Spring naar inhoud


Kersthaas wordt geweigerd

Beste Beatrijs,

Met de kerstdagen gaan wij al meer dan twintig jaar met onze twee kinderen naar onze tweede woning in Zwitserland en elk jaar krijgen we van onze zwager-jager een verse kersthaas. Voor het kerstdiner maakt mijn man daar een heerlijke traditionele hazenpeper van met als bijgerechten verse appelmoes, rode kool, aardappelpuree en spruitjes. Altijd smullen en altijd goed. Nu zijn onze zoon en zijn vriendin sinds een paar maanden zeer fanatiek vegetariër, en weigeren haas of ander vlees te eten. Onze dochter relativeert dit en zegt dat de haas een prachtig vrij leven heeft gehad in de natuur en dat de mensheid altijd vlees heeft gegeten. Hoe kunnen wij dit oplossen?

Vegetarische kerst

Beste Vegetarische kerst,

Wat u in ieder geval niet kunt doen is aan uw zoon en zijn vriendin vragen of ze een uitzondering willen maken voor het kerstdiner. Vegetarisme is geen pet die je vrijblijvend op en af kunt zetten, het is een ideologie die met voedselregels gepaard gaat. Andermans voedselregels dienen te worden gerespecteerd. Moslims zet men geen karbonade voor en geheelonthouders geen alcohol, ook niet bij wijze van uitzondering. De niet-vegetarische gezinsleden kunnen nog steeds de traditionele hazenpeper voorgeschoteld krijgen met Kerstmis. De rest van het menu is uitstekend geschikt voor vegetariërs. Het enige wat er moet gebeuren is één extra vegetarisch gerecht voor uw zoon plus vriendin erbij maken. Bijvoorbeeld een vegetarische risotto met cantharellen en knoflook of een paddenstoelenstoofpotje dat over de puree kan. Of u gooit een paar vegetarische schnitzels in de pan. Vraag desnoods om suggesties, als u het niet weet. Het is iets meer werk, maar uw zoon of zijn vriendin wil vast wel enige hulp bieden in de keuken.

Het is verreweg het beste om niet moeilijk te doen over eten en zeker geen discussies over ideologie te voeren, maar gewoon ieder het zijne te gunnen. Of het nu om Kerstmis of een andere dag gaat maakt niet uit. U kunt uw familie niet overhalen om iets te eten, waar ze een probleem mee hebben, dus de maaltijd moet worden uitgebreid met iets wat voor hen wel door de beugel kan.

Artikelen in Eten en drinken, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .


Een bedorven kerstdiner

Beste Beatrijs,

Een bevriend stel heeft me ook dit jaar weer uitgenodigd voor een diner op eerste Kerstdag in een zeer exclusief restaurant. We doen dat al een aantal jaren en er is al gereserveerd. Wat blijkt? Via, via heb ik vernomen dat ze mijn grootste vijanden (dat weten ze best) óók hebben uitgenodigd. Wat nu? Gewoon gaan en lachend een flesje Tabasco over hun eten uitschudden? Of er op een andere nette manier onder uitkomen? Ik zit er een beetje mee in m’n maag.

Een vijand aan de kerstdis

Beste Een vijand aan de kerstdis,

Er zijn twee mogelijkheden: ofwel u besluit dat het tijd is om de strijdbijl te begraven, u gaat naar het diner en u doet onder het motto ‘vrede op aarde’ alsof er niks aan de hand is. In dat geval gedraagt u zich beleefd en u doet gezellig mee met de conversatie. De andere optie is om uw vrienden op te bellen en u bij nader inzien af te melden voor het diner. Bijtijds afzeggen mag altijd, dus ook voor een kerstmaaltijd. Als uw vrienden vragen waarom, kunt u eerlijk zeggen dat de eetlust u vergaat bij het vooruitzicht om met uw grootste vijand aan tafel te moeten zitten. Ook mentaal zult u dan niet op uw best zijn, voldoende reden waarom u het vrolijke kerstgezelschap de aanblik van uw chagrijnige aanwezigheid wil besparen.

Artikelen in Horeca, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Geldcadeau met Kerstmis

Beste Beatrijs,

In het verleden gaven wij (echtpaar van 70-plus) onze dochters bij het kerstontbijt een leuk bedrag dat onder hun bord werd verstopt. Later, toen de kinderen het huis uit waren, trouwden en zelf gezinnen kregen, hebben we de traditie van een geldelijk kerstcadeau voortgezet. De laatste jaren vind ik (vader) het moeilijk om beide kinderen, nu rond de 50 jaar, hetzelfde bedrag te geven. De reden is dat de een het absoluut niet nodig heeft en de ander het heel goed kan gebruiken. Mijn vrouw vindt dat zij beiden hetzelfde bedrag moeten krijgen: zij zijn ons allebei even lief. Hoe kunnen we dit meningsverschil oplossen?

Kerstgeld

Beste Kerstgeld,

Geef uw kinderen hetzelfde bedrag. Ook al heeft het ene kind het geld niet nodig en het andere wel, het zet kwaad bloed als u het ene kind begunstigt boven het andere. Weliswaar is geld geen liefde, maar een kind dat een fooi krijgt zal toch onwillekeurig denken dat de ouders meer geven om het andere kind dat een vorstelijk bedrag krijgt. Dat uw dochter die er warmpjes bij zit uw geld niet nodig heeft, wil niet zeggen dat ze het niet kan gebruiken. Met geld is het nu eenmaal zo dat het altijd wel ergens handig voor uitkomt. Dus geef uw dochters hetzelfde bedrag, dan voelt niemand zich tekort gedaan en kweekt u geen onderlinge jaloezie of rancune.

Vanaf een zekere leeftijd geeft men elkaar geen bankbiljetten meer.

Ik raad u trouwens aan om uw schenking los te koppelen van Kerstmis. Geld en Kerstmis hebben niets met elkaar te maken. Sterker: geld bezoedelt de kerstgedachte. U viert Kerstmis met uw familie in de huiselijke kring, het is gezellig, u hoeft verder niet in uw portemonnee te tasten. Als u in het algemeen geld wil geven, maak er dan een jaarlijkse schenking van, die u belastingvrij aan uw kinderen kunt overmaken. Dit kan op elke datum van het jaar plaatsvinden, bij voorkeur niet met Kerstmis. Wanneer het gaat om een relatief klein bedrag in contanten (een briefje van 20 of 50 euro) dat u gewend was met Kerstmis te geven, raad ik u aan om daarmee op te houden. Op deze leeftijd (ouders van 70-plus, kinderen rond de 50) geeft men elkaar geen bankbiljetten meer. Als u gehecht bent aan uw kerstgeldtraditie, kunt u hem beter naar de kleinkinderen verplaatsen, als die er zijn.

Artikelen in Cadeaus, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , .


Mag een stiefmoeder straffen?

Beste Beatrijs,

Mijn dertienjarige kleinzoon woont bij zijn moeder en gaat eens per twee weken een weekend naar zijn vader en diens nieuwe gezin: jongere vrouw en twee zusjes van drie en een jaar. Zijn stiefmoeder ergert zich continu aan mijn inmiddels puberende kleinzoon. Hij zegt dat zij voor ‘haar’ kinderen liever is. Ook laat deze vrouw zich tegenover mijn kleinzoon vaak negatief uit over zijn moeder. Dit ervaart hij als zeer onrechtvaardig en hij wordt er boos en rebels van. Dit gedrag resulteert dan weer in heftige botsingen tussen hem en zijn stiefmoeder. Vader houdt zich hier altijd buiten. De straffen die zij mijn kleinzoon oplegt zijn buitenproportioneel: telefoon inleveren, urenlang naar zijn kamer sturen. Heeft een stiefmoeder het recht om te straffen in de schaarse tijd die deze jongen bij zijn vader doorbrengt? Ligt deze taak niet veel meer bij de vader?

