Spring naar inhoud


Een stinkend huishouden

Beste Beatrijs,

Sinds een half jaar woon ik (student) op kamers op de bovenverdieping van een rijtjeshuis. De huisbaas, een man van 86, woont beneden. De deuren van zijn slaapkamer en woonkamer komen uit in de gang, vlak naast de trap naar mijn verdieping. De deuren laat hij vaak open staan. Als ik thuis ben, kan ik precies vertellen wanneer het weer zo ver is. Een onbeschrijfelijk vieze lucht komt dan de trap op kringelen, die zich in mijn neusgaten nestelt tot ik vol walging naar het raam sprint om naar frisse lucht te happen. Het is zo’n muffe lucht die wel vaker om ouderen heen hangt, maar dan nog veel erger. Hij heeft geen ventilatie in zijn slaap- en woonkamer, dus alle lucht die hij uitstoot, wordt opgespaard en naar boven geperst op het moment dat zijn deur opengaat. Het openzetten van alle ramen op mijn verdieping helpt niet genoeg, en iedere keer naar beneden gaan om de deuren te sluiten is ook onbegonnen werk. Wat te doen?

Muffe walm

Beste Muffe walm,

Uw huisbaas is 86 jaar. Op die leeftijd zijn mensen weinig vatbaar meer voor suggesties als betere hygiëne betrachten, meer schoonmaken, kleding vaker wassen, vaker de ramen open zetten. Misschien is hij helemaal niet meer in staat om een fatsoenlijke huishouding te voeren! Zou u hem niet kunnen aanmelden bij de thuishulp, zodat er tenminste een paar uur per week bij hem wordt schoongemaakt? Daar heeft hij vast recht op. Bespreek dit eens met hem en zeg dat u zich zorgen maakt over de staat waarin zijn huishouden verkeert. Als huurder/ huisgenoot kunt u daar open en eerlijk met hem over gedachten wisselen. Een hoge leeftijd betekent niet automatisch stank (er zijn genoeg ouderen aan wie weinig bijzonders te ruiken valt), maar een hoge leeftijd gaat wel vaak gepaard met fysiek onvermogen om de zaak bij te houden. Waarschijnlijk heeft die man gewoon hulp nodig en dat is geen schande.

Dit zal uw eigen probleem niet oplossen trouwens. Zelfs als uw huisbaas niet onwelwillend staat tegenover (schoonmaak)hulp van buiten, zal de penetrante geur die zich de afgelopen decennia in zijn huisraad heeft opgebouwd blijven hangen. Voor u zit er dan ook weinig anders op dan omzien naar andere woonruimte en intussen toch maar zo vaak mogelijk naar beneden te lopen om aldaar de deuren te sluiten. Als uw huisbaas vraagt waarom u dat telkens doet, kunt u verwijzen naar het gesprek dat u met hem gevoerd hebt over de staat van zijn huishouden. Vermijd het woord stank en spreek over doordringende huisluchtjes.

Artikelen in Buren.

Gelabeld met , , .


Beginnen met ‘ik’

Beste Beatrijs,

Regelmatig kom ik het tegen in een e-mail of een schrijven van iemand anders: ‘Ik ben met X naar de stad / een voetbalwedstrijd / een begrafenis geweest.’ Ik heb altijd geleerd dat je eerst de ander noemt en dan jezelf. Dus dan zou het als volgt geformuleerd horen te worden: ‘X en ik zijn naar de stad / een voetbalwedstrijd / een begrafenis geweest.’ Hoe hoort het?

Moet ik achteraan?

Beste Moet ik achteraan,

Als de ‘ik’ (schrijver) en een andere persoon grammaticaal onderwerp van de zin zijn, is het inderdaad goede gewoonte dat de ‘ik’ zichzelf op de tweede plaats zet: ‘Mijn man en ik gingen fietsen/ de stad in enzovoort.’ Bij constructies met ‘met’ is dat niet nodig. In dat geval is de ‘ik’ in z’n eentje onderwerp van de zin en vormt het zinsdeel dat begint met ‘met’ een bijwoordelijke bepaling. Er is ook een subtiel betekenisverschil. In de zin ‘Ik ging met Jan [of Annie of wie dan ook] de stad in/ een ommetje maken/ naar de markt’ is de metgezel minder belangrijk – het had ook de hond kunnen zijn. In ‘met’-constructies gaat het niet om ‘wij’, maar ligt de nadruk op wat de ‘ik’ heeft gedaan of beleefd. Zo’n persoonlijke mededeling is prima. Dan is er geen reden om de metgezel voorop te zetten.

