Spring naar inhoud


Stiefkinderen graven zich in

Beste Beatrijs,

Mijn partner en ik zijn bijna vijf jaar samen. Het is niet fraai, maar we hadden al een relatie voordat we beiden gescheiden waren. De kinderen van mijn vriend veroordelen dat. Beiden studeren en wonen op kamers. Zij hebben al die tijd geweigerd om mij te ontmoeten en zien hun vader alleen maar tijdens vakanties in het buitenland en etentjes. Ik heb altijd gezegd dat ik hen graag wil leren kennen. Mijn partner en ik wonen niet samen, zodat zij zonder mij tegen te komen bij hun vader langs kunnen komen, wat ze zelden of nooit doen. Ze lijken hem alleen maar te willen zien als er een duur etentje of vakantie aan vast zit. Toen de vader van mijn vriend overleed, wilden zijn kinderen alleen naar de begrafenis gaan, als ik weg zou blijven. Ik ben toen niet gegaan, hoewel ik erg gesteld was op mijn schoonvader. Ik snap dat mijn vriend bang is om het contact met zijn kinderen te verliezen, maar het valt me zwaar dat hij alles van hen slikt. Het lijkt ondenkbaar dat ik hen ooit zal zien bij mijn vriend thuis, laat staan bij mijlpalen zoals een huwelijk. Hij denkt dat ze op den duur wel zullen bijtrekken, maar ik zie geen enkel hoopvol teken. Dit is een grote, donkere wolk en ik weet niet of ik dit nog lang aankan. Wat kan ik doen?

Een ellendige impasse

Beste Een ellendige impasse,

De voorgeschiedenis van ontrouw zal er zeker toe hebben bijgedragen dat de kinderen niets met u te maken willen hebben. Maar op een gegeven moment moet die wrok toch een beetje optrekken en zullen ze de nieuwe situatie moeten accepteren. Er is overigens weinig wat u kunt doen, behalve met uw vriend praten en proberen hem zo ver te krijgen dat hij zijn lijdzaamheid overwint. Na vijf jaar kan hij best eens zijn moed bij elkaar rapen en zijn kinderen voorstellen om u te ontmoeten. Misschien is er een van de twee kinderen van wie hij vermoedt dat die net iets minder boos is dan de ander. Uw vriend kan dan met dat ene kind een aparte afspraak maken. Hij kan uitleggen dat de status quo hem erg dwars zit, dat hij weet dat zijn kinderen hem de schuld geven van het mislukte huwelijk, dat hij die schuld ook volop erkent, maar dat hij het vreselijk zou vinden, als hij tot in lengte van dagen hiervoor gestraft zal blijven worden. Hij kan beter niet zeggen dat u, zijn nieuwe partner, hier zo onder lijdt, maar dat hijzelf hieronder gebukt gaat – dat zal de kinderen net iets meer aanspreken.

Het moet op te brengen zijn om een uurtje wederzijdse beleefdheid in acht te nemen.

Inzet van het gesprek moet niet zijn dat u en de kinderen beste maatjes worden, maar dat beide partijen on speaking terms komen, zodat iedereen bij bijzondere gelegenheden in dezelfde ruimte kan verkeren. Dit omdat hij het niet langer kan opbrengen om een belangrijk deel van zijn leven (u) voor zijn kinderen taboe te houden. Het voorstel is om een keer thee te komen drinken en kennis te maken. Het moet op te brengen zijn om een uurtje wederzijdse beleefdheid in acht te nemen. Als het ene kind over de brug is, zal het andere hopelijk volgen.

Als uw vriend het niet aandurft om, ongeacht het resultaat, zijn rol als geslagen hond van zich af te werpen en hierover met zijn kinderen in gesprek te gaan, zou u op den duur genoeg kunnen krijgen van de hele relatie. Maar als uw vriend zijn nek eens voor u uitsteekt, valt ook een aanhoudend nee van de kinderen allicht beter te verdragen.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen, Stieffamilie.

