↑
Spring naar inhoud

Schoonouders geven geld

Beste Beatrijs,

De mode om ter gelegenheid van een bruiloft, verjaardag of een andere gelegenheid geld te vragen en te geven is mij al jaren een doorn in het oog. In uw rubriek hebt u al vaker bevestigd dat dit niet kies is. Wat mij erg steekt is dat mijn schoonouders, ondanks het feit dat zij heel goed weten dat ik het niet leuk vind om geld te krijgen, mij steevast op mijn verjaardag een giro-envelop van de postbank met een geldbedrag erin toestoppen, onder het mom van ‘dan kun je tenminste zelf iets kopen wat je leuk vindt’. Toen zij mij vorig jaar vroegen wat ik graag zou willen krijgen, antwoordde ik dat ik een boekenbon (geen ingewikkelde zoektocht) erg zou waarderen, omdat ik dol ben op boeken en het voordeel van een bon is dat je hem nog een tijdje kunt bewaren voor die ene mooie aanschaf. Toch kreeg ik prompt weer een zelfde giro-envelop overhandigd met de opmerking dat ik het maar niet als huishoudgeld moest gebruiken. Ik beleef dat als een soort transactie zonder enig gevoel (even naar de pin en klaar).

Ondankbare jarige

Beste Ondankbaar,

Uw schoonouders lijken van het hardleerse type te zijn. Het gaat wel ver, als u om een simpele boekenbon gevraagd hebt, toch weer met contant geld aan te komen zetten. Omdat zij kennelijk uw voorkeuren niet vatten of denken dat u stiekem wel blij met geld bent, raad ik u aan om uw man in te zetten. Vraag hem, tegen de tijd dat uw verjaardag nadert, zijn ouders op te bellen om hen op het hart te drukken dat u geen, herhaal, géén geld wilt. Hij moet hen ervan overtuigen dat ze u daar geen plezier mee doen en met een boekenbon wel. Een zoon kan deze boodschap met meer kracht overbrengen dan een schoondochter. Desnoods herhaalt hij de mededeling net zo lang tot ze hem smeken ermee op te houden.

Wie zich slap en passief opstelt in de geldgeef-gewoonte, kan lelijk te pas komen. Lees verder en huiver.

Artikelen in Cadeaus, Schoonfamilie, Verjaardag.

Gelabeld met .

rev="post-725" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 14 augustus 2003 20:51

Dochter geld geven voor bruiloft

Beste Beatrijs,

Onze dochter ging trouwen. Groot feest met familie en vrienden, met receptie in een plaatselijke feestzaal. Wij zaten te dubben wat we het bruidspaar zouden geven. Zij wilden graag geld. Na enig nadenken kwamen we uit op 500 gulden. Dat vonden we om allerlei redenen een passend bedrag. Voordat er gelegenheid was om onze envelop met inhoud te overhandigen, werden wij verrast door een actie van de familie van de bruidegom, die met enige tam-tam hun cadeau ging aanbieden. Dat cadeau bleek te bestaan uit een grote fotolijst met achter het glas voor alle gasten zichtbaar een aantal bankbiljetten. Vlug enig optelwerk gedaan, er zat 2000 gulden in! We hadden wel door de grond willen zakken… Wat te doen? Onze eigen norm handhaven, of de kloof proberen te dichten? Wij hebben voor een tussenweg gekozen: sneaky-sneaky naar de geldautomaat, 500 gulden erbij, en 1000 gulden aangeboden. U ziet, het voorval dateert nog van vóór de euro-periode, maar we kunnen dit drama even moeilijk vergeten als de gulden!

Bijbetalers

Beste Bijbetalers,

Dit is nu precies de reden waarom baar geld vragen (en overhandigen) zo’n aanfluiting is voor de goede manieren. De ingelijste poet als decorstuk in de danszaal wekt wel heel sterke associaties met het gouden kalf. Het pochend semi-openbaarmaken van het bedrag completeert de wansmaak. Hoe een bruiloftsfeestje kan verkeren in een pervers vertoon van financiële spierballen, waarbij de een niet voor de ander wil onderdoen. Nooit meer aan meedoen! Belooft u dat?