Artikelen in Taalgebruik.

Gelabeld met .


Dochter neemt afstand

Beste Beatrijs,

Onze dochter, met wie we een goede relatie hebben, woont sinds enkele maanden samen met haar vriend in de stad waar ze studeren. We zijn daar een keer kort langs geweest om een kast af te leveren. We willen haar zonder schulden laten afstuderen en betalen daarom studie en levensonderhoud. Volgende week is ze jarig. Ik heb geïnformeerd hoe ze dat ging vieren. Haar plan was om die avond vrienden uit te nodigen, maar ze maakte niet duidelijk wat er van ons verwacht wordt. Ik heb haar gevraagd om na te denken over een cadeau, maar ook toen kwam er geen uitnodiging. Ik ervaar het als verdrietig en pijnlijk dat ze blijkbaar niet de moeite wil nemen ons eens uit te nodigen, zelfs niet voor haar verjaardag. Ook toen ze op haar eerste kamer woonde, kwam er geen uitnodiging om bijvoorbeeld eens te komen eten. Toen kwam ze wel vaker thuis en vierde haar verjaardagen nog bij ons. Hoe kunnen we hiermee omgaan?

Teleurgestelde moeder

Beste Teleurgestelde moeder,

Trekt u zich het niet te veel aan. De studententijd is voor uw dochter, een jongvolwassene, een periode om zich los te maken van ouders. Tegelijk is ze nog volop afhankelijk van u: u betaalt haar hele studie en ze hoeft niets te lenen. Uw dochter neemt nog steeds alles van u aan (net als een jong kind eigenlijk) en geeft niets terug. Voor uw dochter zit haar onafhankelijkheid erin dat ze haar eigen leven leidt, eigen vrienden/vriendinnen heeft, los van haar ouderlijk huis. Het komt helemaal niet in haar op om haar ouders uit te nodigen voor haar verjaardag! Wat moeten haar ouders tussen allerlei twintigers die ze niet eens kennen?

Dat komt later wel weer in orde. Als uw dochter volwassener wordt en het afgelopen is met de financiële afhankelijkheid, komt er vanzelf meer gelijkwaardigheid tussen ouders en kinderen. Dan worden verjaardagen ook niet meer alleen binnen de eigen generatie gevierd. Ik raad u aan om u niet verongelijkt of verwaarloosd te voelen, omdat uw dochter u niet voor haar verjaardag heeft gevraagd. Zo belangrijk zijn verjaardagen ook weer niet. In studentenkringen is het vooral een aanleiding voor een avondje drinken met vrienden. Wat u wél kunt doen is haar bellen en uzelf uitnodigen: ‘Papa en ik zouden het leuk vinden om eens bij jullie te komen eten in je nieuwe huis. Zullen we een afspraak maken? Wanneer schikt het je?’ Aan zo’n persoonlijke afspraak met uw dochter en haar vriend in hun nieuwe huis hebt u veel meer dan aan een studentenfeestje, waar u toch een beetje uit de toon zult vallen.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen, Verjaardag.

Gelabeld met .


Blijf van me af!

Beste Beatrijs,

Ik ben een single 40-plus vrouw en woon in een appartementencomplex. Naast mij woont een stel, zij Nederlandse, hij Noord-Afrikaans. De buurman maakt al jaren avances: uitnodigingen om mee te gaan naar sportschool, festival of strand – zonder zijn vrouw die een zware baan heeft met onregelmatige werktijden. Nooit ben ik op zijn voorstellen ingegaan. De laatste tijd heb ik ook last van handtastelijkheden. Toen ik een paar weken in het buitenland had gezeten, werd ik bij thuiskomst door deze buurman hartstochtelijk begroet met een veel te stevige omhelzing en kussen in mijn hals. Losrukken lukte niet, schreeuwen durfde ik niet. Toen hij me losliet, heb hem zo duidelijk mogelijk in het Frans (Nederlands spreekt hij nauwelijks) te verstaan gegeven dat ik dit absoluut niet wil. Hij reageerde dat zijn gedrag puur vriendschappelijk bedoeld is, uit een goed hart komt en past binnen zijn cultuur. Sindsdien heeft hij zijn omhelzingen meerdere keren in de hal van ons gebouw of op straat herhaald.

