Spring naar inhoud


Wekelijks ‘Moderne manieren’ in uw inbox ontvangen? Abonneer u nu op de Nieuwsbrief!

De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Ik wil opa zonder aanhang

Beste Beatrijs,

Ik ben een jonge vrouw van 20 en zo lang als ik leef heeft mijn opa een vriendin. Mijn oma is al voor mijn geboorte overleden. Zijn vriendin is voor mij nooit een oma geweest, ik noem haar altijd bij de voornaam en we liggen elkaar niet zo. We doen normaal tegen elkaar, maar als het even kan, ontloop ik haar. Mijn probleem is dat ze overal bij wilt zijn, wat ik vervelend vind. Subtiele hints snapt ze ook niet. Als ik hem bel of hij zin heeft om naar de film of naar het museum te gaan, wil ze ook gelijk mee. Als mijn zus en ik opa uit eten vragen, moet ze ook altijd mee. Dat is de reden dat we het eigenlijk nooit doen, want ze verpest de sfeer altijd. Kan ik in dit soort situaties zeggen dat ik haar niet mee wil hebben en graag alleen wat met opa wil doen?

Weg met opa’s vriendin!

Beste Weg met opa’s vriendin,

Uw opa heeft al twintig jaar een relatie met die vrouw. Ze is niet zomaar een scharreltje van hem. Ze bekleedt dezelfde positie in uw familie als een oma, ook al is er dan geen bloedband. Het is buitengewoon onbeleefd om uw opa mee uit eten te vragen (of naar de film of naar een museum of naar wat dan ook) en in dezelfde adem erop aan te dringen dat hij z’n vriendin thuis laat. Ze vormen een stel! Ze horen bij elkaar! Stel dat u samenwoonde met iemand en dat uw opa langs wilde komen en zou vragen of uw geliefde voor een paar uur het huis kon verlaten, omdat hij hem niet mocht. Daar zou u toch vreemd van opkijken.

Voor goede vriendinnen is het niet ongebruikelijk om met elkaar af te spreken en over vriendinnendingetjes te kletsen zonder partners erbij. Vrienden gaan weleens samen de hort op of uit vissen zonder hun vrouwen erbij. Maar in het algemeen is de relatie tussen een opa en een kleindochter niet zo intiem dat daar geen oma (of tweede vrouw van opa) bij past. Wat kunt u allemaal met uw opa te bespreken hebben dat niet geschikt is voor de oren van zijn vriendin? Niets natuurlijk, uw punt is dat u een hekel aan haar hebt. In een netwerk van familierelaties is dat niet voldoende reden om haar buiten te sluiten. De enige manier om haar buiten te sluiten is een activiteit voor te stellen, waarvan u zeker weet dat uw stiefoma er niet voor voelt. Misschien vissen of hout hakken?

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met .


Een jaloers makend huis

Beste Beatrijs,

Vanwege mijn werk als junior consultant kom ik (man, eind twintig) bij verschillende bedrijven over de vloer, meestal voor een of twee weken. Ik leer de mensen oppervlakkig kennen en krijg bij de lunchpauzes ook vragen over mijn familie, achtergrond, waar ik woon en hoeveel vierkante meter mijn huis is. Op zich geen rare vragen, maar toevallig beschik ik mede dankzij een schenking en lening van mijn ouders over een appartement van een behoorlijke omvang. Veel groter en duurder dan je zou verwachten voor iemand van mijn leeftijd. Ik vind vragen naar mijn woonsituatie vervelend, omdat de waarheid jaloerse blikken en vooroordelen geeft, wat de werksfeer niet bevordert. Hoe los ik dit correct op?

Er te warmpjes bij zitten

Beste Er te warmpjes bij zitten,

De vragen worden gesteld door passanten in uw leven, begrijp ik. Het zijn geen collega’s met wie u jarenlang te maken hebt, maar mensen met wie u kortstondig samenwerkt en van wie u daarna weer afscheid neemt. Het is hoe dan ook niet gepast om indringende vragen naar iemands financiële omstandigheden te stellen en bij kortdurende werkrelaties slaat het helemaal nergens op, dus u hoeft daar niet naar eer en geweten antwoord op te geven. U kunt allerlei slagen om de arm houden en alleen uw woonplaats noemen zonder er verdere details bij te geven. U kunt desgevraagd het aantal vierkante meters waar u over beschikt halveren, balkons, dakterrassen, kookeilanden en inloopdouches verzwijgen. U kunt zeggen dat u huurder bent of dat u op een tijdelijk adres woont. In het algemeen is het niet raadzaam om te liegen over uw woonsituatie, maar tegenover mensen met wie u maar heel kort van doen hebt en van wie u vermoedt dat ze verkeerde conclusies trekken en u in een bepaald hokje zullen plaatsen, is het de simpelste manier om ze van uw nek af te halen.

Artikelen in Zakelijke relaties.

Gelabeld met , .


Ze vragen ons niet terug

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik nodigen regelmatig vrienden uit voor een gezellig etentje. Er is een stel dat ons nooit terugvraagt, omdat ze naar hun zeggen te krap behuisd zijn, niet kunnen koken of andere redenen. Wij vinden het niet erg om deze avondjes bij ons te laten doorgaan, maar het kan niet de bedoeling zijn dat wij dit steeds bekostigen. Hoe leggen we dat op een tactvolle manier uit? Ze maakten ons al duidelijk dat een restaurantbezoek te duur was als alternatief.

Eenzijdige etentjes

Beste Eenzijdige etentjes,

U wekt de indruk dat u met de gedachte speelt om dit stel geld te vragen de volgende keer dat u hen voor het eten wil uitnodigen. Het zit u dwars dat ze steeds maar bij u eten zonder zelf eens over de brug te komen. Rechtstreeks om geld vragen kan onder geen beding. Aan gastvrijheid worden geen financiële voorwaarden verbonden. U kunt hen beter helemaal niet uitnodigen dan een prijskaartje hangen aan uw roodbaars met venkel. Er zijn twee manieren om van uw ongenoegen af te komen. Probeer eens een perspectiefverandering en houd eenvoudig op om er een punt van te maken. Leg u erbij neer dat dit stel het kennelijk niet kan opbrengen om passende wederkerigheid te betrachten en ga door met hen af en toe bij u thuis te ontvangen, omdat u hun gezelschap op prijs stelt en omdat een eenvoudige, smakelijke maaltijd bereiden nu ook weer niet zoveel moeite kost.

Als het gebrek aan wederkerigheid u echt dreigt op te breken, kunt u een volgende uitnodiging vervangen door een ‘Zullen we samen een hapje eten en de kosten delen?’ voorstel – niet in een restaurant, maar bij u thuis bezorgd door een maaltijdservice. Bij deze opzet hoeft niemand te koken en betaalt iedereen voor zichzelf. Als uw vrienden zich in de schuld voelen staan, zullen zij zich haasten om aan te bieden de hele maaltijd te betalen. Zo niet, smaakt u het genoegen dat ze althans een keer voor zichzelf betalen.

Artikelen in Eten en drinken, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Geen erkenning voor hulp

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw past sinds een jaar eens per twee weken een dag op onze kleindochter. Onze dochter en schoonzoon wonen op zo’n tachtig kilometer afstand van ons woonadres, maar we vinden het fijn om contact met hen en onze kleindochter te houden. Soms ga ik een dagje mee. Wij helpen hen op die manier ook, want de ouders werken allebei en hebben oppas nodig. Ik had verwacht dat onze dochter en schoonzoon zouden aanbieden onze reiskosten te vergoeden, aangezien ze er een dag crèche mee uitsparen, maar dat hebben ze tot op heden niet gedaan. Ik zou dat wel aan de orde willen stellen, want zij verdienen samen, denk ik, meer dan wij. Mijn vrouw is daar niet voor. Zij vindt dat krenterig staan en wij hebben er immers ook zelf belang bij. Wat is in dit geval redelijk en wenselijk?

Reiskosten?

Beste Reiskosten,

Normaal gesproken vergoeden ouders en volwassen kinderen elkaars reiskosten niet, omdat familie elkaar vrijwillig bezoekt. De motivatie van grootouders om op kleinkinderen te passen is ook meestal liefde en het verlangen om regelmatig contact te onderhouden. Ze vinden het leuk en doen het graag. Anderzijds is kinderopvang gewoon werk dat ouders een hand met geld kost, als er toevallig geen willige grootouders beschikbaar zijn. Ook al doen grootouders het met plezier, het wringt ook een beetje wanneer ze er financieel op toe moeten leggen (namelijk reisgeld) om hun kinderen te hulp te komen.

Als het reisgeld echt een aanslag vormt op uw portemonnee, aarzel dan niet om uw dochter te vragen om compensatie van uw reiskosten. Op die manier zijn de ouders alsnog veel goedkoper uit dan wanneer ze hun kind naar de crèche moeten brengen. Maar waarschijnlijk zit u iets anders dwars: dat uw dochter en schoonzoon een gebrek aan dankbaarheid aan de dag leggen voor de ouderlijke hulp, ook al hebt u die zelf aangeboden en past u met plezier op. Als uw dochter haar ouders eens een etentje had aangeboden of een andere attente verrassing had verzonnen als dank voor het trouwe oppassen, zou u waarschijnlijk niet zitten te mokken over reiskosten. Wat u eigenlijk niet bevalt is dat uw dochter de huidige opzet vanzelfsprekend vindt en er niet bij stil staat dat er toch moeite, inzet en geld komt kijken bij wat haar ouders doen.

Als het u om dankbaarheid te doen is, stel dat dan toch een keer aan de orde in een persoonlijk gesprek met uw dochter. Het is een lastig gesprek, want u zou liever willen dat uw dochter spontaan op het idee was gekomen om haar dankbaarheid, die ze ongetwijfeld heeft, te uiten in plaats van dat u als vader haar ertoe moet aanzetten. Daarom wil uw vrouw er natuurlijk ook niet over beginnen. Toch is het beter om dit liefdevol met uw dochter te bespreken dan het ongenoegen onder de oppervlakte te laten voortwoekeren. Soms heeft een kind even een klein duwtje nodig om te beseffen dat ouders heel concrete en waardevolle bijstand verlenen en dat erkenning tonen op z’n plaats is.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met , .


Vermijdende schoonzus

Beste Beatrijs,

Ik ken de zuster van mijn man al 25 jaar. Onze verhouding is goed behalve op de momenten dat zij geen ‘nee’ durft te zeggen. Zij gaat dan het contact met mij vermijden. Wanneer zij iets organiseert, bijvoorbeeld een koffieochtend, en ik kan niet komen vanwege een andere afspraak, reageert zij overgevoelig. Zij kan heel moeilijk met deze teleurstelling omgaan en ontwijkt mij nog meer. Dus wacht ik maar tot het moment dat zij weer contact met mij opneemt, wat meestal maanden duurt. De omgang begint dan weer met goede bedoelingen, maar na verloop van tijd begint alles weer van voren af aan. Ik zou dit graag anders zien, maar hoe?

Ingewikkelde schoonzus

Beste Ingewikkelde schoonzus,

U schetst een beeld van uw schoonzuster als iemand die juist heel goed nee kan zeggen! Ze zegt voortdurend nee tegen u, namelijk wanneer zij u om onduidelijke redenen doodzwijgt en buitensluit. Onder het mom van u ontwijken doet zij alsof u niet bestaat. Intussen wacht u nederig af tot zij zich verwaardigt om weer contact met u op te nemen. Ik raad u aan om niet langer bang te zijn voor uw schoonzus en geen verdwijntrucs meer te accepteren. Wacht niet langer af, wanneer zich weer zoiets voordoet, maar neem het initiatief. Vraag of ze wil ophouden met stommetje spelen en dring aan op openheid over wat haar dwars zit.

Artikelen in Schoonfamilie.

Gelabeld met .


Eerlijkheid bij het daten

Beste Beatrijs,

Kort geleden leerde ik (vrouw, 50-plus) iemand kennen via een dating-app. Wij wisselden een paar dagen leuke berichtjes uit en besloten af te spreken. Eenmaal oog in oog bleek hij fysiek gehandicapt te zijn, wat uit de foto’s noch uit de gesprekken was gebleken. Ondanks mezelf schrok ik er een beetje van. Ik had het gewoon graag van tevoren geweten, het was voor mij absoluut geen reden geweest niet af te spreken. Het onderwerp is ook tijdens de ontmoeting niet aan bod gekomen, ik vond het toch te ongemakkelijk het aan te snijden. Hij mag natuurlijk helemaal zelf weten wat hij wel en niet van tevoren over zichzelf vertelt, maar dit voelt als iets dat het vermelden waard is. Had hij het moeten zeggen of niet?

