Beste Beatrijs,
We gingen onlangs met tien mensen uit eten, vier stellen, twee singles. In het restaurant nam iedereen
een afwachtende houding aan. Dat gedraal vond ik maar niks en aangezien ik de initiatiefneemster
van het etentje was, ging ik zitten en klopte op de stoel naast me voor mijn wederhelft zo van: ’Ga
zitten jongen!’ Als er één schaap over de dam is volgen er meer, dacht ik.
Toevallig kwamen de meeste stellen naast elkaar te zitten. Een vrouw die nog niet zat, zei vinnig: ’Jullie
gaan allemaal naast elkaar zitten, dat hoort niet!’ Zij vond het kleinburgerlijk en bekrompen
als stellen naast elkaar gingen zitten. Ik voelde me aangesproken. Afwachten wie waar gaat zitten,
zodat je niet naast iemand terechtkomt die je niet mag, dát vind ik bekrompen. Ik vind
dat je gewoon moet gaan zitten, zoals het uitkomt, zonder allerlei bijbedoelingen?
Ga toch gewoon zitten!
Beste Ga toch,
In een gezelschap dat met elkaar gaat eten moeten inderdaad de stellen uit elkaar worden gehaald.
Tenslotte zitten die elke dag al tegen elkaar aan te kijken, ze kennen elkaars verhalen en meningen,
en ze willen ook wel eens met iemand anders praten. Een informeel etentje heeft niet per se een
van tevoren bedachte tafelschikking nodig (al is daar niets op tegen), maar is zeker gebaat bij
opgesplitste stellen. Ook een samenklontering van vrouwen aan de ene kant en van mannen aan de
andere kant van de tafel moet worden voorkomen. Als dat gebeurt, valt het gezelschap automatisch
uiteen in een typisch vrouwengesprek hier en een typisch mannengesprek daar, en die voorspelbaarheid
vindt lang niet iedereen leuk. Het is toch handig als degene die uitnodigt improviserenderwijs
een beetje richting geeft aan de aanwezigen. Dan wordt het gezelschap losgeweekt uit de bestaande
partner- en sekseverbanden en komen mensen door elkaar terecht. Dat geeft interessantere conversaties.
Verder brengt een goede gastvrouw in principe geen mensen op een etentje samen die een hekel aan
elkaar hebben. Als personen die elkaar niet mogen toch om een of andere reden samen moeten worden
uitgenodigd, dan zorgt de gastvrouw ervoor dat ze zo ver mogelijk van elkaar af komen te zitten.
Beste
Beatrijs,
Over enige tijd vieren wij ons 40-jarig huwelijksfeest. Ik vind de
tafelschikking lastig. Er zijn verschillende ronde tafels van acht
personen. Kan ik onze drie bevriende echtparen, die behalve onze kinderen
niemand kennen (elkaar ook niet) bij mij en mijn echtgenoot aan tafel
zetten? Volgens mij is het niet zo aangenaam als je met iemand moet
aanzitten die je niet kent. Ik wil natuurlijk dat iedereen zich op z’n
gemak voelt.
Wie moet waar?
Beste Wie moet,
Alleen het bruidspaar zit naast elkaar aan tafel. Verder worden alle
echtparen zoveel mogelijk uit elkaar aan verschillende tafels geplaatst.
Bij een tafelschikking is het juist niet de bedoeling dat je naast je
echtgenoot zit, want die spreek je al genoeg. Een tafelschikking moet zo
zijn dat mensen samen worden gebracht die elkaar niet kennen of niet zo
vaak zien, maar van wie je verwacht dat ze het leuk vinden om met elkaar
te praten. Omdat ze gemeenschappelijke interesses hebben of andere
raakvlakken. Verder is het aardig als de generaties door elkaar zitten.
Dus niet alle ouderen bij elkaar en alle jongeren bij elkaar, ook niet
alle dichtbije familieleden bij elkaar, maar elke tafel een mix van jong,
oud, familie en vrienden. Mensen die een hekel aan elkaar hebben plaatst u
natuurlijk ook aan verschillende tafels.
Het is een puzzel, waar u van tevoren even goed over moet nadenken, en dan
komt u er wel uit. Een tafelschikking geldt niet voor het hele diner.
Alleen voor het voorgerecht plus hoofdgerecht. Bij het nagerecht kunnen
mensen met anderen van plaats wisselen. Ook kan er dan met stoelen worden
gesleept om elders een conversatie aan te knopen.