| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Ik ben een meisje van 14 jaar en ben heel erg verlegen. Vooral in de klas durf ik haast niks te zeggen. Tegen jongens praat ik eigenlijk niet, omdat ik bang ben dat ze mij toch maar raar en niet aardig vinden. Bij ons op school zitten heel veel meisjes met van die grote monden en dan denk ik altijd: ‘waarom heb ik dat nou niet?’ Ook als kinderen een vervelende opmerking maken, denk ik daar een paar weken later nog aan. Of als kinderen een keertje niet zo aardig doen, denk ik meteen: ‘die mag mij niet’, terwijl ze het misschien wel helemaal niet zo bedoeld hadden. Als iemand heel erg stom heeft gedaan, vooral als het om jongens gaat, durf ik daar eigenlijk niks meer tegen te zeggen. Wat kan ik hier nou het beste aan doen?

Was ik maar niet zo verlegen!

Beste Was ik maar,
Maak je er geen zorgen over. Verlegenheid is geen slechte eigenschap. Het is weliswaar niet modern om verlegen te zijn (je hoort je assertief op te stellen en jezelf te uiten), maar verlegen kinderen zijn wel vaak aardiger. Ze zijn gevoeliger, denken meer na over van alles en zijn gewoon vaak leuker dan degenen met de grote mond. Ze hebben wat meer tijd nodig, dat is alles.
Het enige waar je mee moet ophouden is piekeren of ze je wel aardig vinden. Onthoud dat de meeste kinderen (en volwassenen trouwens ook) veel meer met zichzelf bezig zijn dan dat ze over anderen nadenken. Als ze iets vervelends tegen je zeggen, betekent dat meestal niets bijzonders. De dag daarna zijn ze dat allang weer vergeten, omdat ze met zichzelf en hun eigen problemen bezig zijn en niet met jou, zeker niet met jou. De gedachte dat je klasgenoten zichzelf belangrijker en interessanter vinden dan jou, zal je de vrijheid geven om je minder van hen aan te trekken. Wanneer je vrede met jezelf hebt, zul je het ook minder moeilijk vinden om af en toe wél je mond open te doen in de klas of klasgenoten aan te spreken. Zodra de mening van anderen je niet zoveel meer kan schelen, voel je je vrijer om te zeggen wat in je hoofd opkomt. Wat de jongens betreft: troost je, er zijn er ook die een beetje bang zijn voor grote monden en juist verlegen meisjes leuk vinden. Tezijnertijd kom je die vanzelf tegen.


Beste Beatrijs,
Veel leraren op mijn school denken dat ik met een probleem rondloop, omdat ik niet veel zeg in de klas. Dat klopt wel, ik zeg ook niet veel in de klas. Wat kan ik doen om wel veel te zeggen? Ik wil niet stil en verlegen en teruggetrokken worden genoemd. Wilt u zo snel mogelijk reageren.

Verlegen tiener

Beste Verlegen,
Je laatste zin klinkt niet erg verlegen, integendeel, hij komt nogal dwingend en bars over. Ik geef je in overweging dat dit niet de manier is om onbekende mensen aan te schrijven. Dan kun je beter slijmen. Als je iets van iemand wilt, dan moet je je op een beleefde manier tot hem of haar richten, anders loop je de kans dat ze je brief of e-mail direct in de prullenbak gooien. Dat had ik zelf ook bijna gedaan. Maar omdat dit zinnetje zo in tegenspraak is met je verlegenheidsprobleem, dacht ik: het zal wel door onnozelheid komen.
Goed dan, verlegenheid. Op zichzelf is het niet erg als mensen verlegen zijn. Het is geen slechte eigenschap. Verlegen mensen denken na voor ze iets zeggen, want ze willen geen stommiteiten uitkramen. Als er groepsdiscussies zijn in de klas, dan wordt de discussie meestal door vijf of zes mensen gevoerd en de rest zit te luisteren of te slapen of denkt aan heel andere dingen. Zo gaat dat nu eenmaal. Voor verlegen mensen is het moeilijk om ertussen te komen, want ze luisteren naar wat er gezegd wordt, en als ze zelf iets willen zeggen, is er alweer iemand anders aan het woord, naar wie ze ook weer gaan luisteren.
Vraag je af wat je precies wilt. Je schreef dat je niet door leraren of anderen verlegen of teruggetrokken genoemd wil worden. Waarom eigenlijk niet? Als je dat nou bent, dan is daar toch niets mis mee? Niet iedereen hoeft haantje de voorste te zijn.
Stel aan de andere kant dat je weliswaar verlegen bent, maar toch ook af en toe wilt zeggen wat je op je hart ligt, bijvoorbeeld in een groepsdiscussie. Dan heb ik een tip voor je: houd op een gegeven ogenblik op met luisteren naar anderen. Formuleer voor jezelf in je hoofd wat je precies wil gaan zeggen. Luister niet naar de inhoud van wat iemand anders zegt, maar alleen naar de toon van spreken, waarin je op een zeker moment hoort dat hij/zij bijna aan het eind is van z’n opmerking. Haal dan diep adem, spring in de discussie en zeg wat je te zeggen hebt. Als je dit regelmatig oefent, dan zet je je langzaam over je verlegenheid heen.