Gelabeld met , .


Een ongepast betaalverzoek

Beste Beatrijs,

Ik ben uitgenodigd op de 40-jarige jubileumreceptie van een welzijnsorganisatie. Op de uitnodiging staat een envelop als cadeautip. Welk bedrag is gepast om daar in te doen? Liever geef ik iets anders, het voelt niet goed om als werknemer van de organisatie bij te dragen aan de kosten van een feestelijke bijeenkomst.

Geld voor receptie

Beste Geld voor receptie,

Het is ongebruikelijk dat organisaties die een jubileum te vieren hebben en een receptie geven de werknemers om geld vragen. Cadeaus (geld of gewone cadeaus) horen bij feestjes in de sociale sfeer, niet bij recepties voor zakelijke contacten. Ik weet niet wat ze met dat geld van plan zijn, misschien willen ze het aan een goed doel geven, maar ook in dat geval bent u niet verplicht om geld te geven. U mag uw eigen goede doelen bepalen. Ik raad u dan ook aan om niets te geven. Geen geld en ook geen bosje bloemen, drank of chocola. De vraag om geld is domweg ongepast.

Artikelen in Cadeaus, Werk.

Gelabeld met .


Hinderlijk parfum

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw en ik hebben al jaren een abonnement op een concertserie. Helaas zitten we dit seizoen op vaste plaatsen naast een echtpaar waarvan de vrouw rijkelijk besproeid is met parfum. Zij verspreidt zo’n sterke geur dat het ons soms de adem beneemt en we hoestneigingen krijgen. We zijn al een keer ergens anders gaan zitten, maar we hebben mooie plaatsen. Kunnen we deze vrouw op haar parfumgebruik aanspreken?

Stankoverlast

Beste Stankoverlast,

Ja, dat kan zeker. U kunt na afloop van het volgende concert de vrouw aanschieten en uw punt aan de orde stellen. U zegt dan: ‘Sorry, mag ik u iets vragen? Ik heb een beetje vreemd verzoek, maar is het mogelijk voor u om bij het volgende concert géén parfum op te doen? Mijn probleem is dat bepaalde soorten parfums enorm op mijn luchtwegen slaan. Ik krijg last van een verstopte neus en kriebelhoest.’ Laat een paar kuchjes horen om uw verzoek kracht bij te zetten. Hoesten in de concertzaal is een irritant verschijnsel, waar zowel musici als het publiek zelf regelmatig over klagen. Alles wat gehoest kan tegengaan is meegenomen. Waarschijnlijk zal de vrouw beloven dat ze haar parfum weg zal laten, waarop u uw erkentelijkheid uitspreekt.

Artikelen in Aanspreken en begroeten.

Gelabeld met , .


Altijd weer die bankbiljetten

Beste Beatrijs,

In onze familie (zussen, moeder, neven, nichten) geven wij elkaar altijd 15 euro op de verjaardag en krijgen dit ook terug. Dat is jaren terug zo afgesproken. Op speciale verjaardagen (kroonjaren) als er een etentje in een restaurant wordt gegeven, geven we 40 à 50 euro als stel en 25 tot 35 euro als alleenstaande. Nu heb ik op mijn laatste verjaardag familie uitgenodigd voor een etentje in een restaurant in plaats van hen thuis te ontvangen. Het was geen jubileumverjaardag, ik werd 53 jaar. Het is niet zo dat ik mensen op kosten wil jagen en ik verwachtte ook geen hele hoge bedragen als cadeau, maar van mijn moeder kreeg ik 15 euro, evenveel als voor een thuisviering. En mijn zus en zwager die dus met twee personen gaven ook maar 15 euro. Ze hebben het allemaal financieel goed. Ik was een beetje teleurgesteld. Of mag ik niet klagen?

