| 1 | 2 | 3 |
4 |
Beste Beatrijs,
Ik ben een vrouw van 31 met een hele grote kinderwens. Mijn vriend is een stuk jonger (hij is
22) en studeert nog. Ik ben kostwinnaar en heb een vaste baan. Hij wil nog geen baby. Ik probeer
hem al anderhalf jaar over te halen, maar ik krijg hem niet overstag. Ik ben hier heel verdrietig
over en dat weet hij (ik heb soms vreselijke huilbuien), maar ik wil ook niet zoveel zeuren dat
het hele onderwerp hem tegen gaat staan. Binnenkort moet mijn spiraaltje er uit en ik wil dan
eigenlijk stoppen met anticonceptie. Ik had nooit gedacht dat zo’n mooi verlangen tot zo
veel wanhoop kon leiden. Hebt u misschien een supertip voor mij om hem te laten inzien dat dit
voor ons samen heel bijzonder gaat worden?
Ik wil een kind!
Beste Ik wil,
In het algemeen ben ik geheel op de hand van vrouwen die kinderen
willen, terwijl hun partner zich weigerachtig opstelt. Maar niet in uw geval. Ik vind het leeftijdsverschil
met uw vriend te groot. Het lijkt me onverstandig om een 22-jarige met het vaderschap op te zadelen.
Dat is echt te jong voor een man in deze tijd. Uw vriend is nog maar een jongetje. Hij moet z’n
studie afmaken, erachter komen wat voor werk hij wil gaan doen, financiële onafhankelijkheid
verwerven en misschien hier en daar nog wat experimenteren. Als u een kind krijgt, berooft u hem
van zijn jeugd en van de tijd die hij nodig heeft om zich te ontwikkelen. Want wie moet er voor dat
kind gaan zorgen, als u full-time kostwinnaar bent? Precies, uw vriend! Die bui ziet hij natuurlijk
wel hangen, en ik kan me levendig voorstellen dat hij daar (nog) niet aan moet denken. Als u uw zwangerschapsplannen
doorzet, loopt u een gerede kans om als alleenstaande moeder achter te blijven. Maar voor die noodsprong
bent u nog te jong. U kunt uw energie beter steken in het vinden van een man die wat meer in uw eigen
leeftijdscategorie zit en open staat voor het vaderschap. Tegen de tijd dat uw huidige vriend aan
gezinsvorming toe is, bent u al te oud.
Beste Beatrijs,
Ik woon sinds twee jaar samen met mijn vriend. We zijn al bijna vier jaar
samen en het gaat heel goed. Allebei een goede baan en financieel niets te
klagen. Ik ben pas 21 (al voel ik me ouder) en ik wil graag een kindje.
Het zou makkelijk kunnen, we leiden een heel volwassen leven, gaan nooit
naar een discotheek of een kroeg. Mijn vriend vindt het nog te vroeg voor
kinderen. Terwijl mijn verlangen steeds groter wordt. Wat kan ik doen om
hem over te halen?
Toe aan nieuwe fase
Beste Toe aan,
Het eerste wat u moet doen is uw vriend zo ver krijgen dat hij u ten
huwelijk vraagt. Begin niet aan kinderen zonder dat er een plan ligt om te
trouwen. Samenwonen is geen goede basis. Te onzeker voor u en voor de
kinderen. Mannen die niet getrouwd zijn kunnen zomaar ineens vertrokken
zijn. Getrouwde mannen weliswaar ook, maar een publiekelijk aangekondigde
intentie om te blijven maakt de verbintenis echter en sterker. 21 jaar is
op zichzelf een goede leeftijd om kinderen te krijgen. Veel mensen vinden
het te jong, maar als je zeker bent van elkaar en van een gezamenlijke
toekomst, is het juist handig om op jonge leeftijd kinderen te krijgen.
Jonge ouders hebben minder last van doorwaakte nachten en andere
energieslorpende ouderschapstaken. Een bijkomend voordeel is dat u ook op
relatief jonge leeftijd weer uit de kinderen bent en dan nog allerlei
andere interessante dingen kunt doen in het leven.
Als mensen oud genoeg zijn om samen te wonen, zijn ze ook oud genoeg om te
trouwen. Stel dus een huwelijk voor. Als uw vriend hiervoor terugdeinst,
hebt u een probleem. Als hij niet wil trouwen, betekent dat meestal dat
hij ook geen kinderen wil, en zijn vrijheid (wat dat dan ook precies
voorstelt) belangrijker vindt dan zijn leven met u te delen. Als hij niet
wil trouwen, betekent dat dat hij de verhouding met u niet serieus neemt.
Als hij niet wil trouwen, geef hem dan een jaar uitstel. Een jaar om aan
het idee te wennen. Kom er regelmatig op terug (niet elke week, maar om de
twee maanden of zo). Na een jaar moet hij gezwicht zijn, zelf erop
terugkomen en u ten huwelijk vragen. Betoont hij zich na een jaar nog
steeds kopschuw, vertrek dan en zoek een andere man, die wel met u wil
trouwen en kinderen krijgen.
Beste Beatrijs,
Ik ben een vrouw van 33 en ik ben sinds drie jaar getrouwd met een zes
jaar jongere man. Mijn man heeft vanaf het begin van onze relatie geweten
dat ik kinderen wilde. In het begin zei hij dat dat iets was voor later.
Toen we eenmaal getrouwd waren, kwam hij tot het inzicht dat hij het toch
eigenlijk niks vond. Hij ziet alleen maar negatieve kanten aan het
ouderschap: hij wil geen fysieke, privé- en financiële ruimte inleveren.
Hij houdt van mij en ik van hem, maar het onderwerp ‘kinderen’ is
onbespreekbaar. Hij zegt ‘nee’ en vindt dat ik me er maar bij moet
neerleggen. Als ik vraag wat ik nu moet met mijn gevoelens, dan zegt hij
dat dat mijn probleem is en niet het zijne. Natuurlijk wil ik een kind
niet opschepen met een ouderpaar dat verdeeld is over zijn of haar komst.
Het ligt evenmin in mijn aard hem te ‘verrassen’ met een zwangerschap.
Aan de andere kant kan ik die diepe wens naar een kind ook niet van me
afzetten. Ik heb geen jaren de tijd meer, dus heel veel geduld kan ik niet
meer opbrengen.
Lijnrecht tegenover elkaar
Beste Lijnrecht,
Uw man stelt zich zeer hardvochtig op. Het krijgen van een kind is voor
vrouwen belangrijker dan voor mannen. Vaak kan het mannen niet zo veel
schelen. Hoe jonger ze zijn, hoe minder ze erover nadenken. Een baby
begint pas voor hen te leven, wanneer die eenmaal is geboren. Uw man is
zes jaar jonger dan u. Veel tijd hebt u inderdaad niet meer. Hij kan
desnoods op z’n zestigste nog vader worden. Het is tamelijk egoďstisch
van hem om zich af te sluiten voor wat u wilt in het leven. Uw verlangen
naar een kind is heel redelijk en wordt met 80 procent van de vrouwen
gedeeld. De belangrijkste functie van het instituut huwelijk is om een
liefdevol en verzorgend kader te verschaffen voor kinderen om in op te
groeien. Als u zich neerlegt bij het veto van uw man, zal uw huwelijk op
den duur verzuren. U zult altijd spijt houden dat u geen kinderen hebt
gekregen, dit zal bij ruzies altijd weer de kop opsteken en er bestaat een
gerede kans dat het huwelijk alsnog op de klippen loopt.
Geef uw man een ultimatum. Zeg dat u van hem houdt, dat u niets liever wil
dan met hem een kind te krijgen en dat u nú wil ophouden met de
anticonceptie (want het kan nog wel een jaar of twee duren voordat u
daadwerkelijk zwanger raakt). Als hij bij zijn weigering blijft, dan zegt
u dat u de vrijheid neemt om elders rond te kijken. Dan zal er gescheiden
moeten worden - u gaat op zoek naar een andere man die wel vader wil
worden. Laat dit geen loos dreigement zijn, begin meteen met zoeken, want
ook dit kan behoorlijk wat tijd kosten. Ga de deur uit, maak u
beschikbaar, ga op een clubje, vertel uw vriendinnen dat u een partner
zoekt, ga naar feestjes, enzovoort.
Misschien dat uw man onder druk van uw dreigende vertrek zwicht voor uw
wens, en u het groene licht geeft: ‘Oké, oké, als het zo belangrijk
voor je is, vooruit dan maar.’ Leuk is het niet om het breekijzer van
het ultimatum te moeten hanteren om uit de impasse te raken, maar als het
lukt, en de baby komt er, zal hij er tegen die tijd vast van houden. Zo
gaat het met veel mannen.
Beste Beatrijs,
Ik ben een vrouw van 31 en mijn vriend met wie ik sinds vijf jaar samenwoon
is 37. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik voor mezelf wil weten of ik
wel of geen kinderen zou willen. Mijn vriend heeft een eigen bedrijf en is
daar momenteel erg druk mee, zo druk dat hij geen tijd heeft om hierover na
te denken! Voor hem hoeft het niet zo erg, al denk ik wel dat ik hem zou
kunnen overhalen, als ik graag wil. Intussen worden we ouder, en áls we de
keuze maken om er voor te gaan, dan wil ik niet zo heel lang meer wachten.
Ik denk er elke dag wel aan. De ene keer denk ik: toch wel leuk zo’n
kleintje erbij, want met zijn tweetjes is het soms ook zo gewoon. De andere
keer denk ik: het is een hele zorg, en hebben we wel genoeg te bieden op
deze wereld? Hebt u misschien tips om tot een beslissing te komen?
Besluiteloos over moederschap
Beste Besluiteloos,
U staat een beetje alleen voor de vraag of u wel of geen kinderen wilt
krijgen. Uw vriend houdt zich hier niet mee bezig. Dat is helemaal niet erg.
Het is een beslissing waar mannen hoe dan ook geen doorslaggevende stem in
hebben. U schrijft dat u hem wel zou kunnen overhalen. Dat is mooi
meegenomen. Het is veel vervelender om een man te hebben die absoluut geen
kinderen wil (dat kan voor vrouwen een reden zijn om de relatie te
verbreken). U moet deze beslissing snel nemen, want het heeft geen zin hier
nog langer over door te piekeren. U vraagt zich af of deze wereld wel genoeg
te bieden heeft aan uw kindje. Wel, op dit moment heeft de wereld, zeker de
westerse afdeling, elke pasgeborene meer te bieden dan in de afgelopen
200.000 jaar sinds de mens hier op aarde rondloopt. Ik doe maar even een
greep: goede medische voorzieningen, een ruime sortering van voedsel,
leerplicht, een dak boven je hoofd, verdoving bij de tandarts,
breedbeeldtelevisie. In alle andere tijden bracht misschien de helft van de
baby’s het tot volwassenheid, nu heeft een baby een levensduurverwachting
van tachtig jaar.
Aarzel niet en hak die knoop door. Het lijkt u leuk om een kindje te krijgen
en op te voeden. Precies de goede motivatie. Houd dus op met de
anticonceptie en word zwanger! Hoe langer u ermee wacht, hoe groter de kans
op onvruchtbaarheid. Nu is de tijd. Ga niet meer overleggen met uw vriend.
Stel hem voor een voldongen feit. Namelijk dat u graag een kind krijgt en
wel nu. Hij schikt zich wel in uw verlangen en als de baby er eenmaal is,
zal hij er vast veel van houden.
Enige uren na het lezen van het advies
van Beatrijs Ritsema aan "besluiteloos over moederschap" zijn
we nog volledig geschokt over de inhoud hiervan. Zij geeft een werkelijk
schandalig en onverantwoord advies aan een moeder die niet zeker weet of
zij en haar partner een kind willen. Zo stelt Ritsema dat mannen bij die
keuze "geen doorslaggevende rol spelen" en ze adviseert
"het maar gewoon te doen", ofwel ophouden met de pil en
confronteer uw partner maar met de zwangerschap. Letterlijk "stel
hem voor een voldingen feit" en "hij schikt zich wel in uw
verlangen als de baby er is".
Wel eens nagedacht, mevrouw Ritsema, over de gevolgen (bijvoorbeeld voor
het kind of de duurzaamheid van de relatie) van zoiets als de partner
toevallig helemaal geen vader wil worden? Zijn dit de 'tips om tot een
beslissing te komen' waar de briefschrijfster om vraagt? Is dit ons
Trouw met zijn nuance, dat we al jarenlang met veel genoegen lezen? Hoe
kan zo'n walgelijk advies dat je meer van een imam van een
fundamentalistische moskee verwacht nu onder de naam van Trouw gegeven
worden? We vragen ons de komende tijd maar eens goed af of dit de krant
is waar we bij willen horen.
Eric S. en Martinette B.
Ik heb vaker de neiging gehad om in de
pen te klimmen naar aanleiding van een van Beatrijs Ritsema's adviezen,
maar deze keer brak toch echt mijn klomp. Haar advies aan 'Besluiteloos
over Moederschap' is werkelijk gespeend van alle realiteitszin en
moraal. Ze moedigt de briefschrijfster, die twijfelt over wel of niet
aan kinderen beginnen, aan om haar partner voor een voldongen feit te
stellen. "Ga niet meer overleggen met uw vriend. (...) Hij schikt
zich wel in uw verlangen en als de baby er eenmaal is, zal hij er
vast veel van houden." Nog los van het feit dat deze brief eerder
thuishoort in een damesblad, en zeker niet in een etiquetterubriek, vind
ik het absurd dat jullie mevrouw Ritsema dergelijke adviezen laten
geven. Ze praat over een baby alsof het een nieuwe kleur dekbedovertrek
is. We hebben het hier wel even over een mens, die er ook niet om vraagt
om geboren te worden! Hoe komt ze erbij dat
deze man zich er wel bij neer zal leggen? Net zo veel kans dat hij
woedend de deur uitloopt. Een man bewust 'gebruiken' om hem op deze
manier het vaderschap in te duwen, beschouw ik als een van de laagste
trucs die er zijn. Er is geen sprake van een gelijkwaardige relatie op
deze manier. En hoe haalt ze het in haar hoofd om te zeggen "Het is
een beslissing waar mannen hoe dan ook geen doorslaggevende stem in
hebben"? De beslissing om wel of niet een kind te nemen is bij
uitstek iets die door en man en vrouw samen genomen moeten worden, in
goed overleg.
Het is mogelijk dat u, met het oog op de komkommertijd, behoefte had aan
een ruime hoeveelheid reacties - altijd leuk om de ingezonden
brievenpagina wat uit te breiden. Die opzet is vast geslaagd:
ongetwijfeld is mijn reactie er een van vele! Ik hoop dat ze u
overtuigen om Beatrijs Ritsema in te tomen, of liefst nog, helemaal de
deur uit te zetten als redactielid. Wat haar kwalificaties zijn voor
dergelijke adviezen is immer schimmig gebleven. Een kans om lezers eens
kennis te laten maken is om haarzelf eens langs de meetlat van de tien
geboden te leggen in de rubriek die daarvoor is bedoeld. Want ik heb
inmiddels grote twijfels over haar eigen normen en waarden, gelet op
haar opportunistische, laag-bij-de-grondse adviezen.
Karen V.
Beste Beatrijs,
Voel jij je wel helemaal 100? Hoe kan je in godsnaam een vrouw aanraden
gewoon zwanger te worden, zonder dit met haar man kort te sluiten? 'Hij
gaat er wel van houden', is je standpunt. Steriliseren en opsluiten,
moeten ze vrouwen zoals jij! En ik hoop van ganserharte dat de man in
kwestie zijn vrouw verlaat als zij je raad opvolgt. Als je zo'n lage,
smerige streek durft uit te halen in een relatie (en dan nog met een
onschuldig mensenleven ook), dan ben je geen enkele relatie waard.
Lios
Wat is de reden dat u zo'n antwoord (Besluiteloos
over moederschap) heeft gegeven? Is het de bedoeling dat hierop wordt
gereageerd? Nou dan doe ik dat bij deze. Ik vind uw antwoord ver beneden
peil. Mijns inziens geeft uw advies voor leugen en bedrog, als je samen
bent krijg je samen een kind! De man voor een voldongen feit zetten is
gewoon niet toelaatbaar. In wat voor wereld leven wij? Gaan wij zo met
elkaar om? Als ik man was en dit zou mij overkomen dan is er een ernstig
tekort in de communicatie, en van liefde is al helemaal geen sprake meer,
en dus het einde van de relatie.
Ook als vrouw wijs ik dit ten sterkste af. Je praat niet over een pakje
boter, je praat over een mens. Heeft deze wereld zoveel te bieden als je
door bedrog op deze wereld gezet wordt? Ik wat voor "gezin" komt
dit kind? "Het lijkt mij wel leuk, zo'n kleintje erbij", kan ze
niet beter een pop nemen die kun je weer wegzetten.
Toch wel een heerlijk klimaat onze samenleving, breedbeeld televisie,
verdoving bij de tandarts, goede medische voorzieningen die steeds verder
afgebouwd worden, een ruime sortering van voedsel waar steeds meer rotzooi
in wordt gestopt, als het maar geld oplevert.
Is het niet veel belangrijker dat een kind een warme omgeving met veel
liefde krijgt, en dat het nog gewoon kind kan zijn en tevreden kan zijn
met kleine dingen, en al die informatie die heden ten dage tot ons komt
worden we daar beter van? Hoe komt het dat er zoveel
"gedragsgestoorde' mensen zijn?
Kortom ik wordt niet snel kwaad en spring niet gauw in de pen maar dit
antwoord slaat nergens op.
Met het zaad van de man dien je net zo respectvol mee om te gaan als met
het eitje van de vrouw. Met de mening van de man dien je eveneens net zo
respectvol mee om te gaan als met de mening van de vrouw. Dat een vrouw
toevallig het kind baart geeft haar niet het alleenbeslissingsrecht om een
kind te krijgen zonder medeweten van heer partner.
Els D.
Geachte Els D.,
Ik heb briefschrijfster niet geadviseerd om zonder medeweten van haar man
pardoes zwanger te worden. Ik heb haar aangeraden om haar man mee te delen
dat ze graag een kind wil en wel zo snel mogelijk. Om dus niet langer te
delibereren of af te wachten tot zijn muts naar dit gesprek staat, maar om
zelf die beslissing te nemen (waarvoor haar man kennelijk geen tijd heeft
om over na te denken). Die beslissing kan ze nemen en bij wijze van
voldongen feit aan haar man presenteren. Daarna kunnen ze zien wat er
gebeurt.
Met vriendelijke groet,
Beatrijs
Zojuist heb ik uw site zitten bekijken en
ik heb met mijn mond open gezeten door de ongelofelijke onzin die u verkoopt.
Dit moet gewoon een grap site zijn die we eigelijk niet serieus moeten nemen.
maar toch kan ik het niet laten om een reactie te geven.
En dat heb ik het over het topic wel of geen kinderen! Het kan u niet bevatten
dat er ook nog werkelijk mensen zijn die absoluut GEEN kinderen willen he?
Kindervrij word dat tegenwoordig genoemd. Het is gewoon belachelijk wat voor
advies u geeft. Advies is eigelijk niet het juiste woord.
Kinderen krijgen is voor vrouwen nu eenmaal belangrijker dan voor de man,
schreef u. Er is hier een man in kwestie die geen kinderen WENST, maar u
adviseert om toch maar gewoon de man te verplichten om een kind op de wereld te
knikkeren die niet gewenst is!!! Wat denkt u in hemelsnaam! Fijn voor dat kind
die niet gewenst is door beide ouders!
Het huwelijk is bedoeld ( instituut) om daar in kinderen te laten opgroeien. bla
bla bla. ik ben heel gelukkig getrouwd, en we hebben daar geen ene kind bij
nodig gehad. Een huwelijk is een verbintenis tussen twee mensen! Dat is een
huwelijk en niet een vrijbrief om een kind te mogen! Ik ben getrouwd omdat ik
van mijn man houd en absoluut niet omdat ik dan kinderen zou mogen hebben.
Beatrijs denk eens na, ga eens een bezoekje plegen op de
kindervrij-pagina. Daar kom je genoeg mensen
tegen die gewoon weg kinderen niet willen. Niet omdat ze ze haten, ze vinden ze
niet leuk. Het leven is prima zo, de mensen zijn tevreden met wat ze hebben!
Dus nogmaals verbreed je horizon Beatrijs........ kinderen zijn niet nodig om
een gelukkig leven te hebben! Dit is het jaar 2005, wake up.
Wepa
Verplichten is mijn stijl niet.
Iedereen is vrij om kinderen te krijgen of juist niet. Maar huwelijken of
stellen, van wie de een wél kinderen wil en de ander niet, hebben een groot
probleem. Het is jammer, maar de kinderwens is nu eenmaal niet te vergelijken
met het verlangen een kanariepiet in een kooitje te bezitten. Over de kanarie
kan vaak nog wel een compromis worden gevonden (oké, vooruit, maar alleen in de
keuken), maar over kinderen krijgen niet. Het is ja of nee.
Vrouwen willen nu eenmaal meestal een kind. In ieder geval 80 procent van de
vrouwen. Als vrouwen zich neerleggen bij de wil van hun man om kinderloos te
blijven, dan creëert dat een probleem in het huwelijk. Dan kun je nog zo veel
van elkaar houden, maar de relatie verzuurt. Je moet als man en vrouw ongeveer
dezelfde opvattingen hebben hierover, anders mislukt het. Iemand die alleen
gelukkig kan zijn op het platteland in een stille omgeving kan ook beter niet
getrouwd zijn met iemand die zich alleen in het bruisende stadsleven thuisvoelt.
Iemand die heel graag een kind wil, moet niet getrouwd zijn of samenwonen met
iemand die niks van kinderen wil weten. Zo eenvoudig ligt het. Dan zijn ze niet
geschikt voor elkaar. Een goede manier om hierachter te komen is om de ander een
ultimatum te stellen: Oké, jij wilt geen kinderen? prima, dan ben ik hier weg.
Beatrijs