Artikelen in Bruiloft, Cadeaus, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .

rev="post-723" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 14 augustus 2003 20:49

Man leest op visite

Beste Beatrijs,

Mijn man (59) heeft de laatste jaren een vervelende gewoonte ontwikkeld. Steeds als we op bezoek gaan bij familie of kennissen neemt hij iets mee om te lezen. Na een half uur aan de conversatie te hebben deelgenomen, begint hij te ijsberen en gaat tenslotte ergens in een hoekje de krant of een boek lezen. Hoewel men hier in het algemeen om glimlacht, ben ik er niet blij mee. Wat kan ik hier aan doen?

Geërgerd door man

Beste Geërgerd,

Ik neem aan dat u uw man hebt onderhouden over de verschillen tussen thuis zitten en op bezoek gaan. Thuis doen mensen waar ze zin in hebben; bij sociale contacten begint de conversatie verplicht bij het overschrijden van de drempel en eindigt pas weer bij het buiten staan. Als de deelnemers zich niet actief opstellen, dan doen ze toch tenminste alsof ze alles geïnteresseerd volgen. U hebt hem dit uitgelegd, en niettemin smokkelt hij steeds weer leesvoer mee. Er blijft maar één oplossing over: laat hem rustig thuis. Daar kan hij lezen wat hij wil terwijl hij een bordje soep naar binnen slobbert, en u hebt een ontspannen avondje met vrienden of familie, zonder dat de aanwezigen zich zorgen hoeven te maken of de conversatie wel voor iedereen boeiend genoeg is.

Artikelen in Huwelijk en scheiding, Visite.

Gelabeld met .

rev="post-898" 5 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 14 augustus 2003 00:53

Collega’s reageren niet na geboorte

Beste Beatrijs,

In maart ben ik voor het eerst moeder geworden – van een zoontje. Ik heb in totaal een half jaar verlof en daar geniet ik nu van samen met hem. Ik zie er erg tegenop om eind augustus weer te moeten gaan werken. Niet alleen omdat ik dan mijn zoontje moet missen, maar ook vanwege mijn collega’s. Zij hebben niets van zich laten horen na de geboorte. Ik heb van de organisatie een bloemetje gekregen, maar van de kant van mijn collega’s bleef het stil. Geen kraambezoek, geen telefoontje, geen kaartje. Ik had me daar eerlijk gezegd wel een beetje op verheugd en heb moeite met hun ongeïnteresseerdheid. Hoe moet ik straks met hen omgaan als ik weer ga werken?

Afgeknapt op collega’s

Beste Afgeknapt,

Het uitblijven van een persoonlijke reactie van uw collega’s is bizar. Zeker wanneer je bedenkt hoe informeel mensen op het werk met elkaar omgaan. Op allerlei kantoren gaat vaak de halve maandagochtend heen met elkaar de wederwaardigheden van het weekend te vertellen, compleet met bedavonturen. Een nieuwe baby verdient het dan helemaal om te worden opgemerkt, en anders wel de trotse ouders. Niet reageren is zo tegen alle conventies in dat je je afvraagt of er niet meer aan de hand is. Misschien denken ze dat u niet meer terug zult komen? Misschien nemen ze het u kwalijk dat u er een half jaar tussenuit bent? Misschien hebben ze vooroordelen tegen werkende moeders? Of een hekel aan u persoonlijk? Bel degene op met wie u zich het meest vertrouwd voelt en vraag naar de reden van deze verpletterende stilte. Vertel er gerust bij dat u zich er katterig onder voelt. Als het goed is, zullen ze zich verontschuldigen en hun tekortschieten proberen goed te maken. Volharden ze in hun onverschilligheid, tja, dan ontbreekt het op uw werk aan elementaire menselijkheid.

Artikelen in Collega's, Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met .

rev="post-862" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 14 augustus 2003 00:11

Vriendin heeft contact met ex

Beste Beatrijs,

Sinds een paar maanden heb ik een relatie met een extraverte, aantrekkelijke vrouw van 36. We zijn stapelverliefd op elkaar en ik zou dolgraag met haar trouwen. Er is één probleem: zij heeft hiervoor gedurende zeven jaar een vriend gehad met wie ze gebroken heeft, omdat ze te vaak ruzie hadden en omdat de seks niet goed ging. Ze heeft echter nog steeds regelmatig contact met deze ex en volgens mij wil hij haar terug. Zij zegt dat de verhouding voorbij is, maar dat ze de vriendschap met hem niet wil missen. Ze geeft ook als reden op om aan hem vast te houden dat er anders niemand is op deze wereld die ‘onvoorwaardelijk’ van haar houdt. Ik vraag me af waarom ze nog steeds doet alsof ze de beste maatjes is met haar ex, terwijl ik er nu toch voor haar ben. Ik kan het niet goed verdragen dat ze steeds maar met elkaar bellen en e-mailen. Zij zei me: ‘Take it or leave it. Bagage uit vorige relaties gaat mee.’ Wat moet ik hiermee aan?

