een attentie retourneren

Beste Beatrijs,

Eenmaal in de week ga ik met een vriend samen snookeren (een biljartspel). Dat doen we in een gelegenheid die wordt uitgebaat door een Turkse familie. Het is al enkele malen voorgekomen dat de vrouw van de eigenaar ons heeft getrakteerd op Turkse lekkernijen (sütlac, baklava en dergelijke). Nu willen we graag iets voor die mevrouw meebrengen. Zij is er zelf echter nooit, wat misschien iets zegt over hoe traditioneel zij zijn. Onze vraag aan u is dan ook: kunnen we zomaar iets meebrengen en voor haar achterlaten en zo ja, wat zou dat dan kunnen zijn. Bosje bloemen, plantje?

Een materieel bedankje

Beste Een materieel bedankje,

Als u de vrouw van de eigenaar nooit ziet, hoeft u niet iets voor haar mee te brengen. Hoe weet u dat de traktatie speciaal voor u bedoeld is? Het is heel goed mogelijk dat de vrouw altijd lekkernijen bakt die door de eigenaar altijd aan zijn klanten worden gepresenteerd, zoals kappers ook altijd koffie en thee schenken voor hun klanten. In Turkse etablissementen, waar klanten wat langer binnen zitten (bijvoorbeeld tapijtverkopers of kleermakers) krijgt de klant standaard thee met zoete snacks. Service van de zaak. Het is niet de bedoeling dat die attentie wordt terugbetaald met presentjes. Het is een vorm van klantenbinding die hoort bij de Turkse manier van zaken doen.

Artikelen in Zakelijke relaties.

Gelabeld met .


Verkeerd vriendje

Beste Beatrijs,

Onze dochter van 20 is sinds kort het huis uit. Zij is ingetrokken bij haar oudere vriend. Dit is in overleg gegaan, wij hebben het haar zelf voorgesteld, omdat ze ontevreden was en dwars lag. Het moeilijke aan deze situatie is dat wij haar vriend wegens bepaald gedrag niet meer hier in huis willen zien. Wij hebben geprobeerd daar gesprekken met hun over te voeren, maar hij is niet aanspreekbaar op zijn gedrag en zij zwijgt. Het contact met onze dochter is verder redelijk. Zij komt wel thuis en we hebben regelmatig contact via social media. Zij is altijd welkom. Wij hopen dat de relatie zal aflopen, maar dat heb je niet in de hand en dat kan nog wel jaren duren. Wij zitten met praktische dingen, zoals verjaardagen vieren. Wat zeg je dan? Dat zij alleen kan komen en anders maar niet?

Vriend niet welkom

Beste Vriend niet welkom,

Het hangt ervan af waar de vriend zich aan schuldig heeft gemaakt. Als hij u bestolen heeft of fysiek agressief is geweest, kunt u hem niet meer ontvangen, dat is duidelijk. Als het minder erg is, wat hij gedaan heeft, geef ik u in overweging om hem toch maar welkom te heten. Kans is groot dat hij totaal geen belangstelling heeft om bij uw verjaarspartijtjes te zitten. Het is beter voor de verhouding met uw dochter om hem niet bij voorbaat uit te sluiten. Hij hoort op dit moment nu eenmaal bij haar. Daar is niets aan te doen. Hoewel 20 jaar wel erg jong is om samen te wonen. Het zou beter zijn als uw dochter zelfstandig op een (studenten)kamer zou wonen. Zo maakt ze zich minder afhankelijk van haar vriend en gaat de relatie misschien ook eerder uit. Moedig haar aan een eigen kamer te vinden en help haar daar desnoods financieel mee.

Artikelen in Liefde en relaties, Ouders en volwassen kinderen.


Moet de man altijd betalen?

Beste Beatrijs,

Sinds anderhalf jaar heb ik een relatie met mijn lieve vriendin. We zijn allebei 22. Alles is perfect op één ding na. De eerste tijd heb ik veel dingen samen met haar gedaan en betaald. Geen probleem. Na enkele maanden werd het me duidelijk dat ik niets van haar hoef te verwachten op dat vlak. Het is een serieuze relatie en het is natuurlijk geen daten meer, maar zij verwacht dat ik als man voor haar betaal. Nu ga ik veel minder uit met haar. Daar ontstaan wel wat spanningen door in de relatie. Ze is me zelfs kwalijk gaan nemen als ik met vrienden uitga en niet met haar. Ik krijg verwijten dat ik geen oog meer voor heb voor haar, dat ik leuke dingen met anderen wil doen en niet met haar. Ik wil haar niet kwijt. Hoe kan ik dit oplossen?

Ongelijke inzet

Beste Ongelijke inzet,

Dit is een hele rare manier van met elkaar omgaan. Bij een beginnende relatie is het niet ongebruikelijk als de man wat meer betaalt dan de vrouw. Hij neemt haar mee uit, hij maakt haar het hof, hij laat zijn financiële spierballen rollen en probeert indruk op haar te maken, zoals een pauw zijn gekleurde staart spreidt. Maar dat rollenspel duurt niet lang. Als er eenmaal een relatie is (en dat kan al heel snel het geval zijn), is het afgelopen met het eenzijdige betalen. Dan betaalt de vrouw ook eens de bioscoop of de pizza en al snel worden de kosten van de uitjes en het eten gewoon eerlijk gedeeld. Tenslotte gebeurt dat ook, wanneer mensen met niet-romantische vrienden of vriendinnen activiteiten ondernemen.

Uw vriendin vindt dat u als man altijd moet betalen, wanneer jullie samen uit eten gaan, naar de film of naar een café. Dit is een bespottelijke eis. De gedachte dat een man uit hoofde van zijn sekse alle kosten moet dragen stamt uit lang vervlogen tijden en ik kan goed begrijpen dat u niet zo’n zin meer hebt om met haar leuke dingen te doen. Het wordt erg duur op die manier om een relatie te hebben.

Ik raad u aan om een goed gesprek te voeren met uw vriendin en haar duidelijk te maken dat dit zo niet langer door kan gaan. De gevolgen van haar verwende-prinsesjes-mentaliteit laten zich gelden: u hebt nu al geen zin meer om met haar uit te gaan, jullie zien elkaar daardoor minder vaak, en uw vriendin klaagt dat u liever met uw vrienden uitgaat dan met haar. Geen wonder, als u steeds moet betalen! Stel uw vriendin voor dat het voortaan fifty-fifty gaat met de kosten. Als ze weigert, vrees ik een spoedig eind van de relatie. Voor de rest mag alles perfect gaan, dit is toch wel een heel essentieel punt. Niemand vindt het leuk om een parasiet als geliefde te hebben.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met , .