Spring naar inhoud


Vriendin mag niet naar bruiloft

Beste Beatrijs,

Binnenkort gaat mijn jongste broer trouwen (op traditionele wijze). Het huwelijk voltrekt zich ’s middags met aansluitend een receptie en ’s avonds is er een diner voor 35 mensen. Een van mijn oudere broers heeft momenteel geen verkering en heeft het aanstaande bruidspaar gevraagd of hij zijn beste vriendin mag meenemen. Hij kent deze vriendin al 20 jaar en wij – de familie – komen haar ook altijd tegen op verjaardagen en andere bijzondere dagen. Geen onbekende van de familie dus, en een nette dame. Het aanstaande bruidspaar heeft echter te kennen gegeven dat zij niet welkom is op hun huwelijk. Zij willen alleen intieme familie en vrienden bij het diner. De aanstaande bruid kent de beste vriendin van mijn oudere broer niet en mijn jongere broer kent haar wel, maar ‘heeft niets met haar’. Mijn oudere broer voelt zich gekwetst door deze afwijzing en heeft gezegd dat hij dan zelf ook niet naar de bruiloft komt. Hierover is mijn moeder (en ikzelf trouwens ook) weer zeer verdrietig. Een bruiloft hoort toch voor de hele familie een feest te zijn? Op deze manier gaat de lol er voor ons af.

Kortom, mijn vraag is hoe de etiquette eruit ziet voor het uitnodigen van gasten. Als je wordt uitgenodigd voor een bruiloftsdiner, is het dan vanzelfsprekend dat je een partner mag meenemen? En kan dat alleen een partner zijn in de zin van iemand met wie je getrouwd bent of een relatie hebt?

Wie hoort erbij en wie niet?

Beste Wie hoort erbij,

Iemand die als familielid of dichtbije vriend(in) voor een bruiloftsdiner wordt uitgenodigd mag een partner meenemen – waarbij er geen restricties gelden in de trant van ‘maar je moet wél regelmatig met die persoon in bed liggen’. Mensen mogen zelf bepalen hoe ze het begrip ‘partner’ invullen en wie ze in die rol willen casten. Bij een diner van 35 man is het overigens onbestaanbaar dat een bruidspaar voor alle 33 aanwezigen even diepgaande gevoelens van verbondenheid koestert. Er zitten altijd wel een paar lui tussen met wie bruid of bruidegom ‘niets hebben’.

Uw oudere broer is volledig gerechtvaardigd om een goede vriendin van hem mee te nemen, eentje die nota bene al 20 jaar een bekende van de familie is. Hiertegen bezwaar maken is kleinzielig en inderdaad beledigend. Terecht heeft uw oudste broer zijn wegblijven aangekondigd. De enig mogelijke uitweg uit deze impasse is een bliksemsnelle retirade van het bruidspaar: ‘Sorry voor onze onnadenkendheid, het is allemaal een misverstand, natuurlijk is Eloïse meer dan welkom, en kom alsjeblieft allebei.’ Hopelijk laat deze reactie niet te lang op zich wachten.

Artikelen in Broers en zussen, Bruiloft.

Gelabeld met .


Verkoudheid op het werk

Beste Beatrijs,

Wat is eigenlijk de etiquette als je verkouden bent? Specifiek ben ik benieuwd naar een situatie op het werk, waarbij mijn collega’s en ik aan een blok van zes bureaus zitten. Kun je gewoon keer op keer je neus snuiten of dien je iedere keer richting toilet te gaan?

Snot, openbaar of discreet?

Beste Snot, openbaar,

De etiquette rond verkoudheid luidt als volgt: verkouden personen en de mensen in hun omgeving doen allemaal alsof er niets aan de hand is. Niemand klaagt over zijn verkoudheid en niemand levert commentaar op de onvermijdelijke neussnuit- of ophaal-geluiden. Door het te negeren heb je de minste overlast. Op het werk gaat iedereen rustig door waar hij of zij mee bezig is, zonder ‘gezondheid!’ of ‘tjonge jonge’ te zeggen. Degene die verkouden is hoeft zich zeker niet op het toilet terug te trekken om z’n neus te snuiten. Dan had-ie net zo goed thuis kunnen blijven. En we hadden net afgesproken dat verkoudheid niet belangrijk genoeg is om op te merken, dus zeker niet om voor thuis te blijven. Bij zwaar stromende verkoudheden die met nies- en hoestbuien gepaard gaan dienen alleen klassieke concerten te worden vermeden.

Artikelen in Collega's, Ziekte.