Gefrustreerde nieuwe vriend

Beste Gefrustreerd,

Uw probleem is glashelder: uw beoogde echtgenote kan en wil haar ex niet loslaten. Daarmee is alles gezegd. U bent degene die teveel is in deze driehoek. Ook al zijn jullie dolverliefd, het feit dat zij nog zo intiem met haar ex omgaat verschraalt jullie verhouding. Het lijkt erop dat zij voor u niet meer dan seks reserveert, terwijl u uit bent op meer. U hebt geen vriendin om haar met een andere man te delen, nietwaar? Het beste is om ermee op te houden en wel onmiddellijk. Take it or leave it, gaf zij u te verstaan en vertrekken is inderdaad wat u te doen staat. Als zij niet buiten elkaar kunnen, dan moeten ze maar bij elkaar blijven, en daarbij hoeft u verder niet aan de zijlijn te blijven toekijken.

Ga bij haar weg, zet haar uit uw hoofd, kijk om u heen en ontmoet een andere vrouw, die wel onvoorwaardelijk voor u kiest. Over een half jaar zult u terugzien op deze episode als een ritje in een ontspoorde trein, waar u gelukkig op tijd bent uitgesprongen.

Artikelen in Exen, Liefde en relaties.

rev="post-228" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 5 augustus 2003 18:32

Afscheid van schoonfamilie

Beste Beatrijs,

Mijn zus woonde samen met een man, zij hebben samen twee kinderen. Hun relatie is ontbonden om mij duister gebleven redenen. De man is naar het noorden verhuisd na een hoop gedoe over inboedel, schuldvraag en geld, naar ik heb begrepen van mijn andere familieleden.

Nu heb ik hem nooit gemogen en ik vind het om die reden niet echt erg dat ik hem hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal zien. De vraag die mij nu bezighoudt is wie in dit soort gevallen het (eventuele) initiatief neemt om ‘afscheid’ te nemen?

Wat te doen bij zwagerloosheid?

Beste Wat te doen,

Wanneer een verbintenis spaak loopt, worden er geen sessies georganiseerd waarin achterblijvende schoonfamilieleden en een vertrekkende ex afscheid kunnen nemen van elkaar. Soms wanneer men gesteld was op degene die de familieschoot verlaat, probeert deze of gene wel contact te houden, maar al gauw blijkt dat heel erg moeizaam, omdat de solidariteit altijd primair bij de eigen familie ligt. Van een gesplitste rivier kan men niet beide armen tegelijk bevaren. U koesterde niet eens sympathie voor uw zwager (omgekeerd waarschijnlijk ook niet), er is dus al helemaal geen reden om de relatie netjes af te hechten alsof het om een borduurwerkje gaat. Wat zou je tegen elkaar moeten zeggen? ‘Nog een prettig leven verder’? ‘Behouden vaart’? ‘Je hebt mijn telefoonnummer’? Zulke kreten zijn even loos als onwaarachtig.

Artikelen in Familie, Schoonfamilie.

Gelabeld met .

rev="post-19" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 5 augustus 2003 03:07

Gemene schoonmoeder

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik zijn ruim acht jaar samen en hebben sinds kort een zoontje. De relatie tussen mij en mijn schoonouders is al geruime tijd slecht. In de familie van mijn man wordt niets uitgepraat. Bij conflicten mijden ze elkaar gewoon een paar maanden en daarna doen ze alsof er niets is gebeurd. Zelf ben ik gesteld op duidelijkheid en gewend alles desnoods tot op het bot uit te vechten. Nu heeft mijn schoonmoeder mij een paar jaar geleden in een vileine brief laten weten dat ik in haar ogen niet goed genoeg ben voor haar zoon, en eigenlijk een ordinaire trut ben. Op die brief mocht ik van mijn man niet reageren; hij was en is nog steeds bang voor zijn moeder. Gelukkig zien we hen niet zo vaak, omdat we inmiddels aan de andere kant van het land wonen. Maar nu er een kleinkind is, wil mijn schoonmoeder plotseling weer weekendjes komen logeren. Ik ben voor haar niet meer dan de leverancier van het kleinkind. Na één zo’n weekend ben ik wekenlang van slag.

