Spring naar inhoud


Slachtoffers van schoonheid

Toon een plaatje van een blakende jonge vrouw in een gele bikini. Stel de retorische vraag of je lichaam klaar is voor het strand en geef meteen een suggestie hiervoor: een of ander smerig proteïnedrankje. Deze reclametruc die al wordt toegepast, sinds de allereerste autofabrikant een stoeipoes plaatste op de motorkap van het eerste showmodel, wordt nu verboden in de Londense metro. 378 klachten kwamen binnen en 71.000 mensen tekenden een petitie tegen billboardreclames die ideale lichaamsvormen laten zien. De nieuwe burgemeester Sadiq Khan nam het protest over en kondigde een verbod af. Schoonheid mag niet langer worden ingezet als verleidingsmiddel om (nutteloze) producten aan te schaffen.

Vroeger werden sigaretten aan de man gebracht met plaatjes van een languissante Miss Blanche die weemoedig in de verte staarde, tegenwoordig krijg je er afbeeldingen van verrotte kakementen of aangevreten longen bij, dus de verscherping van de regels past wel in de trend van overheidsgestuurd antihedonisme. Toch gaat het afschaffen van lingeriemodellen die hun lichaam in volle glorie op metrostations etaleren verder dan alleen het promoten van gezondheid. Ineens blijkt de glamourwereld van de advertenties schadelijk voor het geestelijk welbevinden van vrouwen en des te schadelijker voor jonge meisjes die de aanblik van een ideaal geproportioneerd vrouwenlichaam als vernederend ervaren.

Body shaming is de term die hierop losgelaten wordt. De op billboards afgebeelde vrouwen zijn intimiderend in hun niet-realistische schoonheid en de meisjes die ernaar kijken krijgen een rotgevoel over zichzelf, omdat zij er niet zo uitzien en weten dat zij nooit van hun leven aan die standaard zullen kunnen voldoen, ook niet als ze zich bekeren tot het aanbevolen proteïnedrankje. Op dezelfde manier schijnen vrouwen ook depressief te worden, als ze modebladen met anorectische modellen inkijken. De inmiddels tot persona non grata verklaarde gele-bikinivrouw was overigens niet anorectisch en beschikte over een weelderige boezem. Graatmagere Twiggy’s en perfecte zandloperfiguren, al dan niet gefotoshopt, deugen allebei niet, omdat gewone meisjes en vrouwen er beschaamd en onzeker van worden.

Zou er ooit iemand gedacht hebben dat de stoeipoezen hem als rijpe appels in de schoot zouden vallen, wanneer hij eenmaal een T-Ford koetsmodel had aangeschaft? Zou een huisvrouw in de jaren vijftig zich nietswaardig hebben gevoeld bij de aanblik van zo’n stralende, in Dior-jurk gehulde schoonheid die een pak wasmiddel omhoog houdt? Je moet wel heel onnozel van aard zijn om dat soort beelden als een dwingend voorschrift voor je eigen dagelijks leven op te vatten.

Wie depressief wordt van een mooie vrouw in een bikini is te zwak voor het bestaan.

Schoonheidsidealen zijn precies wat het zijn: idealen en per definitie schaars in de werkelijkheid. Je komt ze zelden tegen en als dat toch gebeurt, ligt iedereen in katzwijm van bewondering, want kijk toch eens: het ideaal is vleesgeworden! De bewondering of het geïmponeerd zijn kan ik begrijpen. Schoonheid oogst applaus. Maar psychische schade ondervinden van andermans (-vrouws) schoonheid is ridicuul. Wie zich op zo’n narcistische manier te gronde laat richten is te zwak voor het bestaan. Wie depressief wordt van een mooie vrouw in een bikini kan voortaan wel veilig in de Londense metro reizen, maar nooit naar strand of zwembad, want daar stikt het, in ieder geval vanuit het zelfhatende perspectief, van de oogverblindende meisjes en vrouwen in niets verhullende bikini’s.

Mooie of superslanke vrouwen krijgen van hun minderbedeelde vriendinnen wel eens ‘Ik haat je!’ te horen bij wijze van compliment, waarmee de zelfhaat in regelrechte agressie wordt omgezet. Even onaangenaam als de doorgaande complimentenstroom van hitsige mannen die het nodig vinden om vanzelfsprekendheden te benoemen. ‘Wat ben je mooi!’ zeggen is niet de geëigende manier om indruk te maken op een mooie vrouw.

Hoe minder woorden er worden vuilgemaakt aan (gebrek aan) uiterlijk schoon, hoe beter. Schoonheid is er om een buiging voor te maken of een knipoogje aan te geven en vervolgens gaat iedereen over tot de orde van de dag.

Artikelen in Column.


4 Responses

Blijf op de hoogte, abonneer je op de RSS feed voor reacties op dit artikel.

  1. ilja schrijft

    ik vind wel dat er minder Photoshop gebruikt moet worden. er zijn ook prachtige vrouwen zonder Photoshop. mensen die zich rot voelden na het zien van de foto hadden al een problematisch zelfbeeld voor ze de foto zagen anders zou het ze niets doen. we kunnen onszelf en onze kinderen niet constant voor alles beschermen, er zullen altijd vrouwen zijn die mooier zijn dus wen er maar aan dan zul je een stuk fijner in je vel zitten.

  2. Diana schrijft

    Het probleem is niet dat er altijd mooie(re) vrouwen zijn, Beatrijs. Het venijn zit ‘m in die “retorische vraag of je lichaam klaar is voor het strand”, oftewel in de suggestie dat een minder perfect lichaam niet gezien mag worden. Dat idee is wel degelijk vormend en beschadigend voor veel jonge meisjes. Wellicht zijn ze inderdaad nog “te zwak voor het bestaan”, maar wat is er mis mee om kinderen en pubers een beetje te beschermen zolang ze nog niet sterk genoeg zijn om op eigen benen te staan?

  3. Y schrijft

    Ik weet niet goed waarom, maar elke opmerking over mijn uiterlijk irriteert me mateloos. Waarschijnlijk heeft dat te maken met een laag zelfbeeld waardoor ik er zo gevoelig voor ben. Ook complimenten kan ik alleen maar negatief interpreteren: “Hee wat zie je er goed uit!” “Eh.. normaal niet dan?” .
    Ik pas er de laatste tijd dan ook voor op om al te veel tegen anderen te mededelen over hun uiterlijk. Hooguit: wat een leuke blouse heb je aan! Of als iemand er slecht uit ziet: Hoe gaat het met je? (op een rustig en een-op-een moment)

  4. Maria schrijft

    Persoonlijk vond ik de Dove-reclame van jaren geleden een openbaring: allemaal rondborstige vrouwen, gezond en stevig (voor zover ik dat kon beoordelen) en die stonden in hun lingerie reclame te maken voor een nieuw verzorgingsproduct. Het is tekenend dat ik niet meer weet wat het was, want dit groepje (blank en gekleurd) was een feest der herkenning! Dat hoorde ik van andere vrouwen om me heen en vele mannen
    keken er met interesse naar.
    Paar kilo overgewicht en vrolijk! Blij met zichzelf, zo stonden ze erop en zo sta ik er ook op.
    Dankbaar dat dit lichaam mij elke dag draagt, in gezondheid en geluk en als ik dat wil in
    bikini of badpak op het strand.



Sommige HTML is toegestaan