Beste Beatrijs,
Mijn schoonouders hebben al diverse keren van mijn niet heel ingewikkelde, maar wel smakelijke maaltijden mogen genieten. Mijn schoonmoeder laat steeds op zeer luide, licht verongelijkte toon weten dat ze dingen niet kent (‘Avocado? Nooit van gehoord’) en niet gewend is (‘Yoghurt met knoflook? Daar hoort toch suiker in?’) Laatst bestond ze het zelfs om te zeggen: ‘O, een Mona-toetje, heeeee, hoe moet je die nou open krijgen?’ Zelf heb ik van mijn ouders geleerd dat het niet netjes is om breeduit te etaleren dat je niet bekend bent met bepaalde gebruiken of gerechten. Ik heb geleerd om mij zonder commentaar aan te passen aan wat een gastvrouw mij voorzet. Ik weet steeds niet hoe ik moet reageren op de ‘spontane kreten’ van schoonma.
In de maling genomen?
Beste In de maling,
Uw schoonmoeder gedraagt zich een beetje als een onnozele die nooit verder heeft gekeken dan de grenzen van haar eigen buurt of dorp. Ze gaat prat op haar onwetendheid, vindt alles wat ze niet kent gek en stelt domme vragen. Of dit een pose is, waarmee ze indirect kritiek geeft op uw manier van koken (of op uzelf), of dat ze eerlijk uiting geeft aan haar gemoedstoestand doet niet ter zake. De verhouding (in dit geval schoonmoeder-schoondochter) eist respect van uw kant, dus respect moet u haar geven, en geen correcties op haar gedrag en geen irritatie. U negeert toon en intentie en reageert alleen op de inhoud van haar uitingen. Dus als ze niet weet hoe ze het vlees moet snijden of vraagt ‘Wat is dat voor rare groente?’ of niet weet hoe ze het toetje moet openmaken, dan geeft u op een vriendelijke manier uitleg, precies zoals u zou doen met een onnozel kind. Na uitleg danwel aanschouwelijke demonstratie (‘Geef maar even hier, Schoonmama, dan help ik u wel’) pakt u de draad van de lopende conversatie, voor zo ver aanwezig, weer op.
Beste Beatrijs,
Ik heb ruim anderhalf jaar een relatie met mijn vriendin en dat bevalt
prima, zelfs zo goed dat we hebben besloten een huis te kopen. Haar ouders
en grootouders, tantes en ooms zijn wel oké, ik sta met iedereen op goede
voet. Tot zover niks aan de hand. Het probleem ligt bij haar broer en zus.
Als ik hen apart spreek, doen ze normaal tegen me. Maar in een groter
gezelschap, als de hele familie bij elkaar is, dan pakken ze me met
zogenaamd grappige, maar eigenlijk stinkvervelende opmerkingen waar ik
meestal geen antwoord op heb. Ik kan dan wel op mijn beurt rotdingen gaan
roepen, maar dat zou de relatie er niet beter op maken. Hoe kan ik hier een
eind aan maken?
Onheus bejegend
Beste Onheus,
Als u met de familieleden afzonderlijk wel kunt opschieten, lijkt dit me
niet zo’n probleem. Schoonbroer en –zus proberen u een beetje uit door
prikjes uit te delen en te zien of ze u op de kast kunnen krijgen. Sommige
families doen dat soort dingen. Die vinden dat buitenstaanders zich moeten
invechten in het collectief. Gewoon niets van aantrekken, niet op reageren,
als u geen snedige repliek bij de hand hebt. Wat ook nog wel eens werkt is
de onnozele spelen. Dus als ze iets vervelends zeggen, dan zegt u: ‘Sorry,
ik begrijp het niet, kun je dit uitleggen?’ Zodra ze zichzelf moeten
verduidelijken, is het vaak niet leuk meer. En dan zegt u: ‘Ach, het is als
grap bedoeld, oké,’ (en dan lacht u niet, maar u staart peinzend voor u uit,
alsof u vergeefs probeert de pointe te vatten). Als u elke keer doet alsof u
hen niet begrijpt of zegt: ‘O, dat is natuurlijk weer zo’n speciaal grapje
van jou,’ dan gaat de lol er wel af. En hopelijk neemt iemand anders het op
een gegeven moment voor u op. Uw vriendin misschien?