Ik snap dat mijn man graag wil dat onze zoon zijn grootouders leert kennen. En ik weet dat hij die conflicten die steeds maar ontstaan niet aan kan. Maar ik wil niet steeds alles moeten slikken om de lieve vrede. Is dit echt mijn lot als schoondochter?

Ben ik te min?

Beste Ben ik,

Uw schoonmoeder had nooit zo’n brief mogen schrijven. Dat is een ontzettend domme actie, want zoiets vergeten mensen niet. Terecht bent u daar nog steeds boos over. Zoals het nu ligt, valt er niet te ontkomen aan een gesprek tussen u en uw man met zijn ouders. Als ze de verhoudingen weer willen normaliseren, ligt daar toch nog steeds die brief als een ontplofte granaat tussen de partijen in. U moet eerst uw man zo ver krijgen dat hij achter u staat, en niet zijn gebruikelijke hazenpad kiest.

Vraag met uw man belet aan bij uw schoonouders en zeg tegen haar dat haar uitlatingen u veel pijn en verdriet hebben gedaan. Ga geen andere ruzies oprakelen, maar concentreer u op haar geschreven aantijgingen. Vraag haar waarom ze, als ze zo slecht over u denkt, dan toch weer in uw huis wil komen (dit is allemaal een verkapte vorm van vragen om excuses). De bedoeling is dat zij haar spijt betuigt, zegt (naar waarheid of niet – dat kan u niet schelen) dat ze het allemaal niet zo meende, of dat ze er nu anders over denkt of zoiets, in ieder geval dat ze met een schone lei wil beginnen.

Uw schoonmoeder moet die brief terugtrekken, daar komt het op neer. Van u kan niet worden verwacht dat u doet alsof er niets is gebeurd. Daar is uw schoonmoeder te ver voor gegaan. Bespreek dit met uw man. Zonder een of andere vorm van spijtbetuiging harerzijds kan er geen sprake zijn van logeerweekends. Dat lijkt me duidelijk. Uw schoonmoeder kan kiezen: of door het stof gaan om haar kleinzoon te kunnen zien, of haar poot stijf houden en dan is er verder niet of nauwelijks contact.

Zo moet u het spelen, maar verzeker u van de steun van uw man, anders mislukt deze exercitie!

Artikelen in Huwelijk en scheiding, Post, Schoonfamilie.

Gelabeld met .

rev="post-916" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – dinsdag 5 augustus 2003 01:25

Bloot in de tuin

Beste Beatrijs,

Een deel van de Nederlandse bevolking, waaronder ikzelf, geniet van de zomer zonder textiel op het naaktstrand of een terrein van een naturistenvereniging. Dat gevoel van plezier en bevrijding is soms moeilijk aan mensen uit te leggen.

In je zwembroek in je eigen tuin mag. Mijn vraag is: kan bloot ook? In Nederland is bloot toegestaan op daartoe geëigende plaatsen. Simpel gezegd: niet op straat of in de voortuin, wel in de besloten achtertuin. In die besloten achtertuin is het niettemin mogelijk dat buren wel eens ‘iets’ zien. En ik kan me voorstellen dat niet iedereen van bloot gecharmeerd is. Is dit een voorbeeld van vrijheid die de vrijheid van mijn buren beperkt? Of is er sprake van overdreven preutsheid als buren bezwaren hebben tegen bloot zonnen in je eigen (besloten) achtertuin?

Zonaanbidder

Beste Zonaanbidder,

Bloot zonnen in een stadstuin die omgeven is door woonblokken van waaruit tientallen mensen naar beneden kijken is geen goed idee. Zo’n soort achtertuin onderscheidt zich niet genoeg van een plantsoentje. De conventie luidt dat mensen niet onverhoeds met andermans naaktheid geconfronteerd willen worden. Als u vanuit uw zonneplekje ramen of balkons kunt waarnemen die rechtstreeks uitzicht bieden op uw tuin, kunt u de zwembroek beter aanhouden. Als deze punten van uitzicht echter zo ver weg of verscholen liggen, dat buren verrekijkers nodig hebben, of zich in bochten moeten wringen om een glimp op te vangen, trek dan gerust de kleren uit. De naaktrecreant mag zich niet als exhibitionist gedragen, maar hoeft geen rekening te houden met naar ergernis strevende voyeurs.

Artikelen in Buren, Het publieke domein.

rev="post-349" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 31 juli 2003 22:56

Dochter woont samen met brokkenpiloot

Beste Beatrijs,

Onze dochter, 34 jaar, woont samen met een alleraardigste brokkenpiloot. Alles wat hij aanpakt gaat fout. Of hij doet het half, of het breekt onder zijn handen af. Vervolgens laat hij het zoals het is.

Het gevolg is dat onze dochter een mopperaar is geworden. Alles irriteert haar: als hij iets doet, maar ook als hij niets doet, bijvoorbeeld volle asbakken laten staan, gedragen kleding overal rond laten slingeren, steeds een nieuwe koffiemok gebruiken, terwijl er al diverse in de kamer staan. Ondanks haar gemopper blijft hij vrolijk en is hij trots op haar. Hij belooft zonnig keer op keer beterschap. Mijn man en ik maken ons zorgen om zo’n bestaan. De vrolijke meid wordt een chagrijn. Ze hebben een dochter van anderhalf jaar. Hij is een leuke en toegewijde vader. Ook daarom is het belangrijk dat er een oplossing gevonden wordt binnen de relatie. Zij weet niet hoe te handelen om het tij te keren.

Schoonmoeder van een brokkenpiloot

Beste Schoonmoeder van,

De voorbeelden die u geeft betreffen allemaal het huishouden. Hierin functioneert uw schoonzoon niet zoals uw dochter het graag zou zien. Maar voor de rest is hij aardig, zonnig en een toegewijde vader. Bovendien draagt hij zijn vrouw op handen.

Ik denk dat zijn zwakke punten niet erg genoeg zijn om een chagrijnig humeur te rechtvaardigen. Uw dochter moet hier echt mee oppassen, want er is niets zo ondermijnend voor een huwelijk als constant gemopper en gevit.

Uw dochter moet een inventarisatie maken van de sterke punten van haar man. U noemt er zelf een aantal; misschien heeft hij er nog meer (dat hij goed in zijn vak is, dat je met ’m kan lachen, dat hij een goed salaris binnen brengt – ik verzin maar wat). Vervolgens moet ze zich afvragen of het totaal van goede eigenschappen opweegt tegen zijn nonchalance, gebrek aan inzicht en onhandigheid op het gebied van het huishouden.

Als het antwoord daarop ‘ja’ is, moet zij ophouden met hem verder af te kammen, want dat verziekt de verhouding. Zij moet afstappen van het idee dat het huishouden een gedeelde verantwoordelijkheid is, en ze moet de organisatie ervan voor haar eigen rekening nemen. Als ze zelf kapitein is op haar eigen schip, kan ze het precies zo regelen als ze het hebben wil. Dat betekent niet dat hij achterover kan leunen, maar dat hij in haar opdracht werkt. Op die manier wordt hij ontslagen van de plicht om op te letten of er iets moet gebeuren (dat lukt hem kennelijk toch niet), maar zij kan hem wel overzichtelijke dingen vragen, zoals de vuilniszakken buiten zetten, zijn kleren in de wasmand gooien, even die kopjes naar de keuken brengen, enzovoort. Als hij zo opgewekt is als u schrijft, zal hij zonder mokken de opdrachtjes uitvoeren. Misschien is hij goed met kinderen, dan kan hij relatief meer tijd besteden aan zijn dochtertje. Uw dochter moet haar opdrachten wel op een vriendelijke manier verstrekken en hem niet snauwerig rondcommanderen.

Een chagrijnige houding is een van de grootste gevaren die een huwelijk kunnen bedreigen. Net zoals uw dochter aan het roer van het huishouden moet gaan staan, moet ze de baas worden over haar eigen humeur.

Artikelen in Liefde en relaties, Ouders en volwassen kinderen, Schoonfamilie.

rev="post-588" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 31 juli 2003 19:23