Vaste tarieven

Beste Vaste tarieven,

Er bestaan kennelijk harde afspraken binnen uw familie over hoeveel geld men overhandigt bij een verjaardag. Het moet mij van het hart dat de etiquette niet erg dol is op contant geld als verjaardagscadeau. 15 euro geven en later weer ontvangen is saai, het is een fantasieloos cadeau. Een verjaardag is toch geen kwestie van rekeningen die voldaan moeten worden?

Een verjaardag is toch geen kwestie van rekeningen die voldaan moeten worden?

Enfin, het is nu eenmaal de routine in uw familie om eindeloos bankbiljetten heen en weer te schuiven. Ook zijn er afspraken over gewone verjaardagen en jubileumverjaardagen. De ene gelegenheid kost en levert meer geld op dan de andere. Tja, het is allemaal wel heel precies dichtgetimmerd op die manier. En dan besluit u om eens gek te doen en uw niets-bijzonders, geen-jubileumverjaardag in een restaurant te vieren. Maar uw familie doet niet mee met uw gekte, uw familie kijkt naar de bereikte leeftijd (53 jaar, gewoner kan het niet), volgt het eerder opgestelde reglement en komt met een schamele 15 euro aanzetten. Op de een of andere manier verbaast het mij niet dat uw familieleden zich aan de letter van de wet houden of zelfs onder het richtbedrag duiken. In uw familie is geen ruimte voor buitenissig gedrag. Dus zal nooit iemand met een bijzonder, onwijs gaaf cadeautje aan komen zetten, maar zijn het altijd weer die bankbiljetten.

Probeer deze dodelijk saaie traditie te doorbreken en verzin eens een leuk cadeautje voor de volgende die jarig is! De ontvanger zal blij verrast zijn en wie weet krijgt uw goede voorbeeld navolging.

Artikelen in Cadeaus, Verjaardag.

Gelabeld met .


Als winkelpersoneel rookt

Beste Beatrijs,

Mijn moeder en ik lopen geregeld naar de bakker bij ons in de buurt om vers brood te halen. Laatst liepen we de bakkerij binnen en zagen we een medewerker buiten staan roken. Dit vinden wij verder geen probleem, maar wel dat ze vervolgens zonder haar handen te wassen terug aan het werk ging. Ook onze broden raakte ze aan met haar ongewassen handen waarmee ze net een sigaret had vastgehouden. We wisten niet goed of we er wat van konden zeggen. We hebben uiteindelijk afgerekend en zijn weer vertrokken. Hoe kunnen we dit het beste bespreekbaar maken wanneer we dit nog een keer meemaken?

Ongewassen rokershanden

Beste Ongewassen rokershanden,

Ik raad u aan om het te laten zitten. Het roken van een sigaret laat geen ziektekiemen achter op de handen van een roker. Er is geen manier waarop u besmet kunt raken door het eten van brood dat eerder is gehanteerd door een roker. Wél een bron van ziektekiemen zijn bijvoorbeeld deurknoppen en contant geld. Een scherpslijper kan aanvoeren dat de medewerkster van de bakkerij elke keer haar handen zou moeten wassen na het betreden van de winkel of het hanteren van contant geld. Of dat brood alleen mag worden aangeraakt met plastic handschoenen. Maar goed, dit is het soort algemeen beleid, waar klanten zich beter niet mee kunnen bemoeien. En rokershanden op zichzelf kunnen geen kwaad.

Artikelen in Winkels.

Gelabeld met .


Hoe kan ik meer mijn mond opendoen?

Beste Beatrijs,

Van nature ben ik geen grote prater. Dit wordt me door sommige mensen weleens verweten. Hoe meer ik me met die vraag bezig houd, hoe stiller ik word. Ik ben meer een luisteraar. Alles wat ik hoor moet ik eerst overdenken voor ik een reactie geef. Vaak nemen andere mensen het gesprek dan over en kom ik er niet meer tussen. Erg vervelend. Hoe kan ik hier beter mee omgaan?

