↑
Spring naar inhoud

Buren maken ’s nachts ruzie

Beste Beatrijs,

Al jaren worden wij een paar keer per week ’s nachts opgeschrikt door ruzie van onze buren. Onze slaapkamers grenzen aan elkaar. Hoewel wij met oordoppen in slapen, worden we toch nog vaak wakker. Het geschreeuw van de buren wordt verergerd doordat ze allebei een serieus drankprobleem hebben. Ik vind het moeilijk om ze erop aan te spreken, omdat het verder aardige mensen zijn, die altijd voor onze kat en de post zorgen als wij met vakantie zijn. Hebt u nog een idee wat we zouden kunnen doen?

Slapeloos door burenruzies

Beste Slapeloos,

De meeste gevallen van burengerucht zijn hopeloos, omdat betrokkenen nooit contact met elkaar hebben, en elkaar pas leren kennen wanneer de een bij de ander aanbelt om te reclameren over het lawaai. De klager heeft het gevoel dat hij al enorm veel geslikt heeft en dat de maat nu vol is; de lawaaimaker voelt zich plotseling aangevallen en reageert boos. Voilà, een burenvete is geboren.

Uw situatie is in zoverre anders dat u de buren kent en zelfs op redelijke voet met hen staat. Dat geeft een opening voor een gesprek. Laat het een vrouwengesprek zijn, daarin spreekt men net iets makkelijker over persoonlijke zaken. Begin niet meteen over de overlast die zij veroorzaken, maar gooi het eerst over de bezorgdheidsboeg. Zeg dat het u opvalt dat er problemen zijn, dat u zich zorgen maakt over de ruzies waar u ongewild getuige van bent, en dat u er ’s nachts wakker van wordt. Vraag haar of ze wel eens overwogen heeft om hulp te zoeken. Kijk een beetje hoe deze boodschap valt. Als ze de boot afhoudt, dan begint u verder weinig. Maar misschien is ze blij dat u – iemand! – haar hierop aanspreekt. En kunt u haar een duwtje richting hulpverlening geven. Uw kansen zijn niet groot, maar de moeite van het proberen waard.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met , .

rev="post-2056" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 18 april 2003 18:19

Broer komt onverwacht langs

Beste Beatrijs,

Mijn broer komt altijd onaangekondigd en op heel rare tijden langs. Bijvoorbeeld net als ik aan het eten ben. Als hij dan zijn kinderen bij zich heeft, dan gaat hij zitten en laat zijn kinderen gewoon lopen. Ik moet er dan achteraan vangen, anders zitten ze overal aan. Mijn broer werkt in ploegendiensten en heeft dus totaal geen regelmaat, wij hebben dat wel. Maar ik ben van huis uit erg gastvrij en zet ook meteen koffie als hij langskomt. Soms belt hij van tevoren op als hij langs wil komen, maar als ik dan zeg dat het niet uitkomt, dan reageert hij heel nors en kortaf, zodat ik mij toch weer schuldig voel. Hoe maak ik hem duidelijk dat hij niet op van die rare tijden moet komen met zijn kinderen?

Overvallen door broer

Beste Overvallen,

De methode is om uzelf af te schilderen als een behoeftige idioot. Zeg: “Sorry, er is zoiets raars met mij aan de hand de laatste tijd. Ik kan er niet meer tegen als mensen onverwacht voor mijn deur staan. Daar raak ik helemaal van in de stress. Ik vind het natuurlijk leuk om mijn familie en vrienden te zien, maar ik raak totaal van slag als ze me overvallen. Het koude zweet breekt me uit…” U last een betekenisvolle pauze in en herneemt: “Zou je me willen helpen? Alsjeblieft?” Hij zegt dan natuurlijk: “Ja”.

U weer: “Ik vind het vreselijk truttig van mezelf, maar wil je alsjeblieft voortaan van tevoren opbellen wanneer en met wie je van plan bent langs te komen? Daar zou je me echt een heel groot plezier mee doen.”

