Spring naar inhoud


Zwart schaap in de familie

Beste Beatrijs,

Ik heb me altijd een buitenbeentje gevoeld in het grote gezin waar ik uit kom. Ik wilde dit helemaal niet en heb mijn leven lang pogingen gedaan ‘erbij te horen’. Ik heb me overdreven geprofileerd, me extra bewezen, buitensporige beslissingen genomen, kortom mezelf overschreeuwd. Alle pogingen ten spijt bleef ik me buitengesloten voelen, iemand die uitgelachen en bekritiseerd werd.

Onze ouders leven inmiddels niet meer. Voor mij een reden om me terug te trekken uit de ‘grote groep’ van familieleden. Individuele contacten met degenen met wie ik redelijk overweg kan onderhoud ik wel. Met een van de zussen ben ik niet langer ‘on speaking terms’ en in de familie denkt men dat dat de reden is waarom ik me afzonder. Door mijn familie word ik nog regelmatig (uitsluitend indirect) bekritiseerd om mijn oude gedrag, bijvoorbeeld vroegere woedeuitbarstingen. Men vreest dat dit elk ogenblik weer de kop kan opsteken. Zelf heb ik vroeger niet in de gaten gehad dat ik anderen met mijn gedrag heb benadeeld. Ik was en ben bezig mijn plaats in dit leven op deze aarde te vinden. Daardoor voel ik me al snel in het verdomhoekje zitten, als iemand me op mijn gedrag aanspreekt.

Hoe kan ik afkomen van het negatieve beeld dat mijn familie van me heeft?

Wanhopige vrouw

Een gezin is niets anders dan een stansmachine die stereotiepen produceert. De rollen liggen vast voor het leven. Hoe groter het gezin, hoe minder een persoon onder zijn of haar stempel uit kan komen. In het forum van de familie heerst over iedereen afzonderlijk een gemeenschappelijke opvatting: de een is een baasje, de ander een flirt, weer een ander een warhoofd of een slappeling of, mogelijk in uw geval, een driftkikker. De ene familie werkt meer met stempels dan de andere, maar geen enkele familie ontkomt er helemaal aan, omdat het een simpele manier is om de werkelijkheid overzichtelijk en begrijpbaar te houden. Daarom worden familiebijeenkomsten ook door velen als beklemmend ervaren. De familie beschikt over een armzalig en uiterst selectief geheugen, elke uitlating van een persoon wordt geïnterpreteerd in het licht van de historisch gegroeide consensus over die persoon, steeds herhaalt men dezelfde afgetrapte anecdotes die voor saillant of grappig moeten doorgaan.

U vraagt hoe u kunt afkomen van het negatieve beeld dat uw familie van u heeft en, lees ik tussen de regels door, dit kunt vervangen door een positiever beeld, namelijk van iemand die bezig is haar plaats in dit leven te vinden.

U vraagt het onmogelijke. Uw familie zal tot in lengte van dagen vasthouden aan het stempel dat u is toebedeeld: een dwarsliggend persoon met kuren. Voor een familie is het altijd prettig een zwart schaap onder haar leden te tellen – dat geeft ze iets om met elkaar over te praten. Het enige wat u doen kunt is uw schouders ophalen. U gaat om met de broers en zusters met wie u overweg kunt en de rest laat u zitten. Waarom zoekt u gezelligheid en waardering bij mensen, met wie u zelf kennelijk ook moeite heeft? Waarom die zucht naar erkenning? Ik vermoed dat u wilt dat hun de schellen van de ogen vallen en dat zij uw ware persoonlijkheid ontdekken. Vergeet het. Zij weten al twintig? dertig? veertig? jaar wie u bent.

Artikelen in Broers en zussen, Familie, Ouders en volwassen kinderen.

Gelabeld met , , .


5 Responses

Blijf op de hoogte, abonneer je op de RSS feed voor reacties op dit artikel.

