Spring naar inhoud


Hoe veroordeel ik vliegpassagiers?

Beste Beatrijs,

Straks als de zomervakantie ten einde is, komen de collega’s, buren en vrienden weer terug met hun vakantieverhalen. Een vliegvakantie naar de Filipijnen, naar Curaçao, naar Botswana of (gelukkig) een kampeervakantie in Nederland of gewoon thuisgebleven. Voor deze laatste categorie kan ik beslist belangstelling opbrengen, voor de nietsontziende vliegtuignemers kan ik dat niet en wil ik het ook niet meer veinzen. Deze mensen helpen de wereld naar de knoppen. Nu is dat niet iets wat je zegt. En er zijn natuurlijk ook mensen die hun gedrag afkopen door bomen te planten. Maar dan nog: het is een achterlijke cultuur die hoe dan ook in stand wordt gehouden en waar zij aan bijdragen. Waarom niet gewoon een mooi boek lezen en je in je hoofd verplaatsen? Waarom niet met de pootjes in een riviertje in de Ardennen poedelen? Hoe stel je vriendelijk dat je niet geïnteresseerd bent in verhalen over vliegvakanties zonder jezelf in sociaal opzicht buiten spel te zetten?

Vliegvakantieverhalen afkappen

Beste Vliegvakantieverhalen afkappen,

Weet u, vakantieverhalen zijn eigenlijk altijd tamelijk vervelend om aan te horen, of mensen nu in China zijn geweest of aan de IJssel hebben gekampeerd. Ik raad u af om onderscheid te maken tussen verhalen van mensen die in buurt zijn gebleven en mensen die ver weg zijn geweest. Laat alles maar een beetje over u heen komen en probeer het gesprek een andere draai te geven. Sinds verre vakanties niets bijzonders meer zijn, nemen de ellenlange verhalen over die vakanties trouwens ook af. Er valt steeds minder opzienbarends te vertellen over een safarireis door Zuid-Afrika of backpacken in Thailand.

U hebt de behoefte om een morele veroordeling uit te spreken: ik hoef u natuurlijk niet te vertellen dat mensen het niet op prijs stellen om gekapitteld te worden over hoe zij hun vakantie inrichten. U bent tevreden met een mooi boek in de Ardennen – anderen willen wat meer van de wereld zien. Ergens anders dan in je eigen land willen rondkijken is geen misdaad. Eeuwen lang gold het verbreden van je horizon als een nastrevenswaardige bezigheid waar de mens wijzer van werd. Nu toenemende welvaart steeds meer mensen in staat stelt om ook eens iets van de wereld te zien, is reizen ineens iets verwerpelijks. Ook degenen die vlees en kaas eten, auto rijden, wegwerpplastic en elektronica gebruiken en te veel kleding aanschaffen dragen klimaatschuld. Er is geen beginnen aan om iedereen een reprimande te geven – het is niet nodig om degenen die op vliegvakantie gaan extra in het beklaagdenbankje te plaatsen. Iedereen kan zich op zijn eigen manier om het klimaat bekommeren.

Artikelen in Reizen.

Gelabeld met , .


Roken op een terras

Beste Beatrijs,

Ik drink regelmatig koffie op een terras bij mij in de buurt. Een van de frequente gasten rookt voortdurend zware shag die stankoverlast geeft en mijn luchtwegen prikkelt. Hij wasemt een enorme rookgeur uit. Kan ik hem vragen om niet te roken? Het personeel wil hem er niet op aanspreken.

Last van zware shag

Beste Last van zware shag,

Op een terras in de buitenlucht, waar de uitbater asbakken op tafeltjes heeft gezet, kunt u aanwezigen niet vragen om niet te roken. Dat die asbakken er staan is voor rokers precies de reden om er te gaan zitten. Heb geduld: het algehele terrassenrookverbod zal niet lang meer op zich laten wachten. Wat u in de tussentijd kunt doen is nagaan hoe de windrichting staat (kijk hoe de vlaggen wapperen of steek een bevochtigde vinger in de lucht) en vragen of de shagroker aan het aflandige deel van het terras wil gaan zitten, zodat zijn rook niet het terras op waait, maar juist ervan af. Als u zelf aan het aanlandige eind van het terras gaat zitten, zal de overlast minimaal zijn.