Een onprettige verrassing

Beste Een onprettige verrassing,

Uw date-contact had absoluut iets over zijn handicap moeten zeggen. Liegen en verzwijgen liggen heel dicht bij elkaar in zo’n geval. Natuurlijk zullen er veel potentiële contacten weglopen, als hij een nadelig aspect van zichzelf vermeldt. Maar het heeft geen zin om zijn handicap om die reden te verzwijgen, want de niets vermoedende vrouwen die hij op die manier binnen hengelt, lopen alsnog heel hard weg, als het eenmaal van een ontmoeting komt. En de vrouwen die niet meteen hard weggelopen zouden zijn (zoals u) krijgen toch een beetje het gevoel dat er valse voorwendselen zijn gebruikt en de kans is groot dat ze het om die reden alsnog voor gezien houden.

Nee, mensen hoeven niet al hun ziektes en zwaktes op te sommen, voordat ze een date-contact ontmoeten. Maar over substantiële zaken (leeftijd hoort daar bijvoorbeeld ook bij) moet van tevoren openheid betracht worden, zodat de ander daar rekening mee kan houden. Ook voor de gehandicapte dater zelf werkt eerlijkheid beter. Hij/zij is tenslotte op zoek naar iemand die zich hierdoor niet laat afschrikken. Die mensen bestaan. Wie open kaart speelt vindt eerder een onverschrokken partner dan wie er doekjes om windt.

Artikelen in Internet en e-mail, Liefde en relaties.

Gelabeld met , .


Ik wil mijn ex niet tegenkomen

Beste Beatrijs,

Over drie maanden gaat mijn zus trouwen, iets wat me erg blij maakt. Haar vriend is een leuke man, die goed bevriend is gebleven met mijn ex, nadat hij en ik drie jaar geleden vriendschappelijk maar verdrietig uit elkaar gingen. Ik draag mijn ex een warm hart toe, maar ik zie het niet zo zitten om hem bij de bruiloft te zien. Het lijkt me emotioneel zwaar om mijn eerste liefde om me heen te hebben. Het gezelschap zal niet zo groot zijn dat ik hem makkelijk kan ontlopen. Tegelijkertijd vind ik het niet leuk om het bruidspaar de aanwezigheid van een goede vriend te ontzeggen. Hoe los ik dit op?

Ex op huwelijk

Beste Ex op huwelijk,

U zult uw kiezen op elkaar moeten zetten en de aanwezigheid van uw ex tandenknarsend moeten verdragen. Uw ex is goed bevriend met de bruidegom. Ook al bent u een zus van de bruid, het ligt niet op uw weg om aan de bruidegom te vragen om een van zijn goede vrienden niet uit te nodigen, omdat u hem niet wenst tegen te komen. Dat gaat te ver. Het huwelijk vindt pas over een paar maanden plaats. Misschien doet u in de aanloop ernaartoe wel een nieuwe geliefde op. Dan lost uw probleem met uw ex zich vanzelf op. Hoe dan ook, het is al drie jaar geleden dat hij en u uit elkaar zijn gegaan. De pijnlijkheid van de breuk moet onderhand toch wel zijn gesleten. Zo niet, probeer dan eens de doe-alsof methode. Vraag uzelf af hoe u zich wil presenteren aan de wereld: als type A die op een relaxte, licht afstandelijke manier kan omgaan met haar ex of als type B die overstuur raakt bij zijn aanblik en de rest van de dag gereduceerd is tot emotioneel wrak?

Type A is krachtiger, onafhankelijker en aantrekkelijker dan type B. De keus lijkt niet moeilijk. Met enige mentale voorbereiding op de kunst van de schijn ophouden zult u er vast in slagen om uzelf overtuigend als type A neer te zetten. Zodra u gelooft in uw rol, hebt u geen last meer van uw ex en zult u voor de rest ook een gezellige dag meemaken.

Artikelen in Bruiloft, Exen.


