↑
Spring naar inhoud

Ze doen alsof ze zich opofferen

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik, allebei werkend, hebben twee kinderen van drie en vijf jaar voor wie we professionele opvang hebben geregeld. Voor de geboorte van de oudste hebben mijn ouders duidelijk gemaakt dat ze niet structureel wilden oppassen, alleen incidenteel. Dat is natuurlijk hun goed recht. Maar toen de oudste eenmaal geboren was, bleken ze maar al te graag op te willen passen. Ze zijn dol op de kinderen en de kinderen op hen. Wat mij dwars zit is dat mijn ouders, als ik hen vraag (hooguit eens per twee maanden), altijd doen alsof het een grote opoffering is, terwijl ze het volgens mij heerlijk vinden.

We hebben expres een paar maanden lang geen beroep op mijn ouders gedaan en toen vroegen ze na een tijdje zelf of ze weer eens konden oppassen. Maar als die gelegenheid zich voordoet (omdat de school een dag sluit of zo), begint het gemekker weer: ‘Wat zou je moeten zonder ons?’, ‘Ja hoor, je roept maar en wij komen wel weer opdraven’, ‘De opa en oma oppascentrale is 24 uur per dag beschikbaar’. Op mijn vraag of ze het eigenlijk wel leuk vinden reageren ze vervolgens altijd positief. Ik laat nooit na te bedanken en te benadrukken dat ik blij ben dat de kinderen het zo leuk bij ze hebben. Toon ik niet genoeg dankbaarheid? Of moet ik de ongemakkelijke grapjes maar over me heen laten komen?

Een gunst maar niet van harte

Beste Een gunst maar niet van harte,

Weg met de dubbele boodschappen!

Uw ouders gloriëren in hun rol van redder in de nood en hebben geen oog voor de voordelen die zij aldus voor zichzelf behalen. Blijkbaar hebben zij er behoefte aan zichzelf als dienstbaar en opofferend te afficheren, zodat u des te meer bij hen in de schuld komt te staan. Dit is een subtiele manier om de baas over u te spelen en aan dit patroon van in dezelfde adem aantrekken en afstoten moet een eind komen. Weg met de dubbele boodschappen! Oppassen door familie is een gevoelig punt. Er zijn inderdaad mensen die hun ouders onder druk zetten om op de kleinkinderen te passen. Het siert u dat u daar niet bij wil horen, dus uw ouders moeten niet doen alsof dat wel zo is.

De volgende keer als ze grapjes maken over hun 24-uur-oppascentrale, zegt u: ‘Even voor alle duidelijkheid: vinden jullie dat we misbruik van jullie maken?’ Dan zeggen ze waarschijnlijk: ‘Nee’. Check of ze zich niet overvraagd voelen, of ze misschien geen ‘nee’ durven te zeggen, of het niet te zwaar voor ze is of dat er andere wrevels zijn. Zo niet, vraag dan of ze alsjeblieft willen ophouden met zichzelf als dienstknechten afschilderen die bij nacht en ontij worden opgetrommeld, omdat u daarmee het gevoel krijgt dat u een onterecht beroep op hen doet. Druk ze op het hart dat u hen alleen wil laten oppassen als zij het oprecht leuk vinden. Als ze er plezier in hebben, moeten ze niet doen alsof ze worden uitgebuit, ook niet bij wijze van grapje, omdat u hun dan liever helemáál niet meer vraagt om op te passen. Houd u aan uw woord en trek een volgend oppasverzoek onmiddellijk terug bij het geringste vertoon van slachtofferschap.

Artikelen in Grootouders en kleinkinderen.

Gelabeld met .

rev="post-7582" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 8 november 2014 09:02

Overledenen in rouwbericht

Beste Beatrijs,

Vijf jaar geleden op haar 65ste is mijn dierbare vrouw overleden. Sinds twee jaar heb ik een lieve vriendin die geaccepteerd is binnen de familie. Gisteren is mijn broer overleden. Mijn vraag is of zowel mijn overleden vrouw als mijn huidige vriendin op de overlijdensaankondiging geplaatst moeten worden. Zelf zou ik dat erg mooi vinden, maar hoe moet dit in de praktijk?

Overledene in rouwbericht?

Beste Overledene in rouwbericht,

Het is geen gewoonte om overleden partners van familieleden van de overledene in een rouwbericht te vermelden. Wanneer er op een rouwkaart of in een rouwadvertentie overledenen worden genoemd door middel van een kruisje achter de naam, betreft het directe familieleden van de overledene zelf. Bijvoorbeeld een eerdere echtgeno(o)t(e), een zoon of dochter, broer of zus. In een heel enkel geval (bij jong-overledenen), een overleden vader of moeder. Geen overleden schoonfamilie.

De reden hiervoor is dat in de advertentie de aandacht in de eerste plaats uitgaat naar de nabestaanden van de overledene zelf, en niet zozeer maar wie die nabestaanden op hun beurt verloren hebben. Anders dijt zo’n lijstje namen heel erg uit en wordt het onoverzichtelijk. Als u zelf overlijdt, zou uw overleden vrouw heel goed vermeld kunnen worden in de overlijdensadvertentie samen met uw huidige vriendin, maar als uw broer overlijdt hoort uw overleden vrouw daar niet in thuis.

Artikelen in Dood en begrafenis.

Gelabeld met .

rev="post-7580" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 8 november 2014 09:01

De rol van de voorzitter

Beste Beatrijs,

In wat grotere vergaderingen, waar niet iedereen elkaar kent, wordt vaak een introductierondje gehouden. Wat me opvalt is dat de voorzitter of aanstichter van het overleg bij zo’n rondje met zichzelf begint, vaak met de woorden ‘Laat ik met mezelf beginnen’. Ik vind dat niet erg beleefd. In mijn beleving zou de gastheer juist als laatste aan de beurt moeten komen. Dan kan hij het rondje ook goed afsluiten. Bovendien is de gastheer doorgaans niet de grootste onbekende in een vergadering. Verder komt het regelmatig voor dat deelnemers bij het kennismakingsrondje al meteen inhoudelijk van wal steken. Hoe erg is dat?

Wie gaat voor?

Beste Wie gaat voor?

De voorzitter moet juist wél beginnen met zichzelf te introduceren. Niet ten behoeve van de aanwezigen die hem of haar allang kennen, maar voor degenen van buiten. Aldus is meteen duidelijk wie de bijeenkomst leidt en tot wie de vergaderaars zich moeten richten. Bij een grote bijeenkomst in een zaal met publiek moet de dagvoorzitter ook allereerst zichzelf introduceren, voordat hij anderen aan bod laat komen. Anders denkt het publiek: ‘Wie is die persoon eigenlijk en waarom begint die met praten?’ Voor een kleinere vergadering met onbekenden of nieuwelingen erbij is dit ook de geëigende procedure. Bovendien kan een voorzitter meteen de toon zetten. Als hij zijn eigen introductie kort en krachtig houdt, zullen de anderen zijn voorbeeld volgen.

Bij een rondje voorstellen is het niet de bedoeling als deelnemers meteen losbarsten over een agendapunt. Het is de taak van de voorzitter om de dwaalgast tot de orde te roepen: ‘Dank u wel, meneer de Vries, ik onderbreek u even, we komen zo meteen toe aan dit punt, we zijn nog bezig met het voorstellingsrondje.’ De voorzitter is de baas en leidt de vergadering. Daarom is het ook zo belangrijk dat hij/zij als eerste zijn/haar rol definieert tegenover de aanwezigen.

Artikelen in Zakelijke relaties.

Gelabeld met .

rev="post-7578" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 8 november 2014 09:00

Ter wille van de emancipatie betalen Facebook en Apple de vrieskist

In 2009 las ik een boek van de Amerikaanse journaliste Rachel Lehmann-Haupt, Baby op bestelling – De zoektocht van een uitstelmoeder. Het relaas van een vrouw – alweer een paar jaar single sinds haar samenwoonrelatie stukliep – die haar 35ste verjaardag met schrik ziet aankomen. Dit was de leeftijd waarop ze zichzelf gesetteld met man en kind had geprojecteerd, maar een geschikte levenspartner was in geen velden of wegen te bekennen. Voordat er zelfs maar sprake kon zijn van consensus over een poging om zwanger te worden, zou er nog eens twee jaar voorbij gaan. De tijd begon te dringen, als ze een kind wilde, en dat wilde ze.

Diverse mogelijkheden passeerden de revue. Intensiever daten, alleenstaande moeder worden met behulp van een bekende of de spermabank, en ten slotte besloot ze haar eicellen in te laten vriezen. Als reserve voor alle zekerheid. Op die manier kon ze zichzelf meer tijd gunnen om een leuke man tegen te komen en wie weet ook nog vanzelf zwanger te worden. Van dit boek is me vooral bijgebleven dat invriezen bepaald geen sinecure is. Er komen hormoonkuren bij te pas waarmee je jezelf moet injecteren, eicelpuncties en een operatie om te oogsten. Gaandeweg kan er van alles mislukken en kun je weer opnieuw beginnen met de procedure.

Eicellen invriezen is veel te ingewikkeld en biedt alleen de schijn van zekerheid.

En dan zitten die eicellen veilig in de vriezer en dan staat je een aantal jaar later alsnog de rest van de ivf-mikmak te wachten: een geliefde die sperma ergens moet deponeren, conceptie in een petrischaaltje, een of meer embryo’s inbrengen, afwachten of het aanslaat en altijd een niet onaanzienlijke kans op mislukking. ‘Pff,’ dacht ik, toen ik de moeizame weg tot me door liet dringen, ‘mens, zoek een spermadonor als je zo graag een kind wil.’ Eicellen invriezen is geen oplossing, het is veel te ingewikkeld en biedt alleen de schijn van zekerheid.

De firma’s Facebook en Apple dragen de vrouwenemancipatie een warm hart toe en hebben een nieuwe voorziening in hun arbeidsvoorwaarden opgenomen: jonge medewerksters mogen gratis hun eicellen laten invriezen, het bedrijf betaalt maximaal 20.000 dollar (15.000 euro) aan een vrouw die dat wil. De bedoeling hiervan is om het voor vrouwen aantrekkelijk te maken om prioriteit te geven aan hun werk boven de voortplanting, want te veel vrouwen schakelen carrièregewijs naar een lagere versnelling, wanneer ze eenmaal een kind hebben gekregen. Meteen komt de vraag bij me op of de bedrijven dan later ook de niet-onaanzienlijke kosten van een ivf-zwangerschap op zich zullen nemen. Zo niet, heeft een vrouw er nog niets aan.

Vrouwvriendelijke zwangerschaps- en kinderopvangvoorzieningen hebben kennelijk te weinig effect, maar een moratorium op vruchtbaarheid lijkt me geen maatregel om meer vrouwen door het glazen plafond te laten breken. Tot dusver wordt eicelinvriezing ingezet om medische redenen (vrouwen die chemotherapie moeten ondergaan kunnen aldus hun toekomstige vruchtbaarheid veilig stellen) of op relationele gronden door 35-plus vrouwen zonder man. De inzet van carrièremotieven voor zo’n vergaande voorzorgsmaatregel als je eicellen laten invriezen treft me als even absurd als frivool. Welke vrouw met maar een beetje gezond verstand zal zich hierdoor laten verleiden? Óf je wil geen kinderen en dan is er geen vriezer nodig, óf je wil wel kinderen en dan denk je niet: ‘O, dat kan net zo makkelijk op mijn 45ste, de baas betaalt wel, en zo kan ik fijn intussen CEO worden.’ Daarvoor kleven er te veel nadelen aan medisch georkestreerde voortplanting en aan oud moederschap. Alleen in wanhoop vervoegt een vrouw zich bij het medische loket.

En hoe liep het met Rachel af? Die is in 2012 op haar 42ste moeder geworden. Van een spermabankdonor. Haar eicellen liggen ongebruikt in de vriezer.

Artikelen in Column.

rev="post-7572" 1 reactie

Door Beatrijs Ritsema – donderdag 6 november 2014 09:00

Kattenwasje op de camping

Beste Beatrijs,

Ik (vrouw, begin veertig) ben gewend om mij bij de wastafel van boven en van onderen te wassen. Ook op de camping (in Nederland of andere Europese landen) wil ik dit graag doen, maar het valt mij op dat ik bijna altijd de enige ben en daardoor voel ik mij vaak een beetje opgelaten. Helaas zijn er niet overal aparte washokjes, zodat ik tot de gemeenschappelijke wasruimte gedwongen ben. Een douche gebruik ik alleen als ik mijn haar wil wassen of bezweet ben. Iedere dag douchen vind ik ongewenst, omdat het niet goed is voor je huid, je meer water gebruikt, er op de camping ook nog vaak voor betaald moet worden of omdat er een rij voor staat. In Italië werd ik van de zomer zelfs op mijn wasgedrag aangesproken. Zelf ben ik van mening dat de dames- en herenwasgelegenheden juist gescheiden zijn zodat je je kunt wassen en aan- en uitkleden zonder bespied te worden door het andere geslacht. Maar wat vindt u? Ik wil mijn zoontjes hierin ook het goede voorbeeld kunnen geven.

Geen doucheliefhebber

Beste Geen doucheliefhebber,

Houd je naaktheid bij je! Val me niet lastig met je intiem toilet!

Eigenlijk raad ik u af om in wasgelegenheden op de camping naakt voor een wastafel te gaan staan. Zoals u al gemerkt hebt doet bijna niemand dit tegenwoordig nog. Het is echt een gewoonte van een halve eeuw geleden. De camping voorziet in douchehokjes waarin mensen zich kunnen terugtrekken. De aanwezigheid van die douchehokjes heeft consequenties voor de campingmores: mensen raken verstoord door de confrontatie met een naakt persoon die intieme handelingen voor een wastafel staat te verrichten. De afwijzende reactie komt niet zozeer voort uit preutsheid als wel uit weerstand tegen opdringerigheid. In het gedachtenwolkje boven de hoofden van de omstanders staat: ‘Houd je naaktheid bij je! Val me niet lastig met je intiem toilet!’ De aanblik is te vergelijken met die van een vrouw die haar maandverband/ tampon verwisselt aan de semi-openbare wastafel omdat het zo handig is om meteen de zaak met een washandje te kunnen opfrissen – iets wat in de wc niet kan.

Doe het dus niet en was uzelf achter de gesloten deur van de douche. Dat dagelijks douchen slecht zou zijn voor de huid is een mythe. Er is geen enkel bezwaar tegen dagelijks meerdere keren zwemmen. Het is het overmatig gebruik van zeep dat slecht is voor de huid en die zeep kunt u zelf doseren. Uw verblijf onder de douche kunt u zo kort en zeeploos mogelijk houden en rijen kunt u vermijden door buiten de geijkte uren van de douche gebruik te maken.

Hoe u het thuis doet en wat voor wasrituelen u uw kinderen bijbrengt is uw eigen zaak, maar ik raad u aan om uw zoontjes op de camping naar de douche te verwijzen. Opgroeiende kinderen (van beide geslachten) bewijst u geen dienst door hen te stimuleren bloot voor een openbare wastafel te staan. Kinderen hebben toch al weinig aardigheid in naaktheid voor een publiek en u zult hen niet willen dwingen om naar hun gevoel voor gek te staan.

Artikelen in Kinderopvoeding, Reizen.

Gelabeld met , .

rev="post-7550" 6 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 1 november 2014 09:02

We willen geen verkouden kraambezoek

Beste Beatrijs,

Wij zijn jonge ouders met een tweede kind op komst. We vragen ons af of we verkouden kraambezoek kunnen weigeren. Ons eerste kindje heeft op jonge leeftijd een traumatiserende tijd in het ziekenhuis gehad, omdat zij griep had opgelopen. Misschien had dat een andere oorzaak dan snotterende kraamvisite, maar we zouden de kans daarop met onze tweede wel graag willen minimaliseren. Hoe vertellen we onze vrienden dat ze niet welkom zijn als ze verkouden of grieperig zijn? En is het toegestaan om mensen de deur te wijzen? Of zullen we er een vriendelijke vermelding van maken op het geboortekaartje?

Snotterend kraambezoek

Beste Snotterend kraambezoek,

Op een geboortekaartje kunt u beter geen ontsierende dienstmededelingen en instructies voor bezoek vermelden. Die leiden af van de hoofdzaak en zullen geen tedere gevoelens opwekken, wanneer uw kind later zijn/ haar geboortekaartje bekijkt. Als u aanwijzingen wil verstrekken, kunt u een mededeling ‘Alsjeblieft geen kraambezoek in geval van griep of verkoudheid om besmetting van de baby te voorkomen’ apart uitprinten op een strookje papier en dit strookje insluiten bij het geboortekaartje dat u rondzendt. Aan intimi die willen langskomen voordat zij het kaartje hebben ontvangen, kunt u uw voorbehoud telefonisch meedelen.

Artikelen in Ziekte, Zwangerschap en baby's.

Gelabeld met .

rev="post-7548" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 1 november 2014 09:01

Kinderen ongelijk begunstigen

Beste Beatrijs,

Onze bejaarde moeder betaalt nog steeds maandelijks de huur en zorgverzekering voor onze broer die kunstenaar is en zichzelf niet kan bedruipen. Mijn zus en ik (beiden met een gewone baan) vinden dat oneerlijk. Onze moeder is niet van plan om hiermee op te houden en wil ook geen afspraken op papier zetten voor haar erfenisverdeling te zijner tijd. Ze houdt evenveel van ons alle drie, zegt ze dan. Volgens haar gaat het om een bedrag van 30.000 euro dat hij de laatste jaren van haar gekregen heeft, volgens mijn zus en mij gaat het om een veel hoger bedrag. De relatie met onze broer-kunstenaar is hierdoor inmiddels behoorlijk bekoeld. Wij vinden dat hij op de leeftijd van 54 jaar zijn eigen broek op moet kunnen houden. Enerzijds beslist onze moeder natuurlijk zelf over haar geld, anderzijds voelt het heel oneerlijk. Hoe kan ik dit ter sprake brengen zonder ook de relatie met haar te verpesten?

Daar gaat de erfenis

Beste Daar gaat de erfenis,

Geen favoritisme, geen lievelingetjes, want dat vergiftigt de familieverhoudingen.

Iedereen mag zijn eigen geld besteden zoals hem of haar dat goeddunkt. Hij of zij mag het over de balk gooien, op wereldreis gaan, aan goede doelen weggeven, whatever. Maar op het moment dat ouders geld willen weggeven aan hun nageslacht, moeten ze de rechtvaardigheidsprincipes toepassen die ze ook hanteerden, toen die kinderen klein waren: globaal gelijke porties, globaal gelijke schenkingen, globaal gelijke investeringen. Geen favoritisme, geen lievelingetjes, want dat vergiftigt de familieverhoudingen. Het rechtvaardigheidsprincipe geldt zowel gedurende het leven als na de dood van de ouders. Het woord ‘erfenis’ is de kortst mogelijke samenvatting van het totaal wat er vanaf ouders gedurende hun hele leven naar hun kinderen stroomt. Ouders kunnen prima een kind incidenteel uit de brand helpen met een financieel extraatje zonder dat broers/zusters ook meteen hun hand ophouden, maar een ruim en breed volwassen kind structureel subsidiëren in zijn levensonderhoud is een slecht idee. Uw moeder is heel onverstandig bezig. Ze zou moeten weten dat favoritisme, het bevoordelen van het ene kind boven de andere twee, leidt tot jaloezie en rancune bij degenen die niets krijgen, en mogelijk tot schaamte en schuldgevoelens bij het geprivilegieerde kind. Kinderen hebben recht op gelijke financiële begunstiging, onafhankelijk van hoe goed of hoe slecht die kinderen er financieel voor staan.

Voer nog maar eens een gesprek met uw moeder en leg haar uit dat haar opstelling tot ruzie tussen de kinderen leidt. Ze kan wel zeggen dat ze van al haar kinderen evenveel houdt, maar uit haar gedrag blijkt dat ze het ene kind heel veel geeft en de anderen niets. Zeg tegen haar dat u en uw zus haar vanzelfsprekend niet kunnen tegenhouden met het spelen voor Sinterklaas, maar dat moeder er zeker van kan zijn dat er na haar dood een stevige erfenisruzie komt, tot misschien wel rechtszaken aan toe. Vraag haar om op z’n minst een ruwe administratie bij te houden hoe veel geld er jaarlijks naar de minvermogende broer gaat, omdat dat bedrag inderdaad in mindering op de erfenis zou moeten worden gebracht. Misschien verstoort dit gesprek de relatie met uw moeder, maar die relatie staat op dit moment ook al onder druk, dus de wrevel kan net zo goed openlijk worden besproken. Op die manier weet iedereen waar hij/zij aan toe is.

Artikelen in Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , .

rev="post-7546" 9 reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 1 november 2014 09:00

Oude vlam

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik (allebei tegen de vijftig) zijn 18 jaar gelukkig getrouwd. Sinds enige tijd heeft hij via Facebook weer contact met zijn ex-vriendin door wie hij vroeger aan de dijk is gezet. Ze hebben elkaar ook ontmoet, waarbij zij vertelde dat zij in scheiding ligt. Nu wil hij steeds met haar afspreken ‘om te horen hoe het met haar gaat’. Als ik bezwaar maak, zegt hij dat zij ‘nu eenmaal deel uitmaakt uit zijn verleden’, dat hij ‘een verantwoordelijke man is die weet wat hij doet en heus niet op een verhouding uit is’. Ik heb haar nooit ontmoet, ken haar alleen uit de verhalen van mijn man, maar ik vertrouw het niet. Ze stuurt hem steeds uitnodigingen voor allerlei culturele activiteiten, waar wij dan ruzie over krijgen. Ik vind uitgaan met haar onacceptabel. Hij zegt dat ik niet bepaal hoe hij zijn leven leidt. Ik ben geen jaloerse vrouw, mijn man heeft nog andere eigen vriendinnen met wie hij af en toe afspreekt en daar heb ik geen probleem mee. Maar deze ex bedreigt naar mijn gevoel ons huwelijk. Bovendien denk ik over haar: ‘Jij hebt je kans al gehad, je wilde hem niet! Ik wel! Laat ons met rust!’ Deze situatie ontwricht onze relatie en ik weet niet meer waar ik aan toe ben. Wat is redelijk? Mag ik vragen of hij voor mijn gemoedsrust het contact met haar wil verbreken?

Bedreigd door oude vlam

Beste Bedreigd door oude vlam,

Het is beter om de vijand met zoetsappigheid binnenboord te halen.

Begrijpelijk heeft u er moeite mee dat uw man opnieuw banden aanknoopt met deze ex. Zeker gezien het feit dat zij in scheiding ligt. Spreek (nog) geen veto uit, maar kijk het eerst even aan. Als u er op dit moment een halszaak van maakt, zal uw man wel voor u zwichten, maar u verliest heel veel aan macht. Hij zal u betichten van misplaatste jaloezie, hij zal u inwrijven dat hij zich voor u opoffert, dat u zich aanstelt, kortom u komt bij hem in de schuld te staan. Dat is niet prettig in een huwelijk. Beter is het om de vijand met zoetsappigheid binnenboord te halen.

In een relatie hebben mensen wel vaker hun eigen vrienden/vriendinnen, met medeweten en instemming van hun partners die deze vrienden doorgaans wél oppervlakkig kennen van feestjes of incidentele ontmoetingen. Als de ex uw man uitnodigt voor iets cultureels, zou u prima met hem mee kunnen gaan. Als hun afspraken zo onschuldig zijn, is er tenslotte geen reden om u als echtgenote daarvan uit te sluiten. U kunt toch best met z’n drieën een tentoonstelling bezoeken of naar een concert gaan? Het voordeel is dat u haar leert kennen en ervaart hoe zij en uw man met elkaar omgaan in uw aanwezigheid. Misschien blijkt het allemaal reuze mee te vallen en komt u tot de slotsom dat het best een leuke vrouw is, van wie u inderdaad (zoals uw man bezweert) geen gevaar te duchten hebt. Waarna u hen later met een gerust hart hun aparte afspraken kunt gunnen.

Stel eens zoiets voor. Of nodig de ex bij u thuis uit voor een etentje met z’n drieën. Als uw man daartoe niet bereid is, omdat hij zegt dat de ex dat niet wil, of omdat hij het zelf een slecht idee vindt dat u haar leert kennen, is er reden voor alarm. Dat zou betekenen dat hij u beiden uit elkaar wil houden, en dat wijst op niets goeds. Dan kunt u altijd nog uw conclusies trekken en hem een ultimatum geven: zij eruit of ik eruit. Maar probeer het eerst eens via de weg van het vriendelijk openstaan voor nieuwe contacten.

Artikelen in Liefde en relaties, Vreemdgaan.

Gelabeld met , , .

rev="post-7544" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 25 oktober 2014 09:02

Beloftes verzilveren

Beste Beatrijs,

Tegenwoordig komt het wel eens voor dat we een ervarings-cadeau krijgen voor een verjaardag in de vorm van de belofte van een uitje. Bijvoorbeeld met de gever en zijn vrouw naar een museum ergens in den lande of een high tea samen met de geefster in een gelegenheid met uitzicht op een rivier. Mijn man en ik vinden het heel leuk om zulke cadeaus te krijgen, maar in de praktijk komt het er nooit van. Mijn vraag is of je de gever na verloop van tijd (we zijn onderhand een half jaar verder) aan zijn of haar cadeaubelofte mag herinneren of is dat ongepast?

Niet-ingeloste belofte

Beste Niet-ingeloste belofte,

Natuurlijk mag u aan de bel trekken! Het gaat tenslotte om een cadeau, waar de gevers zelf ook aan deelnemen. Het is heel goed mogelijk dat ze het eenvoudig vergeten zijn. Zo gaat dat wel vaker met cadeaus. Zodra een cadeau overhandigd is, ook al gebeurt dat alleen maar symbolisch, wordt het afgestreept van het mentale ‘to do’-lijstje en zakt het weg in des gevers geheugen. U kunt hen opbellen en zeggen dat u graag hun toegezegde cadeau wil verzilveren. U herinnert hen aan het uitje (een tripje naar museum X, een high tea in Y) en u stelt voor om de agenda’s te trekken en een afspraak te maken. Dat vinden ze vast prima, het was hun eigen idee.

Artikelen in Cadeaus.

Gelabeld met .

rev="post-7542" Geen reacties

Door Beatrijs Ritsema – zaterdag 25 oktober 2014 09:01