Beste Beatrijs,
Ik ben een meisje van 20 en heb sinds een half jaar een relatie met een jongen van 23. Ik heb een goede opvoeding gehad, ik gedraag me beleefd en heb goede tafelmanieren. Maar de ouders van mijn vriend komen uit een hogere klasse. Ze zijn intelligent, rijk en hechten veel belang aan beleefdheid en voorkomen. Ik ben nu uitgenodigd om samen met mijn vriend te komen eten. Ik heb hen wel een paar keer gezien, maar telkens maar heel kort. Tijdens deze korte ontmoetingen voelde ik mij ietwat ongemakkelijk. Ik ben rustig, soms verlegen en weet ook niet zo goed hoe je moet omgaan met oudere mensen. Ik wil graag een goede indruk maken, maar ik ben een beetje bang voor hen. Waar moet ik het als onervaren meisje over hebben? Welke onderwerpen zijn taboe?
Geïntimideerd
Beste Geïntimideerd,
U hebt een goede opvoeding gehad, u bent beleefd en beschikt over goede tafelmanieren. Dan is er helemaal niets om u zorgen over te maken. U bent te gast in het huis van de ouders van uw vriend. U bent jong, dus u hoeft geen gespreksonderwerpen aan te snijden of slimme vragen te bedenken of interessant uit de hoek te komen. Allemaal overbodig. Het is de verantwoordelijkheid van de ouders van uw vriend om de ontmoeting goed te laten verlopen. Zij moeten u op uw gemak stellen en aardig voor u zijn. U hoeft alleen maar antwoord te geven op de vragen die zij stellen. Liefst niet eenlettergrepig, vertel er wat omheen. Ze zullen u vragen over uw opleiding, wat voor hobbies u hebt, uit welke stad of dorp u komt - veilige onderwerpen. U hoeft geen examen te doen, het is niet meer dan een kennismaking. Stel u belangstellend op, glimlach vriendelijk en een enkel compliment (niet te veel, dan wordt het slijmen!) kan ook geen kwaad. Bijvoorbeeld: ‘Wat een mooie tuin!’ of: ‘Wat een heerlijke soufflé’.
Beste Beatrijs,
Sinds een jaar heb ik (jongen van 21) verkering met een alleraardigst
meisje. Ze is een studente die in de weekenden vaak naar huis gaat, en ik
ga regelmatig met haar mee. Haar ouders zijn allebei erg aardig, maar al
vanaf de eerste dag vraag ik mij af hoe ik ze moet aanspreken. Tot nu toe
heb ik het probleem weten te vermijden, door ze niet aan te spreken als ik
geen oogcontact heb. Maar dat is natuurlijk geen lange termijnoplossing.
Meneer en mevrouw Achternaam klinkt zo afstandelijk. Bij de voornaam
noemen is ook geen optie, dat doet mijn vriendin ook niet. Blijft over ‘pa’
en ‘ma’, maar ja: het zijn mijn ouders niet. Toen ik het hen vroeg,
zeiden ze: ‘Dat moet je zelf bepalen’. Ik denk dat ze zelf ook geen
bevredigende aanspreekvorm weten. Hebt u een suggestie? Of moet ik ze de
komende jaren gewoon nooit aanspreken?
Sprakeloze schoonzoon (a.s.)
Beste Sprakeloos,
‘Op de lange termijn is mevrouw en meneer geen oplossing.’ Inderdaad,
daar hebt u gelijk in. Maar een relatie van een jaar is helemaal niet
lang. Daarin kunt u heel goed ‘u’ en ‘mevrouw, meneer’ zeggen
tegen uw toekomstige schoonouders, terwijl de betrekkingen toch prettig en
hartelijk zijn. Tegen de tijd dat ze echt uw schoonouders worden (jullie
gaan trouwen of samenwonen), kan de aanspreekvorm worden heroverwogen. ‘Pa
en ma’ zeggen of varianten daarop wordt tegenwoordig nauwelijks meer
gedaan. Meestal wordt het gewoon de voornaam. In tegenstelling tot wat de
ouders van uw vriendin zeiden: ‘Dat moet je zelf bepalen’ is het
trouwens niet uw keuze, maar die van hen. Zij zijn ouder dan u, dus zij
moeten bepalen wanneer de aanspreekvorm minder formeel wordt en hoe die
dan moet luiden.
Maar zo ver is het dus nog niet. Voorlopig bent u gewoon ‘het vriendje
van hun dochter’. En dit vriendje zegt: ‘u’ en ‘meneer, mevrouw’,
tot hij uitgenodigd wordt om iets minder afstandelijks te zeggen.