Spring naar inhoud


Lastige ex

Beste Beatrijs,

Vier jaar na dato heeft mijn ex-man de scheiding nog altijd niet geaccepteerd. Dit uit zich bij tijd en wijle in vreselijke appjes of mailtjes (beschuldigingen, scheldwoorden, de laatste keer wenste hij me dood: ‘sterf’ in kapitalen). Ik reageer er nooit op, maar ik vind het ongezond en het moet stoppen. We zien elkaar gedwongen vanwege ons kind en soms gaat dat maanden prima totdat hij het weer op z’n heupen krijgt. Als ik met hem over zijn gedrag wil praten, wordt hij boos, snoert me de mond en loopt weg. Hij weet dat dit niet kan, maar het gebeurt keer op keer. Er zijn een paar steekjes los bij hem. Hoe kan ik hier een grens trekken? Hij heeft professionele hulp nodig, maar dat weigert hij.

Ex is haatdragend

Beste Ex is haatdragend,

Uw ex barst af en toe uit in onaangename appjes en mailtjes, die u terecht negeert en onbeantwoord laat. Erop ingaan helpt niet en zal de uitwisseling alleen maar doen escaleren. Buiten de geschreven communicatie verlopen de persoonlijke contacten ook niet vlekkeloos. U meent dat uw ex professionele hulp nodig heeft, maar hij weigert. Een oplossing zou kunnen zijn om samen hulp te zoeken in de vorm van een mediator of relatietherapeut. U kunt dat aan uw ex verkopen door te zeggen dat u niet tevreden bent over de communicatie en dat hij en u gebaat zouden zijn met iemand die concrete aanwijzingen geeft hoe u als ouders beter met elkaar zouden kunnen omgaan. Tenslotte hebt u een kind samen en het is belangrijk dat exen een redelijke verstandhouding hebben, zodat het kind er niet onder lijdt.

Als u niet alleen naar uw ex wijst en zegt dat hij professionele hulp nodig heeft, maar als u zichzelf daarbij insluit (en zegt dat u ongetwijfeld ook fouten maakt die verbeterd kunnen worden), is de kans groter dat uw ex dat een goed idee vindt. Wanneer u eenmaal samen bij een therapeut of een mediator zit, zullen de kwaadaardige appjes van uw ex vanzelf aan de orde komen.

Artikelen in Exen.

Gelabeld met .


Boodschappen betalen

Beste Beatrijs,

Ik ben een jonge vrouw van 27 en doe wel eens een boodschap voor mijn ouders. Ze willen mij dan terugbetalen, maar dat hoeft voor mij niet. Zij hebben al zo veel voor mij gedaan. Ik wil niet onbeleefd zijn of ondankbaar, maar ik heb liever dat zij het houden voor als er straks geld nodig zou zijn. Ook willen ze mij met meer geld ondersteunen, maar ik wil dat niet. Hoe los ik dit op?

Wie betaalt voor wie?

Beste Wie betaalt voor wie,

Het is normaal om iemand die boodschappen voor je heeft gedaan en de kosten even heeft voorgeschoten terug te betalen. Als uw ouders u vragen om een pak melk en een pond spinazie mee te brengen, als u bij hen op bezoek gaat, lijkt het me vanzelfsprekend dat u samen met de gevraagde boodschappen het bonnetje overhandigt, waarna zij u het voorgeschoten bedrag terugbetalen. Waarom zou u dagelijkse boodschappen voor hen willen betalen? Dat brengt hen in een afhankelijke positie en bestempelt hen tot armlastigen. Als u iets aardigs voor hen wil doen, kunt u beter bij bezoek een extraatje voor hen meebrengen, iets wat ze zelf misschien niet zo snel zouden kopen: een mooie bos bloemen, sushi of in de zomer bijvoorbeeld een pond kersen. Zoiets is leuker dan een zak aardappels en een pak wc-papier voor hen betalen. Wat hun wens betreft om u met meer geld te ondersteunen, zeg vriendelijk maar duidelijk nee hiertegen en leg uit dat u dat niet nodig hebt, omdat u financieel prima voor uzelf kunt zorgen.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Een nieuwe kassa

