↑
Spring naar inhoud

Vragen naar echte vader

Beste Beatrijs,

Ik heb een zoon van 13 uit mijn allang voorbije huwelijk (man vertrokken naar het buitenland) en een zoon van 8 uit een kortstondige verbintenis met een man die zich na het bericht van mijn zwangerschap uit de voeten maakte en nooit meer iets van zich heeft laten horen. Vrij snel na de geboorte van mijn jongste leerde ik een aardige man kennen. Hij kwam en bleef bij ons. Mijn oudste zoon is verstandelijk beperkt. Hierdoor blaat hij overal rond dat hij een andere biologische vader heeft.

Mijn vriend en ik wonen nu ongeveer zeven jaar samen, en zodra bij kennissen de kinderen ter sprake komen, vragen ze: ‘Goh, de jongste, is die biologisch van je partner?’ Of zoiets. Ook ouders van vriendjes vragen dit telkens of ouders die ik bij de scoutinggroep tegenkom. Ik word zo moe van die indiscrete vragen. Ik heb soms geen zin om naar bijeenkomsten te gaan, waar ik weer die vraag verwacht.

Moet ik mijn leven lang aan alle bekenden en misschien beginnende vrienden vertellen met wie ik in bed heb gelegen? Zelfs de logopediste van de oudste vroeg er laatst naar. Mijn vriend vindt het ook heel vervelend, want hij zorgt erg goed voor de kinderen en zij zien hem als vader. Wat moet ik antwoorden? Aan de andere kant wil ik wel eerlijk zijn. Ook tegenover de kinderen.

Doorgezaagd over vaderschap

Beste Doorgezaagd,

Het is verschrikkelijk onbeschoft om een vrouw uit te horen over wie de biologische vader van haar kind is. Voel u dus niet verplicht deze nieuwsgierigheid te bevredigen. Hoe te reageren? Laat een ijzige stilte vallen en geef vervolgens antwoord op iets anders, zoals politici dat ook wel doen, als de vraag hun niet bevalt. U kunt iets afgemetens zeggen in de trant van: ‘Ons gezin bestaat uit vier personen. Jan-Diederik en Tom zijn de kinderen. Ik ben de moeder en mijn man is de vader.’ Als ze doorvragen, zegt u dat u geen zin hebt er dieper op in te gaan.

Voor zover uw jongste zoon nog niet weet dat de persoon die hij als zijn vader beschouwt niet zijn biologische vader is, moet hem dat een keer worden verteld, liefst voordat een van uw bemoeizuchtige kennissen meent hem op dit levensfeit attent te moeten maken. Laat u zich overigens niet door angst voor onbeschaamde vragen weerhouden van de omgang met andere mensen. Als u zich ongenaakbaar en onverschillig betoont in de kwestie ‘biologisch vaderschap’, houden ze vanzelf op u ermee lastig te vallen. Wees ervan overtuigd dat ze het geklets achter uw rug voortzetten, maar haal uw schouders erover op.

Artikelen in Exen, Kinderopvoeding, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-2552" 4 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 02:36

Werklieden iets aanbieden?

Beste Beatrijs,

Voor het opknappen van mijn huis huur ik nu en dan werklieden (stucadoor, schilder, timmerman en dergelijke) in. Als deze mensen ’s ochtends komen, bied ik ze een kopje koffie aan. Wat wordt er nog meer van mij verwacht? Ik vind het geen probleem om nu en dan te vragen of ze nog iets willen drinken of eten. Maar ik wil me zeker niet opdringen. Tenslotte zijn het mensen die tegen betaling een klus voor mij opknappen, en geen kennissen of vrienden die voor de gezelligheid op bezoek zijn. Kortom: eigenlijk weet ik niet wat gebruikelijk is in de omgang met werklieden.