Omdat ik een goede verstandhouding heb met zijn vrouw, heb ik haar niet ingelicht. Bovendien vrees ik na opening van zaken een volstrekt verstoorde relatie met en tussen het stel en wellicht een vorm van wraak van zijn kant. Ik ben wanhopig en ik vraag me af hoe nu te handelen: toch mijn buurvrouw inlichten, anders wellicht een gang naar de politie of de lieve vrede bewaren en hopen dat hij ophoudt?

Buurman is handtastelijk

Beste Buurman is handtastelijk,

Een buitengewoon onaangename situatie. Slik niet het fabeltje dat er cultuurverschillen ten grondslag liggen aan het gedrag van de buurman. Als die al een rol zouden spelen, zijn de omgangsvormen tussen mannen en vrouwen in de Noord-Afrikaanse cultuur een stuk formeler en afstandelijker dan in Nederland. Vreemde vrouwen (geen familie) aanraken en omhelzen is er al helemaal niet bij.

Prepareer een korte boodschap voor het geval dat hij u toch weer bespringt.

Dit onwelvoeglijke gedrag en vooral de aanhoudendheid ervan na uw protesten is een persoonlijke keuze van de buurman om u seksueel te intimideren (denk aan de Egyptische gewoonte onder mannen om vrouwen te betasten in het openbaar vervoer). Het in ieder geval niet een spontane uiting van gezelligheidsgevoelens. U zult zich dus krachtdadiger dan tot nu toe ertegen moeten verzetten. Misschien is het inmiddels tot hem doorgedrongen dat u niets met hem te maken wil hebben en zal hij afstand houden, maar prepareer een korte boodschap in het Frans voor het geval dat hij u toch weer bespringt. Oefen dit van tevoren hardop voor de spiegel. Zeg luid en duidelijk: ‘Laat me alstublieft met rust, en vooral: raak me nooit meer aan! [altijd vousvoyeren als u met hem spreekt] Ik stel het niet op prijs. Als u me nog één keer aanraakt, zal ik met uw vrouw spreken over uw handtastelijkheden en daarna ga ik linea recta door naar de politie. Ne Me Touchez Pas! Plus Jamais!’ Voer uw dreigementen uit, zodra de man over de schreef gaat. Dit zal de burenverhoudingen mogelijk verstoren, maar dat moet dan maar. Wie niet gevoelig is voor de boodschap ‘Afblijven!’ zal dit moeten bezuren.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Buren.

Gelabeld met , .


Lievelingskleinkind

Beste Beatrijs,

Mijn oma laat geregeld merken dat ik het favoriete kleinkind ben. Niet zozeer in giften, als wel in wat ze zegt. Ik snap wel een beetje waarom ze zo doet, want ik ben de enige die mijn grootouders belt en die uit zichzelf op bezoek komt met een bosje bloemen, terwijl ik het verst weg woon. Maar ik voel me ongemakkelijk, als ze negatief over hen praten en heb ook geen zin om telkens de andere kleinkinderen te verdedigen. Hoe kan ik hier het best mee omgaan?

Favoriet kleinkind

Beste Favoriet kleinkind,

Een losse opmerking kunt u laten passeren en er zo veel mogelijk overheen praten. Als uw grootouders er te lang over doorgaan of er bij elk bezoek weer op terugkomen, zeg dan dat u best kunt begrijpen dat zij de andere kleinkinderen missen, maar dat u het niet fijn vindt als zij laatdunkend over uw neven en nichten spreken. Suggereer hen dat zij zelf ook wel eens contact kunnen opnemen met hun andere kleinkinderen, als ze lang niets van hen gehoord hebben. Spreek, los hiervan, eens af met een of twee van uw nichtjes of neven om gezamenlijk uw grootouders te bezoeken. Een plan om samen te gaan zal voor de kleinkinderen allicht de drempel verlagen om in beweging te komen.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met .


Ik wil geen grappige stukjes op mijn huwelijk!

Beste Beatrijs,

Binnenkort ga ik trouwen met de liefde van mijn leven. Hoewel ik erg uitkijk naar de dag dat wij elkaar het ja-woord zullen geven, is er één ding waar ik vreselijk tegenop zie. Mijn vrienden denken dat ze het komisch talent van de Speld hebben en staan te popelen om een sketch op te voeren. In werkelijkheid zijn ze net zo grappig als een ingezakte red velvet cake. Kan ik mijn vrienden verbieden om een stukje te doen op mijn bruiloft?