Beste Beatrijs,

Regelmatig sta ik in de rij voor een kassa geduldig te wachten op mijn beurt. Als de rijen lang zijn, wordt er wel eens een extra kassa geopend. De kassamedewerker zegt dan iets in de trant van ‘Komt u maar’ of ‘Eerstvolgende’. Waarop achter mij klanten snel naar die kassa hoppen en zo veel eerder aan de beurt zijn. Kan zijn dat ik hier gevoelig voor ben, maar het voelt als zeer onrechtvaardig. Wanneer ik er iets van zeg, krijg ik een antwoord als ‘Dat ziet u verkeerd, hoor…’ Overigens zijn het meestal vrouwen die voordringen, valt me op (ik ben een man). Wat vindt u, accepteren dat wie geduldig wacht soms de pineut is of de voordringer op dit (kleine) onrecht aanspreken?

Kassa-etiquette

Beste Kassa-etiquette,

Een dagelijks tafereeltje: er gaat een extra kassa open en mensen stromen toe. Er is geen beginnen aan om eerst te inventariseren wie er bij de oude kassa’s het langste in de rij stonden en vervolgens een volgorde te bepalen. Dat duurt allemaal veel te lang. De enige manier om dit structureel op te lossen is het instellen van een collectieve rij, van waaruit telkens de voorste persoon opschuift naar de eerst beschikbare kassa, (een soort ruimtelijk nummertjes trekken), maar daar hebben supermarkten met hun nauwe gangpaden geen ruimte voor. Dus is het een situatie van wie het eerst komt, het eerst maalt. Wie het dichtst bij staat, springt het eerst in het gat. Soms is iemand zo beleefd om degene die voor hem stond in de oorspronkelijke rij voor te laten gaan bij de nieuwe kassa, maar het gebeurt ook dat mensen staan te dromen in hun rij, niet in de gaten hebben dat er nieuwe kassa open gaat, en dan heeft de alertere persoon een gelukje. Al met al zijn dit soort kleine ergernissen de moeite niet waard om je er druk over te maken. Het ongerief van mensen aanspreken en corrigeren (ruzie krijgen) over wie er precies aan de beurt is weegt niet op tegen de minuscule tijdwinst. Het zijn trouwens zeker niet alleen vrouwen die zich aan ellebogenwerk te buiten gaan, mannen kunnen er evengoed wat van.

Artikelen in Winkels.

Gelabeld met .


Liegen zonder reden

Beste Beatrijs,

Wij, twee vriendinnen, maken ons zorgen over een andere vriendin van ons. Al jarenlang betrappen we haar op leugentjes als het aankomt op mannen. Het begon met verhalen over zoenpartijtjes in de kroeg als wij nét even niet keken. Toen kwam een oude liefde haar opeens opzoeken, maar, bleek later, die persoon was toen helemaal niet in Nederland. Afgelopen maand raakten we toevallig aan de praat met twee mannen van wie onze vriendin zei dat ze er een wilde nacht mee had beleefd. Beiden ontkenden dit. Ze werden er zelfs boos van en vroegen ons waarom ze hier over loog. Dat is wat we onszelf ook afvragen. Als we haar aanspreken op haar leugens, wordt ze boos en ontkent dat ze dat gezegd heeft. Wij vinden het niet erg dat ze soms dingen verzint, maar maken ons er zorgen over dat ze dat nodig vindt. Het zijn ook nogal gedetailleerde verhalen. Moeten we dit laten zitten of haar toch confronteren?