Artikelen in Horeca, Verslavingen.

Gelabeld met .


Hoe kunnen we in het Nu zijn?

Beste Beatrijs,

Onze kinderen kunnen zich uitstekend zelf redden. Werken hard en veel. De kleinkinderen doen het ook goed. Mijn vrouw en ik (tachtigers) zijn ons op onze laatste fase aan het voorbereiden, zodat wij hopen in vrede te kunnen sterven. Wij zijn beiden nog goed ter been, zeer geïnteresseerd in een spiritueel leven en proberen veel in het NU te zijn. Het loslaten van de kinderen is geen probleem. We hebben geen stress, geen geldzorgen en wonen landelijk. We sporten om te bewegen. Af en toe wat mantelzorg. Geen redenen om te klagen, maar toch knaagt er wat. Wij kennen het gezegde ‘Wij hebben de kinderen leren spreken, zij hebben ons leren zwijgen.’ Maakt het gevoel van niet meer nuttig zijn voor je kinderen deel uit van een proces naar een voltooid leven?

Laatste fase

Beste Laatste fase,

Ik betwijfel of ‘in het NU zijn’ een zinvolle manier van leven is. Maar dat komt misschien doordat ik persoonlijk weinig op heb met mindfulness en met spiritueel leven. Volgens mij is het niet nodig om je geestelijk voor te bereiden op de laatste fase van het leven. Die fase komt vanzelf wel, of u er nu op voorbereid zijn of niet, en dan is het vroeg genoeg om u ermee te verstaan.

In mijn visie is het voor iedereen in welke levensfase dan ook belangrijk om ertoe te doen. Zolang kinderen nog jong zijn en steun nodig hebben vervullen zij die functie voor ouders. Wanneer kinderen eenmaal op eigen benen staan, is loslaten het devies. Maar dat betekent niet dat uw leven voltooiing nadert. Het is dan raadzaam om een ander doel te vinden om zin te geven aan het leven, zodat u het gevoel hebt dat u ertoe doet. Dat kan worden gevonden in filantropisch bezig zijn, iets aardigs doen voor andere mensen, voor een huisdier zorgen, groente en fruit kweken, muziek of iets anders moois maken, iets gezelligs doen met het nageslacht, nu ja, er zijn allerlei dingen te bedenken die iemand het gevoel geven dat hij/zij ertoe doet. Mijn advies zou zijn: ga iets nuttigs doen in plaats van na te denken over hoe u het beste een voltooid leven kunt bereiken.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Een kwade dronk

Beste Beatrijs,

Ik ben getrouwd met een man die heel goed en lief is. Na 32 jaar samenzijn zijn we nog steeds beste maatjes, maar hij wordt een ander persoon, zodra hij teveel alcohol drinkt op feestjes of verjaardagen. Als we dan naar huis gaan begint hij uit het niets op me af te geven en te schelden en te schreeuwen. Als ik zeg dat hij niet zoveel moet drinken, wordt hij nog bozer. Het gevolg hiervan is dat ik bij elke uitnodiging die we krijgen al begin te trillen op mijn benen van angst, dus ik trek me almaar meer terug in mijn huis en durf bijna nergens meer heen met hem. Mijn sociale leven stelt niets meer voor, al dat vind ik niet zo erg. In mijn huis voel ik me veilig en rustig. Niemand van de familie weet hoe hij doet als niemand het ziet, dus mij wordt verweten dat ik niet meer meega naar verjaardagen of samenkomsten en als ik wel mee ga, klap ik helemaal dicht. Hoe kan ik dit het beste aanpakken? We hebben al zo vaak hierover gepraat samen, dan zegt hij sorry en gaat het een tijdje goed, totdat het weer misgaat.

Als de nood aan de man is

Beste Als de nood aan de man is,

Er is maar een uitweg: geef uw man een ultimatum.

