| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Uit zielige-dieren-overwegingen is onze negenjarige zoon vegetariër geworden. Het is geen bevlieging gebleken. Thuis eten we nu wat vaker vis en omeletjes, maar ik vind dat hij bij anderen gewoon moet eten wat de pot schaft. Als de gastheer of gastvrouw zijn voorkeur kent en daar rekening mee wil houden is dat fijn, maar ik zou liever niet zien dat hij een acceptatie van een uitnodiging gepaard laat gaan door allerlei voorschriften betreffende de samenstelling van het menu. Zal ik hem uitleggen dat hij met een vrolijk gezicht alles moet opeten wat hem wordt aangeboden? Mijn man vindt juist dat het goed is om aan een principe vast te houden, ook al valt dat niet bij iedereen in goede aarde.

Moeder van een vleesverlater

Beste Moeder van,
U bent bang dat uw zoontje instructies voor het menu gaat verstrekken, wanneer hij ergens mag blijven eten. Die kans lijkt me niet zo groot. Als kinderen bij vriendjes worden uitgenodigd, denken ze in de eerste plaats aan spelen en niet aan eten. Wanneer een kind bepaalde voedselallergieën heeft of dieeteisen vanwege een ziekte, moeten ouders van vriendjes vanzelfsprekend van tevoren worden ingelicht. Vegetarisme is een grensgeval. Onder volwassenen die bij elkaar eten is het gebruikelijk dit van tevoren aan te kondigen, omdat het pijnlijk is ter plekke een substantieel deel van de maaltijd af te wijzen. Voor een kind dat zomaar eens bij een vriendje aanschuift aan tafel is deze orkestratie niet nodig, omdat het toch niet om het eten draait. Terecht wilt u als moeder andere ouders niet verplichten iets aparts of speciaals klaar te maken voor uw kind, terwijl hij alleen maar iets níet wil eten. En dat is heel erg makkelijk. Uw zoontje hoeft bij de maaltijd alleen maar beleefd ‘Nee, dank u, ik eet geen vlees’ te zeggen en hij kan zich verder tot de rest van het aanbod bepalen. Het opvoedingsprincipe ‘eten wat de pot schaft’ geldt thuis met de eigen kinderen. In dezelfde moeite door kunnen ouders hun kinderen voorhouden om toch vooral niet kieskeurig over het eten te doen, wanneer ze ergens te gast zijn. Bezoekers, klein of groot, worden geacht hun beste beentje voor te zetten en niet te roepen dat ze iets niet lusten. Als tegenprestatie onthoudt de gastvrouw zich ervan voedsel op te dringen. Beleefd weigeren mag altijd en hoeft niet verklaard te worden. Een kind dat geen vlees eet, krijgt van de gastheer/vrouw net zo min commentaar als een kind dat de andijvie laat passeren.

Beste Beatrijs,
Mijn dochter van tien heeft als gevolg van de MKZ-crisis besloten om vegetariër te worden. Ze is vast van plan om de rest van haar leven geen vlees meer te eten uit medelijden met de dieren. Haar broertje van zes doet enthousiast met haar mee. Persoonlijk zie ik niets in vegetarisme en mijn man trouwens ook niet. Ik ben altijd blij en dankbaar geweest dat mijn kinderen geen allergieën of ziektes hadden, waar speciale diëten voor nodig waren. Nu zit ik daar ineens toch aan vast. Ik voel er weinig voor mijn kookroutines te veranderen en allerlei aparte gerechten klaar te moeten maken. Kan ik tegen mijn kinderen zeggen dat ik geen hotel ben en dat ze maar moeten eten wat de pot schaft?

Omnivore moeder

Beste Omnivoor,
Het moderne tot het vegetarisme bekeerde kind is de tiener van vroeger die tot ontzetting van zijn ouders ineens niet meer mee naar de kerk wilde. De zondagse kerkgang konden ouders soms nog wel afdwingen, maar met eten ligt (en lag) het moeilijker. Als een kind iets echt niet wil eten, dan krijgt u het niet naar binnen. Denk maar aan Bartje die ‘niet wilde bidden voor bruine bonen’ en ze ook niet op wilde eten. Ondanks de woede van zijn vader (er kwam, meen ik, een pak slaag aan te pas) bleef hij bij zijn weigering. Ruzies over eten worden al snel vernederend voor beide partijen. Ga hier geen confrontatie over aan, want u verliest deze strijd gegarandeerd en in tegenstelling tot alcohol-, drugs- of sigarettengebruik is vegetarisme niet iets om een kind hard over te vallen.
Zie het als een praktisch probleem: u heeft geen zin om extra tijd in de keuken te spenderen. Goed nieuws: dat hoeft ook niet. U maakt hetzelfde soort eten als altijd en serveert het vlees apart, zodat de kinderen het over kunnen slaan. Af en toe een hardgekookt ei of een vegetarische groenteburger in een apart pannetje zal nog wel op te brengen zijn voor u als kok (hoeft echt niet elke dag). U hoeft u geen zorgen te maken over hun gezondheid, want er is zo veel en gevarieerd voedsel op een dag beschikbaar dat ze hun eiwitten heus wel binnen krijgen. Zolang ze tenminste geen veganist worden. Maar dat kunt u ze verbieden op autoriteit van de huisarts. Zeg erbij dat dat pas na het eindexamen mag. Vroeger kreeg je dan autorijlessen, nu mag je veganist worden. Zo kent elke generatie z’n eigen streefdoelen.
De truc is om niet te veel aandacht aan het vegetarisme van uw kinderen te besteden. Geen kritiek, geen lof en geen flauwe grappen, alleen acceptatie van het feit dat ze geen vlees eten. Ga ruimhartig om met inconsequenties. Als uw zoontje toch een paar spekkies door z’n stamppot wil of een kippepoot neemt, geef het hem dan zonder commentaar en sta niet toe dat uw dochter haar broertje op z’n kop zit. We zitten niet aan tafel om elkaar te bekeren, maar om een interessante conversatie te voeren.