| 1 | 2 |
Beste Beatrijs,
Laatst behandelde u een brief van een dame die zich stoorde aan wijdbeens
zittende mannen tegenover haar in een treincoupé (Gênant uitzicht, 3-12-05).
Zelf heb ik al mijn hele leven lang last van mannen die hun benen wijd
spreiden, terwijl zij náást mij zitten in het openbaar vervoer of waar dan
ook. Onlangs zat ik aan bij een lunch met voornamelijk mensen die ik niet
kende, en de onberispelijke heer naast mij plaatste zijn benen zo ver uit
elkaar dat ik tegen mijn buurvrouw aan werd gedrongen, zodat ik me bij haar
moest verontschuldigen. De vrouwenbeweging heeft al in de jaren zeventig
foto’s laten nemen van zittende mannen. Het op hinderlijke wijze verdringen
van vrouwen is voor velen normaal. Wat vindt u dan hiervan? En is er wat aan
te doen?
Naast is erger dan tegenover
Beste Naast is erger,
Mannen zijn inderdaad gewend om een groter beslag te leggen op de publieke
ruimte dan vrouwen. Al denk ik dat op dit punt van de geschiedenis de
categorie ‘te dikke personen van welk geslacht dan ook’ meer hinder
veroorzaakt dan die der ruimtevretende mannen. Voor steeds meer mensen wordt
een vliegreis een nog ergere bezoeking dan die toch al is, doordat men
belandt naast een aan zwaar overgewicht lijdende medepassagier, van wie het
lichaam aan alle kanten uit de stoel puilt. Maar goed, wie dik is kan geen
kant op, dus degene die ernaast zit moet berusten in zijn lot. In geval van
heren die door hun zithouding teveel ruimte in beslag nemen daarentegen,
kunnen benarde slachtoffers (vaak vrouwen) wél iets ondernemen. Om te
beginnen kan een dame haar damestasje, schoudertas of boodschappenzak tussen
de twee lichamen op de bank plaatsen. Dat geeft vaak al soulaas voor het
aangeraakte dijbeen. Verder kan zij allervriendelijkst vragen: ‘Ach, meneer,
zoudt u een klein stukje willen opschuiven? Ik zit een beetje in de klem.’
De meeste mannen willen best een medepassagier of hun tafelgenote ter wille
zijn.
Beste Beatrijs,
Ik reis elke dag met de trein naar mijn werk, tweede klas.
Regelmatig word ik geconfronteerd met het volgende. Ik (slanke, kleine
vrouw van 32) zit meestal met mijn benen naast elkaar of met een
been over het andere gekruist, als de ruimte dat toe laat. Wanneer er een
man tegenover mij komt zitten, dan gaat hij vaak wijdbeens zitten en
laat zijn knieën ver uit elkaar vallen, zodat ik de rest van de tijd - en
dan is een treinreis van een uur en tien minuten bijhoorlijk lang -
vanaf 50 cm afstand zicht heb op een bobbel in een vaak strakke
broek. Ik vind dit vrij onbehoorlijk gedrag. Ik heb niet gevraagd om de
hele reis geconfronteerd te worden met een wijd opengesperd mannenkruis.
Hoe zouden zij het vinden als ik de hele reis zo zou gaan zitten? Mijn
moeder zegt dan tegen zo’n heerschap: ‘Meneer, wilt u uw benen bij
elkaar doen?’ maar dat vind ik wat te ver gaan. Is er een elegantere
manier om dit aan te pakken?
Last van het uitzicht
Beste Last van,
Verschans u achter krant of boek.