Ik heb een harde boodschap voor u: u bent niet met een goede, lieve man getrouwd, maar met een alcoholist. En dan niet een alcoholist die vredig wegzakt in zijn roes en verder geen overlast geeft, maar een alcoholist met een kwade dronk, die schreeuwt, u uitscheldt en voor wie u zo bang bent dat u nergens meer heen durft met hem erbij. Uw sociale leven is naar de knoppen. U durft er met niemand van uw familie of met vriendinnen over te praten. Dit is een vreselijke situatie die u niet op z’n beloop mag laten. U moet iets doen. U hebt er al vaker met uw man over gesproken. Dan belooft hij beterschap, maar alles blijft hetzelfde. Er zijn hardere maatregelen nodig, want hier gaat u aan kapot.

Er is maar een uitweg: geef uw man een ultimatum. Zeg tegen hem dat hij een alcoholprobleem heeft, waarvoor hij zich moet laten behandelen in de verslavingszorg. Uw man moet rigoureus van de alcohol af, want u kunt het niet bij hem uithouden op deze manier. U wil geen man, voor wie u bang bent. Zeg tegen hem dat hij vandaag nog moet bellen voor een afspraak, er zijn genoeg hulpverleningsinstanties die zich met alcoholisten bezighouden, het is niet moeilijk om een afkickkliniek te vinden. Als hij dit weigert en zegt dat hij het zelf wel kan oplossen, dan gaat u bij hem weg. Spel dit heel duidelijk voor hem uit: als hij niet vandaag hulp zoekt voor zijn alcoholprobleem, gaat u het huis uit (u hebt vast wel een familielid of een vriendin bij wie u tijdelijk onderdak kunt vinden) en neemt u een advocaat in de arm om de echtscheiding in gang te zetten.

Of uw man nu voor het een of voor het ander kiest, in beide gevallen zal er veel tijd mee gemoeid zijn. Zelf hebt u ook hulp en steun nodig om met de problemen om te gaan. Daarom raad ik u aan om contact op te nemen met Al Anon, een hulpverleningsinstantie voor partners, familieleden en vrienden van alcoholisten.  U kunt lid worden van een lotgenotengroep, waar men ervaringen en tips uitwisselt en waar u begrip voor uw situatie kunt vinden.

Artikelen in Liefde en relaties, Verslavingen.

Gelabeld met .


Nieuwe partner van koude kant

Beste Beatrijs,

Wij, een familie van vijf broers en zussen en hun partners, hebben het volgende probleempje: Een schoonbroer (70), sinds twee jaar weduwnaar van onze oudste zuster, heeft een vriendin gevonden. Het is serieus. Over een paar weken hebben wij ons jaarlijkse familiediner, waar hij ook altijd bij is. Nodigen wij zijn vriendin hier ook voor uit? De schoonbroer is uiteindelijk van de koude kant en dat ligt mogelijk minder voor de hand dan wanneer een bloedverwant met een nieuwe partner zou aankomen. Wat vindt u?

Met of zonder nieuwe liefde?

Beste Met of zonder nieuwe liefde,

Het simpelste is om de nieuwe vriendin maar gewoon welkom te laten zijn bij het familiediner. Het is nodeloos demonstratief om haar te passeren. Vertel uw schoonbroer de datum en plaats van de bijeenkomst en voeg eraan toe: ‘Margaretha is vanzelfsprekend ook welkom!’ Misschien neemt hij haar mee, maar het is ook heel goed mogelijk dat zijn nieuwe vriendin helemaal geen interesse heeft om de familie van de overleden vrouw van haar huidige relatie te leren kennen en de gelegenheid beleefd aan zich voorbij laat gaan. Dan komt uw schoonbroer alsnog in z’n eentje, maar op die manier is het de eigen keus van het stel geweest.

Artikelen in Schoonfamilie.

Gelabeld met , .


Schoonfamilie laat het afweten

Beste Beatrijs,

Wij (stel van in de dertig) zijn onlangs verhuisd naar de andere kant van het land. We hebben een mooi oud huis gekocht om op te knappen. Mijn ouders waren natuurlijk nieuwsgierig en hebben al snel een logeerfeestje belegd om het huis in te wijden. Ook zijn mijn broer en zus langs gekomen om gezellig een dagje de handen uit de mouwen te steken. In de hoek van mijn schoonfamilie blijft het echter behoorlijk stil en voor mijn man vind ik dat steeds pijnlijker worden: van zijn vijf broers en zussen is er na een maand nog maar één op bezoek geweest. Wat vindt u, kan ik mijn schoonfamilie hierop aanspreken? En hoe voorkom ik dat zo’n afgedwongen bezoek geforceerd aan gaat voelen?

Ze tonen geen belangstelling

Beste Ze tonen geen belangstelling,

Het is niet uw taak om uw schoonfamilie op te porren en al helemaal niet achter de rug van uw man om! Dit is iets om aan uw man zelf over te laten. U kunt zich beter niet bemoeien met de manier waarop die familie de betrekkingen met elkaar onderhoudt. Misschien hebben ze niet de gewoonte om de deur plat te lopen bij elkaar en komen ze alleen op uitnodiging. Misschien zijn ze niet dol op kluswerkzaamheden en wachten ze liever af tot het huis op orde is. Er kunnen allerlei goede redenen zijn waarom ze niet onmiddellijk bij u op de stoep willen verschijnen. Bespreek eerst met uw man hoe hij tegenover bezoek van zijn familie staat. Wie weet heeft hij er zelf ook geen haast mee. Het komt vast vanzelf in orde.

Artikelen in Schoonfamilie, Visite.


Peetoom wekt jaloezie

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw en ik hebben geen kinderen. Ik heb één zus, die twee kinderen heeft van vijf en drie en een derde kindje is op komst. Met veel plezier heb ik het peetoomschap aanvaard bij de geboorte van de oudste. Ik doe twee of drie keer per jaar iets leuks met haar, zoals een dagje naar de dierentuin, Efteling of zoiets. Toen ik onlangs voorstelde om met mijn petekind een dagje naar een avonturenpark in de Ardennen te gaan, reageerde mijn zus nogal stroef. Ze vond het zielig voor haar zoontje dat hij niet mee mocht. Mijn ervaring met kinderen is beperkt en een dagje uit met één kind is al druk genoeg. Weldra heeft mijn zus drie kinderen – moet ik dan bij elk uitje drie kinderen meenemen? Dat geeft meer stress en meer kosten, al gaat het me niet om het geld.

Ik doe bij verjaardagen en familieafspraken altijd mijn best om een leuke oom te zijn voor de kinderen. Maar als ik iets speciaals met mijn petekind wil ondernemen, vind ik het vreemd dat dit wordt opgevat als een benadeling van haar broertje. Ben ik onattent voor mijn neefje of is mijn zus te veeleisend?

Overvraagde peetoom

Beste Overvraagde peetoom,

Nee, u hoeft niet alle kinderen van uw zus mee te nemen, als u een uitstapje speciaal voor uw petekind plant. Aan de andere kant is twee of drie keer per jaar een pretpark of dierentuin bezoeken best overdadig. Voor zo’n jong kind hoeft het niet zo groots (en duur) te worden aangepakt. Een uurtje speeltuin en daarna een ijsje eten is ook prima, bedoel ik.

De rol van peetoom ligt niet vast. Het is geen functie met allerlei omschreven taken en verwennerijen. Er zijn peetooms en -tantes die zelden of nooit iets bijzonders met een petekind doen. Ik wil niet zeggen dat u helemaal niets hoeft te doen, maar u hoeft zich ook niet buitensporig uit te sloven. Zeker niet als het hoofdstuk ‘pretparken, dierentuinen, tropische zwembaden’ ontaardt in een jaloezie wekkende steen des aanstoots voor de kinderen. Misschien hecht uw zus sterk aan gelijke behandeling van de kinderen, misschien vindt zij het gewoon wel makkelijk voor haarzelf, als u twee kinderen op excursie meeneemt, want dan heeft zij een dagje haar handen vrij.

Hoe dit ook zij, ik raad u aan om de frequentie en vooral de bijzonderheid van uw excursies met uw petekind terug te schroeven. Als u iets huis-, tuin- en keukenachtigs plant, kunt u het broertje trouwens ook best meenemen. Naarmate uw petekind opgroeit, vanaf een jaar of tien, wordt de rol van peetoom interessanter. Er zijn dan meer mogelijkheden voor uitstapjes apart met haar. Een excursie met wat meer niveau, bijvoorbeeld theater- concert- of museumbezoek, geeft minder jaloezie van de andere kinderen, want die zijn nog te jong, en zal u verlossen van die ellendige pretparken.

Artikelen in Kinderopvoeding, Reizen.

Gelabeld met .


Geld schenken aan vrienden

Beste Beatrijs,

Van een bevriend stel weten we dat ze moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik heb met instemming van mijn vrouw jarenlang zo nu en dan geld overgemaakt (bedragen van 250 à 500 euro). Ze hebben altijd gezegd dat ze het goed konden gebruiken, maar we hebben nooit te horen gekregen waar het geld aan is besteed. Geen enkele mededeling. We vinden dat eigenlijk niet netjes en vragen ons af of we er wel mee moeten doorgaan. Wat vindt u?

Rekenschap afleggen

Beste Rekenschap afleggen,

De regel is om in ieder geval te bedanken voor een geldschenking, maar ontvangers hoeven geen verantwoording af te leggen voor wat ze met het geld gedaan hebben. Een schenking hoort ‘zonder voorwaarden’ te zijn. Ontvangers mogen met het geld doen wat ze willen zonder last of ruggenspraak. Of ze er boodschappen, benzine of een dagje pretpark van hebben aangeschaft is hun eigen zaak.

Of u wil doorgaan met uw vrienden subsidiëren is geheel aan u. Dit soort geldschenkingen onder vrienden is tamelijk ongebruikelijk, omdat het tot afhankelijkheidsrelaties en gedwongen dankbaarheid leidt. Het wringt voor u nu al, omdat u wil weten wat er met uw goeie geld gebeurt, terwijl zij u daarover niet hoeven te informeren. Misschien vinden uw vrienden het ook wel vervelend om in de schuld te staan en telkens hun dankbaarheid te moeten uiten. Enfin, het is uw eigen beslissing om de filantropie door te zetten of ermee op te houden.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Eigen koffie meebrengen

Beste Beatrijs,

We hebben een jarenlange vriendschap met een ander echtpaar. Zij koopt veel in de reformwinkel. Als het echtpaar bij ons op koffievisite komt, brengt zij haar eigen reformkoeken mee. Wij maken senseo-koffie en bij de laatste afspraak zei ze dat ze daar niet zo van hielden en liever filterkoffie dronken. Ik zei dat ik met alle liefde filterkoffie kon zetten, ik heb alle spullen gewoon in huis. Maar dat hoefde niet, want ze had haar eigen koffie bij zich. Ik voelde me daar toch wat ongemakkelijk bij. Hoe kan ik hier verstandig mee omgaan? Ik wil haar ook niet voor het hoofd stoten en bot zijn.

Op de koffie gekomen

Beste Op de koffie gekomen,

Iemand die zijn eigen koffie en zijn eigen koekjes meeneemt voor een afspraak gedraagt zich belachelijk. Die manier van doen is wantrouwend en beledigend en vormt een aanslag op wat er onder gastvrijheid wordt verstaan. Verzoek uw vriendin, als ze nog eens koffie komen drinken, om haar thermoskan met koffie thuis te laten, omdat u daardoor het gevoel krijgt dat u te dom bent om zelfs maar een kopje koffie te zetten. Verzeker haar dat u koffiefilters en alle toebehoren in huis hebt, en dat u met plezier voor iedereen een kopje prima filterkoffie kunt zetten. Met die reformkoeken moet u haar maar laten begaan, al is het meebrengen van eigen snacks eigenlijk ook behoorlijk onbeschoft, maar goed, die kunt u met enige grootmoedigheid nog wel als ‘dieetvoeding’ bestempelen.

Artikelen in Eten en drinken, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .