↑
Spring naar inhoud

Confrère

Beste Beatrijs,

In mijn beroepsgroep (ik ben advocaat) is het de gewoonte om elkaar aan te schrijven met ‘Geachte confrère’ of – als het een vrouwelijke advocaat betreft ‘Geachte collega’. Indien men op goede voet staat met elkaar, wordt ook wel ‘Amice’ als aanhef gebruikt. Fijne termen vind ik het niet – sterker, ik vind ze verschrikkelijk – , maar er wordt nu eenmaal van mij verlangd dat ik ze gebruik.

Nu doet zich het geval voor dat ik in een privékwestie een advocaat heb ingeschakeld die niet weet dat ik hetzelfde beroep uitoefen. Het liefst zou ik hem gewoon aanschrijven met ‘Geachte heer’, maar aan de andere kant bestaat er ook een (gedrags)regel dat je je tegenover een collega kenbaar moet maken als advocaat door in de aanhef gebruik te maken van de term ‘confrère’.

Wat nu? Ik hoef hem niet meteen aan te schrijven met ‘Hé ouwe rups’, maar ‘Geachte heer’ dat moet toch kunnen?

Wars van poespas

Beste Wars van,

Als het de gewoonte is dat advocaten elkaar als ‘Geachte confrère’ aanschrijven, dan moet u dat nu ook maar doen, ook al hebt u een hekel aan de terminologie. Het lijkt me correcter om het jargon wel te gebruiken en betrekkelijk zinloos om het niet te doen. Het enige wat u bereikt met ‘Geachte heer’ schrijven, is dat uw advocaat zich er misschien aan stoort dat u niet de regels voor uw professie volgt. Hij gaat uw belangen behartigen; zo ongeveer zijn eerste vraag aan u zal luiden wat uw beroep is. Waarom zou u zich dan niet meteen als zodanig kenbaar maken? Straks denkt uw advocaat nog dat u iets had willen verbergen.

Wie het protocol volgt in zakelijke situaties, loopt geen kans zijn neus te stoten. Wie het protocol niet volgt, komt daar meestal zonder problemen mee weg, maar loopt wel een zeker risico op ongenoegen wegens onvoorspelbaarheid. Waarom zou u dat risico nemen voor een futiele smaakkwestie inzake aanschrijfvormen?

Artikelen in Aanspreken en begroeten, Collega's, Post.

rev="post-551" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 23 april 2004 11:24

Gasten de deur uit zetten

Beste Beatrijs,

Nu en dan hebben we gasten, die we nog niet goed kennen. De connecties lopen via het werk van mijn man en op een gegeven moment vragen we de betreffende persoon, met aanhang, een avond op bezoek. De kinderen liggen dan al in bed. Meestal verloopt zo’n avond heel gezellig. Maar als de gasten lang blijven (en daarmee bedoel ik tot na middernacht) word ik zo moe, dat ik dreig in slaap te vallen. Terwijl ik denk dat het dan dus ook allang niet meer gezellig is en bovendien alle onderwerpen tussen oppervlakkige kennissen wel besproken zijn, vinden de gasten het kennelijk nog steeds leuk genoeg om te blijven zitten.

Ik zou graag, zonder onbeleefd te zijn, op zo’n moment de zitting beëindigen. Weet u een manier waarop dat kan en die bovendien ook aanvaardbaar is voor mijn echtgenoot (die wel gemakkelijk lang wakker kan blijven en alleen al het idee om gasten eruit te zetten verwerpelijk vindt)?

Knikkebollende gastvrouw

Beste Knikkebollend,

Dat kan heel eenvoudig door op te staan en te zeggen: ‘Neem me niet kwalijk, maar ik val om van de slaap, en morgen moet ik weer vroeg op. Blijven jullie gerust nog even zitten. We zien elkaar een andere keer weer.’ Dan neemt u haastig afscheid. Als u zich razendsnel uit de voeten maakt, nemen de gasten uw vertrek niet op als een teken dat ze zelf moeten opstappen (wat uw man vervelend zou vinden). Bespreek wel van tevoren met uw man dat u dit zo gaat doen. U bent niet verplicht op te blijven, terwijl u naar uw bed verlangt. Er bestaat ook geen verplichting dat gastheer en gastvrouw tot het eind van de avond gezamenlijk de honneurs waarnemen. Als uw man het leuk vindt om het laat te maken, kan hij zonder u zijn gang gaan. Tegen de tijd dat hij ook wil gaan slapen, en de gasten nog steeds geen aanstalten maken om te vertrekken, kan hij beginnen met glazen of kopjes naar de keuken te brengen. Meestal wordt deze hint wel opgepikt. Zo niet, moet hij, al gezellig doorconverserend, hun jassen van de kapstok halen. Als dat ook niet werkt, kan hij de stofzuiger erbij halen.

Artikelen in Visite, Zakelijke relaties.

Gelabeld met .

rev="post-1315" 2 reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 16 april 2004 23:06

Kirrende oma’s

Beste Beatrijs,

Binnenkort wordt ons zoontje één. We zien nogal op tegen het bezoek van de kirrende oma’s en tantes die allen staan te trappelen om hem te knuffelen. Bij eerdere familiegelegenheden trokken ze hem letterlijk bij elkaar uit de armen. We merken dat ons kind erg moe wordt van deze overmaat aan aandacht en dan slaapt hij ’s nachts slecht. Het liefst zouden we die dag lekker met ons drietjes op pad gaan en de familie meedelen dat we het niet (met hen) vieren. Aan de andere kant kijkt onze familie erg uit naar zijn eerste verjaardag en willen we hen niet teleurstellen.

Belegerd door knuffelaars

Beste Belegerd,

Vier die verjaardag wél met uw familie, als iedereen uw kind zo graag weer eens wil zien. Daar doet u hen een plezier mee, en het is ook handig om iedereen tegelijk te ontvangen, in plaats van telkens bezoekjes van afzonderlijke familieleden. Voor uw zoontje maakt het niets uit, want hij weet toch niet dat het om zijn verjaardag gaat. Voor hem is het gewoon een familiebijeenkomst, waar hij aandacht en liefde krijgt, en dat kan nooit kwaad voor een kind. Zie er alleen op toe dat hij zijn dagritme met etenstijden en middagslaapje volgt. Als hij protesteert onder teveel geknuffel, dan haalt u hem weg uit de betreffende armen en zegt u dat ie daar zenuwachtig van wordt. Als hij het leuk vindt, grijp dan niet in. Eén nachtje wat slechter slapen is geen ramp. Er zullen nog vaak gelegenheden komen, waarbij het drukker is dan normaal met allerlei mensen over de vloer en met de onrust die feestdagen geven. Hier kan uw kind beter gewend aan raken dan van weggehouden worden.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen, Verjaardag, Visite, Zwangerschap en baby's.

rev="post-1272" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 16 april 2004 21:59

Vriend met geldproblemen

Beste Beatrijs,

Mijn ouders hebben me opgevoed met een flinke dosis spaarzin. Nog nooit heb ik geld geleend. Ik ben twee jaar bijstandsmoeder geweest en zelfs toen zette ik nog geld opzij voor mijn kinderen. Inmiddels heb ik weer een goede baan en ik ben er trots op dat ik een aardig banksaldo heb dat ik helemaal zelf heb opgebouwd.

Nu heb ik sinds een tijdje een vriend die het financieel bijzonder moeilijk heeft. We wonen inmiddels samen. Mijn vriend heeft een uitstekend salaris, maar daar houdt hij bijna niets van over. Hij betaalt alimentatie en een groot deel van de bijstand van zijn ex-vrouw wordt op hem verhaald. Bovendien betaalt hij alle schulden af die hij samen met zijn ex-vrouw heeft gemaakt. Zij hebben een lening gesloten om een nieuw interieur en een auto te kopen, zaken die hij allemaal bij zijn ex-vrouw heeft achtergelaten.

Tot we gingen samenwonen praatten we zelden over geld. Maar nu word ik regelmatig met de geldzorgen van mijn vriend geconfronteerd. Zijn auto was kapot, hij kon de reparatie niet betalen. Hij moest nieuwe brillenglazen – daar had hij geen geld voor. Nieuwe kleding kan hij zich niet permitteren. Op vakantie kunnen we alleen als ik betaal. Het komt er op neer dat ik bijna alle extra kosten voor mijn rekening neem (kosten voor levensonderhoud delen we). Ik heb nu het onprettige gevoel dat ik betaal voor het slechte financiële beleid dat mijn vriend en zijn ex vroeger voerden. Dat ik geen nieuwe eethoek kan kopen omdat mijn vriend nog acht jaar bezig is het nieuwe interieur van zijn ex af te betalen, vind ik erg zuur. Anderzijds voel ik me schuldig dat ik niet bereid ben belangeloos de financiële nood van mijn vriend te lenigen.

Onterecht vrekkig?

Beste Onterecht,

Uw irritatie is begrijpelijk. Maar het is nauwelijks een optie om níét te betalen, als zijn auto kapot is of als hij een nieuwe bril nodig heeft. Probeer het te zien als kosten die voor hem zijn, dingen die híj nodig heeft, en niet als een indirecte manier om zijn financiële wanbeheer uit het verleden te subsidiëren. U betaalt de bril of de vakantie, omdat u van hem houdt en omdat zijn probleem uw probleem is – dat werkt beter dan wanneer u denkt dat u eigenlijk de sofa van zijn ex aan het afbetalen bent.

Als uw vriend intussen wél een verstandig financieel beleid voert, is het voor u ook weer makkelijker om te dokken dan wanneer hij nog steeds missers maakt (te dure supermarktinkopen bijvoorbeeld of toch weer iets op afbetaling). Kortom, als u vertrouwen hebt in de manier waarop uw vriend nu met geld omgaat en in uw gezamenlijke toekomst, betaal dan ruimhartig de noodgevallen. Geef hem voor zijn verjaardag geen luxe-artikelen, maar een nieuw paar schoenen of een overhemd. En misschien moet hij toch eens in een verkennend gesprek met een advocaat zien te achterhalen of de onderhoudskosten voor zijn ex (die natuurlijk ook best een baantje kan zoeken) wel binnen redelijke kaders vallen. Bedenk hierbij wel dat een advocaat ook geld kost.

Artikelen in Exen, Liefde en relaties.

Gelabeld met , .

rev="post-2573" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – vrijdag 16 april 2004 14:11

Lastige dochter

Beste Beatrijs,

Mijn dochter (ik ben gescheiden) is af en toe zo lastig en niet te hanteren. Zij is 18 jaar en denkt alles wel alleen te kunnen en te weten. Zij heeft mij, zo voel ik het in ieder geval, helemaal niet meer nodig en ze doet net alsof ik niet besta. Natuurlijk ben ik heel trots op haar, want ze heeft haar gymnasium-diploma mooi op zak en studeert geneeskunde, dus dat komt wel goed met haar. Maar ik weet niet hoe ik moet omgaan met de ontzettende botsingen die zeer regelmatig voorkomen. Ze stond bij mij altijd op de eerste plaats, maar ze neemt steeds meer afstand. Ik ben zelfs blij als zij niet naar huis komt en bij haar vriend is, dat is toch niet normaal voor een moeder. Vriendelijkheid, lief zijn voor elkaar, oog hebben voor elkaar, warmte naar elkaar toe, dit alles zou ik heel graag ooit eens bij haar terug zien. In deze sfeer heb ik geprobeerd haar op te voeden.

Gekweld door afstandelijke dochter

Beste Gekweld door,

Uw dochter moet als de bliksem het huis uit en op eigen benen gaan staan. Een 18-jarige is aan haar vrijheid toe en moet leren om voor zichzelf te zorgen. Belangstelling, warmte en lief zijn voor je moeder is in deze levensfase het laatste wat zij aan haar hoofd heeft. Zij moet zich losmaken. De verhouding wordt anders. In zekere zin gelijkwaardiger, omdat zij haar eigen leven moet leiden, en u het uwe. Zonder elkaar dus, behalve natuurlijk voor weekend- of andere bezoekjes en telefooncontact. Als u geen eigen leven hebt, moet u er een opbouwen.

U hoeft zich geen zorgen te maken dat uw dochter uit uw leven verdwijnt. Als de verstandhouding goed was, dan zet zich dat voort. Warmte en aardigheid komen weer terug, wannneer uw dochter zelf kinderen krijgt. Maar dat kan nog even duren.

Mocht uw dochter overwegen bij haar vriendje in te trekken, bezweer haar dan uit alle macht om dat niet te doen. Dat zou betekenen dat ze de ene afhankelijkheid voor de andere inruilt en ze heeft zelfstandigheid nodig.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met .

rev="post-1354" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 23:41

Vriendin schrijft gemene e-mail

Beste Beatrijs,

Een vrouw die ik al jaren ken en als vriendin beschouwde, stuurde me tot mijn verbijstering ineens een e-mail met een bijlage. In de bijlage schrijft ze over mij alsof ze in een dagboek schrijft. Wel vier pagina’s lang, over alles wat ze in mij verkeerd vindt. En waar ze last van heeft. Ze wantrouwt me en mag me eigenlijk helemaal niet. Het gif spuit eruit. Het relaas bevat ook pertinente onwaarheden. Verder is het in mijn ogen één grote projectie van een overspannen persoon.

Tot nu toe heb ik niet gereageerd. Ik heb het idee dat wat ik ook doe, het fout zal uitpakken in dit stadium. Omdat ik niet in een roddelsituatie wil komen, kan ik er ook moeilijk met anderen over praten.

Gestoken door vriendin

Beste Gestoken,

Het beste is om niet te reageren. Mensen die zomaar, zonder enige voorgeschiedenis van ongenoegen kwaadaardige brieven of e-mails gaan schrijven, waarin ze nauwkeurig uit de doeken doen, waarom de geadresseerde niet deugt, deugen zelf niet. Ze hebben zichzelf opgewerkt tot een verhitte gemoedstoestand, die geen correctie van anderen verdraagt. Ze hebben een rood waas voor ogen, en zijn tegelijk te laf om de persoon op wie ze kritiek hebben, rechtstreeks aan te spreken en een open gesprek te voeren. Ze hebben zich voorgenomen zich niet van de wijs te laten brengen door wat de aangevallene eventueel heeft tegen te sputteren, en daarom gebruiken ze de megafoon van brief of e-mail om hun wrevel te spuien. Vrienden stoppen geen agressieve monologen in elkaars brievenbus. U hebt een adder aan uw borst gekoesterd! Schrap haar uit uw persoonlijk leven. Begin er niet aan haar aantijgingen te weerleggen. Dat is teveel eer voor zo’n destructieve actie.

Praat er vooral wél met anderen over. U hebt niets misdaan. Iemand stort een bak met gif over u uit. Waarom zou u niet met een derde bespreken wat er gebeurd is, en een beetje speculeren over haar motieven om zich ineens tegen u te keren? Dit is iets wat ú is overkomen. Hierover met anderen spreken is geen roddelen, maar gewoon vertellen wat u dwars zit.

Artikelen in Internet en e-mail, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met .

rev="post-1338" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 23:28

Origineel huwelijksaanzoek

Beste Beatrijs,

Ik wil mijn vriendin ten huwelijk vragen en ben op zoek naar ideeën voor een geweldig orgineel huwelijksaanzoek. Het mag best in het bijzijn van een aantal vrienden en kennissen gebeuren, maar niet op televisie of ergens midden op een podium. Onze hobby’s zijn: tennissen en films kijken. We gaan graag op vakantie, maar ik wil het huwelijksaanzoek hier in Nederland doen. Wij zijn erg sportief en zij gaat graag shoppen.

Hoe imponeer ik haar?

Beste Hoe imponeer ik,

De essentiële dingen in het leven zijn niet origineel en moeten ook vooral niet origineel worden aangepakt. Dat leidt alleen maar af van waar het echt om gaat. Als er een baby is geboren, dan zeg je: ‘Gefeliciteerd en wat een prachtig kindje!’ Als iemand doodgaat, zeg je: ‘Gecondoleerd, ik vind het heel erg.’ Als u iemand een huwelijksaanzoek wil doen, dan zegt u: ‘Ik houd van je, wil je met me trouwen?’ Zo’n aanzoek kan in principe overal plaatsvinden, maar het is een slecht idee om daar allerlei vrienden en bekenden getuige van te laten zijn. Op die manier kan de aanbedene zich in het nauw gedreven voelen en misschien durft ze dan wel geen ‘nee’ meer te zeggen. Dat kan toch niet uw bedoeling zijn? U wilt een antwoord dat recht uit haar hart komt. Liever een eerlijk ‘nee’ dan een leugenachtig ‘ja’ dat wordt ingegeven door een ‘yes, yes, yes’ scanderende menigte.

U kunt zichzelf gerust met een roos tussen uw tanden voor uw geliefde op de knieën werpen, maar doe het privé. Doe het ergens waar het rustig is. Bij een etentje in een restaurant. Thuis in een liefdevolle sfeer. Buiten tijdens een wandeling in de voorjaarsregen, wanneer u uw geliefde vast kunt pakken. Niet in de auto, niet op de tennisbaan, niet in de bioscoop, niet in het winkelcentrum. Ook zeker niet in een luchtballon. Doe het ouderwets. Doe het serieus. Doe het hartstochtelijk. Of doe het romantisch, maar alstublieft, doe het niet origineel!

Artikelen in Klassiekers, Liefde en relaties, Traditionele etiquette.

Gelabeld met .

rev="post-1089" 3 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 21:44

Huisgenoot heeft last van seks

Beste Beatrijs,

Vanavond kwam ik thuis en vond ik voor mijn kamerdeur (ik woon in een studentenhuis) een briefje van mijn huisgenote en buurvrouw. Ze schreef dat ze ‘superblij’ was voor mij en mijn vriendin dat we elkaar gevonden hadden en samen zo gelukkig waren, maar dat ze zo ongeveer álles wat wij deden kon horen. De seks dus. Omdat haar bureau tegen onze gezamelijke muur staat, trilde dat mee, en zelfs de vloer. Ze eindigde met een verzoek om er wat meer rekening mee te houden dat het muurtje tussen onze twee kamers zo dun is.

Ik ben 21, heb sinds ruim een half jaar een vriendin en omdat zij in een andere stad woont, zie ik haar meestal alleen in de weekends en heel af en toe doordeweeks. De ene keer ga ik naar haar, de andere keer komt zij naar mij. Afwisselend bij de een en de ander zijn vinden wij prettig. Ik kan me voorstellen dat mijn buurmeisje zich aan ons stoort, maar ik zou niet weten wat ik eraan zou kunnen doen. Een cd’tje opzetten doen we al. We houden ons trouwens best enigszins in, maar ja, seks maakt gewoon geluid. Hoe moet ik reageren op deze brief? Wat is redelijk? Zal ik haar terugschrijven of kan ik haar beter aanspreken?

Bonka bonka bonka

Beste Bonka bonka,

Ach ja, een bekend verschijnsel in studentenhuizen: gedwongen meeluisteren naar andermans seks. Uw buurmeisje is wel een beetje een zeur om zich aan deze toch betrekkelijk infrequente seks te storen. Na een weekend heeft ze weer twee weken rust. Ze zou er beter flauwe grappen over kunnen maken met andere huisgenoten. Nu ja, ze heeft er een briefje over geschreven, dus dan moet u iets terug doen. Praat met haar en ga geen brieven terug schrijven (want dat maakt het allemaal onnodig zwaar). In een gesprek kunt u er ook makkelijker wat humor tegenaan gooien. U kunt haar hetzelfde zeggen als wat in uw brief staat. Dat u geen zin hebt om altijd naar uw vriendin toe te gaan en haar nooit bij u te kunnen ontvangen. Dat u al muziek opzet en dat uw buurmeisje dat misschien ook maar moet doen, en dat zij haar bureau een centimeter of twee van de muur af zou kunnen halen, dan trilt dat niet meer mee, en dat u belooft rustig aan te doen, maar dat u haar niet kunt garanderen dat de activiteiten volkomen geruisloos zullen verlopen, en dat u het te ver vindt gaan om af te zien van seks met uw geliefde om redenen van gehorigheid. En neem een doosje chocola of een flesje wijn voor haar mee ter compensatie van het auditieve ongerief. Zeg dat het u vreselijk spijt, maar dat u ook weer geen zin hebt om een hotelkamer te huren.

Artikelen in Buren, Liefde en relaties.

Gelabeld met , , .

rev="post-2203" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 21:37

Te veel tranen op begrafenis?

Beste Beatrijs,

Ik ben een sentimenteel persoon, ik ben gauw in tranen en ach, zolang dat thuis gebeurt bij Spoorloos of Memories is er niet zoveel aan de hand. Man en dochter zijn aan het gesnif en gesnotter gewend. Maar ik huil ook op begrafenissen en dat vind ik gênant. Ook als ik de overledene amper kende, stromen bij mij de tranen overvloedig tijdens de herdenkingsdienst. Bij mij soms erger dan bij de directe familie. Ik probeer de bijgeluiden zoveel mogelijk te vermijden, maar enig gesnotter kan ik niet voorkomen en ik krijg rode ogen. Moet ik begrafenissen mijden of is er iets te doen aan mijn tranenvloed?

Te veel tranen

Beste Te veel,

Als er één gelegenheid is waarbij tranen gepast zijn, dan bij begrafenissen of herdenkingsdiensten. Het geeft niet dat u de persoon nauwelijks kende. De sfeer, de toespraken en de muziek wekken nu eenmaal bij velen deze fysieke reactie op. Directe familieleden moeten meer dan de andere aanwezigen hun kop erbij houden, omdat ze het draaiboek in de gaten houden, of omdat ze zelf nog iets gaan zeggen. Daarom huilen ze vaak minder of helemaal niet. Het is niet waar dat degene die het meeste huilt het meeste verdriet heeft. Het verdriet van degenen met een poker face kan grondeloos groot zijn. Maar degene die wél huilt hoeft zich daarvoor niet te schamen. Elke traan is toch een beetje een eerbewijs aan de overledene of een teken van medeleven met de nabestaanden. Gesnotter en rode ogen horen erbij.

U hoeft geen begrafenissen te vermijden, maar als u er een bezoekt van een verre kennis, en als u zichzelf niet helemaal wilt laten meeslepen, dan kunt u zich het beste achteraan in de ruimte opstellen. Daar komt het allemaal net iets minder heftig aan.

Artikelen in Dood en begrafenis.

rev="post-1072" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – zondag 11 april 2004 21:19