| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
Bijna elke vrijdagmiddag komen mijn man en ik met een groep vrienden bij elkaar in het plaatselijke grand café. Hier nemen we in alle gezelligheid de week door, even lekker bijkletsen. De groep bestaat uit soms wel zestien personen. Nu is er onlangs een nieuw lid, een alleenstaande vrouw, bij de groep gekomen. Zij zei terloops dat ze er niet aan ging beginnen om een rondje voor de hele groep te bestellen. Ze redeneerde dat ze zelf slechts twee à drie drankjes nam en dan met een belachelijke rekening zou komen te zitten. Wat mij betreft heeft ze gelijk. Ik zou ook liever alleen onze eigen drankjes betalen. Temeer omdat er in de groep ook mensen zijn die hun snor drukken. Maar hoe brengen we de eventuele wijziging van het wel of niet aanbieden van drankjes het beste in de groep? Is dit überhaupt een optie?

Gebukt onder rondjes

Beste Gebukt onder,
Het nieuwe lid van uw gezelligheidsclubje heeft gelijk. Deze groep is veel te groot voor het systeem van rondjes geven. Dat doe je wanneer je met enkele mensen om een tafel zit. De nadelen van rondjes geven zijn niet alleen dat altijd dezelfde profiteurs zich eraan onttrekken, maar ook dat het tempo meestal te hoog ligt. Degene wiens glas het eerste leeg is, gaat bestellen en in een moeite door ook voor mensen die eigenlijk nog niet aan een volgend drankje toe zijn, maar dit toch maar accepteren omdat ze anders te lang moeten wachten of zelf aan de beurt dreigen te komen.
Sommige mensen betalen veel, anderen niets. Er gaat hoe dan ook meer drank doorheen bij een systeem van rondjes geven. Breng dit ter sprake in de groep. U krijgt waarschijnlijk weerstand (‘Doe niet zo ongezellig!’ ‘Anders wordt het zo ingewikkeld voor de ober!’), maar rondjes geven is geen verplichting. Iedereen kan een rekening voor zichzelf openen en op het eind van de bijeenkomst zijn eigen totaal betalen. Ga hier geen uitgebreide discussie over voeren. Wie dat wil kan vasthouden aan het rondjessysteem. Maar u neemt voor uzelf de beslissing om geen drankjes meer te accepteren en ze niet meer aan te bieden. Zo houdt u zelf de controle over hoeveel u drinkt en over uw portemonnee.

Beste Beatrijs,
Dansen is mijn lust en mijn leven. Al jaren ga ik (alleenstaande man) een paar keer per week naar dansavonden in verschillende gelegenheden. Op den duur vormen zich daar groepjes van zo’n vijf, zes of zeven vaste kennissen die bij elkaar aan tafel zitten en tussen het dansen door met elkaar praten. Zowel alleenstaanden als stellen. In de loop der tijd is de gewoonte ontstaan dat iemand dan aanbiedt om wat te drinken te gaan halen. Eigenlijk houd ik daar niet zo van. Ik drink liever in mijn eigen tempo en het is een kleine moeite om naar de bar te lopen en wat voor mezelf te halen. En als iemand toch iets voor me meeneemt, wil ik mijn eigen consumptie betalen, maar dat wordt dan geweigerd.
Nu gaat het zo dat ik als enige mijn eigen drankjes haal en betaal. Soms heb ik het idee dat anderen dat merkwaardig vinden. Is het onbeleefd om me aan deze gewoonte te onttrekken?

Geen rondjes graag

Beste Geen rondjes,
Het systeem van rondjes geven drijft de alcoholconsumptie op. Degene die het eerst zijn glas leeg heeft, zal zich immers naar de bar spoeden voor nieuw bier - om redenen van efficiëntie meteen ook maar voor de anderen, ook al zijn die nog niet zo ver. Mensen die nog niet aan de beurt zijn geweest voor een rondje voelen soms een zekere druk om dat te geven, omdat ze niet de schijn van klaploper willen wekken. Als je met zeven personen aan tafel zit, en het helemaal eerlijk wil doen, zou het avondje uitkomen op zeven consumpties de man, wat behoorlijk veel is en waar niet iedereen behoefte aan zal hebben. En dan heb je nog de mensen die de hele avond lustig alles opdrinken wat voor hun neus wordt gezet zonder zelf aanstalten te maken om te halen en te betalen. Er kleven dus allerlei nadelen aan het systeem: het is duur, er wordt teveel gedronken, en het zijn altijd dezelfden die betalen. Toch blijft het in stand, want mensen vinden het gezellig en het ís ook minder ingewikkeld om vijf of zes consumpties tegelijk af te rekenen dan alles afzonderlijk per persoon.
Maar niemand is verplicht om hieraan mee te doen. Het volgen van uw eigen drinkkoers is heel verstandig en in het geheel niet onbeleefd. Geen zinnig mens zal hier aanstoot aan nemen.


Beste Beatrijs,
Het is ergerlijk om te zien hoe collega’s vervallen in laag gedrag, zodra duidelijk wordt dat de kosten van bijvoorbeeld een diner hoofdelijk zullen worden omgeslagen. Schaamteloos het duurste op de menukaart bestellen; terwijl er niet-rokers en uiterst matige drinkers (want nog autorijden) bijzitten, dure whisky, cognac en sigaren bij de koffie nuttigen. Hier iets van zeggen komt te staan op verstoorde blikken en gemopper van ‘doe nou niet zo ingewikkeld, zo verpest je de stemming’. In het uitgaansleven gaat het al niet anders. Ik ben met een groepje vrienden in een café en altijd duiken er vage bekenden op, die er als de kippen bij zijn als er een rondje wordt gegeven. Na een paar dubbele whisky’s zijn ze toevallig net verdwenen als het hun beurt is. Zulke types vind je overal. Ook onder lieden met een inkomen boven de twee ton. Wat te doen tegen deze opportunistische egoïsten?

Onvrijwillige Sinterklaas, Wijk aan Zee

In het hoofdelijk omslaan van een restaurantrekening steekt naar mijn idee weinig kwaad. Obers zitten er niet op te wachten om met tien of twaalf mensen afzonderlijk af te rekenen. Met het opmaken van aparte rekeningen en het controleren of de optelling hiervan klopt met het totaalbedrag gaat te veel tijd heen. Het is ook wel erg Nederlands (wij staan bekend als een schrieperige natie) om precies in de gaten te houden of iemand wel of geen voorgerecht neemt, of hij het duurste, dan wel het goedkoopste van de kaart bestelt, en daar later weer voor te willen corrigeren. Hij had de Speciale Ossenhaas op een Bedje van Schorseneren, dus hij moet een tientje extra betalen. Ik had alleen twee voorgerechten, dus ik betaal vijftien gulden minder. Dit getuigt van een miezerige penny wise pound foolish inborst. Tussen het duurste en het goedkoopste hoofdgerecht in een restaurant zit zelden meer dan twintig gulden verschil. Deel je dat bedrag door een gezelschap van tien, dan ben je per persoon twee gulden duurder uit. Big deal. Wie echt goedkoop uit wil zijn, gaat niet in een restaurant eten, maar maakt z’n eigen andijviestamppot klaar. Ook lekker.
Met die cognac en sigaren heeft u wel gelijk, omdat die niet onder de gebruikelijke ingrediënten van een restaurantmaaltijd vallen. Dit is luxe-consumptie voor de afficionado’s en prijzig bovendien. De correcte gang van zaken is om een nieuwe rekening te openen, zodra er dure digestieven worden besteld. Degenen die het welletjes vinden betalen hun deel van de eerste rekening, de rest drinkt door op eigen kosten.
Cafébezoek is net als eten in restaurants per definitie duur. Het systeem van rondjes geven en gemeenschappelijke rekeningen werkt in de hand dat vrijgevige mensen altijd teveel betalen, en gierigaards altijd te weinig. Tegelijk valt niet te bedenken hoe het eerlijker kan, behalve door iedereen per keer z’n eigen consumptie te laten afrekenen. En dat gebeurt niet, want dat is te ingewikkeld, dus dan toch maar weer om de beurt een rondje, waar de parasieten op afkomen.
Het uitgaansleven heeft een beperkt aantal rollen te vergeven en de rol van commies Dorknoper die een kloppende balans wil opmaken zit daar niet bij. U heeft eigenlijk alleen de keus tussen te veel of te weinig geld spenderen aan andermans drank. Kies de rol die u het meest aanspreekt.