Na zo’n afgeperste belofte laat hij onverwacht bezoek wel uit zijn hoofd.

Artikelen in Broers en zussen, Visite.

rev="post-1727" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 18 april 2003 12:41

Waardenvrije seks

Beatrijs Ritsema

Mijn tienerkinderen verboden mij om naar Neuken doe je zo te kijken. Ik heb één aflevering gezien en van de rest een paar fragmenten, maar mijn sociologische interesse moest het afleggen tegen hun protesten. ‘Daar ga je toch niet naar kijken!’ riepen ze, en als ik zei: ‘Nuttige informatie, speciaal voor jullie bedoeld,’ begonnen ze schamper te lachen. Alsof ze niet alles allang wisten, beweerden ze, en dit was alleen maar afschuwelijk om aan te zien. Ook mijn aanbod om de kamer te verlaten, zodat zij ongestoord door de meesmuilende blik van een volwassene de informatie tot zich konden nemen, werd verworpen. Ze hadden wel wat beters te doen.

Seksuele voorlichting en jongeren, het blijft een moeizame combinatie. Het probleem is dat de naakte feiten vrij snel uit te leggen zijn, en wat moet je er dan nog meer over vertellen? In NDJZ werd de basale informatie (de pin-in-gat-dynamiek en enkele variaties) toegelicht met behulp van levensgrote plastic poppen, hetgeen een weerzinwekkend schouwspel bood. De kille, mechanische manier waarop de poppen hun kunstjes demonstreerden ontnam het tafereel elke menselijke warmte. Hoe anatomisch correct ook, zo’n plastische benadering leidt er eerder toe dat seks met walging wordt geassocieerd dan met plezier. Er wordt weliswaar nadrukkelijk bij gezegd dat het allemaal uiterst plezierig is, maar je ziet het er niet aan af. Dat moet je dan maar geloven als onbevangen kijker. Maar als de beelden niet corresponderen met de woorden, zijn het de beelden die de meeste indruk maken, niet de woorden.

De afstotelijkheid van het seksuele handelen zou voorlichtingsgewijs misschien afgezwakt kunnen worden door er een deken van intimiteit en romantische liefde omheen te draperen. In de jaren zeventig gebeurde dit bijvoorbeeld in de film The Blue Lagoon (jongen en meisje ontdekken als schipbreukeling zichzelf, elkaar en de liefde op een paradijselijk onbewoond eiland). Hier werd seks verbeeld als het goede, het esthetische en het onschuldige. Een prettiger boodschap om uit te dragen, zij het met het risico van afglijden naar sentimenteel gezwijmel. Daar kun je in deze tijd niet meer mee aankomen, dus de makers van NDJZ, die zich ongetwijfeld hun eigen tiener-geginnegap herinnerden bij de stamelverhalen van de biologieleraar over ‘heel dicht bij elkaar willen zijn’, hielden het zakelijk.

Zeven afleveringen over seks is veel om te vullen, als je in tien minuten de basisinformatie eigenlijk al afgewerkt hebt. Wat moet er in vredesnaam nog meer in zo’n uitzending als je niet zijïg wilt zijn en niet moralistisch? Het treurige resultaat was dat alleen amoraliteit en de hedendaagse obsessie met gezondheid overbleven. Als ik een tiener was, zou ik het vrome gezeur over veilige, gezonde seks en leutige condooms met smaakjes uit de grond van mijn hart verfoeien. En wat moet een tiener aan met de voorgespiegelde normaalheid van het hoerendom? Prostituee Helena mocht reclame maken voor haar escort girl-opleiding onder het motto: iedereen gaat vreemd. Met andere woorden, een aantrekkelijk meisje zou wel gek zijn als ze hier geen financieel slaatje uit zou slaan. Waarom zou je iets gratis weggeven, als je er ook dik voor betaald kunt krijgen?

Tja, hier is de bodem van de platheid wel bereikt. Het afbreken van de taboes op gevaarlijke lichamelijke lusten heeft via de illusie van de vrije liefde geleid tot de definitieve ontmoralisering van seks. Uiteindelijk blijft geld als enige waarde overeind in de voorlichting. Waarden zijn er niet meer om op te dringen maar om vrijelijk uit te kiezen. Met zo’n uitgangspunt moet voorlichting wel cynisch worden. Mijn kinderen hadden gelijk met hun intuïtie: dan maar liever helemaal geen voorlichting.

Artikelen in NRC-column.

rev="post-10899" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 15 april 2003 14:24

Wil geen kinderen meer

Beste Beatrijs,

Ik ben een man van 41 en heb een vriendin van 39. Ik heb een puberzoon die bij zijn moeder woont; mijn vriendin heeft geen kinderen. Mijn vriendin en ik wonen niet samen maar hebben al een langere tijd een relatie die goed is. Op termijn willen wij wel gaan samenwonen. Er hangt echter een groot probleem boven ons hoofd en dat is dat mijn vriendin nog graag een kind zou willen. Ik wil dit niet, omdat ik onze huidige situatie prima vind. We kunnen doen en laten wat we willen en gaan en staan waar we willen. Haar lijkt het hebben van een eigen kind geweldig en zij is niet gevoelig voor (de in haar ogen rationele en mannelijke) argumenten als korte nachten, gebrek aan aandacht voor elkaar, gebrek aan seks en meer van die dingen die jonge ouders vaak zo gestrest maken. Wat raadt u mij?

Vrijbuiter

Beste Vrijbuiter,

Het is heel belangrijk dat u tot overeenstemming komt over deze kwestie, voordat u gaat samenwonen. In zo’n wezenlijke keus als wel of geen kinderen denk ik dat de vrouw de doorslag moet geven. Ik begrijp wel dat het voor u niet zo nodig hoeft. U heeft al een zoon, en u heeft alles al eens meegemaakt. Maar uw vriendin niet! Het is een beetje egoïstisch om haar te ontzeggen wat u zelf al wel hebt. Als u het samen goed hebt, u houdt van elkaar, en u wilt samen oud worden, waarom zou u uw vriendin dan dwarsbomen in een diepgevoeld verlangen? Deze wens deelt zij overigens met negentig procent van de vrouwen – van buitenissigheid kunt u haar niet echt beschuldigen.

Veel gescheiden vaders met een nieuwe vriendin zitten absoluut niet te springen om nog meer nageslacht. Toch gaan ze voor de bijl, want het is moeilijk vechten tegen de imperatief van de natuur. Nieuwe vrouw? Dan ook nieuwe kinderen. Als u uw poot stijf houdt, zal de relatie op den duur verzuren. Uw vriendin zal u altijd het verwijt blijven maken dat ze moeder had willen worden. Bij elke ruzie zal dit opnieuw de kop opsteken. Een ander risico is dat zij er vandoor gaat om een andere man te vinden die wel met haar een gezinsleven wil. Dat zal moeilijk zijn, want op haar leeftijd is er niet veel tijd meer. Zelfs als u nu samen besluit dat een kind welkom is, dan kan het nog een tijd duren voor ze inderdaad zwanger is – als het er al van komt –, want haar vruchtbaarheid gaat snel achteruit.

U kunt heel goed met uw vriendin afspreken dat u toegeeft aan haar kinderwens, maar dat u geen zin hebt om ’s nachts uw bed uit te moeten en dat soort dingen. Houd haar voor dat ze, als ze zo nodig een kind wil, er dan ook maar voor moet opdraaien. Zij zal zo blij zijn dat u het goed vindt, dat zij al uw voorwaarden zal accepteren. Als de kleine er eenmaal is, zult u er in de loop van het eerste levensjaar stapelgek op worden, en zo groeit u automatisch in het vaderschap. Tezijnertijd zult u zelfs weleens een luier verwisselen. Het kind zal de liefde tussen u en uw vriendin bezegelen, en al gauw zult u zich het leven zonder hem of haar niet meer kunnen voorstellen.

Artikelen in Liefde en relaties, Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met .

rev="post-1151" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 12 april 2003 22:57

‘Smakelijk eten’

Beste Beatrijs,

Mag of moet je elkaar ‘smakelijk eten’ wensen voorafgaande aan een maaltijd?

Mij lijkt van niet!

Mond vol tanden

Beste Mond vol,

Elkaar ‘smakelijk eten’ toewensen gold in hogere kringen als een faux pas, omdat deze aansporing als het ware ruimte openhield voor de mogelijkheid dat het eten ook níet smakelijk zou kunnen zijn. Dit is dan weer een belediging voor degene die de maaltijd heeft bereid, hetzij de gastvrouw, hetzij een huishoudster/kok. Het idee is dat het eten dat op tafel verschijnt met zorg is klaargemaakt en dus in principe smakelijk is. Daar hoeven verder geen wensen over de goede afloop aan toegevoegd te worden.

In middenklasse- en lagere kringen dacht men niet na over de diepere implicaties van deze kreet en zei men het gewoon als sein om met eten te beginnen. Het klinkt aardiger dan ‘aanvallûh!’ Omdat veel mensen in hun jeugd erin gedramd hebben gekregen dat je nooit ‘smakelijk eten’ mag zeggen, is de uitdrukking als een verkliklichtje gaan werken. Woorden als ‘gozer’ (in plaats van ‘vent’) of ‘gebakje’ (in plaats van ‘taartje’) of ‘zeer doen’ (in plaats van ‘pijn doen’) hebben dezelfde attentiewaarde. De goede verstaander, wat dat ook moge zijn, meent dan met iemand van lagere komaf te maken te hebben. Het is allemaal uiterst betrekkelijk en arbitrair, maar zo werkt het nog steeds. Sommige mensen vinden het ordinair om ‘smakelijk eten’ te zeggen, maar eigenlijk is het nuffig om je eraan te storen. Daar is het te onbelangrijk voor.

Artikelen in Eten en drinken, Taalgebruik.

rev="post-2145" 18 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 12 april 2003 20:41

Kind naar beautyfarm

Beste Beatrijs,

Ik ben een meisje van 12 jaar en ik zit in de brugklas. Eén van mijn vriendinnen gaat vier dagen naar een beautyfarm en ze heeft mij mee gevraagd. Mijn ouders vinden het flauwekul dat meisjes van 12 al naar een beautyfarm gaan, maar ik heb er nu al zin in. Wat is uw mening hierover?

Edelsteentje (onbewerkt)

Beste Edelsteentje,

Persoonlijk vind ik beautyfarmverblijf een wel zeer onbenullige manier om je vrije tijd door te brengen. Of mensen nu 12, 25, 45 of 65 jaar zijn, ik vind het voor iedereen zonde van de tijd. Er zijn zoveel leukere, interessantere dingen te doen dan te tutten met je lichaam, je nagels en je kapsel. Ik vind het een narcistische tijdpassering. Misschien is het iets voor slovende vrouwen die zich eens een tijdje willen laten verwennen, omdat ze zo moe zijn van het harde werken, maar een meisje van 12 hoeft toch niet door schoonheidsspecialistes in de watten gelegd te worden? Een meisje van 12 moet een sport doen waar ze plezier in heeft, of ze moet lekker met haar vriendinnen en de hond een wandeling maken en daarna poffertjes gaan eten, of naar een spannende film, of een dagje naar een tropisch zwemparadijs – dat zijn allemaal veel betere tijdsbestedingen dan een beautyfarm. En nog wel vier dagen! Daar moet je toch niet aan denken! Hoeveel keer moet je je nagels wel niet lakken in die vier dagen?

Als het nou één dag was, zou ik (als moeder) zeggen: vooruit dan maar. Maar na vier dagen beautyfarm vrees ik dat je IQ tien punten is gezakt. Als ik een dochter van 12 had, zou ik het, denk ik, niet toestaan. Maar misschien heb jij met jouw ouders meer geluk.

Artikelen in Kinderen, Kinderopvoeding.

rev="post-233" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 12 april 2003 18:48

Geen zin in huwelijksjubileum

Beste Beatrijs,

De schoonouders van onze jongste zoon hebben ons uitgenodigd voor het vieren van hun 35-jarig huwelijksfeest in gezelschap van hun grote familie, kinderen, kleinkinderen, tijdens een brunch, niet in onze woonplaats. Wij hebben deze schoonouders natuurlijk op de bruiloft van onze zoon ontmoet. Zij zijn zo’n twintig jaar jonger dan wijzelf (wij zijn eind zeventig). Het zijn best aardige mensen, maar meer ook niet. Wij voelen weinig voor dat feest. Maar hoe vertellen we dat aan het bruidspaar en aan onze zoon en schoondochter? Wij willen niemand kwetsen.

Onwillige bruiloftsgasten

Beste Onwillig,

Deze mensen zijn familie noch vrienden van u, dus u hoeft zich niet in het minst verplicht te voelen. Pak de doos met smoezen uit de kast en zoek een mooie uit. Bel ze ruim van tevoren op en kondig uw afwezigheid aan: “Een van u beiden voelt zich de laatste tijd niet zo lekker, heeft moeite met lopen of een ander kwaaltje, zo’n verre reis brengt u niet makkelijk op, u heeft dan al een andere afspraak gepland waar u niet onderuit kunt,” – u kunt vast wel iets verzinnen wat plausibel klinkt. Het excuus mag trouwens best slap zijn – het is op uw leeftijd heel normaal dat u niet elke gelegenheid om feest te vieren met beide handen aangrijpt, temeer omdat u niet bij de intimi van het bruidspaar hoort. Tegen uw zoon en schoondochter vertelt u hetzelfde verhaal: dat het u vreselijk spijt, maar dat u het niet op kunt te brengen, te moe, te ver, te inspannend, of wat dan ook.

Stuur het bruidspaar vlak voor de feestdag nog een fijn bloemenboeket, voorzien van de beste wensen. Ik verzeker u dat niemand zich beledigd zal voelen.

Artikelen in Huwelijksjubileum, Ouders en volwassen kinderen, Schoonfamilie.

Gelabeld met .

rev="post-1731" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 12 april 2003 12:43

Kinderen te vrij opgevoed

Beste Beatrijs,

Onze drie kinderen zijn iets te vrij opgevoed, een fout die wij als ouders willen herstellen voor het mogelijk te laat is. Wij hebben hen niet willen afremmen met al te veel huisregels en sancties, in de hoop dat zij er betere mensen op zouden worden, maar het tegendeel is eerder waar: onze oudste zoon (9 jaar) is een fervent winkeldiefje, die er goed genoeg in is om van deze ‘sport’ zijn carrière te maken. Onze dochter is een dwingeland, die haar beide ouders met haar grote mond de baas is, terwijl ze nog maar zeven jaar is! Al met al hebben ze beiden geen beste invloed op onze jongste zoon (vier jaar) die op zijn eigen wijze vooral zijn moeder dagelijks tot wanhoop drijft. Praten hebben wij nu lang genoeg geprobeerd en dat lijkt een gepasseerd station. Het is nu tijd voor actie, die onze kinderen ervan overtuigt dat zij naar hun ouders dienen te luisteren. Wat raadt u ons aan? Hoe krijgen wij de kinderen weer in het gareel?

Onmachtige vader

Beste Onmachtige vader,

U wilde uw kinderen niet beknotten met teveel regels en u heeft precies het omgekeerde bereikt van wat u voor ogen stond. In plaats van ‘betere mensen’ zijn uw kinderen vervelende ettertjes die hun eigen onbeheerste gang gaan en zich niets aan u gelegen laten liggen. Het recept is duidelijk: stel regels in! Het hoeven er niet eens veel te zijn. Eigenlijk is één regel genoeg: ouders zijn de baas, niet als het om details gaat, maar wel op de hoofdlijnen.

Wees gewaarschuwd dat dit een gigantische omschakeling vereist. Als u zo lang over zich heen hebt laten lopen, dan krijgt u dat niet een, twee, drie rechtgebreid. Toch moet het. Voor uw eigen welbevinden, maar zeker ook voor dat van uw kinderen. Nu al is door uw laksheid de oudste op het criminele pad beland. Een negenjarige is te jong om op eigen houtje winkels af te schuimen. Verbied dat voor de komende twee jaar. Hij mag hoogstens met afgepast geld voor u een boodschap gaan doen. Als u weer merkt dat hij gestolen heeft, gaat u met hem terug naar de winkel, waar hij het gestolene terug moet geven of de schade vergoeden, en zijn excuses moet maken.

U moet de kinderen ervan doordringen dat voor hen normaal gedrag als een grote mond geven, schelden, dingen kapot maken, driftbuien, maar ook liegen en stelen onacceptabel is. De sancties zijn een probleem. Ga ze niet slaan. Dat geeft het slechte voorbeeld en lokt alleen maar meer agressie uit. Gunsten inhouden is een mogelijkheid. Reduceer tv- en computertijd bij zware regelovertreding. Ga niet met hen in discussie, behalve om vriendelijk doch dringend te herhalen hoe u het hebben wilt. Sluit ze op in hun kamer bij woedeaanvallen. Maar het belangrijkste is: corrigeer hen onmiddellijk, wanneer er iets mis gaat. U moet er dus voortdurend bovenop zitten. Waakzaamheid vooraf is beter dan straffen achteraf. U heeft er negen jaar lang een zootje van gemaakt. Al die verloren tijd moet worden ingehaald. Uw kinderen zullen niet weten wat hen overkomt. Bereid u voor op een ongelooflijk zware klus. Zo zwaar dat u wel wat professionele hulp kunt gebruiken. Tegenwoordig zijn er allerlei cursussen opvoedingsondersteuning. Ga u als een ouder gedragen; ook uw kinderen zullen dat tezijnertijd waarderen.

Artikelen in Kinderopvoeding.

rev="post-1704" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 12 april 2003 12:08

Dansen met zelfde geslacht

Beste Beatrijs,

Binnenkort wordt er een Cubaans dansfeest georganiseerd in het Amsterdamse Concertgebouw. Mijn vriend en ik zijn net terug uit Cuba en we zijn erg onder de indruk gekomen van de muziek daar, dus we zouden graag naar dat feest willen.

Mijn vraag is, en dit klinkt misschien wat belachelijk: is het nog steeds in strijd met de etiquette om als man met een andere man te dansen? Het gaat ons er niet om een ‘statement’ te maken (die fase zijn we wel ontgroeid) of om iemand anders opzettelijk te choqueren. Mijn vriend vindt dat wij zonder damesbegeleiding naar het feest kunnen gaan en rustig kunnen dansen. Ik twijfel nog.

Cuba Libre

Beste Cuba Libre,

Alstublieft, ga naar dat feest toe, en dans onbekommerd de hele nacht met uw geliefde. Hier is nu dertig jaar strijd voor gevoerd door de homo-beweging. Nu niet bangelijk wegkruipen! Een homo-stel heeft dezelfde rechten als een hetero-stel. Getrouwd of niet-getrouwd, oud of jong, mooi of lelijk. Wie zich aan uw dansen stoort, betoont zich uw geborneerde mindere, maar ze zullen zich niet storen. Zeker in het Concertgebouw zal men niet eens met de ogen knipperen. Als er één publiek liberaal, tolerant en blasé is, dan is het wel het Amsterdamse Concertgebouwpubliek. Maar goed, al was het feest in het patronaatsgebouw in Zundert, dan nog mag u dansen met wie u wilt.

Artikelen in Festiviteiten, Het publieke domein.

Gelabeld met .

rev="post-567" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 12 april 2003 11:44