Spring naar inhoud


Logé eet te veel

Beste Beatrijs,

Onlangs heb ik (student, 23 jaar) via mijn vriendin vernomen dat ik te veel beleg op mijn brood doe bij haar ouders thuis. Ze wonen nogal ver en een paar keer per jaar gaan we een weekendje bij hen langs. Haar moeder heeft blijkbaar tegen mijn vriendin gezegd dat ik te dikke plakken worst of te veel kaas op mijn brood doe. Het stuit mij tegen de borst dat ik dit via een omweg te horen krijg. Ik ben een andere cultuur gewend, waarin de gast zoveel mag eten als die wil. Ik heb niet het idee dat ik overdreven doe met mijn beleg, omdat mijn ouders dat ook niet willen. Ik voel me niet meer zo gewenst daar en ik weet niet goed wat te doen. Wat is hier de etiquette?

Van geen kwaad bewust

Beste Van geen kwaad bewust,

Het is heel vervelend voor u om via uw vriendin te vernemen dat haar ouders misnoegd waren over uw kaas- en worstconsumptie. Of bezoekers nu veel of juist weinig eten dient zonder commentaar te passeren. Daar horen gastheer en -vrouw helemaal niet op te letten. Gastvrijheid speelt zich af in een sfeer van ‘laat die jongen lekker kaas en worst eten, als hij honger heeft!’ Afgezien daarvan komt het mij voor dat uw vriendin er verkeerd aan heeft gedaan door als boodschappenmeisje op te treden en braaf de mening van haar ouders aan u over te brengen. Ze had tegen haar moeder kunnen zeggen dat deze steen des aanstoots te onbelangrijk is om over te zeuren. Vervolgens had ze het hele strijdpunt beter onbesproken kunnen laten met u, want nu bent u als terugkerende logé uw onbevangenheid kwijt.

Begrijpelijk voelt u zich gewogen en te licht bevonden en hebt u weinig zin om weer bij haar ouders te gast te zijn. Ik zou zeggen: sla de volgende keer over en laat uw vriendin alleen gaan. Het is natuurlijk geen kwestie om lang boos over te blijven, dus ga de keer daarna weer wel met haar mee en neem bij wijze van gastattentie een flink stuk oude kaas of een dikke salami mee, waarvan u zich aan tafel naar behoefte kunt bedienen.

Artikelen in Eten en drinken, Schoonfamilie.

Gelabeld met .


Een tegenvallend uitje

Beste Beatrijs,

Af en toe spreken mijn ex-vriend en ik (man, 22) af om nog enigszins in contact met elkaar te blijven. Hij is een Chinese expat (26) en ik studeer nog. Gisteren zei hij dat hij in een klassiek Chinees restaurant had gereserveerd. Alweer! Hij weet dat ik geen liefhebber van deze keuken ben, maar we eindigen altijd op plekken waar hij graag eet. Dit restaurant was erger dan ooit tevoren. Ik kon de kaart (in het Mandarijn) niet lezen en mijn vriend heeft alles besteld. Uiteindelijk werden er eendenmaag, -lever en zelfs gedroogd bloed van eend geserveerd. Ik werd zowat misselijk bij de uitleg. Mijn ex heeft vrijwel alles opgegeten, ik kreeg alleen een paar stukjes maag en het bijgeleverde zeewier naar binnen. Dit bleek zeventig euro te kosten. Vanmorgen kreeg ik een tikkie om de helft naar hem over te maken, voor mij een enorm bedrag, en drie uur later al een herinnering. Kan ik weigeren om te betalen? Mag ik ook een betaalverzoek sturen voor de twee zakken friet die ik meteen daarna op het station heb gegeten?

Horror-eten

Beste Horror-eten,

Als twee mensen een eetafspraak maken, is het belangrijk om een restaurant (het soort eten) te kiezen, waar beiden zich in kunnen vinden. U had slechte ervaringen met de klassieke Chinese keuken en u vreesde al dat het daar weer op zou uitdraaien. U had uw vriend van tevoren moeten waarschuwen dat u daar geen zin in had. Zelfs toen hij het op de afspraak zelf aankondigde, had u kunnen weigeren. U had kunnen zeggen: ‘Ik vind alles best behalve een klassiek Chinees restaurant, want andere keren beviel het me ook niet.’ Behalve over het soort restaurant had u ook afspraken moeten maken over het prijsniveau. Met een beetje overleg van tevoren had u samen een alternatief kunnen bedenken en dan had uw vriend een andere keer in zijn favoriete restaurant kunnen gaan eten zonder u.

Nu hebt u de zoveelste tegenvallende eetervaring achter de rug, die bovendien te duur was voor u. Stuur geen tikkie voor de friet. Dat is een kleinzielige manier om uw ongenoegen kenbaar te maken. Laat uw vriend weten dat u het vervelend vindt om zo veel te moeten betalen voor een maaltijd die u niet door uw keel kon krijgen. Misschien bedenkt hij in tweede instantie dat u een arme student bent en houdt hij u alsnog vrij. Zo niet, dan is betalen de snelste manier om overal vanaf te zijn, zowel van uw schuld als – op den duur – van een niet erg aardige vriend.

Artikelen in Eten en drinken, Exen, Horeca.

Gelabeld met , .


De buurvrouw zeurt

Beste Beatrijs,

Onlangs hebben we onze nieuwe woning, een rijtjeshuis, betrokken. Er is een nieuwe keuken, eerder geplaatst door de vorige eigenaar. Nu klaagt de buurvrouw over geluidsoverlast van onze oven. Deze staat los van de muur in een keukenkast die tegen de gedeelde muur staat. We gebruiken de oven misschien een of twee keer per week vlak voor etenstijd. In onze ogen is dit niet buitensporig. Ze vindt het onze verantwoordelijkheid dit probleem op te lossen en vraagt om het verplaatsen van de oven. Hoe ver dienen we te gaan in het oplossen van deze kwestie?

Oven maakt lawaai

Beste Oven maakt lawaai,

Een à twee keer per week het geluid van een oven horen lijkt geen buitensporige vorm van burengerucht. In ieder geval niet zo vreselijk dat er verbouwingsmaatregelen voor genomen zouden moeten worden. Zoiets valt onder normale woongeluiden. Maar het is niet goed om botweg nee te zeggen tegen de buurvrouw, ook al zeurt ze waarschijnlijk over een kleinigheid. Het is belangrijk om de verhouding met haar goed te houden, anders komt er later meer ellende van. Ik raad u aan om de buurvrouw uit te nodigen voor een kopje thee of koffie en een uurtje de tijd te nemen om met haar kennis te maken. Wanneer u elkaar iets beter kent dan alleen een handje schudden en namen noemen, kunnen irritaties makkelijker besproken worden en wordt de kans kleiner dat ze aan kleinigheden aanstoot neemt. Investeer in een prettige burenverhouding (nodig haar uit, wees aardig, presenteer koekjes, stel belangstellende vragen, vertel wat over uzelf, praat ook het ovenlawaai) en hopelijk valt het dan wel mee.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met .


Andermans gesprek onderbreken

Beste Beatrijs,

Van jongs af aan heb ik geleerd dat het niet netjes is om in te breken in een gesprek. In mijn omgeving gebeurt dat vaak wel: bij gesprekskringen, op het werk, op recepties. Onder welke omstandigheden mag je andermans gesprekken onderbreken?

Ertussen komen

Beste Ertussen komen,

In de meeste sociale (gezelligheids)situaties is het prima om in te breken in een gesprek. Met een groepje vrienden rond de tafel of op een feestje. Op borrels en recepties. Bij de koffieautomaat of in de kantine op het werk. Dit zijn informele uitwisselingen met een open karakter, waar een nieuwkomer bij kan komen staan die gewoon kan meedoen. Bij recepties is het vaak goed om in te breken, omdat die ook een netwerkfunctie hebben en het de bedoeling is om nieuwe mensen te leren kennen. Iemand ziet dan iemand die hij kent, zegt hallo, noemt eventueel zijn naam voor de mensen die hij niet kent en sluit zich aan bij het gesprek.

De enige situatie op feestjes of recepties waarin het onverstandig is om in te breken is wanneer twee mensen overduidelijk een persoonlijk (intiemer) gesprek aan het voeren zijn. Dat kun je zien doordat ze in een hoekje staan, een beetje afgewend van de rest. Dergelijke onderonsjes kunnen beter met rust worden gelaten. Ook is het niet goed om onuitgenodigd aan te schuiven bij bekenden die een privéafspraak hebben in een horecagelegenheid. Het devies is dan groeten en onmiddellijk doorlopen. Als mensen op het werk een zakelijk, taakgericht gesprek voeren, is het ook beter om dit niet te onderbreken, maar even af te wachten tot ze klaar zijn.

Artikelen in Aanspreken en begroeten.

Gelabeld met .


Vriendin wil toegang tot telefoon

Beste Beatrijs,

Mijn vriendin en ik hebben nu ongeveer een jaar een relatie. We wonen niet samen, maar dat scheelt weinig. Nu is het zo dat ik een toegangscode heb op mijn telefoon. Dit omdat ik al mijn privé zaken daarop bewaar. Daar zitten ook foto’s van en gesprekken met eerdere relaties en andere vrouwen tussen. Daarom heb ik liever niet dat mijn vriendin mijn toegangscode weet en door mijn telefoon spit. Als we samen zijn, gebruikt ze mijn telefoon wel eens, wat ik prima vind (dan ontgrendel ik deze voor haar), maar ik wil haar niet mijn code geven. Dit vindt ze erg moeilijk en ze wordt hier weleens boos over. Ze denkt dat ik dingen voor haar verberg en is bang voor contact met andere vrouwen. Wat is in deze situatie het beste om te doen?

Wachtwoord delen?

Beste Wachtwoord delen,

Nee, u hoeft uw toegangscode natuurlijk niet aan uw vriendin te geven, als u daar niet voor voelt. U hebt uw telefoon, uw vriendin heeft er zelf een. Er bestaat geen noodzaak om elkaars telefoon te gebruiken, en als dat toch even moet, omdat de eigen telefoon geen batterijvermogen heeft, kan de andere telefoon door de eigenaar zelf worden ontgrendeld. Door uw toegangscode aan uw vriendin te geven, krijgt ze inderdaad een vrijbrief om mee te lezen met alles wat er op die telefoon staat. Maar u wil de details van uw privé geschiedenis niet delen.

Bespreek dit met uw vriendin. In alle relaties hebben partners toch ook altijd een privédomein, waar de ander niet op eigen houtje in mag rondbanjeren. Vergelijk het met fysieke dozen op zolder of bureaulades, waar iemand correspondentie van vroeger of bepaalde memorabilia in bewaart. Het zou privacy overschrijdend zijn, als een partner daar in zou gaan zitten snuffelen zonder dat de eigenaar daar toestemming voor had gegeven. Op dezelfde manier zou u het vervelend vinden als uw vriendin in uw telefoon zou gaan snuffelen. Als uw vriendin verontwaardigd zegt dat ze zoiets nooit zou doen, kunt u vragen waarom ze uw toegangscode dan zo graag wil hebben, als ze er toch niks mee van plan is.

Vervolgens moet het gesprek gaan over vertrouwen. In een prettige relatie vertrouwen partners elkaar en hebben ze niet de neiging om op onderzoek uit te gaan naar verdachte contacten van de partner. Ook niet naar vroegere liefdes. Uw vriendin heeft blijkbaar een probleem met jaloezie op mogelijke contacten van u met andere vrouwen en op eerdere relaties. Daar zou het gesprek dan over moeten gaan. Voer een open gesprek over vertrouwen en jaloezie. Probeer haar gerust te stellen. Zeg dat u eerlijkheid heel belangrijk vindt, maar dat het afstaan van uw toegangscode niet de oplossing is voor haar probleem.

Artikelen in Liefde en relaties, Telefoon.

Gelabeld met .


Een gast op het matje roepen

Beste Beatrijs,

Na een uurtje op bezoek bij een vriendin ontvang ik een mailtje: ‘Ik wil je waarschuwen dat je kleding heeft afgegeven op mijn mooie lichtroze stoel. Ik ga proberen om de vlekken er uit te krijgen.’ De volgende dag een nieuw mailtje: ‘Ik heb het verkeerd gezien, het waren geen vlekken, maar schaduwen.’ Ik vind dat je je bezoek niet moet belasten met eventuele vlekken die zijn achtergebleven. Kennelijk denkt niet iedereen er zo over. Wat is eigenlijk gepast?

Gepikeerde gast

Beste Gepikeerde gast,

Wie zijn interieur belangrijker vindt dan de mensen die er gebruik maken kan maar beter geen bezoekers ontvangen. Gasten brengen slijtage met zich mee. Achteraf klagen over afgevende kleding is een bizarre aantijging. Normale kleding geeft niet af, dus het was een onzin-klacht, zoals de gastvrouw later zelf ook toegaf. Ook als bezoekers huns ondanks een onberispelijk interieur hebben bezoedeld door het binnenlopen van straatstof, het achterlaten van uitgevallen haren of huidschilfers, gemorste taartkruimels, kleverige kringen op het antieke bijzettafeltje of geplette kussens, is het ongepast om verhaal te halen. Een goede gastvrouw/-heer pakt stofzuiger en dweil erbij en poetst ongerechtigheden weg zonder gasten te kapittelen over een verstoring van de orde.

Artikelen in Visite.

Gelabeld met .


Openheid over autismespectrum

Beste Beatrijs,

Na een advies van een ggz-professional heb ik (man, 38) mij laten testen op autisme. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat ik inderdaad bepaalde kenmerken heb, zij het in mindere mate. Op het autismespectrum ben ik een grensgeval. Ik herkende mezelf heel erg in de uitleg en ik krijg inmiddels coaching die me helpt hiermee omgaan. Kortom, dit voelt als een opluchting. Ook omdat vooroordelen over autisme de laatste jaren aan het afnemen zijn, wil ik graag hierover open zijn tegenover mijn omgeving. Alleen weet ik niet zo goed hoe. Ik zie er tegenop om keer op keer dezelfde uitleg te moeten geven. Hoe kan ik dit aankaarten binnen grote groepen? Ik wil het ook niet groter maken dan het is. Ik heb gedacht aan een mailing of een post op Facebook, maar dat voelt ook weer exhibitionistisch. Wat is verstandig?

Autismespectrum

Beste Autismespectrum,

Ik zou het laten zitten, als ik u was. De autismespectrum-diagnose heeft u duidelijkheid gebracht, waar u blij mee bent. Daar hoeft u geen publieke aankondiging over uit te brengen. Met uw familie en vrienden kunt u dit gewoon bespreken – misschien hebt u dat al gedaan. Maar er is geen reden om uw contacten met de buitenwereld (op het werk, hobby’s, buren, vage kennissen) van een bijsluiter te voorzien. U hebt gelijk: er is de laatste jaren meer begrip gekomen voor mensen die in het autistisch spectrum opereren. U zegt zelf dat u een grensgeval bent. In het algemeen zouden contacten prima moeten kunnen verlopen zonder dat elke kleine afwijking van een verwacht patroon een label nodig heeft. Wanneer er communicatiestoornissen of sociale botsingen plaatsvinden die door u moeten worden rechtgezet, kunt u altijd achteraf een kleine toelichting geven op uw conditie, maar op voorhand iedereen op de hoogte stellen lijkt niet nodig. Mensen kunnen u best uw eigenaardigheden gunnen.

Artikelen in Ziekte.

Gelabeld met .


Geldschenking van dementerende

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van begin zestig en zorg regelmatig voor een dame van 87 met beginnende dementie. Twee jaar geleden ben ik met haar in contact gekomen en het klikte heel goed tussen ons. Ik ben erg op haar gesteld. Voor een deel krijg ik betaald voor mijn mantelzorgwerk. Daarnaast doe ik ook een deel vrijwillig, zoals de boodschappen of gezellig even samen op stap. Ik hoef niet overal geld voor, ik vind dat zorg voor een ander ook uit je hart mag komen.

Onlangs zei ze dat ze mij een bedrag van 400 euro wil schenken om mij te bedanken voor alle goede zorgen. Het vooruitzicht van zoveel geld bezwaart me. Des te sterker omdat zij haar kinderen niet wil inlichten over deze schenking. Zij zegt dat ze zelf beslist wat ze met haar geld doet. Ik heb geweigerd, maar zij blijft erop terugkomen, waarop ik zei dat het goed was op voorwaarde dat zij de kinderen inlicht. Ik wil absoluut niet dat iemand denkt dat ik misbruik maak van de situatie. Het contact tussen mij en haar kinderen is goed. Ze wonen beiden ver weg. Regelmatig bellen of appen we even over hoe het gaat met hun moeder. Achter haar rug om de kinderen inlichten over het plan van hun moeder vind ik bezwaarlijk, omdat dat onze vertrouwensband schaadt. Toch zit het me niet lekker. Kan ik zo’n schenking überhaupt wel accepteren? En wat als zij ‘vergeet’ dit bij de kinderen te melden?

Een gevaarlijke schenking

Beste Een gevaarlijke schenking,

Ik denk dat u zelf de kinderen moet inlichten. 400 euro is een fors bedrag om als geschenk aan te nemen. Juist omdat de dame, voor wie u mantelzorg doet, in de beginfase van dementie verkeert, is het belangrijk om elke schijn van financiële malversatie te vermijden. Het komt te vaak voor dat hulpverleners van dementerenden een financieel graantje meepikken van de situatie. Zowel familieleden, vrijwilligers als professioneel zorgpersoneel in instellingen bezwijken regelmatig voor de verleiding om geld van weerloze cliënten in hun zak te steken. Wanneer een dementerend persoon uit eigen beweging geld gaat uitdelen, is het nog lastiger om nee te zeggen.

Het is in uw eigen belang om de kinderen van deze dame in te lichten. Zij zegt dat het haar geld is en dat zij daarmee mag doen wat ze wil, maar misschien hebben de kinderen al een of andere vorm van financiële bewindvoering en kijken ze mee met de bankafschriften. Hoe dit ook zij, zo’n schenking kan maar beter in openheid gebeuren dan dat het stiekem gaat. Bel de kinderen op en vertel hen over het schenkingsplan van hun moeder. U kunt trouwens ook tegen de dame zelf open kaart spelen en aankondigen dat u haar kinderen gaat bellen. U legt dan uit dat u zo’n groot extra geldbedrag niet stiekem wil aannemen, omdat u niet de kans wil lopen dat iemand de indruk krijgt dat u erop uit was uzelf te verrijken.

Artikelen in Cadeaus, Ziekte.

Gelabeld met , .


Afkeer van nagelbijters

Beste Beatrijs,

Ik verkeer nogal eens in de buurt van een nagelbijter. Bijvoorbeeld in de trein, in een vergadering of in de kerk. Sommigen gaan fanatiek aan de slag met kluiven, bijten of pulken. Ik vind de aanblik en het geluid hiervan heel onaangenaam en afleidend. Hoe kan ik nagelbijters ertoe bewegen om dit niet in het openbaar te doen? Ik probeer weleens bewust een andere richting op te kijken, maar dit kan niet altijd onopvallend. Opstaan en een nieuwe zitplaats zoeken lijkt mij al helemaal onbeleefd. Moet ik het gewoon verdragen?

Nagelbijtfobie

Beste Nagelbijtfobie,

Wanneer het om een bekende gaat, kunt u er best wat van zeggen. Bij vergaderingen kunt u een nagelbijter even aanschieten in de pauze en vriendelijk vragen of hij/zij wil afzien van nagelbijten, omdat u (sorry, sorry) daar gevoelig voor bent. Licht toe dat u de rillingen krijgt van de aanblik en het geluid van nagelbijten. Onbekenden die nagelbijten in de publieke ruimte kunt u beter niet aanspreken. Het is simpeler om uzelf uit de voeten te maken. In de kerk, bus of trein: red uzelf en ga ergens anders zitten.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Kerk, Reizen, Zakelijke relaties.

Gelabeld met , .