Spring naar inhoud


Bezwaar tegen tweede huwelijk

Beste Beatrijs,

Mijn zoon trouwt binnenkort voor de tweede keer. Ik (zijn vader, weduwnaar, 80-plus) was zeer gesteld op zijn eerste vrouw. Met de aanstaande bruid heb ik niets. Ik neem het haar kwalijk dat ze mijn zoon heeft afgepakt van mijn dierbare schoondochter, en de manier waarop dat gebeurde. De jongedame in kwestie is uit ander hout gesneden (wat minder bescheiden) dan mijn ex-schoondochter en ook dan ikzelf. Nu komt er een bruiloft aan met veel toeters en bellen, pre-party met diner, kerkje voor de sfeer, dresscode smoking, feest. Ik wil niet! Ik ga nog liever in sinterklaaspak. Maar ik wil ook mijn zoon niet verliezen. Wat te doen?

Ik zie er niets in!

Beste Ik zie er niets in,

Als u uw zoon niet kwijt wil, ontkomt u er met geen mogelijkheid aan om bij zijn huwelijk op te draven. Weigeren om aanwezig te zijn is een ondubbelzinnige demonstratie van onwil en ongenoegen. Daarmee creëert u een zwaar conflict en het zal heel veel tijd en moeite kosten om dat weer in der minne te schikken. Ook tegen zijn tweede vrouw kunt u maar beter een vriendelijke schijn ophouden. Uw zoon zal zich vast niet willoos hebben laten overmeesteren door deze indringster. Hij draagt evengoed verantwoordelijkheid, hij heeft zelf stappen gezet en beslissingen genomen.

Dit tweede huwelijk wordt nogal grootscheeps aangepakt, begrijp ik. U kunt best een paar onderdelen overslaan. Als u niet voelt voor de pre-party of voor een massaal feest, kunt u zich daaraan onttrekken met een beroep op uw leeftijd of vermoeidheid. Het belangrijkste is om aanwezig te zijn bij de plechtigheid zelf en bij een eventuele receptie of diner na afloop. De rest kunt u laten zitten. Als u een smoking in de kast hebt hangen, moet u die maar aantrekken, ook al valt die officieel onder avondkleding die overdag niet hoort. Als u geen smoking bezit, hoeft u daar niet speciaal moeite voor te doen. De bejaarde vader van de bruidegom kan zich wel een afwijking van het opgelegde protocol permitteren. Overdag volstaat sowieso een net, donker pak. Wanneer u op een vriendelijke manier uw gezicht laat zien bij de essentiële programmaonderdelen, hebt u aan uw verplichtingen voldaan.

Artikelen in Bruiloft, Huwelijk en scheiding, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Ik wil het niet horen!

Beste Beatrijs,

Bij een bezoek aan een ziekenhuis word ik vaak onverhoeds geconfronteerd met (soms verschrikkelijke) verhalen van andere mensen over hun gezondheid. Soms alleen binnen gehoorsafstand, soms direct tegen mij. Dat laatste is erg naar: ik wil het niet horen maar ik wil ook niet bot overkomen. Die verhalen kunnen mij ernstig ontregelen. Ergens anders gaan zitten is geen optie: je moet in de wachtkamer van een poli in de buurt van de deur van de desbetreffende arts blijven zitten, anders mis je de oproep. Helemaal vervelend wordt het als je gegijzeld wordt, terwijl je twee uur aan een infuus ligt. Hoe ga je om met onheilsverhalen, als je die niet wil horen?

Andermans ziekteverhalen

Beste Andermans ziekteverhalen,

De beste manier om zich te wapenen tegen ongewenste praatjes in de wachtkamer is om de zintuigen te blokkeren. Blindeer de ogen voor wat er om u heen gebeurt door onmiddellijk als u ergens gaat zitten een boek tevoorschijn te halen of een van die beduimelde tijdschriften te pakken en u daarin te verdiepen. Kranten van ouderwets groot formaat waren heel geschikt om je achter te verschuilen, maar met een boek gaat het ook. En vervolgens nergens op reageren, niet opkijken, de aandacht volledig op de lectuur gericht houden. Wie aan een infuus ligt, kan behalve de ogen ook de oren uitschakelen: oordopjes in om naar muziek of podcasts op telefoontje of iPod te luisteren. Er hoeft niet eens echt muziek te worden afgespeeld. Voor mensen die om een praatje verlegen zitten is de aanblik van iemand met oordopjes een helder signaal om hun heil elders te zoeken.

Artikelen in Ziekte.

Gelabeld met .


Als je iets niet verstaat

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik zijn in de dertig en hebben sinds zeven jaar een relatie. We zijn erg verschillend opgevoed maar allebei met goede manieren. Soms zeg ik gedachteloos in plaats van ‘Wat zeg je?’ kortweg ‘Wat?’ Niet zoals het hoort natuurlijk, maar dit gebeurt thuis en in werksituaties zal ik het er niet zo snel uitflappen. Mijn vriend stoort zich hier zo sterk aan dat hij onlangs op enigszins geërgerde toon vroeg of ik hiermee wil ophouden, omdat onze dochter van anderhalf het anders zou overnemen. Ik vond dit overdreven en ben bang dat ik in mijn eigen huis moet gaan letten op mijn taalgebruik. Ik vind dat er in een relatie best ruimte mag zijn voor kritiek, maar deze opmerking gaf me het gevoel dat ik een tweede opvoeding nodig heb. Bovendien vind ik de zonde niet zo groot. Mijn vriend vindt het een hele normale opmerking en hoopt dat ik er wat mee doe. Wat vindt u?

Wat zeg je?

Beste Wat zeg je,

Dit soort meningsverschillen over taalgebruik ligt altijd heel persoonlijk. Soms zijn mensen allergisch voor bepaalde uitdrukkingen of manieren van praten die iemand anders volstrekt normaal vindt. Het voorbeeld dat u noemt: ‘Wat?’ zeggen in plaats van ‘Wat zeg je?’ valt precies in die categorie. Ook irritant maar dan op een andere manier vinden sommige mensen formuleringen als: ‘Nog een keer?’ of ‘Wablief?’ Blijkbaar heeft uw vriend in zijn jeugd erin geramd gekregen dat het te allen tijde absoluut ongepast is om ‘Wat?’ te zeggen. Hij staat daar betrekkelijk alleen in, want doorgaans hanteren mensen een verschil tussen formeel en informeel taalgebruik, waarbij er niets mis is met ‘Wat?’ tussen vrienden en in de huiselijke kring, terwijl ‘Wat zeg je/ zegt u?’ gereserveerd wordt voor formelere situaties.

Hè? huh? hnng?

Bespeek het nog eens met uw vriend. Ik kan me niet voorstellen dat hij zich er pijnlijk aan stoort als zijn vrienden van de sportclub of collega’s in het café ‘Wat?’ of (nog gemeenzamer:) ‘Hè?’ of ‘Huh?’ roepen of als ze het nauwelijks fonetisch weer te geven vraaggeluid ‘Hnng?’ uitstoten in plaats van het keurige ‘Wat zeg je?’ Zelfs als hij zich er wel aan stoort, zal hij hen vermoedelijk niet corrigeren, omdat hij dan vierkant wordt uitgelachen. Vraag hem of hij diezelfde coulance ook tegenover u in acht wil nemen. Uw dochter zal van haar ouders leren dat ze netjes ‘Wat zeg je?’ moet zeggen. Maar onvermijdelijk zal het ook tot haar doordringen dat mensen in de huiselijke sfeer niet altijd even formeel bezig zijn.

Artikelen in Taalgebruik.

Gelabeld met .


Zaken van het hart (2) Kat in de zak

Terwijl ik op een terras zat te wachten op mijn afspraak, luisterde ik het gesprek aan het tafeltje naast mij af. Twee vrouwen van midden twintig, de een in een kort broekje, de ander in een fladderjurk, grote zonnebrillen, fles witte wijn tussen hen in, namen hun liefdesleven door. Beter gezegd: het broekje sprak, de jurk beperkte zich tot tussenwerpsels en instemmend gemompel. De toon van degene die het woord voerde was lichtelijk verongelijkt, alsof ze een kat-in-de-zak had aangeschaft zonder ruilmogelijkheid. Haar misnoegen betrof een kennelijk teleurstellend verlopen seks-ontmoeting met een man die zich had voorgedaan als charmante hunk, maar nog geen deuk in een pakkie boter kon zetten. Na het ridiculiseren van zijn onmacht ging ze over tot het fileren van zijn karakter en persoonlijkheid tot er geen spaan meer van over was.

Wat bleef hangen was een draaierig besef van de vrouwelijke wreedheid.

Ik vond het bijna jammer dat mijn afspraak intussen was aangekomen, want ik had graag gehoord of er een conclusie kwam en of de andere vrouw nog iets had meegemaakt, maar je kunt niet doorgaan met afluisteren als je zelf een gespreksgenoot hebt. Wat bleef hangen van deze opgevangen conversatieflarden was een draaierig besef van de vrouwelijke wreedheid. Zo’n man zal het toch maar meemaken: de hele avond zich uitsloven om iemand aan zijn lans te rijgen, veel te veel alcohol in z’n mik, tenslotte heeft ie zowaar een vrouw zo ver die hem naar haar hol meesleept, waarna de hele opgebouwde spanning in elkaar zakt als een soufflé op de tocht.

Alsof dit niet al vernederend genoeg is, gaat die vrouw hem ook nog eens verbaal afslachten in een kiss and tell gesprek met een goede vriendin. Ongepast en gemeen. Ik vermoed dat mannen onder elkaar niet dit soort gesprekken voeren. Natuurlijk zitten mannen tegen elkaar op te scheppen over veroveringen die ze alle hoeken van de slaapkamer hebben laten zien, waarbij ze ongetwijfeld hun prestaties aandikken, maar tegenvallende bedgenotes neersabelen en ze uitlachen? Ik kan het niet weten, want ik zit er nooit bij, maar ik vind dat soort gesprekken niet typisch mannelijk.

Een man in het vrije sekscircuit is allang blij als een vrouw überhaupt seks met hem wil (de meeste jachtavonden leveren niets op) en hoe je het ook wendt of keert, het is de man die moet presteren. Hij mag niet falen, terwijl de vrouw niet eens kán falen – die hoeft zich alleen maar bereidwillig te tonen. Dus wat voor kritiek zou hij op haar kunnen hebben? Smalen over kleine borsten? De meeste mannen zitten daar niet mee, en als ze het wel belangrijk vinden, hebben ze de platborstigen om te beginnen al links laten liggen.

Ik vind het maar niks, die kritische evaluatiegesprekken tussen vrouwen over hun seksbelevenissen onder het mom van intimiteit. Over mooie en geweldige seks zijn mensen snel uitgepraat en zelfs de beste vriendin wil daar toch eigenlijk liever geen details over horen, terwijl uitweiden over teleurstellende, mislukte seks op een geheimzinnige manier ook de spreekster zelf in een dubieus daglicht stelt. Niet alleen omdat er iets wreeds doorschemert in kritiek op de bedgenoot, maar ook omdat je je afvraagt: ‘Wat ben jij voor type dat je je stort in vervelende, slechte seks met een man op wie je neerkijkt? Had je je tijd niet beter kunnen besteden?’

De vriendin kan zoiets niet te berde brengen, natuurlijk. Die zit gevangen in haar rol van meelevende jaknikker. Maar ik als stiekeme toehoorder denk het wel.

Artikelen in Zaken van het hart.


Condoleren of niet?

Beste Beatrijs,

Een paar maanden geleden kwam mij ter ore dat de dochter van een vriendin uit mijn studententijd plotseling was overleden. Deze vroegere vriendin en ik zijn elkaar uit het oog verloren, maar een jaar of tien jaar geleden liepen we elkaar onverwacht tegen het lijf en was het contact nog steeds leuk. Ze vertelde me destijds dat ze getrouwd was (net als ik) en ze was heel blij dat ze nog net voor de kritieke leeftijd van 40 een dochtertje had gekregen. Nu is dat meisje dus gestorven – dat moet vreselijk voor hun zijn. Toen ik het hoorde was mijn eerste reactie om een condoleance te sturen. Maar mijn verstand remde dat gevoel af. Bij zo’n groot verdriet zit je niet te wachten op een bericht van iemand waar je in het dagelijkse leven geen contact meer mee hebt. Zie ik dat goed of vergis ik me daarin?

Medeleven betonen?

Beste Medeleven betonen,

Ik weet wel zeker dat u zich vergist. Als een dierbare is overleden, vinden nabestaanden het altijd fijn om enige vorm van medeleven te krijgen. Ook als het gaat om een kind dat is overleden. Ook als het gaat om een onverwacht bericht van iemand die ze heel lang niet gesproken hebben. Alleen al het feit dat iemand anders ook getroffen is en meeleeft (ook al is dat op afstand) werkt een heel klein beetje steunend. Waarom is dit goed? Omdat het alternatief bestaat uit niets doen oftewel zwijgen. In feite staan bekenden van dit getroffen gezin voor de keus tussen wél aandacht besteden aan de dood van het kind of er geen aandacht aan besteden. Er wél aandacht aan geven is altijd beter dan zwijgen, omdat stilte neerkomt op onverschilligheid.

Iemand die zijn medeleven overbrengt kan natuurlijk niet echt troost bieden. Dat weten de nabestaanden heel goed en dat verwachten ze ook niet van anderen. Maar met aandacht voor hun verdriet voelen ze zich net iets minder alleen. Ik raad u aan om alsnog een condoleancebrief(je) te schrijven, waarin u uw schrik en medeleven onder woorden brengt. Het doet er niet toe dat de dood van de dochter van uw oude vriendin alweer een paar maanden geleden is. U kunt ervan verzekerd zijn dat de ouders nog elke dag lijden onder hun verlies. Daarom is een vorm van medeleven, ook weken, maanden, jaren na dato altijd goed om te geven.

Artikelen in Dood en begrafenis.


Een aangekondigd feestje

Beste Beatrijs,

Wij wonen in een rijtjeshuis in een rustige buurt. Laatst belde onze buurjongen van 20 aan met de mededeling dat hij komende vrijdagavond een feestje zou vieren. Er zou muziek zijn, maar niet te hard en het feest zou uiterlijk tot 1 uur duren. De bewuste avond probeerden we film te kijken, maar we hadden vreselijk last van het gedreun van de muziek. Rond half 12, een uur later dan normaal, zijn we naar bed gegaan. Ondanks oordoppen en gesloten ramen konden we de slaap niet vatten. Pas om kwart voor 1 ging de muziek zachter. De volgende dag moesten we om 7 uur alweer op om met onze oudste naar het sportveld te gaan. Is het aankondigen van een feestje een vrijbrief om tot 1 uur in de nacht kabaal te maken?

Bonkmuziek

Beste Bonkmuziek,

Af en toe moeten buren iets van elkaar slikken om de betrekkingen goed te houden. De buurjongen heeft zijn feestje netjes aangekondigd en zich zowaar aan de eindtijd gehouden. Ik begrijp dat het nog steeds niet meeviel voor u, maar een enkele keer dit soort overlast is echt te weinig om moeilijk over te doen. Er zijn honderdduizenden mensen in Nederland die bovenop elkaar wonen in gehorige appartementen, in rottige wijken in grote steden en die om de haverklap verschrikkelijk veel last hebben van hun buren vaak tot diep in de nacht. Prijs uzelf gelukkig met uw rijtjeshuis in een rustige buurt en een beleefde buurjongen.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .


Nalatigheid herstellen

Beste Beatrijs,

Sinds kort ben ik met pensioen en heb ik tijd om het verleden te overdenken. In voorgaande jaren hebben twee dochters van mijn broer kinderen gekregen. Ik had het destijds veel te druk voor kraamvisite in de Randstad – ik was al blij dat ik eraan toe kwam hen een kaartje te sturen. Nu denk ik: was dat niet wat karig? Mijn nichtjes zijn nooit bij me op bezoek geweest, maar ik zie ze wel eens bij mijn moeder. Moet ik hierin iets rechtzetten en zo ja, hoe? Is het een idee om een excuuskaartje te sturen met bijvoorbeeld € 50 per baby? Zelf heb ik geen kinderen en ik heb geen idee wat suikertantes gewoonlijk doen. Vorig jaar trouwde een broer van hen en hem heb ik spontaan als cadeau € 100 gestuurd. Dat vind ik nu wel stom, net alsof ik zijn trouwen belangrijker vind dan het feit dat zij ongetrouwd kinderen hebben gekregen, wat niet zo is. Hebt u een suggestie om dit op te lossen?

Kraamcadeau inhalen?

Beste Kraamcadeau inhalen,

U hoeft niets recht te zetten en geen excuses te maken. Het is helemaal niet zo raar dat u uw neef honderd euro hebt gegeven bij zijn trouwen en dat u zijn zussen geen dure kraamcadeaus hebt gegeven. Bij een huwelijk wordt vaak een groot feest gegeven, en dan blazen genodigden in de bus – dat hoort bij de traditie.

U had geen tijd om destijds op kraamvisite te gaan. Niet erg. Veel jonge moeders zitten helemaal niet te wachten op bezoek van familieleden met wie ze geen intieme band onderhouden. Een kaartje sturen was prima. Er zijn geen regels hoe (suiker)tantes zich horen te gedragen. Sinds u met pensioen bent, hebt u meer tijd voor van alles. De familiebanden aanhalen is een van de vele mogelijkheden voor een waardevolle tijdbesteding. Onderneem eens een toeristisch of cultureel uitstapje naar de Randstad en maak een afspraak met een nichtje om langs te komen en koffie te drinken. Neem een cadeautje mee voor het inmiddels wat groter geworden kind. Het hoeft niet schreeuwend duur te zijn, gewoon een fijn cadeau waar het kind blij mee zal zijn. Doe bij een andere gelegenheid hetzelfde met uw andere nichtje. Of combineer de afspraak, als ze bij elkaar in de buurt wonen. Ze zullen het vast leuk vinden, wanneer u een initiatief neemt om bij hen langs te gaan. De relatie is belangrijker dan dure cadeaus.

Artikelen in Familie, Traditionele etiquette.

Gelabeld met .


Zaken van het hart (1) Waarom het lichaam van belang is

Nog steeds vind ik ‘Married at first sight’ (op dinsdagavond bij RTL4) een verbijsterend programma. Het tweede seizoen is in volle gang met al het wee makende enthousiasme dat komt kijken bij elke nieuwe fase in het parcours naar het sluiten van een huwelijk met een volslagen onbekende, terwijl het format vorig jaar niet bepaald een succes is gebleken: van de vier door de wetenschap aan elkaar gematchte stellen hield er één stand. Van de drie andere paren kon je meteen al zien dat het nooit iets kon worden en die huwelijken zijn dan ook gesneuveld.

Het is moeilijk te kiezen welk aspect me de meeste weerzin inboezemt. De meelijwekkende onderwerping van de behoeftige deelnemers? De premisse dat geluk niet mogelijk is zonder exclusieve paarvorming, desnoods tot stand gebracht met het pistool op de borst? De met champagne besproeide toneelstukjes die voortdurend worden opgevoerd? Dat is allemaal heel erg, maar het meest stuitend vind ik toch de pretentie van de zogenaamde wetenschappers dat ze weten waar ze het over hebben. Dat ze menen iets waarachtigs te kunnen bijdragen, dat ze doen alsof ze deskundig zijn.

Je ziet ze bezig aan het begin van de serie uitzendingen met het analyseren van de tests die de tientallen potentiële deelnemers hebben ondergaan. Brillen op, geleerde gezichten, geschuif met papieren en delibereren voor een white board. Eerder werden de kandidaten van voor tot achter opgemeten en doorgelicht, ze moesten wangslijm afstaan voor een dna-test, ze moesten allerhande vragenlijsten invullen om hun persoonlijkheid in kaart te brengen, ze moesten gedragen T-shirts in een glazen potje stoppen om door medekandidaten te laten besnuffelen en beoordelen op aantrekkelijkheid. Uit die warboel van data destilleren de wetenschappers (een bioloog, een psycholoog, een seksuoloog en een soort ethica) vier stellen die volgens hen perfect geschikt zijn voor elkaar.

De procedure is even ondoorzichtig als het roeren in koffiedik en even betekenisloos als het opgooien van een reeks munten en daar minutieus de uitslagen van noteren. Al het biologisch/ sociaalpsychologisch/ seksuologisch onderzoek waar deze door RTL4 ingehuurde wetenschappers zich van bedienen is gebaseerd op grote groepen proefpersonen. Dit soort onderzoek (waarvan de zeggingskracht toch al twijfelachtig is) levert op z’n hoogst statistische waarheden op, die nooit direct van toepassing zijn op een individu of op een stel en nooit mogen worden ingezet om individuele gevallen te voorspellen.

De vraag ‘wie kan goed met wie?’ is domweg geen geschikte vraag voor de wetenschap.

Als er een correlatie bestaat in lichaamslengte tussen mensen die met elkaar getrouwd zijn – er is bijvoorbeeld vastgesteld dat langere mensen vaker met langere mensen getrouwd zijn en kleinere mensen vaak met kleinere – betekent dat niet dat de combinatie lang-klein op voorhand moet worden afgeschreven. Sommige mensen vinden de factor lichaamslengte gewoon niet zo belangrijk. Sommige mensen vinden de geur van andermans T-shirts überhaupt afstotelijk of ze vinden juist alles wel best. Er worden inhoudsloze data verzameld en het gegoochel en het rekenen met die waardeloze data is een aanfluiting voor de wetenschap. Geen enkele zichzelf respecterende wetenschapper zou zich ervoor mogen lenen om zijn vakgebied zo sterk te vulgariseren dat het de richting van fraude op gaat.

Natuurlijk kan de wetenschap niet voorspellen wie er voor wie goede partners zouden zijn. Althans niet beter dan familieleden of goede vrienden van behoeftige singles dat kunnen op grond van gezond verstand. De vraag ‘wie kan goed met wie?’ is domweg geen geschikte vraag voor de wetenschap. Je gaat ook niet aan de wetenschap vragen of God bestaat of wie de beste kunstenaar is of waarom er oorlog bestaat. De wetenschap is geschikt voor een heel kleine uitsnede van het bestaan. Over het grootste deel van de wereld, vooral over het menselijke gedoe heeft de wetenschap niets belangwekkends te melden.

Over gezond verstand gesproken. Vorig jaar maakte het team van wetenschappers een kardinale fout door een vrouw die zichzelf als bovengemiddeld aantrekkelijk beschouwde, type sportschool-habituée, te koppelen aan een ondermaats aantrekkelijke slappeling wiens lichaamsbeweging beperkt bleef tot het heffen van glazen alcoholica van de bar naar zijn mond. Hij rookte ook nog! De walging droop van het gezicht van de afgetrainde atlete. Ze was toch niet zo diep gezonken dat ze met een dweil genoegen moest nemen? Je zou denken: zo’n elementaire fout van mismatching in fysiek opzicht zou in de reprise als eerste vermeden moeten worden. Nee, hoor. Jeroen, een schriele, pezige, ook alweer terdege afgetrainde militair, moet het jawoord uitspreken tegen ene Richelle die serieus overwicht met zich meetorst, niet een paar kilo, maar zeker tien of twaalf kilo te veel. Het stel kan zo figureren op de cartoonachtige ansichtkaarten uit de jaren vijftig van strandscènes met uit hun badpak puilende vrouwen en mannen als regenwurmen in zwembroek.

Dit kan niet goed uitpakken. Je hoort nota bene de zus van de bruid in afwachting van de entree van de bruidegom haar hoop uitspreken op een ‘gezellige knuffelbeer’. Natuurlijk wil Richelle iemand bij wie ze zich niet extra hoeft te schamen over haar proporties. Natuurlijk wil Jeroen geen vrouw die dikker, groter, zwaarder is dan hij.

Als dit geen zuiver onbenul van de wetenschappers was (hoe moeilijk kan het zijn om verlangens over lichaamsproporties van de ander te inventariseren in combinatie met de eigen gerichtheid op lichamelijke activiteiten?), zou ik ze verdenken van sadisme met hun vrome praatjes over precies bij elkaar passende karakters.

Artikelen in Zaken van het hart.


Langdurig logeren

Beste Beatrijs,

Een goede vriendin moest haar huis uit en is op zoek naar woonruimte. Haar werk is bij ons in de buurt en mijn vriend en ik hebben haar aangeboden om ter overbrugging bij ons in te trekken met haar kat. We vragen geen geld, maar de afspraak is dat ze meehelpt met het huishouden en de boodschappen doen en dat ze in het weekend bij haar ouders zit, zodat wij ook tijd voor onszelf hebben. Het is haar nog niet gelukt om een huis te vinden en ze zit hier nu bijna drie maanden. Intussen koken we meestal voor haar op onze kosten, houdt ze de badkamer bezet en ligt er overal kattenhaar. Vanwege haar werk komt ze niet toe aan boodschappen doen of stofzuigen, waarvoor ze zich uitput in excuses. Mijn vriend heeft er genoeg van en gedraagt zich chagrijnig. We hebben eerder langblijvende logees gehad die ons bedankten met cadeaus, wijn en etentjes. Onze vriendin doet dit niet. Hoe kunnen we haar tot meer dankbaarheid en vrijgevigheid aansporen, zodat we er alle drie fijne herinneringen aan overhouden?

Logee blijft hangen

Beste Logee blijft hangen,

Aanmanen tot meer dankbaarheid is pijnlijk, vruchteloos en bezijden de hoofdzaak. Het belangrijkste is dat duidelijk wordt hoe lang deze logeerpartij nog gaat duren. Dat lijkt veel urgenter dan haar gebrek aan deelname in het huishouden en uw ergernis over de kat. Uw vriend zit te mokken en zelf voelt u zich ook niet prettig met een logee die volop bezig is de grenzen van uw gastvrijheid op te rekken. Er moet een gesprek met haar worden gevoerd over de termijn van haar verblijf. Vertel haar dat ze haast moet maken met een ander onderkomen vinden, omdat u en uw vriend uw privacy terug willen. Noem een datum. Maak geen woorden vuil aan de dankbaarheid die u mist, maar vertel haar dat haar aanwezigheid u geld kost aan boodschappen en dat u extra tijd kwijt bent aan schoonmaken en het huishouden. Vraag haar voor de resterende tijd een bijdrage aan het huishouden: 50 euro per week of zoiets. Zeg dat u haar geen huurkosten in rekening wil brengen, omdat zij de status van logee heeft, maar dat zij toch snel eigen woonruimte moet zoeken. Als u dit gesprek niet met haar voert, denkt zij dat alles oké is en zit zij er over een half jaar nog steeds. Dan zullen de verhoudingen die nu al dreigen te verzuren pas goed bedorven raken.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .