| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Mijn vader is hertrouwd met een lieve vrouw. Zij is helemaal niet mijn type. Ze komt uit Roemenië en heeft een compleet andere smaak en andere opvattingen dan ik. Dit leidt tot misverstanden. Bij mijn verjaardag laatst had ik tegen mijn vader gezegd dat ik graag een boekenbon wilde (hij klaagde dat hij nooit een cadeautje wist). Hij vond dat een prima idee. Maar wat ik kreeg was een enorme, lelijke plantenbak. Omdat dat ding met veel bombarie werd gepresenteerd door mijn vaders vrouw, heb ik niet gezegd wat ik ervan vond. Nu zit ik met een afschuwelijk object opgescheept. Hoe laat ik dit stilletjes verdwijnen zonder haar voor het hoofd te stoten?
En nog iets anders: na het huwelijk van mijn vader heb ik een grote, ingelijste foto gekregen van het bruidspaar. Ook die wil ik niet in mijn huiskamer, maar elke keer als ze op bezoek komen, hang ik hem maar snel op. Ik ben het al een keer vergeten en toen zag ik zijn vrouw de kamer afspeuren. Wat kan ik doen om duidelijk te maken wat ik ervan vind zonder hen te beledigen? Ze bedoelen het namelijk helemaal niet slecht, denk ik.

Andere smaak

Beste Andere smaak,
Ze bedoelen het niet slecht, schrijft u. Concentreer u daar op! U hebt een plantenbak gekregen die u niet bevalt. Toevallig is het zo dat mensen met cadeaus mogen doen wat ze willen. Dus u gaat die plantenbak de deur uitdoen. U geeft hem weg aan iemand die hem wel kan gebruiken of u zet hem bij het grof vuil. Als ze vragen: ‘Waar is de plantenbak?’ dan zegt u luchtig: ‘O, die paste niet goed in mijn interieur, ik heb hem weggegeven’ (niet zeggen ‘weggegooid’, dat is nodeloos kwetsend). Laat tegen uw volgende verjaardag nog eens terloops het woord ‘boekenbon’ vallen, als cadeau waar uw hart naar uitgaat.
De foto van het bruidspaar plaatst u ook weg. Op zolder of in een ander verborgen hoekje in huis. Er staat nergens dat mensen grote, ingelijste cadeau-foto’s ook daadwerkelijk moeten ophangen. Het is, toegegeven, een minder gelukkig cadeau. De meeste volwassen kinderen hebben geen huwelijksfoto van hun ouders in de woonkamer hangen, laat staan van hun vader met zijn tweede vrouw. Als ze ernaar informeren (wat ze niet zullen doen) dan zegt u vaagjes dat u hem ergens anders hebt neergezet.
Als dit het enige is wat u op de nieuwe vrouw van uw vader aan te merken hebt, valt het nogal mee. Ze hoeft uw type niet te zijn, zolang ze maar dat van uw vader is. Ze is lief, ze hebben het leuk samen, alle reden om u te verheugen. Gooi uitingen van haar slechte smaak weg, voor zover ze detoneren in uw interieur – kleine dingetjes kunnen in een la worden weggewerkt - , discussieer in gemoede over haar andere opvattingen, en maak er verder het beste van door het gezellig te houden.


Beste Beatrijs,
Tijdens de begrafenis van mijn vader, alweer enkele jaren geleden, heb ik zijn vrouw (niet mijn moeder) uitbundig bedankt voor haar goede zorgen en het feit dat ze hem gelukkig heeft gemaakt. Er is echter het een en ander gebeurd, waardoor ik het contact met haar zou willen verbreken. (We zagen elkaar tijdens zijn leven slechts twee keer per jaar voor een etentje.) Zo ontkent zij categorisch het bestaan van zijn eerste dochter, vond ze het niet nodig om zijn familie van zijn dood op de hoogte te stellen, stond uitsluitend haar naam onder de rouwadvertentie en heeft zij nooit eens geïnformeerd of er iets van zijn persoonlijke zaken is wat ik zou willen hebben als aandenken. Ik denk hierbij aan foto’s van zijn eigen ouders en familie.
Ze wil eigenlijk alleen maar haar Florence Nightingale rol keer op keer bevestigd zien en praat nooit over mijn vader zelf. Ondanks mijn lauwe reacties en vage beloftes lijkt het alsof ze niet wil inzien dat ik niet zit te springen om haar te logeren te hebben. Telkens staat ze weer op het antwoordapparaat of stuurt ze een kaartje. Hoe kom ik op een beschaafde manier van haar af?

Assepoester tegen wil en dank, Lisse

De onwilligheid van uw vaders laatste vrouw om zijn familie te informeren over zijn dood is op z’n minst merkwaardig. Blijkbaar waren de verhoudingen tussen het echtpaar en zijn familie al veel langer verstoord, misschien zelfs nooit goed geweest, gezien ook de lage frequentie waarmee u als dochter contact met uw vader onderhield. Dat zou wel verklaren waarom zij niet gezellig temidden van de bloedverwanten wilde figureren in een rouwadvertentie, maar er eentje van zichzelf plaatste. Gebruikelijk in zo’n situatie is dan dat de familie en kinderen van de overledene hun eigen advertentie opstellen, maar sommigen wisten kennelijk van niks, wat in dit geval eerder u valt aan te rekenen dan uw vaders vrouw.
De vraag is wat u nog met deze vrouw aanmoet, nu uw vader er niet meer is. Er wellen geen warme gevoelens in u op, dus dat ziet er niet hoopvol uit. Uw waardering voor haar verzorgende rol in de laatste fase van zijn leven lijkt een te smalle basis om de betrekkingen te continueren. Dat is het lot van indringers in een familie. Als de lijmverbinding loslaat, is er geen bloed om op terug te vallen. Logeren zonder affectie en zonder familieband is een extreme exercitie. Een verzoek in die richting kunt u rechtstreeks afwijzen. U hoeft alleen maar ‘eerlijk’ uw fobie voor logeerpartijen op te biechten.
Wat u wel zou kunnen doen is een middagje uittrekken om haar te bezoeken. Dan heeft u de regie over uw tijd. U moet dan wel uw eigen agenda van te bespreken onderwerpen opstellen en u daarvan niet laten afleiden. Het voordeel van een afspraak in haar huis is dat ze meteen kan opspringen om die oude foto’s op te sporen waar u in bent geïnteresseerd. Wie weet heeft ze zelf nog iets op haar lever dat verder gaat dan haar verpleegstersrol. Als dit gesprek geen nieuwe inzichten of veranderde gevoelens oplevert (en die kans lijkt minimaal) kunt u de verhouding terugbrengen tot kerstkaart-niveau. Eens per jaar de beste wensen en verder stug doorgaan met wat u al doet: beleefd-lauwe reacties en vage beloftes.