| 1 | 2 | 3 | 4 |

Zie ook de bijlage over tafelmanieren.

Beste Beatrijs,
Ik ben een moeder van 35 met een zoon van 11. Mijn probleem is dat in ons gezin verschillend gegeten wordt. Mijn man eet binnen vijf minuten, ikzelf binnen tien minuten en mijn zoon doet er een half uur over. Daardoor eten wij nooit gezamenlijk. Maar zo leert mijn zoon ook niet de juiste manier om met zijn bestek om te gaan. Ik probeer het hem wel bij te brengen, maar ik ben te ongeduldig om zo lang aan tafel te zitten en vaak word ik boos als hij het niet snel oppikt. Ik heb een geweldige zoon, hij is lief, intelligent en beleefd. Daarom wil ik graag dat zijn tafelmanieren ook excellent zijn! Bestaat er geen cursus voor jonge kinderen, waarin ze alles leren over etiquette in het dagelijks leven?

Mijn zoon eet als een varken

Beste Mijn zoon eet,
Uw zoon heeft geen tafelmanieren, omdat hij nooit het goede voorbeeld heeft gezien. Om een kind iets te leren op dat gebied moet u uw eigen kennis in de praktijk brengen. Het enige wat daarvoor werkt is om als gezin gezamenlijk de avondmaaltijd te gebruiken en onderwijl een beschaafde conversatie te voeren. Als uw man alles in vijf minuten naar binnen slokt, kan dat natuurlijk niet. Dat lijkt teveel op voedertijd bij de roofdieren. En de tien minuten die u ervoor uittrekt zijn ook te weinig. Een avondmaaltijd met z’n drieën duurt een kwartier of twintig minuten. Daarbij eet iedereen rustig zonder te schrokken en is er aandacht voor elkaar in de vorm van een gesprek. Geen tv! Onder het eten hebt u tijd genoeg om uw zoon aanwijzingen te geven hoe hij met z’n bestek moet omgaan. Cursussen, zo ze al bestaan, zijn volstrekt overbodig. U weet zelf toch wel hoe het moet? Als u niet in staat bent om uw zoon zoiets eenvoudigs bij te brengen, ziet het er somber uit voor de rest van z’n opvoeding. Verander uw eetroutine en uw gezinsleven zal er wel bij varen, inclusief ieders tafelmanieren.


Beste Beatrijs,
Ik heb een zoon van vijf en een van twee. De jongste kan vooral tijdens het avondeten nog geen vijf minuten aan tafel blijven zitten. Hij wil steeds van alles meer op z’n bord, maar eet soms avond aan avond niets. Hij wordt er ’s nachts ook niet wakker van. Is vrijwel nooit ziek en hartstikke levendig. Dus daar maak ik me minder zorgen om. Waar ik me wel zorgen om maak is het feit dat hij elke maaltijd verpest met zijn geklieder, gelach en wegloperij. Het kan niet anders of wij doen in dit geval iets rigoureus verkeerd. Hoe kunnen we dit gedrag weer ombuigen? Hij steekt ook zijn oudere broer aan, die hem na gaat doen. Als we de kinderen elk op een andere plek laten eten, dan eet de oudste in ieder geval prima!

Kind blijft niet zitten

Beste Kind blijft niet,
Een kind van twee kan nog geen correcte tafelmanieren aan de dag leggen. Een manier om de schade te beperken is om hem in een hoge kinderstoel te zetten. Dan kan hij niet overal bij met z’n grijpgrage handjes en bovendien kan hij niet zo snel weglopen. Hij kan wel proberen eruit te klimmen, maar dat kunt u dan verhinderen. Tien minuten of een kwartiertje aan tafel blijven zitten moet op te brengen zijn. Voor een vijfjarige, maar ook voor een tweejarige.
Leg het uit aan die van vijf. Aan tafel zitten, blijven zitten, en eten. Die van twee moet in een kinderstoel. Geklieder en gelach horen erbij. Is niet erg. Te weinig eten geeft ook niks. Leg weinig eten op zijn bord en geef hem pas meer als hij het op heeft. Op dit moment is het belangrijkste dat hij blijft zitten. Waarschuw hem dat hij meteen door kan naar bed, als hij er toch uitklimt en wegloopt. Ga de kinderen niet apart van elkaar eten geven. Het zijn geen huisdieren! Het moet mogelijk zijn om als een normaal gezin gezamenlijk de avondmaaltijd te nuttigen. De eerste voorwaarde hiervoor is aan tafel blijven zitten. Geknoei is van later zorg. Gebruik slabbetjes.