Verliefd op caissière

Beste Beatrijs,

Vorig jaar werd ik halsoverkop verliefd op een veel jongere vrouw die werkt in een supermarkt bij mij in de buurt. Zij is 18 en ik ben 33 jaar oud. Na enige maanden heen en weer gekijk en gebloos trok ik de (voor mij) stoute schoenen aan en vroeg tijdens een stil moment aan de kassa of zij wat met mij wilde gaan drinken. Haar reactie was afwijzend: ‘Laten we het maar niet doen, want ik heb al een vriendje’. Over en uit zou je denken en als ik verstandig was geweest, was dat ook zo gegaan. Trots of eigenwijs (net hoe je het ziet) als ik ben, bleef ik de winkel bezoeken en deed dan heel erg mijn best om haar te negeren. Dit voorjaar sloeg de vlam weer in de pan. Zij begon mij weer aan te kijken en werd zelfs vuurrood toen we bijna tegen elkaar botsten. Als ik haar weer zie, sla ik van binnen totaal op hol en ik heb nog steeds het idee dat zij dat zelfde voor mij voelt.

Wat moet ik hier mee? Ik wil haar niet nogmaals vragen wat ze nou eigenlijk wil, want ik heb geen zin in weer een blauwtje lopen. Aan de andere kant wil ik het ook niet opgeven omdat ik het idee heb dat hier meer in zit. Is dit een hopeloze situatie of zou ik toch nog eens moeten proberen deze vrouw te benaderen en hoe zou ik dat dan aan moeten pakken? Of kan ik die supermarkt beter helemaal vermijden?

Hopeloos verliefd

Beste Hopeloos verliefd,

Ik vind het wel een groot leeftijdsverschil, hoor, 15 jaar. Hoe weet u eigenlijk dat ze 18 is? Hebt u dat gevraagd? Dan hebt u toch wel een iets langer gesprek met haar gevoerd dan het bovenvermelde. Blauwtje lopen vind ik een wat zware term voor u overkwam. U stelde voor iets te gaan drinken en zij ging niet in op uw voorstel, want ze had al een vriendje. U had daarop ook kunnen zeggen: ‘Dat geeft toch niet? Ik wil alleen maar een kopje koffie met je drinken, gewoon voor de gezelligheid, ik ben niet van plan je ten huwelijk te vragen of zo.’ Daarmee maakt u de situatie ongevaarlijk en gooit u er wat humor in. Dat vinden meisjes leuk, en wie weet had ze dan wel ‘ja’ gezegd op een betrekkelijk onschuldig voorstel om na haar werktijd of in haar lunchpauze een keertje samen koffie te gaan drinken.

Dat kunt u nu nog steeds doen. Als u het idee hebt dat zij ook naar u kijkt, kunt u het best nog eens proberen. Wat hebt u te verliezen? Sommige meisjes worden gecharmeerd als degene die om hen heen draait enige vasthoudendheid vertoont en zich niet als een suffe vlieg laat wegblazen. En als ze onverhoopt weer weigert, dan weet u waar u aan toe bent: dan moet u haar uit uw hoofd zetten, voorlopig de boodschappen bij een andere supermarkt doen en de geest openstellen voor andere meisjes. Misschien ook beter als ze ietsje ouder zijn dan 18.

Artikelen in Liefde en relaties, Winkels, Zakelijke relaties.

Gelabeld met .


Besluiteloos over moederschap

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van 31 en mijn vriend met wie ik sinds vijf jaar samenwoon is 37. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik voor mezelf wil weten of ik wel of geen kinderen zou willen. Mijn vriend heeft een eigen bedrijf en is daar momenteel erg druk mee, zo druk dat hij geen tijd heeft om hierover na te denken! Voor hem hoeft het niet zo erg, al denk ik wel dat ik hem zou kunnen overhalen, als ik graag wil. Intussen worden we ouder, en áls we de keuze maken om er voor te gaan, dan wil ik niet zo heel lang meer wachten. Ik denk er elke dag wel aan. De ene keer denk ik: toch wel leuk zo’n kleintje erbij, want met zijn tweetjes is het soms ook zo gewoon. De andere keer denk ik: het is een hele zorg, en hebben we wel genoeg te bieden op deze wereld? Hebt u misschien tips om tot een beslissing te komen?

Besluiteloos over moederschap

Beste Besluiteloos,

U staat een beetje alleen voor de vraag of u wel of geen kinderen wilt krijgen. Uw vriend houdt zich hier niet mee bezig. Dat is helemaal niet erg. Het is een beslissing waar mannen hoe dan ook geen doorslaggevende stem in hebben. U schrijft dat u hem wel zou kunnen overhalen. Dat is mooi meegenomen. Het is veel vervelender om een man te hebben die absoluut geen kinderen wil (dat kan voor vrouwen een reden zijn om de relatie te verbreken). U moet deze beslissing snel nemen, want het heeft geen zin hier nog langer over door te piekeren. U vraagt zich af of deze wereld wel genoeg te bieden heeft aan uw kindje. Wel, op dit moment heeft de wereld, zeker de westerse afdeling, elke pasgeborene meer te bieden dan in de afgelopen 200.000 jaar sinds de mens hier op aarde rondloopt. Ik doe maar even een greep: goede medische voorzieningen, een ruime sortering van voedsel, leerplicht, een dak boven je hoofd, verdoving bij de tandarts, breedbeeldtelevisie. In alle andere tijden bracht misschien de helft van de baby’s het tot volwassenheid, nu heeft een baby een levensduurverwachting van tachtig jaar.

Aarzel niet en hak die knoop door. Het lijkt u leuk om een kindje te krijgen en op te voeden. Precies de goede motivatie. Houd dus op met de anticonceptie en word zwanger! Hoe langer u ermee wacht, hoe groter de kans op onvruchtbaarheid. Nu is de tijd. Ga niet meer overleggen met uw vriend. Stel hem voor een voldongen feit. Namelijk dat u graag een kind krijgt en wel nu. Hij schikt zich wel in uw verlangen en als de baby er eenmaal is, zal hij er vast veel van houden.

Artikelen in Klassiekers, Liefde en relaties, Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met .


Te goed opgevoed?

Beste Beatrijs,

Ik heb een klassiek correcte opvoeding genoten. Servet op schoot, mond afvegen voordat gedronken wordt, met twee stuks bestek eten, altijd in een overhemd lopen en nog veel meer. Sinds ik studeer en op kamers woon, heb ik veel vrienden die dat soort dingen niet geleerd hebben. Ik vind het niet erg dat ze ervan opkijken dat ik me anders gedraag dan zij, maar sommige mensen hebben het gevoel dat ik hen, door mijn ‘opgevoede’ gedrag, terechtwijs. Dit probleem is in het dagelijks leven nog wel overkomelijk, maar bijvoorbeeld tijdens galadiners wordt het verschil overduidelijk en voor sommige mensen echt pijnlijk. Het is echt niet mijn bedoeling om ze voor het hoofd te stoten, maar voor hen voelt dat wel zo. Ik heb er weleens over gedacht om ze een etiquetteboek cadeau te doen, maar zo’n boek geeft alleen maar een paar regeltjes en dat is niet genoeg om achttien jaar (gebrek aan) opvoeding te compenseren. Moet ik me nu in hun bijzijn ‘minder opgevoed’ gaan gedragen, of moeten zij maar accepteren dat sommige mensen zich anders gedragen dan zijzelf?

Te goed opgevoed?

Beste Te goed,

Dit is de omgekeerde wereld. U bent opgevoed met goede tafelmanieren, nette kleding, prettige omgangsvormen, en u blijkt andere mensen hiermee voor het hoofd te stoten?! Dit kan niet waar zijn. Wat hebben ze voor last van u, als u met mes en vork eet, overhemden/dassen draagt en beleefd om de salade vraagt in plaats van glazen om te stoten bij het over de tafel reiken? En bij galadiners gaat u helemaal gebukt onder disgenoten die in uw gedrag een reprimande voor zichzelf aantreffen, schrijft u. Ik kan me hier eerlijk gezegd niets bij voorstellen. Waar wordt men pijnlijk door getroffen bij zo’n diner? Dat u galakleding draagt? Dat u rechtop aan tafel zit in plaats van onderuitgezakt? Dat u beurtelings met uw linker- en uw rechtertafeldame een prettige conversatie voert? Dat u wacht met eten tot iedereen voorzien is en het niet gulzig of smakkend naar binnen slokt? Dat u niet starnakel dronken wordt?

Ik denk niet dat mensen 18 jaar opvoeding nodig hebben om zich beschaafd te gedragen bij een etentje (galadiner of gewoon). De regels zijn eigenlijk heel simpel. Ga onverstoorbaar door met u te gedragen zoals u dat gewend hebt en schenk geen aandacht aan misprijzend commentaar. Wie weet oefent u nog een beschavende invloed uit op uw omgeving.

Artikelen in Traditionele etiquette, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , , .


Vrouw heeft Korsakov

Beste Beatrijs,

Ik ben 24 jaar getrouwd. Mijn echtgenote heeft in 2000 het syndroom van Korsakov gekregen als gevolg van overmatig alcoholgebruik. Tegen die alcohol heb ik zes jaar lang gevochten en verloren. Na de behandeling is haar kortetermijngeheugen beschadigd. We zijn nu vier jaar verder. De intieme momenten zijn er al tweeënhalf jaar niet meer. Ze is erg opvliegend en we hebben om de kleinste dingen ruzie. Nu heb ik een andere vrouw leren kennen, op wie ik hevig verliefd ben geworden en die mijn gevoelens deelt. Ik moet de hele dag aan haar denken en zij aan mij. Ik denk er over om toch te gaan scheiden, maar wat moet er dan van mijn vrouw worden? Zij kan door haar korsakov niet zelfstandig wonen. Weet u ook of er instellingen zijn waar ze heen kan?

Man tussen twee vrouwen

Beste Man tussen,

Er zijn zeker instellingen voor Korsakov-patiënten, namelijk verpleeghuizen, maar het is de vraag of uw vrouw daar in wil. Voor verpleeghuis-opname moet je lichamelijk of geestelijk echt ver heen zijn en zoals u het beschrijft, krijg ik niet de indruk dat zij haar verstand totaal heeft verloren. Ze mag geheugenproblemen hebben en van karakter zijn veranderd, maar ze is (nog) niet dement. Als uw vrouw er niet in wil, dan zal het u niet lukken om haar er kwaadschiks in te krijgen. Bovendien nemen ze haar niet op – er zijn dringender gevallen met meer prioriteit. Ik raad u aan met uw huisarts hierover te spreken. Die kent uw situatie en weet wat de mogelijkheden zijn. Voor dit soort patiënten bestaat bijvoorbeeld ook dagopvang. Intussen kunt u zelf proberen om een oppas of een verzorger te vinden, die voor een uurtarief bij uw vrouw zit, terwijl u gezellig af en toe een dagje of nachtje met uw vriendin doorbrengt. Echtscheiding lijkt me in dit stadium onverstandig. U laat uw vrouw dan volledig in de steek, in het volle besef dat ze niet voor zichzelf kan zorgen. Dat is wel erg harteloos. Er is geen noodzaak om te scheiden – uw vrouw kan toch geen serieuze spaak in het wiel steken, als het gaat om de bloeiende verhouding tussen u en uw geliefde.

Artikelen in Huwelijk en scheiding, Vreemdgaan, Ziekte.

Gelabeld met .


Om stilte vragen in Turks stoombad

Beste Beatrijs,

Elke maandagmiddag gaan we met een paar vriendinnen naar het zwembad en doen mee met de cursus ‘bewegen voor ouderen’. Daarna zwemmen we een paar baantjes en zitten nog even in het bubbelbad en in het Turkse stoombad. In zo’n stoombad zit je met een aantal mensen, en de bedoeling is dat je daar ontspant en tot rust komt. Jammer genoeg zijn er mensen die het rustuurtje gebruiken om op luide toon alle gebeurtenissen van de afgelopen week door te nemen, compleet met ziektegeschiedenissen, falende dokters, vervelende buurvrouwen, enzovoort. Het zijn altijd dezelfde vrouwen en iedereen ergert zich eraan, maar niemand durft er wat van te zeggen. Mijn vraag is nu: mag je vragen om ‘rust in de tent’ of moet je je oren maar dicht houden? Op een andere tijd gaan lijkt misschien een oplossing, maar we zijn gebonden aan de lesuren. Ik ben benieuwd wat u zou doen in zo’n geval.

Stomend in het Turkse bad

Beste Stomend,

Zelf zou ik denk ik blijven luisteren, want ik ben altijd wel nieuwsgierig naar de gesprekken van andere mensen, zelfs als ze over voorspelbare en vervelende dingen praten. Maar ja, ik ben journalist, dus het hoort bij mijn vak. Ik kan me wel voorstellen dat u het irritant vindt om onbenullig geklets van onbekenden aan te moeten horen. Aan de andere kant: het Turkse bad is natuurlijk geen stiltecoupé, mensen mogen daar gewoon een gesprek voeren.

Misschien moet u toewerken naar volumevermindering. U schrijft dat er op ‘luide toon’ wordt gesproken. Vraag deze vrouwen op een vriendelijke manier (en verontschuldig u een paar keer, dat kan nooit kwaad) of ze misschien wat zachter zouden kunnen spreken, want u gebruikt het stoombad als een ontspanningsruimte om tot rust te komen. En met dat harde spreken lukt dat niet. Als u uw toon rustig en beleefd houdt, doen ze waarschijnlijk wel wat u vraagt.

Spreek met uw vriendinnen af dat iemand anders de volgende keer dezelfde vraag zal stellen, als alles natuurlijk weer van voren af aan begint. En de week daarna weer een ander. Op een gegeven moment zullen ze beginnen te fluisteren, zodra ze uw groepje binnen zien komen.

Artikelen in Het publieke domein, Scholen en verenigingen.

Gelabeld met .


Kind vertellen over echte vader

Beste Beatrijs,

Wanneer vertel je je kind dat zijn vader niet zijn biologische vader is maar wel van zijn broertje?

Waarheidslievende moeder

Beste Waarheidslievend,

Het hangt er een beetje van af waar de biologische vader van uw kind uithangt. Bent u gescheiden (maar hebt u geen contact meer met deze ex en vader)? Weet u überhaupt wel wie de vader is? Bent u kunstmatig geïnsemineerd? Dat zijn allemaal verschillende verhalen. Het ene is makkelijker aan een kind uit te leggen dan het andere. Een vuistregel is: hoe meer mensen in uw omgeving weten dat uw huidige man/vriend niet zijn vader is, hoe eerder u het hem moet vertellen. Anders hoort ie het wel van een ander. Als helemaal niemand het weet (behalve u en uw man), dan kunt u ermee wachten tot hij een jaar of vijf is. Als anderen het wel weten, moet u hem zo vroeg mogelijk het ware verhaal van zijn oorsprong vertellen, natuurlijk op een manier die bij zijn leeftijd past.

Artikelen in Kinderopvoeding.


Per ongeluk bot

Beste Beatrijs,

Ik denk dat u de situatie niet goed inschatte in uw antwoord op ‘Geïntimideerd door lokettisten’ (Moderne manieren, 3 juli 2004). Ik heb soortgelijke ervaringen en denk dat er iets anders aan de hand is. Hoewel de maatschappij onvriendelijker wordt (onverdraagzaamheid in het verkeer, schelden, niet opstaan voor ouderen etc.) is er ook sprake van een soort tegenoffensief. Tijdens de opleidingen in de dienstensector wordt tegenwoordig de nadruk gelegd op beleefdheid en vriendelijk woordgebruik. Er hoort gegroet te worden, zelfs aan de kassa. Woorden als ‘moeten’ zijn uit den boze. Wat de dienstverlenenden wordt voorgehouden tijdens hun opleiding, verwachten ze nu ook van anderen. Reageren die in hun ogen ‘bot’ of ‘commanderend’, dan krijgen die lik op stuk. Op mijn opmerking in een ziekenhuis: ‘Je moet me nog even een glas water geven’, reageerde de jonge verpleegkundige: ‘Moeten? Ik moet niets!’

Sinds ik me ervan bewust ben geworden dat mijn toon vaak te bot overkomt, probeer ik mijn verzoeken vriendelijker te formuleren – maar een gewoonte van vele jaren leer je niet gemakkelijk af. Net zoals de geschrokken en geïntimideerde mevrouw van 3 juli, die het lesje te horen kreeg dat de lokettiste tijdens haar opleiding was geleerd.

Per ongeluk bot

Beste Per ongeluk,

Het is waar dat veel mensen op tilt slaan, zodra ze van een ander iets opvangen wat, ook al is het maar in de verte, als bot of commanderend kan worden opgevat. Dat kan de verkeerde toon zijn of verkeerd woordgebruik, bedoeld of onbedoeld. Die snelle aangebrandheid geeft veel nodeloze ellende. Vorige week is op een camping in Leuven iemand de keel doorgesneden, toen hij om twee uur ’s nachts aan de buren vroeg ‘of het wat zachter kon’. Het slachtoffer zal bij zijn verzoek ongetwijfeld ‘de verkeerde toon’ hebben aangeslagen. Dit soort aanvaringen kunnen escaleren op een manier die in geen verhouding staat tot de aanleiding. Alsof er een vulkaan uitbarst nadat je een steentje in de krater hebt gegooid. Soms kan het conflict nog net worden bezworen doordat een van de twee besluit ‘de verstandigste’ te zijn. En omdat de ene met zijn vak bezig is en de ander niet, is de professional de pineut. Het is zijn/haar taak de verstandigste te zijn, dat wil zeggen de kwestie níet op de spits te drijven. Dienstverlenend personeel zou instructie moeten krijgen om onaangedaan door de klanten gewoon door te gaan met hun script. De geïntimideerde mevrouw van 3 juli kreeg uitgesproken onprofessioneel gedrag over zich heen, een lokettist onwaardig. Ook de door u aangehaalde verpleegkundige zat fout. Bij Disneyland geven ze het personeel betere trainingen.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Zakelijke relaties.

Gelabeld met .