Een nare stiefrelatie

Beste Een nare stiefrelatie,

Dit is afschuwelijk voor uw kleinzoon! Stiefouders dienen zich volgend op te stellen in de opvoeding. Dat wil zeggen: de eigen ouders voeden het kind op en de stiefouders volgen het beleid. Ze gaan niet op eigen initiatief er tussendoor fietsen of straffen uitdelen. De vader van het kind laat het er lelijk bij zitten en faalt in zijn opvoedingstaak. Het is heel begrijpelijk dat de jongen geen zin heeft om op die manier contact met zijn vader te onderhouden. Die weekends zijn natuurlijk formeel vastgelegd in het scheidingsconvenant, maar ik zou uw kleinkind aanraden om te staken en maar eens te weigeren om op weekend naar zijn vader te gaan. Kijken wat er dan gebeurt.

Hij kan met zijn moeder praten en zeggen dat hij liever thuis wil blijven. Hij is dertien jaar – te oud om gedwongen te worden. De zoon moet niet wegblijven zonder aankondiging. Hij kan zijn vader bellen en uitleggen waarom hij niet meer wil. Misschien kunnen er andere afspraken gemaakt worden, bijvoorbeeld dat vader en zoon een keer per week samen gaan eten of een andere vaste afspraak inroosteren voor het contact. Op zo’n manier kan de zoon wekelijks een paar uur onverdeelde aandacht van de vader krijgen. Dat is voor hem ook veel prettiger dan weekends doorbrengen in een stiefgezin, waar een kind uit een eerder huwelijk toch snel in de rol van vijfde wiel aan een wagen wordt gedrukt. Een dertienjarige hoeft zich niet eens in de twee weken het leven zuur te laten maken door een stiefmoeder die geen begrip voor hem heeft.

Artikelen in Stieffamilie, Tieners.

Gelabeld met .


Appen achter het stuur

Beste Beatrijs,

Mijn broer laat zijn telefoon niet met rust tijdens het rijden. Elke paar minuten haalt hij het ding tevoorschijn en bekijkt dan irrelevante zaken zoals zijn whatsapp. Zijn blik wordt daarbij van de weg afgewend. Ik word hier erg nerveus van en vind dit gevaarlijk. Zijn vriendin en andere familie zijn het met me eens. Ik had het al eens eerder tegen hem gezegd, maar toen ik hem er laatst nog eens op aansprak, reageerde hij zeer giftig en dreigde mij uit de auto te zetten. Ik denk dat hij mijn bezwaar als een aanval op zijn kwaliteiten als chauffeur ervaart. Moet ik voortaan mijn eigen vervoer regelen of doorgaan met wat mijn broer ‘gezeur’ noemt?

De chauffeur appt

Beste de chauffeur appt,

Natuurlijk moet u uw broer aanspreken op zijn app-gedrag! En zijn vriendin, andere familieleden, welke passagier dan ook, moeten dat ook doen. Appen achter het stuur is gevaarlijk, er kunnen doden bij vallen en afgezien daarvan is het strafbaar. Wie door de politie wordt betrapt krijgt een fikse boete. Er wordt op dit moment nota bene een overheidscampagne (Rij Mono) gevoerd tegen appen in het verkeer. U zou uw broer toch ook tegenhouden, wanneer hij met een fles wijn achter zijn kiezen aanstalten maakte om een eindje te gaan rijden? Deel hem mee dat u voortaan alleen nog met hem meerijdt op voorwaarde dat hij zijn telefoontje aan u in bewaring geeft tijdens de rit. Raad de rest van de familie aan hetzelfde te doen.

Artikelen in Broers en zussen, Internet en e-mail, Reizen.

Gelabeld met .


Te veel passagiers

Beste Beatrijs,

Ik neem deel aan diverse lees-, bridge- en museumclubjes. Inmiddels zijn verschillende leden ouder geworden en rijden geen auto meer. Ik doe het nog wel en doe het graag. Probleem is dat iedereen het vanzelfsprekend vindt om mee te rijden en opgehaald en thuis gebracht te worden. Nooit komt het bij ze op om te bedanken, eens een aardigheidje te geven of te betalen voor de parkeergarage bijvoorbeeld. Laatst maakte een leider van een van de groepjes het zo bont om voor te stellen dat ik twee volslagen onbekenden wel even kon meenemen. Het gaat mij niet om het geld maar om de vanzelfsprekendheid. Hoe kan ik hier verandering in brengen? Ik zie er steeds meer tegen op om naar mijn clubjes toe te gaan.

Altijd meelifters

Beste Altijd meelifters,

Ik begrijp dat u meer op dankbaarheid uit bent dan op geld. Probleem is dat dankbaarheid moeilijker te krijgen is (het is lastig om erom te vragen) dan geld. U bent nogal druk bezig met rijden van en naar clubjes. U lijkt er een dagtaak aan te hebben. Daarom geef ik u in overweging om toch om geld te vragen. U kunt dat best uitleggen aan uw passagiers. U zegt dan: ‘Ik ben drie of vier keer per week bezig om mensen op te halen en na afloop weer thuis te brengen, het valt me zwaar, ik voel me soms net een gratis taxichauffeur. Ik wil het nog wel doen, maar ik zou het prettig vinden om enige compensatie te krijgen in de parkeerkosten’ (en dan noemt u een klein bedrag). Verder raad ik u aan om gewoon nee te zeggen tegen verzoeken die u te veel gevraagd vindt. Een vraag om twee onbekenden te vervoeren kunt u rustig afwimpelen: ‘Sorry, nee, geen tijd, de extra reistijd komt me niet uit, ik heb al iemand anders in de auto.’ Als mensen geen dankbaarheid vertonen, hoeft u zich ook niet zo inschikkelijk te gedragen dat u overal maar ja op zegt. U zegt ja, als het u relatief weinig moeite kost, in andere gevallen zegt u vriendelijk nee.

Artikelen in Reizen.

Gelabeld met .


Persoonlijke vragen stellen

Beste Beatrijs,

Tijdens een etentje bij vrienden ging het gesprek over orgaandonatie. Plotseling stelde iemand aan tafel de vraag wie zich had laten registreren als orgaandonor en of die de hand wilde opsteken. Omdat de vraag nogal dwingend werd gesteld, werden er braaf handen opgestoken (of niet). Daarna volgde een soortgelijk rondje over bloeddonor. Zoals te verwachten kon de vraagsteller zelf beide keren haar hand opsteken. Ik voelde mij hier onprettig onder, maar heb naar waarheid geantwoord. Ongetwijfeld had deze persoon een missie en deed dit met de beste bedoelingen. Toch zit het me niet lekker: ik vond het een onbeleefde vraag omdat deze zaken privé zijn en een antwoord werd afgedwongen. Ik had natuurlijk kunnen antwoorden dat ik dat liever voor mezelf houd, maar dan was ik de enige die weigerde hieraan mee te doen. Is het gepast om deze vraag te stellen in gezelschap?

Is donorschap privé?

Beste Is donorschap privé?

Zowel donorregistratie als, in iets mindere mate, bloeddonorschap zijn onderwerpen die regelmatig terugkeren op de maatschappelijke agenda. Daarmee zijn het wat mij betreft geschikte onderwerpen voor de conversatie bij etentjes of feestjes. Het gaat wat verder dan altijd maar weer de laatste vakantie of de aanschaf van huizen, dus dat is winst. Een persoonlijke invalshoek (wat hebben mensen voor zichzelf besloten?) ligt hierbij voor de hand. Het zijn de persoonlijke overwegingen die een gesprek hierover interessant maken. Interessanter in ieder geval dan alleen maar een bepaald standpunt in z’n algemeenheid voor of tegen. Het is goed als mensen hierover nadenken en er met elkaar over praten. Dus nee, ik vind het niet privacy overschrijdend om de vraag ‘Wat heb je zelf gedaan?’ in de groep te gooien. Aan uw hand wel of niet opsteken valt op dat moment niet te ontkomen (zo werkt het groepsproces), maar als u geen toelichting wil geven waarom wel of waarom niet, kunt u altijd zeggen dat u er nooit zo over hebt nagedacht.

Artikelen in Visite, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .


Stinkende museumbezoeker

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw en ik kregen een discussie over het feit dat ik een oudere man (leeftijdgenoot) in een drukbezocht museum wilde aanspreken op de meer dan afschuwelijke zweetlucht die hij verspreidde. We zaten in hetzelfde tijdsslot voor de tentoonstelling en hij kwam steeds naast ons staan, waardoor wij niet wisten wij hoe snel wij ons uit de voeten moesten maken. Ik wilde de man erop attent maken dat hij verschrikkelijk stonk. Volgens mijn vrouw hoor je dat niet te doen. Ik vind van wel, en als ik alleen geweest was, had ik er zeker wat van gezegd. Nu hebben wij maar snel een zaal overgeslagen. Maar ik wil nog wel weten of ik gelijk had.

Kan ik er iets van zeggen?

Beste Kan ik er iets van zeggen,

Nee, het is absoluut niet gepast om wildvreemden in de openbare ruimte aan te spreken op hun lichaamsgeur. Hoe stelt u zich de reactie van die man voor? ‘O, sorry dat ik u ontrief. Ik zal onmiddellijk het museum verlaten om thuis een douche te nemen’? Dat zou hij niet zeggen en dat zou hij niet doen. Het enige effect van uw terechtwijzing zou zijn dat die man zich onverhoeds aangevallen had gevoeld zonder dat er een oplossing voorhanden was. Het is de taak van naasten (huisgenoten, dichtbije vrienden, eventueel collega’s) om iemand erop te attenderen dat hij een probleem heeft met lichaamsgeur. Niet van willekeurige passanten. U hebt nu een zaal overgeslagen bij uw museumbezoek. U had beter vijf minuten pauze kunnen nemen om de riekende man een voorsprong in de looproute te geven.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Reizen.

Gelabeld met , .


Onnodige troep in de keuken

Beste Beatrijs,

Vaak heb ik mijn vrouw gevraagd de staafmixer direct na gebruik schoon te maken. Dit omdat als je dat nalaat, een en ander aankoekt, wat er moeilijk af te krijgen is. Desondanks tref ik de staafmixer, zeker nu het weer stamppottijd is, geregeld vies aan na gebruik door mijn vrouw. Vandaag heb ik weer flink moeten boenen na de boerenkoolmaaltijd. Daar baal ik van. Wat moet ik doen? Weer een opmerking maken, op het gevaar af dat het een vervelende discussie wordt of zelfs een ruzie? Moet ik het negeren, tot tien tellen, en maar weer braaf zelf gaan boenen? Dat voelt niet lekker. Het is toch een kleine moeite om een staafmixer meteen na gebruik schoon te maken? De staafmixer staat uiteraard symbool voor meer viezigheid, maar gemakshalve beperk ik me in mijn noodkreet even tot dit concrete geval. Hopelijk hebt u een inzicht dat iets oplevert wat mijn argumenten tot op heden niet doen.

In de puree

Beste In de puree,

Het is moeilijk om partners met een andere, slordiger, manier van koken en huishouden in de gewenste stijl te heropvoeden. Mensen zijn gewend om dingen op een bepaalde manier te doen, ze vinden kritiek vervelend en ze zijn meestal weinig geneigd om het anders (beter) aan te pakken. Of ze vergeten het gewoon. Tussendoor afwassen, als je aan het koken bent, is zo’n gewoonte die sommige mensen maar niet onder de knie kunnen krijgen. Blijkbaar kookt uw vrouw doorgaans en wast u af. U zou kunnen voorstellen de rollen om te draaien: dat u kookt en zij afwast. Als die taakomwisseling er niet in zit, zijn er nog twee mogelijkheden.

Vraag uw vrouw om, als ze er niet aan toekomt om de staafmixer na gebruik meteen schoon te maken, die tenminste in de bijbehorende beker, gevuld met water, te plaatsen. Dit voorkomt het aankoeken. Als ze ook dat vergeet, laat de staafmixer dan liggen als u met de afwas bezig bent en vraag haar om hem zelf schoon te maken, omdat u geen zin hebt in werk dat makkelijk voorkomen had kunnen worden. Overigens kan bij het bereiden van stamppot de staafmixer beter worden vermeden. De puree wordt er kleverig en slijmerig van. Een pureestamper of –knijper geeft een veel smakelijker resultaat, al geldt hiervoor hetzelfde als voor de mixer: meteen afwassen, anders koekt het aan.

Artikelen in Liefde en relaties.

Gelabeld met .