Spring naar inhoud


Ik wil niet dat ze over me praten!

Beste Beatrijs,

Af en toe vraag ik (man, veertiger) een goede vriend(in) naar zijn/haar visie op een levensvraag, keuze of gewoon een gebeurtenis. Velen van hen hebben partners, wat het voor mij lastig maakt om vrijuit te spreken. Als ik nadrukkelijk zeg dat ik wil dat het gesprek onder ons blijft, krijg ik vaak te horen: ‘Maar ik deel wel alles met mijn partner’. Waarna ik besluit mijn verhaal niet te vertellen en getrakteerd word op teleurstelling of bitsheid. In de loop der jaren is mijn groepje vertrouwelingen geslonken, want ik vind dat ik in gesprek ben met één persoon en niet automatisch met zijn of haar levenspartner. Gesprekken worden tot mijn spijt begrensd door dit fenomeen. Ook alledaagse dingen hoef ik niet zo nodig verdubbeld te zien in aantal oren die meeluisteren. Wat moet ik hiermee aan? Til ik te zwaar aan discretie of moet ik accepteren dat ik dan maar minder mensen op de hoogte houd? Met dat laatste krijg ik dan weer vaak commentaar dat ik zo gesloten ben.

Stellen delen alles

Beste Stellen delen alles,

Hier is weinig aan te doen. Mensen praten nu eenmaal over andere mensen. Niet alleen met hun partner, maar ook met anderen in hun sociale kring. Zeker wanneer uw vrienden elkaar kennen, zult u wel eens over de tong gaan. Het meeste van dit soort doorvertellen is goedaardig en doet de oorspronkelijke bron (u in dit geval) geen kwaad. Van veel dingen die u zoal bespreekt in een tweegesprek met uw vriend(inn)en is het misschien niet zo erg als het wordt doorverteld? Stel u hebt problemen met de chef op uw werk, u hebt ruzie met een broer, u denkt erover te verhuizen of u hebt iets naars meegemaakt op straat. Wat schuilt er voor kwaad in als een vriend(in) dit doorvertelt aan zijn/haar partner? Mensen vertellen heel veel dingen over anderen aan elkaar en het meeste wat ze vertellen wordt ook onmiddellijk weer vergeten, zeker wanneer de bron (u dus) niet heel belangrijk is voor de partner.

Er zijn natuurlijk ook dingen, waarvan u echt niet wil dat derden op de hoogte zijn. In dat geval kunt u prima om geheimhouding vragen. Te denken valt aan brisante informatie als een geheime relatie met een getrouwd persoon of iets in de semi-illegale sfeer of heel persoonlijke psychische problematiek. Van dit soort geheimen ligt het voor de hand dat ze onder uw privédomein vallen en dat gespreksgenoten desgevraagd ook discretie zullen betrachten. Als bepaalde vrienden in het verleden blijk hebben gegeven dat ze alle informatie, precair of niet, vanzelfsprekend met hun partner delen, schroeft u even vanzelfsprekend het niveau van vertrouwelijkheid met hen terug. Maar voor de dagelijkse ervaringen, keuzes of gebeurtenissen van dertien uit een dozijn raad ik u aan om u er geen zorgen over te maken dat ze mogelijk met anderen worden gedeeld, omdat u daar toch geen schade van lijdt. Als u relatief aan de veilige kant wil blijven, is het handig om vooral bevriend te zijn met mensen zonder partner, hoewel singles zich evengoed aan roddel te buiten gaan.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Dik tevreden met mannengezin

Beste Beatrijs,

Ik ben nu vijf maanden zwanger van onze vierde zoon. Wij weten de sekse, onze omgeving niet. Dit vind ik fijner, het gaat mensen nog niets aan. Vrijwel iedereen vraagt mij of ik op een meisje hoop of dat het een meisje is. Ik krijg de naarste opmerkingen te horen over ‘mannengezinnen’, zoals: ‘Zonen heb je maar voor even, een dochter blijft’, ‘Hopelijk wordt er dan eentje homo’, ‘Jongens laten alleen maar scheten en boeren’ enzovoort. Ik word hier verdrietig van. Onze zoons zijn alle drie leuk, lief en emotioneel intelligent. Wat is een passende reactie op de vraag of ik hoop dat het een meisje is?

Domme vooroordelen

Beste Domme vooroordelen,

Die mensen roepen maar wat! Hun zogenaamd empathische commentaar op uw zwangerschap slaat nergens op. Ga niet in discussie. Poeier hen af en zeg koeltjes: ‘Onze ervaring met jongens is heel anders. We zijn erg blij met onze drie zonen en mocht er een vierde bij komen, zullen we even blij zijn als wanneer we een dochter krijgen.’

Artikelen in Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met , .


Mijn broodtrommel valt verkeerd

Beste Beatrijs,

Sinds een aantal maanden gebruik ik (man, 45 jaar) een roze broodtrommel van Hello Kitty. Deze was van mijn dochter, maar zij vindt hem te kinderachtig en wil er daarom niet meer mee op school verschijnen. Omdat de trommel een handig formaat heeft heb ik hem in gebruik genomen voor mijn dagelijkse lunch. Het kan mij niet schelen hoe dat ding eruit ziet. Op mijn werk wordt daar anders over gedacht. Tijdens een voortgangsgesprek zei mijn leidinggevende dat het mij vanzelfsprekend vrijstaat om mezelf te zijn, maar dat mijn Hello Kitty broodtrommel niet geheel past binnen de bedrijfscultuur van een toonaangevende financiële dienstverlener. Ik kreeg het verzoek om hier rekening mee te houden. Heeft mijn leidinggevende een punt?

Een fout trommeltje

Beste Een fout trommeltje,

Ik vraag me af waar uw leidinggevende zich mee bemoeit. Een broodtrommel is een broodtrommel, in wat voor kleur en met wat voor geinige opdruk dan ook uitgevoerd, en de lunch valt onder privétijd van de werknemer. Als u uw lunch van huis meeneemt in een broodtrommel, dan zult u die waarschijnlijk opeten achter uw bureau of in een kantine in aanwezigheid van collega’s en die moeten de aanblik van uw gadget kunnen verdragen. Is er sprake van een afspraak of vergadering met cliënten onder lunchtijd, is het sowieso ongepast om eigen boterhammetjes op te peuzelen, of die nu uit een roze of uit een decent mat zwarte trommel tevoorschijn komen. Moet er met klanten worden geluncht, eet men gezamenlijk een broodje buiten de deur, dus klanten krijgen uw broodtrommel niet onder ogen. Het soort containertje dat u gebruikt gaat uw collega’s en uw leidinggevende niet aan, u kunt de kritiek rustig naast u neerleggen.

Artikelen in Collega's.

Gelabeld met , .


Irritaties te berde brengen

Beste Beatrijs,

Ik heb een zus die alles zegt wat ze denkt. Toen ik jonger was probeerde ik deze eigenschap ook te ontwikkelen bij mezelf, omdat ik het wel stoer vond. Maar als ik een poging deed tot directheid, leverde me dat vaak pittige reacties op waardoor ik subiet in de stress schoot. Nu kies ik er meestal voor om moeilijke dingen niet meteen te zeggen. Zeker niet als er ook nog andere mensen bij zijn die er niks mee te maken hebben. Als het echt iets belangrijks is, breng ik het op een later moment als de irritatie gezakt is te berde. Tevens doe ik dat onder vier ogen. Dit voelt een stuk veiliger en rustiger. Laatst zei ik tegen mijn zus dat ik haar directheid niet altijd als prettig ervaar. Zij blijft erbij dat het beter is om alles meteen te zeggen. Ze noemde mijn manier de ‘roze olifant’ manier. Er is iets aan de hand, maar het wordt niet uitgesproken. Hoe kijkt u hier tegenaan?

Zeggen waar het op staat

Beste Zeggen waar het op staat,

In het algemeen is het zeker niet aanbevelenswaardig om voortdurend alles maar te zeggen wat er in je hoofd opkomt. Mensen denken zo veel: ‘wat heb jij een rare neus, lelijke jas is dat, zeg! je zou er beter uitzien met tien kilo eraf’ enzovoort. Iedereen mag denken wat hij/zij wil, maar daarom hoef je er nog geen gewoonte van te maken om andermans ego plat te walsen. Dit betekent niet dat directheid per definitie taboe is. Er zijn genoeg situaties denkbaar, waarin het juist wel gewenst is om meteen te reageren. Als iemand een racistische mop vertelt bijvoorbeeld, is het beter om meteen van afkeuring blijk te geven en niet omwille van de lieve vrede dit te laten passeren. En er zijn nog wel meer uitlatingen te bedenken die onmiddellijke afkeuring verdienen.

Wie aangevallen of anderszins onaangenaam bejegend wordt door een gespreksgenoot doet er ook goed aan om meteen te reageren. Lik op stuk geven is beter dan over zich heen te laten lopen. Verder hangt het sterk van de situatie af. Goede vrienden en broers of zussen kunnen zich veel meer directheid permitteren in de omgang dan vage kennissen of onbekenden. Als er iets moeilijks is wat besproken moet worden en waar ego’s gekrenkt dreigen te worden, dan is uw manier (wachten tot de irritatie gezakt is en op een rustig moment het onderwerp ter tafel brengen) veel effectiever dan exploderen in een gevoelsuitbarsting. Daar wordt de ander alleen maar boos van.

Artikelen in Taalgebruik.

Gelabeld met .


Naamsverandering aankondigen

Beste Beatrijs,

Bij mijn geboorte hebben mijn ouders mij een doopnaam gegeven en een roepnaam. Dit zijn verschillende namen. Ik heb altijd een hekel gehad aan mijn roepnaam en gebruik sinds een aantal jaar mijn doopnaam. Ook om verwarring in het buitenland te voorkomen aangezien mijn doopnaam in mijn paspoort staat. Het resultaat is nu dat een aantal mensen mij als Roepnaam kent en een aantal mensen als Doopnaam. Ik wil daar vanaf en mijn doopnaam gaan gebruiken. Hoe pak ik dat aan? Moet ik dat officieel meedelen? En is een berichtje in WhatsApp dan genoeg? Of een e-mail? Of komen mensen er vanzelf wel een keer achter als ik bijvoorbeeld een kaartje stuur?

Veranderen van naam

Beste Veranderen van naam,

Maak er een officiële mededeling van voor uw hele vrienden- en kennissenkring. E-mail lijkt dan het beste medium, omdat een e-mail net wat meer aandacht krijgt dan een whatsappje. Een collectief verstuurd bericht is handiger dan allemaal aparte appjes of kaartjes. Ga er even voor zitten en verzamel alle mensen die u onder uw roepnaam kennen in het bcc-vak (blind carbon copy) en schrijf een groepsmailtje, waarin u uw naamsverandering aankondigt. Houd er rekening mee dat de verandering niet onmiddellijk door iedereen wordt overgenomen. Ook als ze hun best doen, zullen mensen die u al lang kennen moeite hebben om u anders aan te spreken dan ze gewend zijn. Vooral familieleden die u al vanaf uw geboorte kennen als Roepnaam zullen er lang over doen, voordat ze Doopnaam geïnternaliseerd hebben. Voor mensen die u korter kent, zal het makkelijker zijn.

Artikelen in Internet en e-mail.

Gelabeld met .


Geen afspraken willen plannen

Beste Beatrijs,

Mijn vriend houdt er niet van om afspraken vooruit te plannen en zijn agenda hiermee lang van te voren vol te zetten. Ik begrijp en respecteer dit. Zijn familie plant ieder jaar aan het einde van de zomer een barbecue waar de hele familie bij aanwezig is. Mijn vriend wil deze datum niet van te voren vastleggen, maar door drukke agenda’s is het onmogelijk om dit spontaan te organiseren. Zijn familie wil graag dat hij erbij is en dat we compleet zijn bij deze barbecue. Ik vind het ook leuk om naar zo’n familiebijeenkomst te gaan en wil de datum dus vastleggen. Mag ik dit van hem vragen of moet ik zijn keuze respecteren, waardoor we een familiebarbecue niet kunnen plannen?

Liever spontaan

Beste Liever spontaan,

Uw vriend stelt zich erg rigide op door geen enkele afspraak te willen plannen. Het effect van zijn starheid is precies hetzelfde als van het dicht timmeren van je agenda en niet bereid zijn daarin te schuiven. Extreme spontaniteit (nooit iets van tevoren vast willen leggen) en extreme planmatigheid (alles vastleggen en daar niet van af willen wijken) demonstreert dat je geen onderscheid wil maken tussen belangrijke en onbelangrijke afspraken. Een jaarlijkse familiebijeenkomst móet wel op langere termijn worden georganiseerd om er zeker van te zijn dat zoveel mogelijk mensen aanwezig zullen zijn. Het is onzinnig om te weigeren zo’n datum vast te leggen. Misschien betekent uw vriends weigerachtigheid in dezen dat hij zo’n familiebijeenkomst onbelangrijk vindt. Bespreek dit met hem en vraag hoe hij ertegenover staat. Als hij de familiebarbecue leuk vindt, maar de datum nog steeds niet wil inplannen, moet u het zelf maar doen in uw eigen agenda. Tegen de tijd dat het zo ver is, kunt u hem eraan herinneren.

Artikelen in Familie.

Gelabeld met .


Ontslagen als getuige

Beste Beatrijs,

Kort geleden werd ik door mijn nichtje gevraagd om getuige te zijn op haar aanstaande bruiloft. Mijn nichtje en ik zijn al van jongs af aan erg close en daarom was ik ook erg blij en vereerd dat ze mij als getuige vroeg. Nu blijkt, omdat ze gratis trouwt, dat ze maar vier personen mee mag nemen naar het stadhuis. Het zou betekenen dat haar vader er niet bij kan zijn. Ze zat hier heel erg mee, en heeft toen besloten om toch haar vader als getuige te vragen. Omdat ik er niet meer bij kan zijn, heeft ze mij ter compensatie gevraagd om ceremoniemeester te zijn bij het aansluitende feest. Hoewel ik het waardeer dat ze mij alsnog wil betrekken bij haar bruiloft, vind ik het niet zo prettig dat ik dan ineens in een ondergeschikte rol wordt gedrukt. Haar vraag komt een beetje geforceerd over. Hoe kan ik hier het beste een gesprek over aangaan?

Geen getuige meer

Beste Geen getuige meer,

U moet uw rol als getuige afstaan aan de vader van de bruid, omdat anders haar beide ouders niet bij de plechtigheid kunnen zijn. Dat is wel een begrijpelijke reden. Uw nichtje kan moeilijk tegen haar vader zeggen dat ze de voorkeur geeft aan u boven hem op het stadhuis. Daar zou ze hem wel erg pijnlijk mee treffen. Als troost vraagt uw nichtje u nu als ceremoniemeester. Dat is géén ondergeschikte rol! Integendeel, afgezien van de rol van bruid en bruidegom is het is zo’n beetje de belangrijkste rol op een huwelijk. De ceremoniemeester is een veel belangrijker functie dan een getuige die alleen maar vijf minuten toekijkt bij de formaliteit op het stadhuis en een handtekening zet. De ceremoniemeester is bij alle ins en outs van de huwelijksdag betrokken, van de organisatie van de festiviteiten tot het plannen van toespraken en sketches, tot de inzameling van cadeaugelden.

Ceremoniemeester is een veel belangrijker functie dan getuige.

Het is zeker eervol maar ook veel meer werk dan getuige zijn. Als u het leuk vindt om heel nauw betrokken te zijn bij de voorbereiding van het huwelijk van uw nichtje, raad ik u aan om deze taak blijmoedig te aanvaarden. Als u opziet tegen het werk dat erbij komt kijken (u kunt er behoorlijk wat tijd aan kwijt zijn), kunt u vriendelijk nee zeggen, omdat u het daar te druk voor hebt. Maar u moet de functie niet afwijzen omdat die te min is, want dat is een misvatting.

Artikelen in Bruiloft.

Gelabeld met .


Vriendin wil buurvrouw worden

Beste Beatrijs,

Een goede vriendin wil met haar gezin ruimer gaan wonen en wil nu proberen haar flat in te ruilen voor een huurwoning bij mij in de straat (lekker rustige wijk, vlakbij het park). Ze zou dan een paar huizen verderop komen te wonen. Ik zie dit helemaal niet zitten. Ik ben bang dat onze vriendschap in het geding komt en ik heb behoefte aan privacy. Het is niet zeker of ze voor de woning in aanmerking komt. Wat nu te doen? Kan ik haar verbieden om hier te komen wonen? Ik ben hier erg overstuur van.

Niet in mijn straat!

Beste Niet in mijn straat,

Nee, u kunt uw vriendin niet verbieden om bij u in de straat of in uw buurt te komen wonen. Mensen bepalen zelf waar ze willen wonen. Het is nog niet zeker of ze dat huis krijgt, misschien gaat haar plan wel niet door. Als ze er wel komt te wonen, hoeft u zich geen zorgen te maken over verlies van privacy. Zij zit in haar huis, u zit in uw huis. Binnen de kortste keren bent u gewend aan haar aanwezigheid in de buurt en is ze gewoon een van de vele buren die u buiten tegenkomt. U kunt de vriendschap met haar in stand houden, zoals die was. U hoeft niet ineens intensiever met haar om te gaan omdat ze toevallig in dezelfde straat woont.

Artikelen in Buren, Vrienden en kennissen.


Familie kiest voor ex

Beste Beatrijs,

Na de scheiding van onze ouders bleef mijn moeder intensief omgaan met de familie van mijn vader. Hoewel ze zelf goed contact heeft met haar eigen broers en zussen was ze regelmatig te gast op feestjes van haar ex-schoonfamilie. Tijdens deze bijeenkomsten werd er doorgaans zeer geringschattend over mijn vader gesproken. Ik heb dit altijd als zeer kwetsend ervaren. Mijn vader werd jarenlang doodgezwegen bij zijn familie. Hoewel dat al pijnlijk genoeg was, vind ik het niet correct als die leegte dan met mijn moeders aanwezigheid wordt ingevuld en zelfs met haar nieuwe vriend. Ik heb mijn moeder vaak laten weten dat ik het niet prettig vind om haar steeds tegen te komen bij mijn vaders familie. Ik vind dit respectloos. Alsof niemand er bij stilstaat dat ik als dochter van gescheiden ouders ook wel eens een familiefeestje wil dat niet gepaard gaat met spanning en pijn.

Moeder dringt zich op

Beste Moeder dringt zich op,

De familie van uw vader heeft zich na de scheiding van uw ouders niet loyaal betoond met hem maar met zijn ex! Uw vader bezoekt geen feestjes van zijn eigen familie, maar uw moeder doet dat wel. Dit is heel vreemd. Uw vaders familie laat zich ook minachtend over hem uit. Blijkbaar vervult uw vader in zijn familie de rol van zwart schaap. Dat lijkt me voor u vervelend genoeg om zelf ook niet meer naar die familiebijeenkomsten te gaan. Dat uw moeder stug blijft omgaan met haar ex-schoonfamilie kunt u haar een beetje kwalijk nemen, maar de rol van de familie zelf (haar blijven uitnodigen, voortdurend laten zien dat ze haar prefereren boven uw vader en tegelijk uw vader van zich afstoten) is veel en veel kwalijker. Zelfs als uw moeder helemaal afstand zou nemen van haar ex-schoonfamilie, zou deze familie uw vader nog steeds als zwart schaap behandelen. Bij zo’n familie hebt u toch niets te zoeken?

Artikelen in Huwelijk en scheiding, Schoonfamilie.

Gelabeld met .