Zouteloze humor

Beste Zouteloze humor,

Het is niet raadzaam om uw vrienden ervan te weerhouden om bij uw huwelijk komische sketches op te voeren. Een huwelijk is a once in a lifetime event – daar gaan we tenminste vanuit – het soort van mijlpaal dat niet kan passeren zonder dat de naaste omgeving daar op persoonlijke wijze even bij stilstaat. Dat hoort erbij en die inspanningen geven de dag extra kleur. Meestal komt het stilstaan neer op het houden van toespraakjes. De Nederlandse traditie schrijft verder liedjes en grappige sketches voor. Dat de cabareteske bijdragen onder het niveau van Arjen Lubach blijven steken, dat de rijmen krom zijn en de samenzang vals mag de pret niet drukken. Het publiek, dat tegen die tijd toch al een glaasje op heeft, amuseert zich kostelijk en soms is er toevallig ook écht iets leuks verzonnen.

Het bruidspaar koestert zich in het zonnetje van goedbedoelde aandacht en moet niet zeuren over amateurisme. Het enige wat u kunt doen om een en ander binnen de perken te houden is een ceremoniemeester aanstellen, aan wie u een nadrukkelijk consigne meegeeft over tijdslimieten. Bijvoorbeeld dat de combinatie van toespraken, liedjes en sketches maximaal drie kwartier mag duren. Vervolgens is het de taak van de ceremoniemeester om mensen die een bijdrage willen leveren van tevoren keihard vast te binden op het hun toebedeelde aantal minuten. Dan komt het vast goed. Leun achterover en laat alles minzaam glimlachend over u heen komen. Veel plezier op uw huwelijksdag!

Artikelen in Bruiloft, Traditionele etiquette.

Gelabeld met , .


Meelifters bij de rondleiding

Beste Beatrijs,

Recentelijk was ik met drie vrienden in de Nieuwe Kerk in Delft. Wij hadden 45 euro betaald voor een privé rondleiding van 90 minuten. De rondleiding was uiterst informatief en de gids kon beeldend vertellen. Een paar andere kerkbezoekers luisterden een paar minuten mee naar onze gids en haakten daarna weer af. Er waren ook drie mannen die een uur lang met ons groepje bleven meelopen. Dit ergerde mij nogal, omdat het privékarakter van ons speciaal geplande uitstapje aangetast werd. Bij het kijken naar details drongen zij zich tussen de gids en ons in. Eén man begon zelfs ellenlange vragen aan de gids te stellen. Na afloop maakt dit drietal zich meteen uit de voeten, wat mij deed vermoeden dat zij slinks op een goedkope manier aan hun informatie wilde komen. Wat raadt u aan in een situatie als deze? Wie is hier aan zet? De gids? Ik als bezoeker? Of wellicht de kerk die duidelijker regels moet stellen? Wij hebben voor deze rondleiding betaald, maar waren soms afgeleid en hebben niet optimaal kunnen genieten.

Gratis op de eerste rang

Beste Gratis op de eerste rang,

Ik vrees dat er niet veel aan dit verschijnsel te doen is. Dit gebeurt voortdurend in musea en kerken. Meestal haken meelifters snel weer af, omdat het inderdaad niet hun rondleiding is. En een paar minuten meepikken is natuurlijk ook geen probleem. Maar een uur lang aanhaken en vervolgens ook nog spreektijd in beslag nemen gaat te ver en is erg brutaal. Ik denk dat op zo’n moment de gids moet opmerken dat de indringer niet bij de groep hoort, niet betaald heeft en dus ook geen aanspraak kan maken op groepsdeelname. Plus een verzoek om zich te verwijderen, althans niet op de voorgrond te staan, en een suggestie geven om zelf een betaalde rondleiding te nemen.

Het moet de gids zijn (als die tenminste de overtreder herkent als niet-groepslid) die een ‘Ho eens even!’-opmerking maakt, want dit soort toe-eigening laat zich het beste in de context van een heterdaadje corrigeren. Het heeft geen zin dat het museum of de kerk preventieve mededelingen gaat ophangen in de trant van ‘Verboden voor niet-betalenden mee te luisteren met rondleidingen’. Dat klinkt al te blafferig voor een betrekkelijk minimale overtreding. Als de gids niet optreedt tegen meelifters, kan een van de groepsdeelnemers een initiatief in die richting nemen: ‘Sorry, ik geloof niet dat u bij de groep hoort, kunt u een beetje achteraan gaan staan?’

Artikelen in Kerk, Reizen.

Gelabeld met , .


Betalen voor een blik op het bruidspaar

Beste Beatrijs,

Onlangs lag er op een balie in onze kerk een trouwaankondiging. Het was een uitnodiging van een jong stel om de kerkelijke inzegening van hun huwelijk bij te wonen. Ik ken hen niet goed, maar het zijn aardige, jonge mensen. In de uitnodiging stond verder niets over een receptie of feest. Van buren hoorde ik dat er ’s avonds een huwelijksfeest voor genodigden zou zijn. Op de uitnodiging voor de kerkdienst werd een dresscode vermeld en tevens een cadeautip in de vorm van een envelopje. Stel dat ik erheen zou gaan, omdat ik trouwdiensten altijd mooi vind om bij te wonen, moet ik me dan aan de dresscode houden en een envelop met inhoud geven?

Cadeautip voor kerkdienst

Beste Cadeautip voor kerkdienst,

Kerkelijke huwelijksinzegeningen staan wel vaker open voor belangstellenden uit de gemeente. Maar het is niet correct om van niet persoonlijk uitgenodigde kerkbezoekers een cadeau te verwachten. Evenmin is het correct om deze belangstellenden een kledingcode op te leggen. Naar de kerk mogen mensen komen zoals ze zijn – ook in hun dagelijkse kloffie, waar ze toch meestal een jas overheen dragen. Cadeau en kledingcode zijn gekoppeld aan sociaal vertier: een receptie, een diner of een feest. Dit bruidspaar is erop gericht de boter te braden uit hun huwelijksdag door entreegelden te heffen voor iedereen met maar een vleugje belangstelling. Er zullen niet veel gemeenteleden te porren zijn om te betalen voor een kerkdienst, ook al wordt er een huwelijk ingezegend. Wegblijven is het devies en als u er toch heen wil, ga dan zonder plichtplegingen.

Artikelen in Bruiloft.

Gelabeld met , , .


Als een sterfbedbelofte te duur wordt

Beste Beatrijs,

Mijn moeder is drie jaar geleden overleden. De laatste jaren had ze een hondje, dat haar veel levensvreugde bracht. Kort voor haar dood had een vriendin van haar aangeboden om het hondje in huis te nemen. Dit was een grote opluchting voor mijn moeder. Omdat deze vrouw het niet breed heeft, beloofden mijn broer en ik (aan mijn moeder en aan die vriendin) dat wij de kosten voor onze rekening zouden nemen. Dat ging anderhalf jaar goed, toen er plotseling een operatie moest plaatsvinden voor € 800, omdat de hond iets gevaarlijks had ingeslikt. Mijn broer en ik hebben de rekening betaald. Mijn broer hield het daarna voor gezien en weigerde nog langer te betalen, hoewel hij geld genoeg heeft. Een tijdje later bleek het hondje een chronische ziekte te hebben, waarvoor levenslang medicijnen nodig zijn. De vriendin van mijn moeder betaalt het speciale voer en ik de rest. Dit kost mij gemiddeld 75 euro per maand.

Regelmatig krijg ik een appje met de vraag of ik een extra bedrag (dierenarts, hondentrimmer) wil overmaken. Ik ben alleenstaande moeder, werk drie dagen en moet letten op mijn uitgaven. Eigenlijk wil ik stoppen met betalen (de hond kan nog zo’n vijf jaar leven) maar ja, die belofte aan mijn moeder. Wat te doen?

De hond als molensteen

Beste De hond als molensteen,

Beloftes aan mensen op sterfbedden zeggen niet zo veel, omdat stervenden altijd van de status quo uitgaan en geen rekening kunnen houden met veranderende omstandigheden. Uw moeder wilde haar hondje graag onderdak hebben. Aan die wens is voldaan. Inmiddels zijn er drie jaar verstreken en lijdt de hond aan aandoeningen die drukken op uw portemonnee. Het is de vraag of uw moeder dat gewild zou hebben. Misschien had uw moeder zelf de hond in deze omstandigheden wel laten inslapen. Misschien ook niet, u kunt het niet met zekerheid weten en het doet er ook niet toe. Op dit moment is het niet úw hond, u hebt hem niet in huis en u hoeft zich verder niet verantwoordelijk voor hem te voelen. Na drie jaar is de hond eigendom van de vriendin en die kan naar eigen bevind van zaken handelen. Zeg tegen de vriendin dat u ophoudt met betalen, omdat het u te duur is langzamerhand. De vriendin kan zelf beslissen of ze de hond blijft verzorgen én ervoor betalen of hem laten inslapen of ze kan hem wegens gebrek aan financiële draagkracht naar het asiel brengen.

Artikelen in Dood en begrafenis.

Gelabeld met .