Spring naar inhoud


Wekelijks ‘Moderne manieren’ in uw inbox ontvangen? Abonneer u nu op de Nieuwsbrief!

De adviesrubriek ‘Moderne manieren’ gaat over etiquette en verschijnt iedere zaterdag in het dagblad Trouw (bijlage ‘tijd’), maar ook direct op Internet: zie Beatrijs in Trouw. Lees daar haar nieuwste bijdrage. Daarna komen alle problemen op deze website terecht.

Hebt u zelf een vraag over (in)correct gedrag van uzelf of anderen, dan kunt u die insturen via beste@beatrijs.com. U krijgt vrijwel altijd persoonlijk antwoord, en uw vraag kan gebruikt worden voor anonieme publicatie in het dagblad Trouw en op deze website, tenzij u er expliciet bezwaar tegen maakt.

Ook te volgen op Twitter! @BeatrijsRitsema

Artikelen in Etiquette.


Geen erkenning voor hulp

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw past sinds een jaar eens per twee weken een dag op onze kleindochter. Onze dochter en schoonzoon wonen op zo’n tachtig kilometer afstand van ons woonadres, maar we vinden het fijn om contact met hen en onze kleindochter te houden. Soms ga ik een dagje mee. Wij helpen hen op die manier ook, want de ouders werken allebei en hebben oppas nodig. Ik had verwacht dat onze dochter en schoonzoon zouden aanbieden onze reiskosten te vergoeden, aangezien ze er een dag crèche mee uitsparen, maar dat hebben ze tot op heden niet gedaan. Ik zou dat wel aan de orde willen stellen, want zij verdienen samen, denk ik, meer dan wij. Mijn vrouw is daar niet voor. Zij vindt dat krenterig staan en wij hebben er immers ook zelf belang bij. Wat is in dit geval redelijk en wenselijk?

Reiskosten?

Beste Reiskosten,

Normaal gesproken vergoeden ouders en volwassen kinderen elkaars reiskosten niet, omdat familie elkaar vrijwillig bezoekt. De motivatie van grootouders om op kleinkinderen te passen is ook meestal liefde en het verlangen om regelmatig contact te onderhouden. Ze vinden het leuk en doen het graag. Anderzijds is kinderopvang gewoon werk dat ouders een hand met geld kost, als er toevallig geen willige grootouders beschikbaar zijn. Ook al doen grootouders het met plezier, het wringt ook een beetje wanneer ze er financieel op toe moeten leggen (namelijk reisgeld) om hun kinderen te hulp te komen.

Als het reisgeld echt een aanslag vormt op uw portemonnee, aarzel dan niet om uw dochter te vragen om compensatie van uw reiskosten. Op die manier zijn de ouders alsnog veel goedkoper uit dan wanneer ze hun kind naar de crèche moeten brengen. Maar waarschijnlijk zit u iets anders dwars: dat uw dochter en schoonzoon een gebrek aan dankbaarheid aan de dag leggen voor de ouderlijke hulp, ook al hebt u die zelf aangeboden en past u met plezier op. Als uw dochter haar ouders eens een etentje had aangeboden of een andere attente verrassing had verzonnen als dank voor het trouwe oppassen, zou u waarschijnlijk niet zitten te mokken over reiskosten. Wat u eigenlijk niet bevalt is dat uw dochter de huidige opzet vanzelfsprekend vindt en er niet bij stil staat dat er toch moeite, inzet en geld komt kijken bij wat haar ouders doen.

Als het u om dankbaarheid te doen is, stel dat dan toch een keer aan de orde in een persoonlijk gesprek met uw dochter. Het is een lastig gesprek, want u zou liever willen dat uw dochter spontaan op het idee was gekomen om haar dankbaarheid, die ze ongetwijfeld heeft, te uiten in plaats van dat u als vader haar ertoe moet aanzetten. Daarom wil uw vrouw er natuurlijk ook niet over beginnen. Toch is het beter om dit liefdevol met uw dochter te bespreken dan het ongenoegen onder de oppervlakte te laten voortwoekeren. Soms heeft een kind even een klein duwtje nodig om te beseffen dat ouders heel concrete en waardevolle bijstand verlenen en dat erkenning tonen op z’n plaats is.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met , .


Vermijdende schoonzus

Beste Beatrijs,

Ik ken de zuster van mijn man al 25 jaar. Onze verhouding is goed behalve op de momenten dat zij geen ‘nee’ durft te zeggen. Zij gaat dan het contact met mij vermijden. Wanneer zij iets organiseert, bijvoorbeeld een koffieochtend, en ik kan niet komen vanwege een andere afspraak, reageert zij overgevoelig. Zij kan heel moeilijk met deze teleurstelling omgaan en ontwijkt mij nog meer. Dus wacht ik maar tot het moment dat zij weer contact met mij opneemt, wat meestal maanden duurt. De omgang begint dan weer met goede bedoelingen, maar na verloop van tijd begint alles weer van voren af aan. Ik zou dit graag anders zien, maar hoe?

Ingewikkelde schoonzus

Beste Ingewikkelde schoonzus,

U schetst een beeld van uw schoonzuster als iemand die juist heel goed nee kan zeggen! Ze zegt voortdurend nee tegen u, namelijk wanneer zij u om onduidelijke redenen doodzwijgt en buitensluit. Onder het mom van u ontwijken doet zij alsof u niet bestaat. Intussen wacht u nederig af tot zij zich verwaardigt om weer contact met u op te nemen. Ik raad u aan om niet langer bang te zijn voor uw schoonzus en geen verdwijntrucs meer te accepteren. Wacht niet langer af, wanneer zich weer zoiets voordoet, maar neem het initiatief. Vraag of ze wil ophouden met stommetje spelen en dring aan op openheid over wat haar dwars zit.

Artikelen in Schoonfamilie.

Gelabeld met .


Eerlijkheid bij het daten

Beste Beatrijs,

Kort geleden leerde ik (vrouw, 50-plus) iemand kennen via een dating-app. Wij wisselden een paar dagen leuke berichtjes uit en besloten af te spreken. Eenmaal oog in oog bleek hij fysiek gehandicapt te zijn, wat uit de foto’s noch uit de gesprekken was gebleken. Ondanks mezelf schrok ik er een beetje van. Ik had het gewoon graag van tevoren geweten, het was voor mij absoluut geen reden geweest niet af te spreken. Het onderwerp is ook tijdens de ontmoeting niet aan bod gekomen, ik vond het toch te ongemakkelijk het aan te snijden. Hij mag natuurlijk helemaal zelf weten wat hij wel en niet van tevoren over zichzelf vertelt, maar dit voelt als iets dat het vermelden waard is. Had hij het moeten zeggen of niet?

Een onprettige verrassing

Beste Een onprettige verrassing,

Uw date-contact had absoluut iets over zijn handicap moeten zeggen. Liegen en verzwijgen liggen heel dicht bij elkaar in zo’n geval. Natuurlijk zullen er veel potentiële contacten weglopen, als hij een nadelig aspect van zichzelf vermeldt. Maar het heeft geen zin om zijn handicap om die reden te verzwijgen, want de niets vermoedende vrouwen die hij op die manier binnen hengelt, lopen alsnog heel hard weg, als het eenmaal van een ontmoeting komt. En de vrouwen die niet meteen hard weggelopen zouden zijn (zoals u) krijgen toch een beetje het gevoel dat er valse voorwendselen zijn gebruikt en de kans is groot dat ze het om die reden alsnog voor gezien houden.

Nee, mensen hoeven niet al hun ziektes en zwaktes op te sommen, voordat ze een date-contact ontmoeten. Maar over substantiële zaken (leeftijd hoort daar bijvoorbeeld ook bij) moet van tevoren openheid betracht worden, zodat de ander daar rekening mee kan houden. Ook voor de gehandicapte dater zelf werkt eerlijkheid beter. Hij/zij is tenslotte op zoek naar iemand die zich hierdoor niet laat afschrikken. Die mensen bestaan. Wie open kaart speelt vindt eerder een onverschrokken partner dan wie er doekjes om windt.

Artikelen in Internet en e-mail, Liefde en relaties.

Gelabeld met , .


Ik wil mijn ex niet tegenkomen

Beste Beatrijs,

Over drie maanden gaat mijn zus trouwen, iets wat me erg blij maakt. Haar vriend is een leuke man, die goed bevriend is gebleven met mijn ex, nadat hij en ik drie jaar geleden vriendschappelijk maar verdrietig uit elkaar gingen. Ik draag mijn ex een warm hart toe, maar ik zie het niet zo zitten om hem bij de bruiloft te zien. Het lijkt me emotioneel zwaar om mijn eerste liefde om me heen te hebben. Het gezelschap zal niet zo groot zijn dat ik hem makkelijk kan ontlopen. Tegelijkertijd vind ik het niet leuk om het bruidspaar de aanwezigheid van een goede vriend te ontzeggen. Hoe los ik dit op?

Ex op huwelijk

Beste Ex op huwelijk,

U zult uw kiezen op elkaar moeten zetten en de aanwezigheid van uw ex tandenknarsend moeten verdragen. Uw ex is goed bevriend met de bruidegom. Ook al bent u een zus van de bruid, het ligt niet op uw weg om aan de bruidegom te vragen om een van zijn goede vrienden niet uit te nodigen, omdat u hem niet wenst tegen te komen. Dat gaat te ver. Het huwelijk vindt pas over een paar maanden plaats. Misschien doet u in de aanloop ernaartoe wel een nieuwe geliefde op. Dan lost uw probleem met uw ex zich vanzelf op. Hoe dan ook, het is al drie jaar geleden dat hij en u uit elkaar zijn gegaan. De pijnlijkheid van de breuk moet onderhand toch wel zijn gesleten. Zo niet, probeer dan eens de doe-alsof methode. Vraag uzelf af hoe u zich wil presenteren aan de wereld: als type A die op een relaxte, licht afstandelijke manier kan omgaan met haar ex of als type B die overstuur raakt bij zijn aanblik en de rest van de dag gereduceerd is tot emotioneel wrak?

Type A is krachtiger, onafhankelijker en aantrekkelijker dan type B. De keus lijkt niet moeilijk. Met enige mentale voorbereiding op de kunst van de schijn ophouden zult u er vast in slagen om uzelf overtuigend als type A neer te zetten. Zodra u gelooft in uw rol, hebt u geen last meer van uw ex en zult u voor de rest ook een gezellige dag meemaken.

Artikelen in Bruiloft, Exen.


Een vete tussen vader en zoon

Beste Beatrijs,

Ik ben de oudste zoon van een gezin van vier kinderen. Mijn moeder is overleden. Mijn vader en jongste broer hebben een moeizame verhouding. Door onbenullige misverstanden en botsende karakters heeft mijn broer een paar jaar geleden besloten het contact voorlopig te verbreken. Mijn vader is hier verbolgen over en heeft mij gezegd dat hij mijn broer van zijn toekomstige rouwkaart af wil halen. Ik heb toen gezegd dat mijn broer zo’n straf niet verdient. Ik vind dat mijn broer niet op deze manier uit de familie mag worden verbannen, zeker omdat hij niets ergs heeft gedaan. Uit solidariteit met mijn broer wil ik mijn vader vertellen dat ik niet naar zijn begrafenis zal gaan, als hij mijn broer schrapt van de rouwkaart. Vermoedelijk gaat mijn vader dan overstag, omdat hij het erg zal vinden als ik niet kom. Wat denkt u?

Koppige familieleden

Beste Koppige familieleden,

Uw vader heeft niet zo veel te vertellen over wie er op de rouwkaart vermeld zullen worden. Het zijn de nabestaanden die de aankondiging opstellen en niet de overledene. Als de familie wil dat jongste zoon erbij staat, komt jongste zoon erop met of zonder veto van vader. Het lijkt me beter om te proberen een verzoening tussen vader en zoon tot stand te brengen dan te steggelen over wie er wel of niet als nabestaande vermeld wordt, en wie er wel of niet op een begrafenis aanwezig zal zijn. Geef uw vader geen ultimatum. Dat is betekenisloos, want hij zal er zelf niet bij zijn om te controleren of u zich aan uw woord houdt. Ook als u aangekondigd hebt dat u er niet zal zijn, kunt er alsnog heen. Gooi uw gewicht als verstandig familielid in de schaal en werp uzelf op als bemiddelaar. Houd uw vader en uw broer voor dat het tijd is om de loopgraven te verlaten en op te houden met hun vete, omdat die in het licht van de eeuwigheid niets voorstelt. Straks is vader dood en hij kan beter in harmonie de dood ingaan dan met een verstoten zoon.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Te veel bedelbrieven

Beste Beatrijs,

Vanmorgen maakte ik me boos over de verschrikkelijke hoeveelheid verzoeken om giften die we krijgen. In december is het nog erger dan anders. Geven we niet, dan heb ik een enorm schuldgevoel, zeker wanneer er ook nog (kerst)kaarten, pennen of frutsels meegestuurd worden. We krijgen gemiddeld zo’n drie verzoeken per week. Hoe kunnen we het beste een selectie maken, want aan alles geven kunnen we niet.

Bodemloze put

Beste Bodemloze put,

Het kan helpen om te bedenken dat de verzoeken om geld die u krijgt niet persoonlijk aan u gericht zijn. De brief is weliswaar op uw naam geadresseerd, bij de aanhef staat ‘Geachte heer of mevrouw Achternaam’, maar u hoeft daar geen speciale betekenis aan te hechten. Het is zomaar een brief die de goede-doelen-organisatie bij duizenden tegelijk de deur uit heeft gedaan. Op dezelfde dag dat u deze bedelbrief op de deurmat vindt treffen duizenden, misschien wel tienduizenden andere mensen precies dezelfde brief aan bij hun post. Veel goede-doelenorganisaties hanteren de schot-met-hagel methode om hun fondsen op peil te houden. Een minderheid van die noodkreten zal doel treffen en een schenking opleveren, de rest verdwijnt spoorloos in de oud-papier-bak. Doe gewoon wat in u opkomt. Meegestuurde kantoorartikelen en snuisterijen kunt u gebruiken of weggooien. Als u in een stemming van montere medemenselijkheid bent, maakt u een bedrag naar smaak over naar een goed doel dat u aanspreekt. Als het u te veel wordt of u zit aan uw taks qua schenkingen, gooit u de brief weg. Daar hoeft u zich niet schuldig over te voelen. U bent niet meer dan een radertje in de liefdadigheidstombola. Organisaties die u aanschrijven hebben nu eens geluk, maar vaak ook pech. Dat laatste nemen ze u niet kwalijk, want non-respons is al lang ingecalculeerd. Net zoals het goede doelen vrij staat om burgers te vragen om giften, staat het burgers vrij om zo’n verzoek niet te honoreren. Het negeren van bedelbrieven maakt u niet tot een slecht mens.

Artikelen in Post.

Gelabeld met .


Wij mogen geen kerstcadeaus geven!

Beste Beatrijs,

Mijn man heeft een zoon en een dochter en er zijn drie kleinkinderen van drie, twee en een jaar oud. Met Kerstmis komt de familie altijd bij ons en dan geven wij de kleinkinderen cadeautjes. Deze traditie komt uit mijn familie en wij willen die graag doorgeven, al ben ik niet de moeder van mijn mans kinderen. Met Sinterklaas krijgen de kinderen al zoveel en wij vinden het belangrijk dat de kleinkinderen weten dat de cadeautjes die ze krijgen van opa en oma komen. De komende jaren – zolang ze nog klein zijn – onder het mom van de Kerstman.

Op onze vraag naar een lijstje met geschikte cadeautjes reageerde het ene ouderpaar helemaal niet en de dochter van mijn man mailde dat haar twee kinderen het geestelijk niet aan kunnen dat er na Sinterklaas ook nog een Kerstman is die cadeautjes brengt. Wij zijn zwaar teleurgesteld. Wij hebben het gevoel dat we geboycot worden. Vorig jaar reageerden de ouders ook al niet op onze vraag naar verlanglijstjes. We geven niet vaak wat en dan wordt het op deze manier ook nog afgenomen. Hoe kunnen we hier het beste mee omgaan? De gezinnen wonen niet bij ons in de buurt en we zien de kleinkinderen niet zo vaak.

Kerstman niet welkom

Beste Kerstman niet welkom,

De ouders willen geen Kerstman en geen cadeaus voor hun kinderen. Daar kan ik ze alleen maar gelijk in geven. Die gezinnen vieren Sinterklaas. Dat is al heisa genoeg voor kleine kinderen. Sinterklaas hoort bij Nederland, het feest wordt op alle scholen en kinderdagverblijven gevierd. Daar past niet ook nog eens vier weken later een Kerstman bij. Kinderen krijgen sowieso al genoeg cadeaus. Het is heel verstandig dat ouders daar een rem op zetten door niet te willen dat de grootouders ook nog eens met cadeaus aan komen zetten met Kerstmis. Voor kinderen zijn er twee gelegenheden per jaar, waarbij ze cadeaus krijgen: met hun verjaardag en met Sinterklaas en dat is genoeg. Kerstmis is een feest dat in Nederland traditioneel zonder al te veel nadruk op materiële toestanden wordt gevierd. Een traditie om in ere te houden.

Uw probleem is dat u vindt dat u uw kleinkinderen te weinig kunt geven. Met hun verjaardag kunt u toeslaan en staat het u vrij om eens lekker uit te pakken. Verder zie ik twee mogelijke oplossingen. Vraag of u mee kunt doen met een Sinterklaasviering met de kinderen/ kleinkinderen. Als de kleintjes wat ouder zijn, kan dat heel leuk zijn. Moet u wel gedichten schrijven natuurlijk. Andere mogelijkheid is dat u toch wat speelgoed aanschaft dat u met Kerstmis, wanneer de gezinnen bij u op bezoek komen, kunt inzetten. Pak de spullen vooral niet in cadeaupapier in! Zet het gewoon neer en zeg dat ze ermee mogen spelen, maar het niet mee naar huis nemen. Het speelgoed en de spelletjes blijven in het huis van opa en oma en elke keer als de kleinkinderen komen, kunt u het tevoorschijn halen. Vul de voorraad gerust af en toe aan met iets nieuws. Zolang u het maar niet presenteert als cadeau. Dit speelgoed is voor algemeen gebruik en kan uw huis aantrekkelijker maken voor de kleinkinderen. Bedenk ook dat kleinkinderen meer gebaat zijn bij echte, onverdeelde aandacht van hun grootouders dan bij de zoveelste barbiepop of legodoos. De tijd die samen wordt besteed met activiteiten of spelletjes is wat de kleinkinderen zich later zullen herinneren, niet de cadeaus, zeker niet als het een eindeloze stroom cadeaus is.

Artikelen in Cadeaus, Feestdagen, Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met .


Afkoelperiode na relatie

Beste Beatrijs,

Ik ben een man van 45 en kom net uit een relatie die vier maanden heeft geduurd (de relatie is in goed overleg beëindigd). Graag zou ik me weer op het dating pad begeven, maar wat is een sociaal geaccepteerde afkoelperiode na een relatie van deze duur?

Hoe lang wachten?

Beste Hoe lang wachten,

Er bestaat helemaal geen sociaal geaccepteerde of verplichte afkoelperiode. U mag nieuwe mensen ontmoeten (daten), wanneer u maar wil. Al is het de dag na een verbroken relatie. Of een relatie nu vier maanden of veertig jaar heeft geduurd, maakt niet uit. Als u ongebonden bent, mag u de hort op.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met .


Verplicht vrijwillig meebetalen

Beste Beatrijs,

Bij de hardloopvereniging waar ik lid van ben zitten twee trainers die drie keer per week een training van anderhalf tot twee uur verzorgen. Ze doen dit op vrijwillige basis. Aan het eind van het jaar krijgen ze een tegemoetkoming van 150 € die wordt betaald uit de lidmaatschapsgelden. Met Kerstmis in aantocht ontstaat er weer het initiatief van goedwillende lieden voor een inzamelingsactie, waarbij iedereen gevraagd wordt om 10 euro per trainer over te maken naar een rekeningnummer, zodat daarvan een attentie gekocht kan worden: bonnen bij de plaatselijke sportwinkel.

Ik gruw van dit soort collectieve acties, omdat ik meteen de spelbreker ben, als ik nee zeg. Het gaat me niet om het bedrag. Ik kan best twintig euro betalen, al zal die grens zal voor iedereen anders liggen. Ik heb voor beide trainers heel veel waardering en ze mogen van mij de hele avond gratis drinken bij de kerstborrel. Wat ik vervelend vind is om voor het blok te worden gezet. Anderzijds begrijp ik dat het leuk is om bij die kerstviering gezamenlijk iets aan te bieden. Wat mij tegen staat is de geest van vanzelfsprekendheid en het centraal vastgestelde bedrag. Heb ik een punt of ben ik zuur aan het worden?

Kerstinzamelactie

Beste Kerstinzamelactie,

De vrijwillige trainers krijgen al elk een bedrag van 150 € als dank voor hun inzet door het jaar heen. Op zichzelf lijkt me dat genoeg als kerstcadeautje. Via de lidmaatschapsgelden hebben de leden daar al voor betaald. Daar hoeft niet nog eens een apart ingezameld cadeau van de leden bovenop. Al begrijp ik dat een traditie van jaren niet zomaar ineens overboord gegooid kan worden. Als de vrijwillige trainers gewend zijn om twee cadeaus te krijgen, dan is dat een verworven recht geworden, al vind ik het persoonlijk een beetje overdreven. Het enige wat u in deze configuratie nog kunt doen is pleiten om de individuele bijdrage omlaag te schroeven. Twintig euro per lid is een forse bijdrage. Voor sommige leden zal dat een aanslag op hun kerstbudget zijn. Dat kan ook best twee keer vijf, dus een tientje totaal zijn. Gratis drinken bij de borrel is ook heel mooi, al zitten de echte sportievelingen natuurlijk al met twee drankjes aan hun tax.

U kunt het bespreken in de groep, maar het is lastig om een traditie te doorbreken. Probeer aan te sturen op een echt vrijwillige bijdrage. Dus geen vast bedrag van twee keer tien euro opleggen (alsof er belasting moet worden betaald), maar de mensen vrij laten in wat ze kwijt willen. Ook een bijdrage van 2,50 € is dan oké.

Artikelen in Cadeaus, Scholen en verenigingen.

Gelabeld met , .