Een vete tussen vader en zoon

Beste Beatrijs,

Ik ben de oudste zoon van een gezin van vier kinderen. Mijn moeder is overleden. Mijn vader en jongste broer hebben een moeizame verhouding. Door onbenullige misverstanden en botsende karakters heeft mijn broer een paar jaar geleden besloten het contact voorlopig te verbreken. Mijn vader is hier verbolgen over en heeft mij gezegd dat hij mijn broer van zijn toekomstige rouwkaart af wil halen. Ik heb toen gezegd dat mijn broer zo’n straf niet verdient. Ik vind dat mijn broer niet op deze manier uit de familie mag worden verbannen, zeker omdat hij niets ergs heeft gedaan. Uit solidariteit met mijn broer wil ik mijn vader vertellen dat ik niet naar zijn begrafenis zal gaan, als hij mijn broer schrapt van de rouwkaart. Vermoedelijk gaat mijn vader dan overstag, omdat hij het erg zal vinden als ik niet kom. Wat denkt u?

Koppige familieleden

Beste Koppige familieleden,

Uw vader heeft niet zo veel te vertellen over wie er op de rouwkaart vermeld zullen worden. Het zijn de nabestaanden die de aankondiging opstellen en niet de overledene. Als de familie wil dat jongste zoon erbij staat, komt jongste zoon erop met of zonder veto van vader. Het lijkt me beter om te proberen een verzoening tussen vader en zoon tot stand te brengen dan te steggelen over wie er wel of niet als nabestaande vermeld wordt, en wie er wel of niet op een begrafenis aanwezig zal zijn. Geef uw vader geen ultimatum. Dat is betekenisloos, want hij zal er zelf niet bij zijn om te controleren of u zich aan uw woord houdt. Ook als u aangekondigd hebt dat u er niet zal zijn, kunt er alsnog heen. Gooi uw gewicht als verstandig familielid in de schaal en werp uzelf op als bemiddelaar. Houd uw vader en uw broer voor dat het tijd is om de loopgraven te verlaten en op te houden met hun vete, omdat die in het licht van de eeuwigheid niets voorstelt. Straks is vader dood en hij kan beter in harmonie de dood ingaan dan met een verstoten zoon.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Te veel bedelbrieven

Beste Beatrijs,

Vanmorgen maakte ik me boos over de verschrikkelijke hoeveelheid verzoeken om giften die we krijgen. In december is het nog erger dan anders. Geven we niet, dan heb ik een enorm schuldgevoel, zeker wanneer er ook nog (kerst)kaarten, pennen of frutsels meegestuurd worden. We krijgen gemiddeld zo’n drie verzoeken per week. Hoe kunnen we het beste een selectie maken, want aan alles geven kunnen we niet.

Bodemloze put

Beste Bodemloze put,

Het kan helpen om te bedenken dat de verzoeken om geld die u krijgt niet persoonlijk aan u gericht zijn. De brief is weliswaar op uw naam geadresseerd, bij de aanhef staat ‘Geachte heer of mevrouw Achternaam’, maar u hoeft daar geen speciale betekenis aan te hechten. Het is zomaar een brief die de goede-doelen-organisatie bij duizenden tegelijk de deur uit heeft gedaan. Op dezelfde dag dat u deze bedelbrief op de deurmat vindt treffen duizenden, misschien wel tienduizenden andere mensen precies dezelfde brief aan bij hun post. Veel goede-doelenorganisaties hanteren de schot-met-hagel methode om hun fondsen op peil te houden. Een minderheid van die noodkreten zal doel treffen en een schenking opleveren, de rest verdwijnt spoorloos in de oud-papier-bak. Doe gewoon wat in u opkomt. Meegestuurde kantoorartikelen en snuisterijen kunt u gebruiken of weggooien. Als u in een stemming van montere medemenselijkheid bent, maakt u een bedrag naar smaak over naar een goed doel dat u aanspreekt. Als het u te veel wordt of u zit aan uw taks qua schenkingen, gooit u de brief weg. Daar hoeft u zich niet schuldig over te voelen. U bent niet meer dan een radertje in de liefdadigheidstombola. Organisaties die u aanschrijven hebben nu eens geluk, maar vaak ook pech. Dat laatste nemen ze u niet kwalijk, want non-respons is al lang ingecalculeerd. Net zoals het goede doelen vrij staat om burgers te vragen om giften, staat het burgers vrij om zo’n verzoek niet te honoreren. Het negeren van bedelbrieven maakt u niet tot een slecht mens.

Artikelen in Post.

Gelabeld met .