Geen inbreng

Beste Geen inbreng,

U voelt zich waarschijnlijk beter op uw gemak in een klein gezelschap van een of twee mensen dan in een grotere groep. Accepteer van uzelf dat u geen haantje de voorste met een grote mond bent en dat u dat ook nooit zult worden. Het is helemaal niet erg om een rustig persoon te zijn die goed kan luisteren. Dat soort mensen wordt ook vaak aardiger gevonden dan de mensen die voortdurend het hoogste woord voeren.

Dat betekent niet dat u gevangen bent in de rol van die stille. Natuurlijk moet u reageren op andere mensen en ook zelf ter tafel brengen wat u op uw hart hebt. Dit gaat waarschijnlijk beter in een klein groepje. Doe dat dan gewoon. Het is niet erg als u iets later of iets trager reageert. U mag gerust een paar minuten later terugkomen op een eerder onderwerp. In een vrij gesprek wordt er geen net parcours doorlopen, maar praten mensen voor de vuist weg.

Als u uw inbreng wil vergroten, kan het handig zijn om uzelf een opdracht te stellen. Bedenk voor de volgende keer dat u een groepsafspraak hebt van tevoren een onderwerp waar u het over wil hebben. Bijvoorbeeld een film die u gezien hebt of iets wat u hebt meegemaakt of iets wat u op tv/ sociale media is opgevallen. De opdracht is om uw onderwerp op enig moment ter sprake te brengen. Als dit u lukt, zal het in het vervolg makkelijker zijn om uw stem te laten horen.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Gedoe met datumprikker

Beste Beatrijs,

Samen met zes goede vrienden (dertigers) zit ik al jaren in een boekenclub. We hebben allemaal drukke agenda’s en degene die het organiseert, bij wie de avond ook gehouden wordt, stelt via de datumprikker-app een aantal mogelijke data voor, meestal een stuk of tien. Iedereen kan vervolgens zijn beschikbaarheid opgeven. Dit systeem werkt vooral goed als iedereen snel reageert. Maar soms wachten mensen hier erg lang mee en zijn er meerdere aansporingen nodig. Dat is lastig, want de rest moet alle data vrijhouden in de agenda tot er een definitieve avond is bepaald. Soms komen er andere afspraken tussendoor en kunnen mensen ineens niet meer. Ik vind dit erg vervelend. Wat vindt u een redelijke termijn waarbinnen mensen hun beschikbaarheid moeten opgeven? En hoe voorkom je dat mensen pas in actie komen na de tweede of de derde aansporing?

Komaan en rap een beetje!

Beste Komaan en rap een beetje,

Voor een club die regelmatig bij elkaar komt is het handig om een vaste dag te kiezen. Als de boekenclub bijvoorbeeld een keer of tien per jaar wordt gehouden, kunnen jullie afspreken dat het altijd de eerste (of de laatste) maandag (dinsdag, zondag) van de maand is, behalve in juli en augustus en rondom de jaarwisseling, want dan is het vakantietijd. Als jullie minder vaak bij elkaar komen, kun je zes avonden voor een heel jaar reserveren, bijvoorbeeld om de maand de eerste dinsdag van de maand. Als daar een beslissing over is genomen, kan iedereen dat in z’n agenda noteren en dan ben je voor het hele jaar af van het gedoe met datumprikkers.

Uw probleem dat sommige groepsleden te laat reageren en dat de rest dan alle mogelijke data moet vrijhouden is heel vervelend en er valt ook niet echt iets aan te doen, omdat sommige mensen (meestal dezelfde) nu eenmaal laks met dit soort verzoekjes omspringen. Ook al worden diegenen tot de orde geroepen, het probleem zal zich blijven voordoen. Als het systeem met dataprikker gehandhaafd blijft, spreek dan met klem af in de groep dat er binnen twee dagen gereageerd moet worden. Zo niet, staat het de organisator van dienst vrij om zelf de datum te bepalen op basis van de onvolledige beschikbare info.

Artikelen in Internet en e-mail, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Ontevreden over schoonmaakhulp

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik hebben een huishoudelijke hulp uit de tijd dat mijn vriend alleen woonde. Ze heeft een jaar of twee bij hem schoongemaakt. Toen ik een half jaar geleden bij hem introk, was haar hulp minder nodig en werd de wekelijkse frequentie teruggebracht naar eens per twee weken. Vroeger werkte mijn vriend veel thuis en dronken ze samen koffie en praatten over haar leven. Hij heeft nu een baan buitenshuis en spreekt haar nauwelijks meer. De laatste tijd zijn we niet erg tevreden. Er wordt veel niet of maar half schoongemaakt. Waarschijnlijk voelt zij zich aan de kant gezet, maar mijn vriend heeft geen tijd om haar vaker te spreken. Hij vindt het lastig om kritiek te geven. Voor haar is het duidelijk meer dan een zakelijke relatie, voor hem niet. Ik vind het niet mijn taak om onze ontevredenheid met haar te bespreken, omdat ik de samenwerking niet ben aangegaan. Wat te doen?

Met de Franse slag

Beste Met de Franse slag,

De hulp aanspreken op gebrek aan inzet is met deze voorgeschiedenis inderdaad moeilijk. Zij is toch al niet blij, omdat ze uw vriend nooit meer ziet. Dan is er maar één oplossing: ontsla haar. Vervolgens kunt u bepalen of er een nieuwe hulp nodig is of dat u en uw vriend het huishouden zelf gaan doen. De beste manier om de hulp te ontslaan is door te zeggen dat ze vanaf volgende keer niet meer nodig is, omdat u en uw vriend voortaan zelf willen schoonmaken. Als pleister op de wond geeft u haar twee, beter nog: drie maanden loon mee. In zo’n situatie is het altijd goed om royaal te zijn. Een hand met contant geld is doorgaans voldoende compensatie om ongenoegen te dempen en in vrede uit elkaar te gaan.

Artikelen in Zakelijke relaties.

Gelabeld met .


Wie moet er op het rouwbericht?

Beste Beatrijs,

Mijn hoogbejaarde opa (97) is ongeneeslijk ziek en krijgt binnenkort euthanasie. De tekst voor het rouwbericht heeft hij samen met mijn oma al opgesteld. Zij hebben mij gevraagd als contactpersoon. Als nabestaanden zouden volgens hen moeten worden genoemd: zijn vrouw (mijn oma) en daaronder zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Maar met hun enige dochter (mijn moeder) hebben zij geen contact meer. Mijn moeder wil haar vader niet meer zien. Hij haar ook niet. En inmiddels wil mijn oma ook geen contact meer met mijn moeder. Ondanks vele bemiddelingspogingen is het niet tot een verzoening gekomen. Ik heb mijn moeder geïnformeerd over de op handen zijnde euthanasie. Zij staat ook op de lijst van mensen die een rouwkaart moeten krijgen. Is het gepast dat mijn moeder als nabestaande wordt opgevoerd, terwijl zij daar geen toestemming voor heeft gegeven? Ik heb weinig zin om hierover met haar in overleg te treden, aangezien het mij al kwalijk wordt genomen dat ik wel met mijn grootouders omga.

Wel of niet bij de nabestaanden?

Beste Wel of niet bij de nabestaanden,

Het beste lijkt me om uw moeder gewoon maar te vermelden bij het rijtje nabestaanden. Ook al zijn zij en haar ouders gebrouilleerd en was er geen contact meer, feit blijft dat zij de dochter van haar vader was. Als uw moeder weggelaten wordt op de rouwkaart, lijkt het net alsof zij niet bestaat (niet bestaan heeft). Een rouwaankondiging is een bericht voor de buitenwereld: persoon X is overleden en A, B, C, D zijn de nabestaanden. Als er iemand wordt weggelaten, wordt de geschiedenis herschreven. Het is beter om de feiten correct weer te geven. U hoeft uw moeder verder niet om toestemming te vragen, want wat zij in dit specifieke geval wel of niet wil doet er niet toe.

Artikelen in Dood en begrafenis, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .