| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
We hadden voor € 35,- kaartjes gekocht voor een concert in een kerk. Voor een deel werd het zicht belemmerd door pilaren, maar via tv-monitors waren de solisten goed te zien. Toen tien minuten na aanvang er nog twee rijen stoelen onbezet bleken te zijn van de € 50,- plaatsen, verlieten een aantal mensen hun goedkopere zitplaatsen en schoven op naar de dure. Is dat acceptabel gedrag?

Achter de pilaren

Beste Achter de pilaren,
Erg bezwaarlijk kan ik het niet vinden. Er wordt tenslotte niemand mee geschaad. In halflege schouwburgen, waar de voorste rijen (duurste plaatsen) leeg blijven, vraagt men bij aanvang van de voorstelling het publiek vaak om allemaal naar voren te komen, omdat spelers het onprettig vinden tegen lege stoelen aan te moeten kijken.
In het door u beschreven geval maken mensen gebruik van de mogelijkheid om meer plezier aan het concert te beleven dan waar ze voor betaald hebben. Toegegeven, het is gedrag voor de assertieveren onder ons. Een heleboel mensen durven het niet, want ze zijn bang dat er een autoriteit komt om ze weg te jagen (wat bijvoorbeeld in de eerste klas trein gebeurt, als de conducteur langskomt). Maar bij een concert waarbij na aanvang niemand meer binnenkomt ligt het anders dan in een trein die stopt op verschillende stations met telkens weer nieuwe passagiers die eerste-klas-kaartjes hebben gekocht.
De concertgangers die opschuiven naar betere plaatsen zien met hun adelaarsblik een meevaller en laten hem niet liggen, ongeveer zoals je een tientje op straat kunt vinden. Niemand wordt er beter van, als de vinder dat tientje laat liggen, hoewel ongetwijfeld veel anderen het even goed zouden kunnen gebruiken als degene die het opraapt. Zo gaat het vaker in het leven. Niet alles kan volgens strikte rechtvaardigheid worden verdeeld, er is ook nog zoiets als pech of geluk en niet te vergeten slagvaardigheid. In de situatie die u beschrijft heeft niemand voordeel van het onbezet blijven van de dure zitplaatsen, terwijl het nadeel dat wordt ondervonden door degenen die het nakijken hebben beperkt blijft tot een gevoel van jaloezie of verongelijktheid. Dat gevoel moeten ze dan maar verbijten.


Beste Beatrijs,
Mijn vrouw en ik zijn geabonneerd op een serie concerten in het Concertgebouw. Al een aantal jaren met plezier zitten we op dezelfde plaatsen met ‘goed gehoor en uitzicht’. Dit seizoen kwamen er nieuwe abonnees naast ons zitten die zich, onverwacht netjes, zelfs even voorstelden. We knikken nu vriendelijk even naar elkaar. Wat wij minder waarderen is dat zij om het avondje uit te completeren, vooraf ergens gaan eten, waarschijnlijk ruim overspoeld met wijn, zodat wij tijdens het concert worden geconfronteerd met een eetcaféachtig geurenpalet. De man van het stel is bovendien zwaarlijvig, ademt zwaar en past nauwelijks in zijn stoel, waardoor wij ook nog eens een armleuning missen. Wij blijven vriendelijk knikken, maar weten niet goed hoe we dit op assertieve wijze moeten aanpakken.

Geteisterd door alcoholwalm en dikte

Beste Geteisterd door,
U vraagt zich af of er een manier bestaat om uw Concertgebouwburen duidelijk te maken dat zij a.) van tevoren geen wijn mogen drinken en niet mogen eten (en zeker niets met knoflook!) en b.) dat de man van dit echtpaar zich nu toch echt spoorslags bij de Weight Watchers moet aansluiten of bij ‘Overeaters Anonymous’, omdat u recht hebt op uw armleuning. Het liefst zou u deze boodschappen ook nog op een assertieve manier overbrengen. Ik moet u teleurstellen. Er is geen manier te bedenken waarop u uw buren dit voor kunt houden, zonder ze ten diepste te beledigen, en zonder dat zij u voor de rest van de concertenserie elke keer met ijzige blikken zullen begroeten.
Leg uw ene arm in uw schoot, concentreer u op de muziek, drink van tevoren zelf ook een glaasje wijn (scheelt echt in het ervaren van hinderlijke alcoholwolken - je hebt er ineens een stuk minder last van) en vraag voor het volgende seizoen andere plaatsen aan.


Beste Beatrijs,
Deze week bezocht ik een gratis lunchconcert en ik weet niet of het aan dat ‘gratis’ lag of dat ik het gewoon slecht trof met de concertganger naast mij. Hij zag er heel normaal uit, maar was zeer onrustig, veranderde steeds van houding en neuriede zelfs af en toe mee met de muziek, hetgeen een hoogst eigenaardig klankbeeld opleverde. Het meest werd ik afgeleid door het feit dat hij zijn onderbeen dwars op zijn dijbeen legde en ik van zeer dichtbij kennismaakte met zijn schoenzool. De houding waarbij de bovenbenen wijd gespreid zijn kom ik ook vaak op tv tegen, onder andere bij de nieuwslezeressen van het Jeugdjournaal. Het lijkt op oefenen voor de lotuszit en ik vind het geen gezicht. Hoe denkt u hierover?

Geen zolen, geen kruisen

Beste Geen zolen,
Met uw buurman tijdens het lunchconcert had u gewoon pech. Dat het gratis was, heeft er weinig mee te maken, al zullen onaangepaste personen eerder gratis evenementen bezoeken dan dokken voor duur concert (gekken hebben gewoonlijk minder geld). Meeneuriën en wiebelen hoort niet bij het gepaste gedrag van concertpubliek, behalve als het om popoptredens gaat.
Met uw kritiek op zithoudingen en getoonde schoenzolen heeft u zeker een punt. Die ergernis heb ik vaker gehoord. Wijdbeens zitten (m/v) in het Jeugdjournaal doen ze waarschijnlijk om een ongedwongen sfeer te creëren, maar het is waar dat het afleidt van de info. Schoenzolen horen ook niet thuis op de tv. De desk om je achter te verschansen is beter (denk aan de nieuwslezer met z’n voeten in een teiltje water), al is een desk voor het Jeugdjournaal waarschijnlijk te formeel. De presentatoren kunnen dan beter staan.
In het dagelijkse leven (sociale ontmoetingen in de woonkamer) hebben de wijdbeense zit (m/v) en de schoenzool ook zo hun bezwaren: er zijn mensen die zich eraan storen. Vrouwen met korte rokken in een crapaud of op de sofa kunnen geen kant op. Bij gewone conversaties zijn mensen alleen geïnteresseerd in het bovenlichaam. Dus kan het onderlichaam net zo goed weggewerkt worden, bijvoorbeeld onder tafel. Iedereen wint aan bewegingsvrijheid en kan onbekommerd variëren in zithoudingen - zelfs de kleermakerszit komt dan in aanmerking. Niemand die ziet wat zich onder tafel afspeelt, vooropgesteld dat het tafelblad niet van glas is, want dan heb je er nog niets aan. Wil men toch het hele lichaam, dan kan men beter gaan staan of hangen – zoals op recepties en feestjes.