| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Enige tijd geleden moest ik een zware ingreep bij de tandarts ondergaan.
Mijn kaak werd verdoofd, er werd een soort operatielap over mijn gezicht gedrapeerd die de mond vrijliet en het werk ving aan. Gedurende de werkzaamheden zongen tandarts en assistente met de radio mee, praatten ze over de arbeidsvoorwaarden en bespraken ze allerlei privé wederwaardigheden. Nu leidt een dergelijk gesprek natuurlijk af van het gepriegel in je mond, maar tegelijkertijd word je ook enigszins bezorgd: let men nog wel op wat men aan het doen is? Daarnaast is het vreemd om onvrijwillig toehoorder te zijn bij een gesprek dat jou verder niets aangaat. Ik ging me op een gegeven moment zelfs afvragen of ik als luisterend en denkend persoon nog wel aanwezig was in de behandelkamer of alleen maar als lichaam. Is dit correct gedrag of behoren tandarts en assistente hun werk zwijgend uit te voeren?

Meeluisterende patiënt

Beste Meeluisterend,
Ook al heeft een weerloze patiënt met opengesperde mond wel iets weg van een auto met open motorkap, de reparateurs moeten zich blijven realiseren dat er een mens onder het operatiedoekje ligt en geen motorblok. Monteurs in een garage kunnen onder het werk kletsen of meezingen met de arbeidsvitaminen, maar in de gezondheidszorg is dat ongepast, omdat de toch al machteloze patiënt dan nog verder gereduceerd wordt tot een object om aan te sleutelen. Elke ingreep aan het menselijk lichaam, hoe routinematig ook, is gebaat bij concentratie op de taak zelf. Een medische behandeling is geen verjaardagsfeestje. Niet voor degene die de behandeling ondergaat, maar ook niet voor degenen die hem uitvoeren. Wie met elkaar wil bijpraten, moet wachten tot de koffiepauze of de lunch.
Als u qua gebit wel tevreden bent over de kwaliteit van uw tandarts, zou u dit eens met hem aan de orde moeten stellen. Op een rustige manier. Leg hem uit dat u het niet prettig vindt om op zo’n achteloze manier te worden bejegend. Wie weet gaat hij erover nadenken.


Beste Beatrijs,
Sinds een jaar heb ik een nieuwe tandarts, een energieke jongeman die altijd twee patiënten tegelijk behandelt door steeds tussen de behandelkamers heen en weer te sprinten. Terwijl bij patiënt één de verdoving inwerkt, begint hij vast aan nummer twee. Intussen schreeuwt hij opdrachten naar zijn assistentes. In verloren ogenblikken telefoneert hij op hoge toon met leveranciers over defecte apparatuur, met zijn advocaat, zijn leasemaatschappij enzovoort. Laatst bleek ik tijdens een ingrijpende behandeling maar liefst vijf verdovingen nodig te hebben, zodat de geplande behandeltijd uitliep. Dit leidde tot luid gefoeter dat hem dit extra tijd en dus geld kostte. Alsof ik er wat aan kon doen! Ben ik lichtgeraakt als ik vind dat een tandarts slechts één patiënt tegelijk moet behandelen, zijn telefoongesprekken in zijn lunchpauze moet voeren en op een normale toon met zijn personeel moet converseren? Of moet ik maar accepteren dat ik, terwijl mijn tijd óók kostbaar is, steeds machteloos moet liggen wachten tot hij weer opduikt, telefoongesprekken moet aanhoren die mij niet aangaan, kortom voor hem niet meer ben dan een ‘bek vol tanden’ waaraan hij z’n brood verdient?

Mijn tandarts is een hork

Beste Mijn tandarts is,
Twee behandelkamers tegelijk in bedrijf hebben komt wel vaker voor de laatste tijd. Sommige orthodontisten hebben wel vijf stoelen naast elkaar, waarin ze even zovele kinderen-met-beugels tegelijk onder handen hebben. Bij een gewone tandarts lijkt de tijdwinst die dit moet opleveren maar betrekkelijk. Echt rustig voor de patiënt is zo’n systeem in ieder geval niet. Alle andere voorbeelden die u geeft vallen onder de categorie ‘onaangenaam gedrag, onprettig voor de patiënt’. Zijn omgangsvormen zijn dermate beneden peil dat voorzichtige correctiepogingen uwerzijds niets zullen uitrichten. Hij heeft dringend behoefte aan een intensieve blokcursus ‘Hoe gedraag ik mij in mijn praktijk?’ Die cursus kunt u niet geven. Maak uw mening kenbaar met uw voeten. Zoek een andere tandarts.