  1. mevrouw Visser schrijft

    Bedankt voor dit stukje, het heeft mij zeker geholpen. Ik zoek elke keer weer contact om maar in een goed dag licht te komen. Dat mijn familie mij eindelijk gaat zien zoals ik werkelijk ben. Maar er is in mijn familie geen ruimte voor mij om mezelf te zijn. Ik denk erover na om daarom het contact te onderbreken. Maar het is moeilijk en eigenlijk wil ik er zo graag bij horen. Het maakt je echt kapot en is zonde van je energie.

  2. hemdjesverdriet schrijft

    Wat herken ik dit.Ik had een moeder die haar zoons aanbad.en haar dochters minachtte.altijd de waarheid met een hoofdletter sprak en geen tegenspraak duldde.Daarnaast was het een zeer origineel sprankelend moedig mens,dus de buitenwereld wist van niets.Pas toen ik in de 50 was,na de zoveelste manipulatie en kwaadsprekerij was ik er opeens klaar mee.Ik heb haar toen meegedeeld dat ik niet geloofde in breken,dat ik een of twee keer per jaar zou langs komen maar dat er van houden van geen sprake kon zijn.Antwoord:”ja ik heb altijd gezegd ik heb drie kinderen en een” Wonderlijk genoeg werd ze daarna bang voor me.Als ze me zag prees ze me de hemel in! Jammer,maar te laat Bij mij was de opluchting groot. Ik had voor mezelf gekozen zonder boos te worden.Mijn verstandhouding met mijn broers was en is uitstekend.Ik kon weer mezelf zijn in hun buurt juist ómdat het me niet interesseerde hoe mijn moeder over me dacht.Ik nodigde ze gelijk met vrienden bij ons thuis uit en daar zagen ze een heel andere persoon.Het stempel dat een jeugd zonder acceptatie door de mensen die van je zouden moeten houden en je geen veiligheid gegeven hebben is blijvend.Je blijft onzeker van je zelf en van je omgeving al ziet de buiten wereld dat niet.Ik denk dat je je familie in hun gelijk bevestigt als je breekt of smeekt.Leg de bal maar op hun deel van het veld.Jongens ik wil er graag bij horen,maar niet tot elke prijs zo’n houding.Niet in woorden,maar in uw houding Het komt vaak voor.Sommige families hebben kennelijk zo,n zwart schaap nodig heb ik begrepen.Bliksemafleider.Nou een bliksemafleider is van koper dacht ik neem die maar mee en laat ze het zelf een tijdje uitzoeken.Veel sterkte

  3. G schrijft

    Wat is dit Herkenbaar ,ik als het Zwarte Schaap, de rebelse zus met een eigen Wil in een groot gezin van 8 ‘brave’ kinderen.
    Ik heb jaren lang geprobeerd dit
    ‘Stempel’ te laten verdwijnen ,maar helaas .
    Ik ben nu 59 jaar oud en eindelijk op het punt gekomen voor mijzelf te gaan kiezen.
    Wat een Strijd !!!
    Zonde van mijn Energie !

  4. Jay schrijft

    Hier een zwart schaap dat het na enige observatie in de pubertijd zelf voor gezien hield. Ik heb bijna geen contact meer met het familiefront en de momenten dat ik er wel voor kies om contact te hebben, is er altijd wel iets of iemand waardoor ik spijt krijg van die beslissing. Het beklemmende benauwende van een familie is iets waar ik hard van weg ren. Eenzaam soms, vooral in een gezin waarbij mijn partner de ideale schoonfamilie heeft, maar het is het helemaal waard. De eenzaamheid is lang niet zo erg als het etiketje en bijbehorende behandeling van mijn familie.

  5. johanna schrijft

    wat een heerlijk duidelijk antwoord. Ook ik zou willen dat ik kon maken dat ze me zien zoals ik ben,inmiddels 53. Zie ze bijna nooit hoor, wordt tijd om ze helemaal nooit meer te zien. Liever moedertje ziel alleen op een eiland dan in contact met hele nare mensen die je zodra je je kont keert voor gek verklaren. Familie-een broeinest van onverwerkte shit Bah!



Sommige HTML is toegestaan