Werkers over de vloer

Beste Werkers over

Behalve een versnapering bij koffie of thee hoeft u werklieden niets te eten aan te bieden. Ze komen om te werken, niet om uw ijskast leeg te eten. Als het goed is, hebben ze zelf een lunchpakketje bij zich of ze nemen pauze om in de buurt een broodje of iets dergelijks te kopen. Wel is het gebruikelijk om koffie of thee te serveren (eventueel frisdrank – geen bier of alcohol). De eerste keer dat ze bij u thuis komen werken, kunt u, terwijl u de koffie zet, laten zien waar alles staat (koffie, thee, suiker, kopjes) en vragen of ze voor de rest van de werkdagen zelf hun pauzedrankjes willen verzorgen. Dan kunnen ze hun eigen koffiemomenten bepalen en hoeft u niet als gastvrouw op te treden. Geef hen ook de beschikking over de koektrommel.

Artikelen in Eten en drinken, Zakelijke relaties.

rev="post-2644" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 01:54

Getuige van oorvijg

Beste Beatrijs,

In de vakantie vorig jaar waren we in een bekend toeristisch oord in Tsjechië. Veel vakantiegangers onder wie natuurlijk Nederlanders. We slenterden over straat. Op de stoep naast ons was een gezin (zo te zien) bezig met een discussie die nogal heftig was. Deze discussie ging in het Nederlands. Toen ik er vlakbij was, gaf de vader een jongen in dit gezelschap (wellicht zijn zoon) van ongeveer 14 jaar een klinkende oorvijg. Ik schrok en was zo beduusd dat ik niet reageerde. Achteraf heb ik daar spijt van. Ik had er wat van moeten zeggen, denk ik nu. Wat vindt u?

Getuige van een oorvijg

Beste Getuige van,

De vraag is wát u dan had moeten zeggen. Er zijn verschillende mogelijkheden: ‘Hé, niet slaan!’ ‘Rustig aan, een beetje!’ ‘Kunt u wel tegen een kind?’ ‘Waarom praat u de zaak niet uit in plaats van erop los te rammen?’ ‘Kan ik soms ergens mee helpen?’ Ik probeer iets geschikts te vinden, maar bij elk zinnetje had u keihard ‘Waar bemoei je je mee?!’ teruggekregen. Deze man was boos. Hij gaf een kind een flinke klap op z’n hoofd. Dat hoort helemaal niet. Dat weet die man ook wel. Als omstanders hem hierop attent maken, wordt hij nog bozer. De jongen zal er niet mee geholpen zijn. Misschien keert de man zich met verdubbelde inzet tegen degene die kritiek uit, dat kan ook nog. Je weet als toeschouwer niet of die klap een uitzondering vormt of dat Pa zijn kroost voortdurend lens slaat. Buren of bekenden die weten dat kinderen regelmatig geslagen worden, moeten actie ondernemen. Voorbijgangers die echt grof geweld zien gebeuren, moeten ook ingrijpen of althans de politie bellen. Wat u zag vind ik een twijfelgeval. Zolang die jongen niet tegen de grond geslagen werd en het bij een klap bleef, kan men zich er beter niet mee bemoeien, omdat afkeurend commentaar zo weinig zin heeft. De man zal er niet tot inkeer door komen. U hoeft zich dus ook niet schuldig te voelen, want wat u wel of niet zegt, maakt voor de routine in dit gezin helemaal niets uit.

Artikelen in Kinderopvoeding, Reizen.

Gelabeld met , .

rev="post-943" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 01:52

Zittend hand schudden?

Beste Beatrijs,

In mijn beroep heb ik (man, 63 jaar) veel vergaderd en ik doe dat als vrijwilliger nog steeds. Nu heb ik geleerd om te gaan staan, als iemand je een hand komt geven. Maar meestal blijft men zitten en als ik (als enige) ga staan, zegt degene die binnenkomt: ‘Blijf toch zitten’. Datzelfde maak ik ook vaak mee in mijn familiekring, waar ik me voorover moet buigen om een hand te geven aan (vaak jonge) mensen die achterovergeleund op de bank hangen. Ben ik nou overdreven netjes? Zelf voel ik het als onbeleefd om te blijven zitten als iemand me de hand komt schudden. U kunt me vast uit de droom helpen.

Als enige rechtop

Beste Als enige,

U hebt volkomen gelijk. Als iemand een hand komt geven, moet de zittende persoon gaan staan, behalve als deze superoud of invalide is. Ga door met het goede voorbeeld geven!

Artikelen in Aanspreken en begroeten.

rev="post-983" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 00:32

Antwoordapparaat als screening

Beste Beatrijs,

Is het geoorloofd om eerlijk te zeggen dat je soms (vaak) geen zin hebt om de telefoon aan te nemen? Omdat je je antwoordapparaat een prachtig middel vindt om in vrijheid te kunnen kiezen wanneer je wie terugbelt? De begrippen ‘eerlijkheid’ en ‘vrijheid’, belangrijk voor mij geworden, komen in dit dilemma tezamen.

Na de piep

Beste Na de piep,

Natuurlijk staat het iedereen vrij om het antwoordapparaat als poortwachter te gebruiken en al luisterend naar binnenkomende berichten ter plekke te beslissen of je wel of niet opneemt en zo niet, vervolgens te beslissen of en wanneer je de bellers terugbelt. Deze manier om met de telefoon om te gaan hoeft u trouwens helemaal niet mee te delen aan mensen, want ze merken gauw genoeg dat u nooit zelf opneemt en het antwoordapparaat laat selecteren.

Er staat u niets in de weg om uzelf zo te verschansen. Al zal lang niet iedereen een boodschap inspreken, want veel bellers willen op hun beurt niet worden teruggebeld op een tijdstip dat zij er niet voor in de stemming zijn. Of ze hanteren dezelfde strategie als u, namelijk een antwoordapparaat dat permanent aanstaat, en als u dan terugbelt, hebben ze toevallig net geen behoefte aan u, zodat ú weer een boodschap moet inspreken, waar u misschien voor terugdeinst, want dan gaat men ú weer op de verkeerde momenten terugbellen, enzovoort. Zo blijft men achter elkaar aan bellen, totdat niemand meer zin heeft om überhaupt nog met de ander in contact te treden. Wel zo rustig inderdaad. Door uw ontmoedigingsbeleid komt u af van mensen in wie u toch al niet zo veel zag. Maar misschien ook van mensen die u wel aardig vindt, maar die nooit iets inspreken. Enfin, daar kunt u dan weer nummerherkenning voor nemen. Wat de ander weer kan blokkeren, omdat ie liever niet als beller wil worden betrapt. Zo blijf je aan de gang. Zonder te screenen de telefoon opnemen hééft toch wel iets: je hoeft er niet zo bij na te denken. Je ontvankelijk opstellen is makkelijker dan alles willen regisseren.

Artikelen in Telefoon.

rev="post-150" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 00:21

Geen chemie meer

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw (41) en ik (44) hebben al 25 jaar een relatie en zijn ruim 20 jaar getrouwd. Dit voorjaar begon zij zich van mij te verwijderen. Zij streefde altijd perfectie na en nu bleek alles toch wat minder perfect te zijn. Ik was niet goed in staat om deze gevoelens bij haar op te vangen, hoewel ik veel van haar houd. Ik dacht dat zij een ‘gewone dip’ had.

In de zomer zei zij dat het beter was als wij in vriendschap uit elkaar zouden gaan. Er bestond volgens haar tussen ons geen chemie meer, we leken meer broer en zus. Ik ervoer dat echter nooit zo en wist me geen raad met haar opmerkingen. Ze vroeg zich af of zij mij nog wel gelukkig kon maken en had het gevoel dat zij in het leven nog veel meer zou kunnen. Dit wilde zij gaan ontplooien (boetseren, reiki). Uiteindelijk bleek zij verliefd op een man van vijftig. Ik heb haar daarna impulsief het huis uitgestuurd.

Naast mijn drukke baan heb ik het huishouden op mij genomen. Het gaat gelukig heel goed en de kinderen (we hebben er twee in de tienerleeftijd) hebben weer rust en stabiliteit gekregen, maar ook veel verdriet. Zij wil binnenkort met een scheidingsprocedure beginnen. Ik zelf wil dit nog niet, omdat ik toch nog veel van haar houd en ik het ook voor de kinderen verschrikkelijk vind. Het liefste zou ik onze relatie die echt niet slecht was nog een kans willen geven. Moet ik nu al proberen een nieuw leven te gaan opbouwen of kan ik beter wachten en hopen dat zij tot inkeer komt?

Mijn vrouw is ervandoor

Beste Mijn vrouw,

Het is heel erg dat uw vrouw zich ineens aan een ander verslingert en wil gaan scheiden. Vooral irritant is dat zij haar onvrede een tijdlang heeft proberen te verkopen onder het mom van boetseren en reiki, terwijl ze gewoon een minnaar had. Tegelijk begrijp ik wel waar ze mee bezig is. Zij is al sinds haar zestiende met u samen. Zij heeft nooit een andere man bemind dan u. In deze tijd van voorhuwelijkse promiscuïteit kan ze allicht het gevoel krijgen iets gemist te hebben. Zij spreekt van een broer/zus verhouding. Voor u geldt dat niet, want u wil best nog wel met haar naar bed, maar wat zij zoekt is seksuele passie. Die ontbreekt na 25 jaar. Getrouwden-seks is anders dan verse-geliefden-seks. Het is de vraag of deze minnaar zich ook tot levenspartner ontpopt, als de charme van het onbekende er eenmaal vanaf is.

Stel de beslissing tot echtscheiding uit. Laat uw vrouw haar seksuele lusten maar botvieren met die minnaar. Dat duurt wie weet een jaar of wat, en dan wordt die nieuwe verhouding ook huiselijk. Er is een kans dat ze dan weer bij zinnen komt en denkt: ‘Moet ik de rest van mijn leven rondhangen met iemand die niet de vader van mijn kinderen is?’ En misschien komt ze dan weer terug. Ik weet niet of u het kunt verdragen dat uw vrouw zo lang buitenboord is. Het is een gevaarlijke situatie, want niets staat u in de weg om zelf ook weer eens rond te kijken. Maar het zou wel heel sympathiek en edelmoedig van u zijn als u het uw vrouw gunt om een tijdje buiten te spelen (zolang ze maar ophoudt met dat gezeur over ontplooiing). Stel voor uzelf een limiet vast, bijvoorbeeld zes maanden of een jaar. Nooit te snel een scheiding erdoorheen jassen.

Artikelen in Huwelijk en scheiding.

rev="post-864" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 00:13

Verplichte vakantie met werk

Beste Beatrijs,

Mijn zwager vertelde dat zijn werkgever voor alle werknemers van het bedrijf, inclusief hun partners en kinderen, binnenkort een week vakantie heeft gepland in een huisjespark aan de Spaanse kust. Het bedrijf heeft hiervoor een vliegtuig gecharterd. De week zal gevuld zijn met gezamenlijke uitstapjes en vertier. Mijn zus en zwager vinden huisjesparken werkelijk ellendig en bovendien gaan ze nooit anders dan met hun tweeën op vakantie. De werknemers moeten voor dit weekje hun eigen vakantiedagen aanspreken. Thuisblijven is er niet bij. Iedereen schijnt dan ook mee te gaan, met partner en met kinderen! Een hele 737 vol! De leerplichtige kinderen moeten vrij van school krijgen, want de week valt niet in een schoolvakantie. En wat het vreemde is: onderling wordt er op het bedrijf door niemand kritiek ge-uit, waarschijnlijk uit angst ‘er buiten te vallen’. Er leeft een, misschien wel terechte, angst voor ontslag bij obstructie.

Ziet u nog een mogelijkheid voor mijn zus en zwager om dit netjes op te lossen? Anders moeten ze uitwijken naar plotselinge verkoudheden en dergelijke. Eerlijk zeggen dat ze niet meewillen is geen optie. Het is het idee van de baas. En iedereen vindt het kennelijk leuk. Hetgeen ons twijfelachtig lijkt. Wat vindt u hier nu van?

Verplicht met vakantie

Beste Verplicht,

Werkgevers mogen zich niet bemoeien met de vrije tijd van werknemers en dus ook geen vakantiedagen van werknemers claimen. Als bedrijven excursies organiseren om de werkers een nieuw elan te geven (bezinnings- en motivatieweekjes ‘op de hei’) of als er doordeweeks iets voor de gezelligheid wordt ondernomen (een uitstapje naar Madurodam of naar de Beekse Bergen), dan gaat de gespendeerde tijd af van de werktijd, niet van de vakantiedagen. Als bedrijven het krankzinnige plan opvatten hun werknemers een volledig verzorgde vakantie aan te bieden, dan blijft elke werknemer gerechtigd dit aanbod te aanvaarden of te verwerpen, zonder consequenties voor zijn functie. Net zo min als werknemers verplicht zijn tot afname van het kerstpakket, kunnen ze verplicht worden tot een door de chef gesuperviseerde vakantie, laat staan dat een werkgever de partner en kinderen van die werknemers voor een vakantie kan optrommelen. De leerplichtambtenaar geeft trouwens geen toestemming voor dit soort uitjes. Ouders die hun kinderen toch hiervoor van school halen, overtreden de wet.

Deze excursie is slavernij, verkleed als gezelligheid. Op zichzelf zouden mensen er wel op slinkse wijze onderuit kunnen komen door ziekte of andere rampen in de familie voor te wenden. Maar eigenlijk is het lafhartig om alleen je eigen belang veilig te stellen in deze dwangconstructie. De kwestie is belangrijk genoeg om principieel ter discussie te stellen en op formele gronden aan te vechten. Er moet een ondernemingsraad of medezeggenschapsraad zijn binnen het bedrijf, waar deze zaak aanhangig gemaakt kan worden. Geen enkele werknemer zit erop te wachten dat zijn vakantiedagen worden ingevuld door de baas. Als deze idiotie doorgaat, moet het op basis van vrijwilligheid, mogen er geen vakantiedagen worden afgetrokken, en mag onder geen beding de leerplichtwet worden overtreden.

Artikelen in Collega's, Reizen.

Gelabeld met .

rev="post-2445" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 00:03

Iedereen feliciteren

Beste Beatrijs,

Als je op een feestje komt, feliciteer je natuurlijk de jarige. Wat ik regelmatig meemaak is dat iemand die binnenkomt de al aanwezige gasten ook gaat feliciteren. Dus de partner, vader, moeder, andere familieleden, vrienden, ja soms zelfs de buren van de jarige worden gefeliciteerd. Net als het verplichte drie keer zoenen bij begroetingen vind ik dit een onzinnige gewoonte. Waar komt dit vandaan en hoe maken we hier een eind aan?

Er is er maar één jarig

Beste Er is er maar één,

Het is inderdaad een merkwaardige gewoonte om mensen met andermans verjaardag te feliciteren. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik heb het idee dat het nu vaker gebeurt dan vroeger. Meer dan de behoefte om iets aardigs te zeggen bij wijze van conversatieopening is het niet. Je hebt iets tegen een ander gezegd (beleefd) en je bent er ook meteen weer vanaf, want het zinnetje nodigt niet uit tot een verder gesprek. Mensen zeggen het, omdat ze niets anders kunnen bedenken. Het is een betekenisloze, faciele vorm van sociaal doen, die ver achterblijft bij de beproefde clichés ‘Hallo, ik ben die en die’ (tegen een onbekende) of ‘Hallo, hoe gaat het?’ (tegen een bekende). U wilt dit opkomende gebruik de kop indrukken? Dat is nog niet zo makkelijk. Dolph Kohnstamm ageert al enige tijd tegen de al even modieuze verplichting van het drie maal zoenen. Op de website www.zoenbutton.nl kunnen mensen affiches downloaden en buttons bestellen met de tekst ‘Ik zoen slechts één keer’. Het actiemateriaal schijnt gretig aftrek te vinden, maar in het sociale verkeer merk ik er nog weinig van. De zoeners gaan lustig door met hun drieklappers en ik vrees dat de iedereen-maar-raak-feliciteerders zich ook niet zullen bedenken.

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Verjaardag.

rev="post-1145" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 28 maart 2004 22:45

Vriendin gegrepen door Satsang

Beste Beatrijs,

Mijn beste vriendin heeft zich bij een spiritueel getinte beweging aangesloten die Satsang heet. Ze heeft dit gedaan voor haar groei en om vanuit haar ware zelf te kunnen leven. Onze vriendschap is hierdoor erg onder druk komen staan. Ze gedraagt zich egocentrisch en dwingend en toont geen belangstelling meer voor wat mij bezighoudt. Dat is jammer, niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn zoon met wie ze een goede band mee heeft sinds zijn geboorte (hij is nu 14). We vierden altijd Sinterklaas en Kerst en gingen ook wel samen op vakantie. Ik ben alleen en deze vriendschap heeft veel voor me betekend.

Op dit moment is Satsang alles voor haar en praat ze alleen maar over hoe geweldig ze zich voelt. Ze beroept zich op een superieur soort liefde en het volledige weten en zijn. Toen zij zonder verontschuldiging niet op mijn verjaardag kwam, kregen we ruzie. Ik heb haar gezegd dat ik afstand wil, omdat ik zo niet langer met haar om kan gaan. Ik heb ook mijn bezwaren uiteengezet tegen de beweging waar zij nu in zit. Ze vond dat ik alles verkeerd zag. Afgelopen week kwam ik haar tegen en ze maakte een bedrukte en verslagen indruk. Op zo’n moment weet ik niet goed wat ik hier verder mee moet. Hoe beperk ik de schade voor mijn zoon en hoe zal ik me verder opstellen?

Vervreemd van vriendin

Beste Vervreemd,

Ik denk dat u er goed aan gedaan hebt afstand te nemen van uw vriendin. Ik had nooit eerder van Satsang gehoord, maar zo te horen is het een sekteachtige beweging met foute ideeën. Daar kun je maar beter niets mee te maken hebben, en dus ook niet met mensen die zich daartoe bekeerd hebben. Het is heel jammer voor de vriendschap, maar soms kun je niet meer verder met elkaar, hoeveel je ook samen meegemaakt hebt.

Over uw zoon hoeft u zich geen zorgen te maken. De band van een kind met iemand van buiten is niet even sterk en belangrijk als met gezinsleden. Uw zoon is een tiener en is toch al bezig zich los te maken van volwassenen. Het zou me verbazen als hij zich aangeslagen zou voelen, wanneer uw vriendin uit zijn dagelijks leven verdwijnt. Ik denk dat hij zijn schouders ophaalt, zonder daarmee het verleden, het plezier van gemeenschappelijke vakanties en feestdagen te ontkennen. Dat was toen en nu ligt het anders.

U hoeft uw vriendin trouwens niet definitief uit uw leven te schrappen. Wie weet is deze Satsang-manie van voorbijgaande aard. Dan zou de verwijdering tijdelijk kunnen blijken, al zal de vriendschap waarschijnlijk nooit meer zo hecht worden, als die was. Sommige conflicten zijn te pijnlijk geweest. Blijf afstand houden, u moet uzelf tenslotte beschermen tegen egoïsme, maar laat de deur op een kiertje voor het geval uw vriendin bij zinnen komt.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , .

rev="post-440" 12 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 28 maart 2004 20:19