Vriendin liegt

Beste Vriendin liegt,

Uw vriendin heeft mogelijk last van pseudologia fantastica, een dwangmatige neiging om te liegen oftewel een bepaald (ideaal)beeld van zichzelf aan de buitenwereld te presenteren. Haar leugens betreffen alleen mannen. Blijkbaar gaat ze niet zo ver dat ze haar omgeving een geheel niet-bestaand leven, inclusief niet-behaalde diploma’s en een niet-bestaande werkkring voorspiegelt – dat soort leugenachtigheid komt óók voor. Haar verhalen zijn nogal doorzichtig gezien het feit dat zij door de mand valt, zodra u iets probeert te checken.

Ik denk dat rechtstreekse confrontatie niet helpt. Bovendien hebt u dat al gedaan, want u hebt haar eerder erop aangesproken en toen ontkende ze dat ze die leugens had verteld. Ik raad u aan om op te houden met dingen te checken. Dat is nutteloos, u hebt geen last van haar leugens en waarom zou u er energie in steken om haar te betrappen? Daar heb je toch geen vriendinnen voor? Neem haar verhalen met een flinke korrel zout en intussen kunt u best laten merken dat u weinig waarde hecht aan haar confidenties. Dat kan door te doen alsof ze grapjes maakt, haar uitspraken te overdrijven en nog mooier te maken: ‘Ja hoor, je hebt hem versierd en toen heeft hij je natuurlijk meegenomen om te shoppen in Dubai, fijn voor je!’ Neem haar niet serieus en laat merken dat u haar niet serieus neemt door te lachen om wat ze vertelt (Ha, ha, daar heb je haar weer).

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Ik wil me nog niet vastleggen

Beste Beatrijs,

Onlangs ontving ik van een bekende die over drie maanden gaat trouwen een save-the-date mailtje voor haar huwelijk aan de andere kant van Nederland. In het mailtje stond een verzoek of ik meteen wilde doorgeven of ik kon komen. Omdat ik, dertiger met een jong gezin, werk en opleiding, mijn agenda voor dat weekend nog niet kan overzien heb ik dat even gelaten voor wat het was. Twee weken later ontving ik een reminder met het verzoek om alsnog te laten weten of ik kom. Toen heb ik maar ‘nee’ ingevuld. Eigenlijk vind ik niet dat ik kan afzeggen voor een huwelijk, maar je gasten zo lang van tevoren vragen om een rsvp vind ik erg dwingend. Hoe hoort het wel te gaan?

Te vroege rsvp

Beste Te vroege rsvp,

Drie maanden van tevoren een save-the-date aankondiging sturen is handig voor mensen met drukke agenda’s, die voor geen prijs het huwelijk willen missen. Rsvp wordt op dat tijdstip niet gevraagd. Die wordt pas gevraagd bij de uitnodiging zelf die ongeveer twee maanden à zes weken van tevoren de deur uitgaat. Het verschil tussen drie maanden en twee maanden is niet heel groot, dus ook al was uw bekende aan de vroege kant met haar rsvp-verzoek, zoveel maakt het ook weer niet uit. In dat geval is het handig om uw komst gewoon maar toe te zeggen. U kunt altijd weer afzeggen, als er in de aanloop naar het huwelijk iets dringends tussen komt. Afzeggen kan altijd.

Artikelen in Bruiloft, Traditionele etiquette.

Gelabeld met .


Uitgenodigd in naturistenresort

Beste Beatrijs,

Mijn schoonouders zijn naturisten en hebben in Frankrijk een vakantiewoning op een naturistenresort. Omdat ze dit jaar met pensioen gaan en een huwelijksjubileum te vieren hebben, is de hele familie voor een week uitgenodigd in dit resort. Heel lief natuurlijk, maar ik zie het absoluut niet zitten om een week lang bloot rond te lopen met de schoonfamilie. Voor mij heeft het geen meerwaarde om naakt jeu de boules of, nog erger, midget golf te spelen (ook niet met kleren aan). Mijn vriendin die met naturisme is opgegroeid vindt dat ik mij moet verbijten en dat we de uitnodiging niet mogen afslaan.

Een week lang naakt

Beste Een week lang naakt,

Als naaktlopen niet uw hobby is, deinst u begrijpelijkerwijs terug voor een vakantieweek in een naturistenresort. Maar uw vriendin heeft gelijk. U kunt niet wegblijven bij het huwelijksjubileum van uw schoonouders. Wel kunt u beknibbelen op de tijdsduur. Onder het mom van werk kunt u een paar dagen later aankomen of eerder vertrekken. Mogelijk kost u dat meer geld, als u uw eigen ticket moet regelen, maar wellicht hebt u dat financiële offer er graag voor over. Voor de rest kunt u andere activiteiten ontplooien, als u geen aardigheid hebt in rondhangen bij het zwembad of de tafeltennistafel. Beperk uw aanwezigheid ter plaatse tot een minimum en doe iets leuks (fietsen, wandelen, botaniseren, kasteelbezoek) buiten de omheining. Verlaat elke ochtend het resort, met of zonder uw vriendin, en zorg ervoor dat u pas terugkeert als het donker is. Met een beetje geluk is het intussen zo afgekoeld dat u een oversized sweater aan mag trekken. Uw aanwezigheid bij de naakte feestelijkheden rondom de viering van het huwelijksjubileum is geboden, maar voor de rest mag u zelf uw tijd invullen.

Artikelen in Huwelijksjubileum, Schoonfamilie.

Gelabeld met , , .


Een grootschalige kinderverjaardag

Beste Beatrijs,

Binnenkort vieren wij de derde verjaardag van onze dochter. We verwachten ongeveer vijftien kindjes en dertig volwassenen. Uiteraard zullen de meeste gasten een cadeautje meebrengen voor onze dochter. We vragen ons af wanneer onze dochter die cadeaus het best kan uitpakken. Direct bij binnenkomst van de gast heeft onze voorkeur. Soms zien we ook dat de cadeaus op een tafel worden geplaatst en dat de jarige ze op een centraal moment uitpakt. Maar dat maakt het misschien te veel tot een evenement. Bovendien lijkt het dan net alsof iedereen precies moet weten wat er door wie gegeven is, zodat dit beoordeeld en vergeleken kan worden. Een derde optie is om de cadeaus pas na het feestje uit te laten pakken. Maar dat lijkt weer onaardig voor gasten omdat ze waarschijnlijk graag de reactie van onze dochter willen zien op dat wat zij met zorg voor haar uitgezocht hebben. Wat raadt u aan?

Een geschikt uitpakmoment

Beste Een geschikt uitpakmoment,

Vroeger was de vuistregel: nodig voor een kinderverjaardag evenveel kinderen uit als het kind jaren telt. Voor uw dochter zou dat neerkomen op drie kinderen. Die regel was er niet voor niets: jonge kinderen zijn er nog niet aan toe om te midden van een massa andere kinderen en vele volwassenen in het middelpunt te staan.

Aan een feest zonder aanleiding komen tenminste geen cadeautjes te pas.

Wat u eigenlijk van plan bent is een feestje voor dertig volwassenen, waar tussendoor vijftien peuters rondscharrelen. Is dat leuk voor een driejarige? Zou u voor uw eigen verjaardag vijftien volwassenen en dertig peuters uitnodigen? Het zal uw dochter misschien niet uitmaken, maar behalve dat zij cadeautjes krijgt (voor een driejarige onbevattelijk veel zelfs), zal er voor haar weinig aan zijn. De volwassenen houden zich natuurlijk met elkaar bezig en de kinderen zijn te jong voor enigszins gestructureerde spelletjes. Als u kinderentertainment hebt georganiseerd, voelen de volwassen omstanders zich gegijzeld. Als u het aan de kinderen zelf overlaat om zich te amuseren, is er niets kinderpartijtje-achtigs aan de bijeenkomst. Dan kunt u beter hetzelfde feest à propos niets geven – daar komen tenminste geen cadeautjes aan te pas.

Enfin, uw vraag gaat over cadeaus uitpakken. Het lijkt raadzaam om dat meteen bij binnenkomst te doen. Een centrale uitpaksessie heeft diverse nadelen: er komt te veel nadruk op te liggen, het duurt te lang, de jarige raakt overstelpt, de volwassenen gaan vergelijken en zich afvragen of ze niet tekort geschoten zijn, en de andere kinderen worden jaloers. Als u cadeaus pas na afloop van het feestje laat uitpakken, weet u niet meer wat van wie komt en eigenlijk hoor je dan mensen een bedankje te sturen – daar hebt u vast geen zin in. Wanneer u de cadeautjes meteen laat uitpakken door uw dochter, heeft ze in ieder geval het jarige gevoel en bovendien kunt u haar souffleren dat ze ‘Dank je wel!’ moet zeggen.

Artikelen in Cadeaus, Kinderopvoeding, Verjaardag.

Gelabeld met .


Onzelfstandige vriend

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik hebben anderhalf jaar een relatie. Hij woont nog thuis en ik kom daar regelmatig. Zijn moeder heeft het standpunt dat zolang hij thuis woont, hij niet zelf zijn kleding mag kopen of uitkiezen. Mijn vriend is 23 en heeft bijna zijn masteropleiding afgerond. Ze wil alles voor hem bepalen, van dat hij naar de kapper moet tot wat een geschikte vakantie is. Ik wil graag een vriend die zelfstandig keuzes kan maken. Is het gepast mijn schoonmoeder hierop aan te spreken en te vragen of ze hem meer los kan laten?

Aan moeders leiband

Beste Aan moeders leiband,

Nee, het is niet gepast om uw schoonmoeder aan te spreken op haar bedilzucht. U moet uw vriend aanspreken! Zeg hem dat hij oud genoeg is om zijn eigen beslissingen te nemen over kleding of uiterlijk of wat dan ook en dat u de manier waarop zijn moeder als micromanager optreedt slecht kunt aanzien. Uw vriend zal zelf hiertegen in het geweer moeten komen. Dring er bij hem op aan om uit het ouderlijk huis te vertrekken en zelfstandig te gaat wonen. Als hij de status quo wel best vindt en geen behoefte heeft aan meer vrijheid, zit u opgescheept met een moederskindje.

Artikelen in Liefde en relaties, Schoonfamilie.

Gelabeld met .


Buren vragen steeds om voedsel

Beste Beatrijs,

Mijn naaste buren komen om de haverklap een ei of een halve liter melk en dergelijke lenen. De supermarkt is vijf minuten fietsen, maar kennelijk is dat te veel moeite. Ik heb altijd voldoende voorraden in huis en ben heus de beroerdste niet om te helpen. Wat ik wel vervelend vind is dat de buren nooit het geleende teruggeven of er op een andere manier voor compenseren. Dit zorgt voor enige irritatie en ik ervaar het leengedrag langzamerhand als profiteren. Het vermoeden rijst zelfs dat de buren niet genoeg geld hebben om zelf voldoende boodschappen in huis te halen. Wat zegt de etiquette over dit soort zaken?

Buren houden hand op

Beste Buren houden hand op,

Als de buren serieus arm zijn, dat wil zeggen niet genoeg geld hebben voor de boodschappen, is af en toe een kopje suiker of een halve liter melk weggeven niet meer dan een aalmoes. U zou kunnen overwegen om dit lenen van voedsel als een verkapte manier van geven te beschouwen en er verder niet moeilijk over te doen. Ook al is dit leengedrag een vorm van profiteren, het zal u de kop niet kosten om af en toe wat elementaire voedingswaren af te staan. Als het voortdurende lenen u de keel uithangt, zou een krachtiger reactie kunnen zijn om hen te suggereren dat ze naar de voedselbank kunnen gaan voor hun basisbehoeften. Mogelijk brengen ze hier verontwaardigd tegen in dat het zo erg niet met hen gesteld is. Dan is dat het geëigende moment om te zeggen dat u het in dat geval gepast zou vinden als de buren eens een doosje eieren of een pak melk terug zouden geven na al die keren dat u hen uit de brand hebt geholpen.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .