Spring naar inhoud


De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Nu ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Wat als iemand zich opdringt?

Beste Beatrijs,

Ik ben een mannelijke HBO-student en heb op school een leuke vriendenclub. Sinds kort is er een nieuwe student in onze klas die overgestapt is vanaf een andere opleiding. Ik kende hem van gezicht, want we zaten op dezelfde middelbare school (niet bij elkaar in de klas). Vanwege deze vage bekendheid heeft hij er waarschijnlijk voor gekozen om bij mij aansluiting te vinden. Ik vind het prima om tijdens colleges met hem te praten of om samen te werken aan opdrachten, maar meer wil ik niet. Ik vind hem niet onaardig, maar hij is niet het type waarmee ik vrienden zou kunnen worden. Hij stuurt er overduidelijk op aan dat dit wel gebeurt en vraagt om de haverklap of ik met hem meega naar van alles en nog wat. Ook probeert hij binnen te komen in onze vriendenkring.

Ik voel me schuldig dat ik hier totaal geen zin in heb, maar ik weet ook dat het totaal niet zal werken. Hoe maak ik hem duidelijk dat hij beter op zoek kan naar andere vrienden? Ik wil hem echt niet kwetsen, maar ik heb gewoon geen behoefte aan hem. Ik heb het gevoel dat ik verplicht word met hem om te gaan.

Geen zin in vriendschap

Beste Geen zin in vriendschap,

Nieuwelingen in een groep zoeken aansluiting via bekende gezichten – dat is een normale gang van zaken. Dat betekent niet dat hij en u de beste vrienden moeten worden. Het duurt een tijdje voordat deze jongen zijn nieuwe klasgenoten heeft afgetast. U kunt rustig doorgaan met hem afhouden op het persoonlijke vlak. Als hij afspraken met u wil maken om samen iets te doen, slaat u dat af onder het motto ‘geen tijd’.

In een groep vindt nooit iedereen elkaar even fantastisch.

Iets anders is om hem ervan te weerhouden om binnen te komen in uw vriendenkring van klasgenoten. Dat gaat erg ver. Misschien zitten er mensen in uw vriendengroep die wel voor hem open staan. Het is raar om iemand op voorhand uit te sluiten die niet duidelijk iets misdaan heeft. Wat hebt u er voor last van dat hij ook meedoet met koffie drinken in de pauzes of ergens rondhangen na schooltijd? Een vriendengroep die gebaseerd is op met z’n allen dezelfde opleiding volgen (in dezelfde klas zitten) moet zich niet al te rigide opstellen tegenover buitenstaanders. Dat geeft een onprettige, uitsluitende sfeer.

In een groep vindt nooit iedereen elkaar even fantastisch. Er zijn altijd sterkere en zwakkere onderlinge relaties. Voor iedereen geldt dat hij/zij meer affiniteit heeft met het ene groepslid dan met het andere. Gun de nieuweling en de rest van de groep tijd om te onderzoeken of hij erbij past. Als de anderen uw mening delen (in de trant van: we moeten hem niet!), wordt dat vanzelf duidelijk. De nieuweling zal er dan zelf ook minder plezier in hebben en op zoek gaan naar andere potentiële geestverwanten.

Artikelen in Scholen en verenigingen, Vrienden en kennissen.


Niet eten, toch betalen

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik gaan af en toe naar een restaurant dat een leuk brunchbuffet op zondagochtend aanbiedt. Als ons weekendpleegkind (5) bij ons is, gaat hij natuurlijk mee. Het restaurant heeft voor kinderen een leeftijdsgebonden tarief. Het kind eet niets, maar is dol op de kinderspeelruimte. Recent hebben we dit restaurant weer bezocht en het kind wilde alleen een waterijsje. Toch verlangde het restaurant bij het afrekenen dat we het volle bedrag van negen euro voor hem betaalden met als argument dat niet te controleren was of hij al dan niet iets gegeten had. Ik heb betaald, maar met tegenzin. Ben ik krenterig of stelt het restaurant onredelijke eisen?

Het volle pond

Beste Het volle pond,

Zo werkt het nu eenmaal met een all-inclusive beleid. De prijs is op een gemiddelde vastgesteld, wat betekent dat de grootverbruikers een voordeeltje hebben en degenen die weinig consumeren relatief meer betalen. Dit restaurant biedt een brunchbuffet aan: iedereen betaalt hetzelfde tarief, iedereen mag zo veel eten als hij/zij wil, voor kinderen is er een kindertarief. Het is niet redelijk om te vragen of er een uitzondering kan worden gemaakt voor kinderen (of volwassenen) die niet eten, want dat valt inderdaad niet te controleren. Bij een pretpark gaat het precies zo. Ook daar is gratis toegang voor degenen ‘die toch van geen enkele attractie gebruikmaken’ niet mogelijk. Ik raad u aan om in het vervolg tegen uw pleegkind te zeggen dat hij beter wel wat kan eten. Als hij dat niet doet, pech gehad. Aan het betalen van zijn toegangsprijs ontkomt u niet.

Artikelen in Horeca.

Gelabeld met .


Teamuitje met partners

Beste Beatrijs,

Volgende maand is er een teambuildingsdag van mijn organisatie. Mijn baas heeft dit ingepland op onze vrije zaterdag en gezegd dat iedereen zijn partner mee moet nemen. Sinds drie maanden heb ik geen relatie meer. Mijn collega’s hebben allemaal een partner. Ik ben de enige die niemand heeft om mee te nemen. Ik voel mij erg opgelaten over deze situatie en heb het idee dat ik het vijfde wiel aan de wagen zal worden. Hoe moet ik hiermee omgaan?

Werkuitje met partners

Beste Werkuitje met partners,

Een teambuildingsdag hoort niet in het weekend, maar op een werkdag plaats te vinden. De meeste werknemers vinden het helemaal niet leuk om een weekenddag op te moeten offeren voor het werk. Een doordeweekse avond na het werk kan nog wel, bijvoorbeeld als collega’s samen gaan eten na een dagje training, maar iets wat in het weekend plaatsvindt (pakweg een dagje fietsen of pretpark) moet altijd vrijwillig zijn. De richtlijnen voor bedrijven en organisaties zijn hier heel duidelijk over: wat verplicht is voor het werk (dagjes op de hei, cursussen, trainingen) vindt onder werktijd plaats; sociale activiteiten buiten werktijd zijn in principe vrijwillig. Hieruit volgt dat partners van werknemers nooit verplicht kunnen worden om mee te gaan naar teambuildingactiviteiten. Partners hebben daar geen baan en hoeven dus ook niet mee te helpen met teambuilding.

Peil uw collega’s hierover en stel het eventueel aan de orde in de medezeggenschapsraad. Het zou me niet verbazen als veel partners van uw collega’s er helemaal niets voor voelen om mee te gaan. Die hebben ongetwijfeld wat beters te doen op hun vrije zaterdag. Gezien de te verwachten lage opkomst onder partners hoeft u zich geen zorgen te maken over uw relatieloosheid bij het werkuitje. U zult in ieder geval de handen vrij hebben om de team spirit te verhogen.

Artikelen in Collega's.


De betrekkelijkheid van cocktails drinken op een palmenstrand

Kinderen brengen niet het geluk met zich mee dat ouders ervan verwachten. Keer op keer wijzen zogenaamde geluksonderzoeken uit dat mensen zonder kinderen een gemiddeld ietsje hoger niveau van geluk rapporteren dan degenen met thuiswonend nageslacht. Pas als die kinderen het huis uit zijn, stijgt het geluksniveau weer. In het Volkskrantmagazine stond laatst een stuk, waarin ouders ruim de gelegenheid kregen om dit toe te lichten. Een moeder van drie over haar leven voordat er kinderen kwamen: ‘Ik was samen met mijn man en we deden alleen maar leuke dingen: elke avond samen uit eten, nieuwe kleren kopen voor onszelf, weekendjes weg, verre vakanties.’

Het is misschien een beetje flauw om de aandacht te vestigen op de wel heel passief consumptieve aard van het geluk dat deze moeder door haar kinderen door de neus is geboord. Uit eten gaan, nieuwe kleren, de obligate wereldreizen – is dat wat er onder geluk wordt verstaan? Ik ben nog wel bereid om aan te nemen dat dit verlangen niet zozeer de concrete kreeft met mayonaise betreft of de excursie naar Paul Krugers wildpark, als wel de vrijheid om die ervaring na te streven, mocht je de behoefte in je op voelen komen. In plaats van met je geliefde cocktails drinken op een palmenstrand of shoppen in Dubai kun je ook behoefte hebben om ongestoord filosofische werken door te nemen. De vrijheid om individuele genoegens na te jagen neemt onmiskenbaar af, als er kinderen zijn. Tegelijk is het een constatering van het kaliber ‘van regen word je nat’. Het is vervelend om doorweekt te raken in een regenbui, maar wie nodig ergens heen moet, gaat niet zitten zeuren over slecht weer. Die neemt een paraplu of zet een zuidwester op.

Ik heb een met enige regelmaat terugkerende droom, waarin ik mijn intrek neem in mijn vroegere studentenhuis. Ik kom aan met een koffertje, ik zie de postvakjes, waarvan er een op mijn naam staat, ik ga mijn oude kamer binnen en installeer me. Aanvankelijk ben ik blij om weer thuis te zijn, maar vervolgens zie ik allerlei huisgenoten rondscharrelen en vraag ik me met groeiend onbehagen af wat ik als middelbare vrouw eigenlijk te zoeken heb te midden van onbekende jongeren. Zwetend word ik wakker en besef met opluchting dat er niets aan de hand is. Destijds was ik zeer gelukkig (wat dat dan ook mag betekenen) op die studentenflat, maar het idee om dat leventje weer op te vatten is zelfs op droomniveau geen zaligheid maar een regelrechte nachtmerrie. Laat staan in de werkelijkheid.

Ik herinner me oppas- en crècheloze dagen met kleine kinderen, waar geen eind aan leek te komen. Nooit ging er iets langer dan een minuut of tien achter elkaar goed. Elk onbetekenend taakje (naar de supermarkt gaan met rond dwarrelende peuters) stond in het teken van langdradige saaiheid en voortdurende alertheid. Maar het geluk van stilte als iedereen eindelijk op een oor lag staat me ook nog helder voor de geest. Een geluk dat des te groter was naarmate er die dag meer gekrijst was, en dat in mijn idee niet onderdeed voor het geluk van laten we zeggen een avondje bioscoopbezoek, een genoegen dat er minder van kwam dan in de pre-kinderen-periode, maar dat toch redelijk gecompenseerd kon worden door een paar maanden later een video te huren.

Waar wordt geluk aan afgemeten? Zodra je de randen van de realiteit overschrijdt, wordt elke uitspraak hierover gratuit. De vrijheid om impulsen te volgen is fijner dan gebonden zijn aan kinderzorg. Een jong en mooi lichaam bezitten is fijner dan in een uitgezakt lichaam vastzitten aan een ouwe kop met rimpels. Toch weerhoudt dat mensen er niet van om kinderen te krijgen, en oud worden gebeurt gewoon huns ondanks.

Mogelijk draait het in het leven om meer dan alleen persoonlijk geluk. Een goede kandidaat daarvoor lijkt me het gevoel ‘ertoe te doen’, een zwakke formulering voor macht. Als je ziet hoe veel moeite mensen er voor over hebben om van betekenis te zijn, om te worden opgemerkt, om invloed te hebben, dan ligt het voor de hand om voor kinderen te kiezen. Sommige mensen beklimmen de Mount Everest, worden paus of richten een aannemersbedrijf op. Dat is vooral hard werken en het persoonlijke geluk een kwestie van bijvangst. Waar het echt om gaat is dat ze een stempel hebben gezet. Kinderen krijgen is de simpelste manier om te laten zien dat je niet voor niets hebt geleefd. Daar kan geen persoonlijk geluk tegenop.

Artikelen in Column.


Drie zussen en een ketting

Beste Beatrijs,

Na het overlijden van onze moeder heeft onze vader enkele van haar persoonlijke bezittingen, zoals sieraden, aan ons – drie zussen – gegeven als aandenken. Er is hierover geen overleg gevoerd. Ik kreeg een paar kleinigheden zonder enige waarde en daar heb ik vrede mee. Wel is er besproken wie het meest in aanmerking kwam voor de gouden ketting (getaxeerd op 2000 euro) die moeder had gekregen bij de geboorte van het eerste kind. Iedereen vond dat de ketting daarom de oudste zus toekwam.

Omdat deze zus geldgebrek heeft, wil ze de ketting verkopen. Ze wil ook graag dat het sieraad in de familie blijft en vraagt nu of een van ons het van haar wil overnemen. Ik vind dit nogal pijnlijk, want ik vind dat ze het gekregen aandenken aan onze moeder niet aan haar zussen ter verkoop zou moeten aanbieden. Maar mijn oudste zus ziet dit juist als goede oplossing voor iedereen: zij krijgt het geld en het sieraad blijft toch in de familie. Heeft zij gelijk en laat ik me in deze kwestie teveel leiden door emoties?

Sjacheren met een erfstuk

Beste Sjacheren met een erfstuk,

Het was geen goed idee om aan één kind een waardevol object te geven en aan de andere twee kinderen wat frutseltjes. Ook wanneer uw zus de ketting zelf had willen houden, is het een onwenselijke situatie dat zij 2000 euro heeft gekregen en de andere twee niets. Dat kan alleen, wanneer de waarde van die ketting was genoteerd om te zijner tijd met de totale erfenis verrekend te worden. De waarde van de ketting hoort in mindering te worden gebracht op de latere erfenis van de oudste zus.

Nu uw zus de ketting in bezit heeft, mag zij ermee doen wat ze wil, dus ook te gelde maken. Zij wil hem aan u of aan uw andere zus verkopen à 2000 euro ‘zodat de ketting in de familie blijft’. Dat kan niet. Als ze hem wil verkopen, moet ze een koper buiten de familie vinden. De beste manier om hier uit te komen is als uw zus de ketting teruggeeft aan vader. Als iedereen wil dat de ketting in de familie blijft, kan een van de jongere zussen zich aanmelden als belangstellende. Die krijgt hem dan, met als aantekening dat de andere twee zussen een claim op de erfenis bezitten van ieder 2000 euro. De oudste zus kan eventueel een verzoek bij vader indienen om die 2000 euro nu alvast te krijgen. De andere zus-zonder-ketting heeft eveneens recht op 2000 euro. Of die twee maal 2000 euro nu worden uitgekeerd of later hangt af van de financiële reserves van uw vader. Het is in ieder geval belangrijk dat de drie zussen financieel in gelijke mate worden bedeeld.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Aanpak tweede huwelijk

Beste Beatrijs,

Ik heb kortgeleden mijn vriendin ten huwelijk gevraagd en zij heeft volmondig ja gezegd. We zijn al twee jaar erg gelukkig en we zien er naar uit om de rest van ons leven samen door te brengen. Er is wel een dilemma. Mijn verloofde wil graag een grote bruiloft met veel gasten en een feest. Voor mij is het mijn tweede huwelijk en ik zie het eigenlijk niet zo zitten om het heel groots te vieren. Grote feesten liggen niet zo in mijn aard en de kosten zijn ook aanzienlijk. Anderzijds wil ik mijn verloofde ook niet teleurstellen. Wat is een goede aanpak?

Een tweede huwelijk

Beste Een tweede huwelijk,

Overleg met uw vriendin en zoek een compromis, waar u beiden tevreden mee kan zijn. Voor haar is het de eerste keer dat ze gaat trouwen, dus het is wel te begrijpen dat ze hier een uitroepteken bij wil plaatsen. Voor u hoeft het niet zo, want u hebt het allemaal al een keer meegemaakt. Voor u beiden geldt in ieder geval dat dit hopelijk uw laatste huwelijkssluiting is en daarmee toch een bijzondere gelegenheid. Ik zou zeggen: stuur aan op een informeel feest. Geen gedoe met extravagante bruidsjurken, overdreven decoraties of koetsen. Geen avondkleding, geen aparte programmaonderdelen voor verschillende soorten gasten, maar gewoon een vrolijk feest, waar iedereen die iets betekent in uw leven welkom is. Bied een lopend buffet aan met lekker, niet al te prijzig eten. Muziekje erbij, drankje erbij en alles wijst zich vanzelf. U kunt beter bezuinigen op uiterlijk vertoon dan op het aantal gasten.

Artikelen in Bruiloft.


Bezoekers blijven plakken

Beste Beatrijs,

Laatst had ik op een zondagmiddag een bevriend gezin met twee jonge kinderen op bezoek. Zij wonen aan de andere kant van het land, dus we zien elkaar niet zo veel. Ze kwamen zoals afgesproken om 14 uur. Op het eind van de middag maakten ze geen aanstalten om te vertrekken. Ik was er niet op voorbereid dat ze zouden blijven eten en had niet genoeg eten in huis. Daarnaast was ik na de drukke middag met rondrennende kinderen wel toe aan wat rust en een avondje alleen. Ik heb toen eerlijk gezegd dat ik niet op hen gerekend had voor het avondeten. Had ik eten moeten bestellen, pizza’s of zo, om ze niet hongerig naar huis te laten gaan? Was ik onbeleefd, of waren zij onbeleefd dat ze bleven plakken tot etenstijd?

Bezoekers blijven te lang

Beste Bezoekers blijven te lang,

Om dit soort misverstanden te voorkomen is het handig om van tevoren duidelijk af te spreken wat de bedoeling is: of er wel of niet samen gegeten wordt. Los van concrete afspraken is het niet erg gastvrij om een gezin van de andere kant van het land te laten komen zonder dat er een of andere vorm van eten bij te pas komt. 14 uur is geen etenstijd (mensen die dan arriveren hebben de lunch achter de rug). Als u ervan uitgaat dat ze eind van de middag weer vertrekken, hebben ze eigenlijk niets op hun tand gekregen, behalve thee of koffie met een koekje. Voor mensen die van ver moeten komen is dat aan de karige kant. Ze moeten om 17 uur een uur of anderhalf terugrijden en dan alsnog hun avondeten klaarmaken of onderweg een restaurant aandoen.

Als u de avond voor uzelf wilt hebben, kunt u hen beter om een uur of 12 uitnodigen en een lunch serveren, met soep of een salade erbij. Dan kunnen ze in de loop van de middag weer vertrekken en hebben ze toch iets substantieels te eten gehad. Nu is dit gezin met een rammelende maag naar huis gestuurd. Het was inderdaad aardiger geweest, als u met een blik op de klok had aangeboden om iets te improviseren op etensgebied, al was het maar een paar blikken soep opwarmen, dan wel wat pizza’s of Chinees te laten bezorgen. Mogelijk was uw voorstel afgeslagen, omdat ze andere plannen hadden, maar het gaat om het aanbod.

Artikelen in Visite.

Gelabeld met .


Een geheim tussen miljoenen geheimen is geen geheim meer

De onthullingen van klokkenluider Edward Snowden over de spionage van de Amerikaanse inlichtingendienst zorgden voor een wereldwijd schandaal met tal van repercussies in afzonderlijke landen, zoals het afluisteren van Angela Merkel en, in Nederland, de kwestie of minister Ronald Plasterk wel of niet op de hoogte was. Toch bleef de reactie onder gewone internetgebruikers en mobiele telefoneerders opmerkelijk tam. Het leek alsof het weinig mensen wat kon schelen dat hun e-mails, telefoonverkeer en surfgedrag tot op de klik nauwkeurig werden opgeslagen voor nadere inspectie.

Het ging, zoals de autoriteiten bezwoeren, bij telefooncontacten alleen maar om ‘geaggregeerde metadata’, met andere woorden niet om de inhoud van communicatie, maar om wie er met wie contact onderhield. Tja, hoe geruststellend is het idee dat een veiligheidsambtenaar een stapel enveloppen op z’n bureau heeft en daarvan netjes de geadresseerde en de afzender op een lijst noteert? Als het landsbelang dat eist, gaat die envelop natuurlijk toch open.

Datgene wat iemand bijzonder maakt verdwijnt in een oceaan van zinloze feiten.

Gewone burgers lopen om twee redenen niet warm voor een principiële discussie over privacy. De ene is het bekende sentiment ‘ik heb niets te verbergen’. Dit komt voort uit het idee dat geheime diensten zich nu eenmaal moeten bezighouden met de jacht op terroristen en als dat lukt via het speuren in internetdata, des te beter. Een eerzame burger heeft daarvan niets te duchten. De andere reden is diffuser en heeft te maken met wat men onder privacy verstaat. Geheimen worden vooral gekoesterd ten opzichte van personen – op niveau van internationale instanties verliezen ze aan betekenis, zeker wanneer de particuliere geheimen van een persoon op een hoop worden gegooid met die van miljoenen andere individuen. Datgene wat iemand bijzonder maakt verdwijnt in een oceaan van zinloze feiten. En dan nog: wat stellen de spiedende ogen van de NSA eigenlijk voor, wanneer ze niet eens in staat zijn om een van de radar verdwenen Boeing op te sporen?

Tegen het elektronisch patiëntendossier bestond en bestaat wel maatschappelijk verzet, omdat het heel goed denkbaar is dat medische informatie over een persoon door verzekeraars of kwaadwillende particulieren uit zo’n systeem wordt gelicht. De databerg die de NSA verzamelt is te groot en te veel. Hoe meer big data om door te ploegen, hoe moeilijker het wordt om nog iets relevants naar boven te halen. Op het commerciële vlak wordt ook voortdurend geknaagd aan de privacy van de individuele burger. Google en Facebook schotelen gebruikers op grond van hun klikgedrag speciaal toegesneden advertenties voor, zodat je bestookt wordt met reclame voor lamswollen truien, terwijl je er net een hebt aangeschaft en er dus geen nodig hebt. Natuurlijk kreeg de ING-bank woede over zich heen, toen bekend werd dat ze aankoopgegevens van klanten wilden doorverkopen aan bedrijven, zodat die gerichte advertenties konden versturen. Rot op met je reclame!

Privacyschending vanuit commerciële motieven is irritant, maar niet gevaarlijk. Tenslotte beslist iedereen nog altijd zelf waar die z’n geld aan wil spenderen. Privacyschending van overheidswege interesseert de meeste mensen evenmin, omdat ze de staat vertrouwen. Dat kan verkeerd uitpakken, wanneer een staat zich ontpopt tot dictatuur en zich tegen (een deel van) de eigen burgers keert, maar daar is op dit moment in de westerse democratieën geen sprake van, dus de desinteresse van burgers om er een principezaak van te maken valt wel te begrijpen. Sabotage kan altijd later nog.

Wie in Amerika echt paranoïde is over de verzameldrift van de overheid kan intussen de nieuwe app ‘Secret’ aanschaffen (in Europa nog niet op de markt) als een vervanging van Facebook. Hierop kunnen mensen anoniem geheimen delen met hun eveneens anonieme vrienden. Eindelijk kun je, niet gehinderd door sociale conventies en de plicht om façades op te houden, je fetisj opbiechten, de nare gewoontes van de baas wereldkundig maken en speculeren over wat de buurvrouw in haar schild voert. Zonder digitale sporen achter te laten! De app schijnt in korte tijd enorme aftrek te hebben gevonden. Afgezien van de bedenkelijke ethiek ervan vraag ik me af wie geïnteresseerd kan zijn in anonieme, privacygevoelige uitingen. Roddel over onbekende personen is vooral saai en roddel over bekenden alleen de moeite waard, als de verteller geen masker draagt. Qua sabotage van de NSA zal die Secret-app geen zoden aan de dijk zetten.

Artikelen in Column.


Vrouwen reageren niet

Beste Beatrijs,

Enige maanden geleden ben ik (man, vijftiger) begonnen met daten via bekende, serieuze datingsites. Ik ga hierbij zorgvuldig te werk. Aan een dame wier profiel mijn interesse heeft gewekt stuur ik een kort mailtje – nooit een standaardbericht. Altijd probeer ik duidelijk te maken waarom de dame in kwestie er voor mij uitspringt. Nu begrijp ik heel goed dat mijn berichtjes niet altijd zullen aanslaan. Dat hoort bij internetdating. Wat ik wél erg vervelend vind is dat ongeveer de helft van de dames helemaal niet reageert. Sommige datingsites maken dat ‘even reageren’ heel gemakkelijk. Je drukt op de ‘geen interesseknop’ en er wordt een net afwijsberichtje verstuurd. Maar zelfs dat is voor velen kennelijk al te veel moeite.

Ik vind dit gedrag ronduit lomp en respectloos. Als je in de offline wereld door iemand op een beleefde wijze wordt aangesproken, doe je toch ook niet net alsof die ander lucht is? Ze vernederen mij door me te laten wachten op een antwoord dat nooit komt. Bovendien vertragen ze de boel. In wezen plegen de niet antwoordende dames obstructie in het proces van zoeken en daten. Bij mij kan iedere nette mailster rekenen op een reactie. Die reactie kan ook ‘nee’ zijn. Voor mij is dat een kwestie van fatsoen. Stel ik te hoge eisen?

Geen sjoege

Beste Geen sjoege,

Uw ergernis is terecht, tegelijk is er helemaal niets aan te doen. Uw manier van opereren bij internetdating is correct, rationeel en efficiënt, maar de praktijk leert nu eenmaal dat er allerlei types op die sites rondhangen die zich totaal niet bekommeren om het geestelijk welbevinden van hun mededaters en zelfs nog te beroerd zijn om de ‘geen interesseknop’ in te drukken. In de internetdatingwereld gaat het er vaak onbeleefd, onverschillig en harteloos aan toe.

Wie zich op het terrein van  internetdating begeeft treedt de poolcirkel binnen.

Hoe dat komt? Dat is nu precies het verschil tussen het echte leven, waarin fysieke nabijheid automatisch dwingt tot het in acht nemen van bepaalde egards, en het anonieme schuttersputje van internet, waar mensen zich onaangenaamheden kunnen permitteren, omdat er geen consequenties volgen. Wie zich op het terrein van  internetdating begeeft, zal zich van tevoren moeten harnassen alsof er een mijnenveld wordt betreden en zich moeten inpakken, alsof hij de poolcirkel binnen gaat. Hoe meer grofheid u verwacht, hoe minder mentale knauwen u zult oplopen.

Persoonlijk vind ik dat het altijd beter werkt om mensen in het gewone leven te ontmoeten. Ga bij een leesclub (als man hebt u de vrouwen voor het uitkiezen), ga roeien, korfballen of zingen in een koor, word actief in een politieke partij – zo leert u vrouwen terloops en op een veel rustiger manier kennen. Wilt u toch doorgaan met internetdaten, kan het overigens geen kwaad om in uw berichtjes niet alleen het profiel van de vrouw in kwestie te vleien (veel vrouwen zitten niet te wachten op projectie), maar ook nog een paar informatieve zinnen over uzelf erbij te schrijven. Een klein grapje verhoogt eveneens de attentiewaarde van uw mail. Hoe dan ook, het belangrijkste is dat u zich een onthechte houding aanmeet. Beschouw uw initiatiefberichtjes als een soort flessenpost op hoop van zegen. Wat u aan respons terugkrijgt overtreft dan tenminste uw verwachtingen.

Artikelen in Internet en e-mail, Liefde en relaties.

Gelabeld met , .