Beste Beatrijs,
Al jaren zijn mijn drie zoons de deur uit en twee van hen hebben ook al een eigen gezin gesticht. Onze maaltijden waren altijd een rustpunt van de dag. Ook nu nog liggen hun servetringen klaar, als ze op bezoek komen.
Mijn probleem is dat mijn zoons onbehouwen tafelmanieren vertonen. Ze eten met een lepel in plaats van met een vork, ze zetten hun ellebogen op tafel en ze praten met volle mond. Als ik hier aanmerkingen op maak, dan zeggen ze dat het op deze manier ook best kan en dat Italianen ook zo hun pasta eten. Dit speelt bij ieder bezoek wel een keer. Hoe moet ik dit aanpakken?

Slobberende zoons

Beste Slobberend,
Uw zoons zijn wel wat oud voor dit gedrag. Dit is meer iets voor kinderen en de kinderleeftijd is dan ook de juiste tijd voor het bijbrengen van goede tafelmanieren, want er gaan jaren van strikte supervisie overheen. Op een gegeven ogenblik hebben kinderen de aanwijzingen zo vaak gehoord dat de gewenste manieren automatisch worden vertoond.
Blijkbaar is dit niet gelukt met uw zoons. En het is heel moeilijk om het gedrag bij volwassenen aan te leren. Dat lukt alleen wanneer ze gemotiveerd zijn, en uit uw woorden maak ik op dat het onderwerp tafelmanieren hen niet bijzonder interesseert. Wat u nog zou kunnen proberen is uzelf in de strijd werpen. Dat gaat ongeveer zo: U zit met uw zoons aan tafel, vraagt om hun aandacht en stelt vervolgens de vraag of zij u misschien een plezier willen doen. Dan zullen ze wel ‘ja’ zeggen, want welke zoon wil z’n moeder nu niet een plezier doen.
U laat een korte stilte vallen en terwijl zij verwachtingsvol naar u opkijken, legt u het allemaal nog maar eens uit. Hoe het ook al weer zit met mes en vork, volle mond, de ellebogen, servetgebruik, de hele mikmak. Vertel hoe prettig u het zou vinden als zij zich aan uw eettafel gezeten aan deze toch zeer eenvoudige regels zouden houden. Voeg er aan toe dat u dan nog blijer met hun aanwezigheid zou zijn dan u toch al bent.


Beste Beatrijs,
Het gebeurt wel eens dat er vriendjes van onze kinderen (acht en tien jaar) bij ons blijven eten en dat ik getroffen word door hun gebrek aan tafelmanieren. Het zijn aardige kinderen daar niet van, maar ze doen niet aan het samenspel van mes en vork. De een gebruikt alleen een vork of liever nog een lepel en zit met z’n ellebogen op tafel. Een ander pakt het vlees met de hand en hapt er een stuk af. Ik kan dat niet goed aanzien en ga dan die kinderen uitleggen hoe ze hun bestek moeten gebruiken. Ik hoop hen op die manier iets waardevols mee te geven, waar ze later hun voordeel mee kunnen doen. Of ga ik te ver?

Gehecht aan tafelmanieren

Beste Gehecht,
Het corrigeren van andermans kinderen op stijl is meestal niet zo’n goed idee, omdat u eigenlijk hun ouders aan het bekritiseren bent. Ook al heeft u gelijk – het hanteren van mes en vork hoort bij de minimumbagage in een opvoeding – ouders zullen u uw poging tot bijschaving van de kleine slobberaars niet in dank afnemen, als het hun ter ore komt. De enige manier om uw opvoedlust te botvieren is door uw wenken subtiel te brengen als ‘de regel hier in huis’. Kinderen weten dat ze bij het ene vriendje hun schoenen moeten uittrekken, bij het andere vriendinnetje niet zomaar de tv mogen aanzetten en bij weer een ander geen frisdrank krijgen. Een eigenaardigheid als met mes en vork moeten eten kan daar ook nog wel bij. Maar dan nog loopt u de kans dat ouders achter uw rug gaan schamperen over uw fijne manieren en dat hun kind zeker niet goed genoeg is. Brand uw vingers er niet aan en stel uzelf gerust: als een kind later uit eigen beweging z’n tafelmanieren op peil wil brengen, krijgt hij dat snel genoeg voor elkaar.