Reacties

Het geeft een 'zie-je-wel'-gevoel, als ik het met de strekking van uw reactie eens ben in de rubriek "Moderne Manieren".
Meestal is dat zo.
Jammer, van de kwestie 'keukenprinses met geheimen' in de rubriek van 4 december j.l.
Ik vind het juist heel prettig als mijn tafelgasten geinteresseerd zijn in de gerechten, die ik ze voorzet. En ik vertel graag met welke ingredienten ik gewerkt heb. Gisteren nog, tijdens de Sinterklaasgourmet met ons gezin: acht volwassenen en twee kleinkinderen: "Marokkaanse wortelsalade is dit. Met veel koriander en knoflook. Ja, dat proef je. En dit sausje is met verse basilicum.."
Ik voel mij juist gevleid en absoluut niet verlegen met vragen over het eten.
In Frankrijk, waar vrienden van ons wonen, is eten als conversatie-onderwerp absoluut heel gewoon en comme il faut.
Het is bijna een sport om te ontdekken welke kruiden uit haar eigen tuin onze vriendin nu weer in haar salade heeft toegepast.
Maar ja, c'est le ton qui fait la musique, is natuurlijk wel van belang.
Als een tafelgenoot met een vies gezicht informeert : 'Wat is dit? Wat zit hierin?', dan verandert de zaak natuurlijk. Maar dat heb ik nog nooit meegemaakt, behalve toen mijn kinderen klein waren en nog moesten leren, dat je sommige gerechten moet leren eten en voor je een hapje geproefd hebt niet meteen moet zeggen 'Bah, dat lust ik niet'. En datzelfde opvoedkundige foefje passen we nu weer toe bij onze kleinkinderen.

Cecilia R.

Met interesse lees ik uw advies in "Moderne manieren", niet zo zeer omdat ik zelf vragen heb maar als een vorm van voortgezette inburgering, om de nederlandse standard te vergelijken met omliggende landen, die mij meer of even goed vertrouwd zijn. Meestal kan ik me wel vinden in uw perspektief maar soms vind ik het toch erg "Nederlands" en zou een ruimere, internationalere stijl toch ook beter in het moderne Nederland passen. Twee voorbeelden van 4 december.
"Keukenprinses": Als men gasten te eten heeft en volgens u niet naar de ingredienten/recepten mag informeren. In de meeste Europese landen wordt het praten over eten en het bereiden ervan juist als een groot plezier ervaren en neemt men het als compliment als de gasten naar de "geheimen" van een gerecht vragen, zeker als men weet dat de gastvrouw/gastheer zelf heeft gekookt. Dit maakt in Frankrijk, Italië, Duitsland, Oostenrijk en meer landen juist een deel van de gezelligheid uit, ook in de zogenaamde "betere kringen". Dit helpt bovendien bij het ontwikkelen van een verfijnde smaak en men houdt er vaak leuke tips aan over. Ook als men geen grote kok is kan dit vermakelijk zijn.
Het informeren naar ingredienten kan ook te maken hebben met de tegenwordig heel vaak voorkomende allergieën en voedselgevoeligheden. De enige reden om bang voor dat soort vragen te zijn -lijkt mij- als men kant-en-klaar pakjes en smaakjes gebruikt. Hier moet men dan maar de Nederlandse openhartigheid bezigen en er recht voor uit komen!
Een ander voorbeeld in het zelfde nummer, "Bang voor de buurvrouw": Ik vind dat u wel erg stellig ervan uitgaat dat de buurvrouw een zeur is, zonder de omstandigheden van de betreffende woningen te kennen. Mischien is toch echt iets mis met de geluids-isolatie. Ik heb nergens zo veel extreem gehorige woningen mee gemaakt als in Nederland en verbaas me steeds weer erover dat men deze inbreuk op de privacy zo makkelijk accepteert. Ik weet ook van gevallen waar het een bewoner door lawaai-terreur gelukt is om de (stille) buren eruit te pesten. Het is wel een goed voorstel om aardig tegen die buurvrouw te "doen" (nog leuker is om echt aardig tegen haar te ZIJN) maar mischien moet men ook iets aan de huizen doen!
Misschien heeft u iets aan deze toevoegingen van een al redelijk ingeburgerde "nieuwe" Nederlander (sinds bijna 30 jaar).

Dorothea F.

In uw column in Trouw, Moderne manieren, stelt u dat oudere mensen geen verhoogd normbesef hebben. Misschien niet alle ouderen, maar velen van hen toch wel (waaronder ik mijn vrouw en mezelf reken) vergeleken bij de jongere mensen.
Wij hebben tenminste nog een gedegen opvoeding gehad, dat is juist waar het jongeren aan ontbreekt, ouders van nu hebben blijkbaar geen tijd meer hun kinderen op te voeden.
Toen ik jong was vond ik het vanzelfsprekend in een bus of tram op te staan voor een ouder iemand, sprak oudere mensen ook netjes zoals mij geleerd was met u aan en liet ze ook netjes voorgaan. Niet omdat mijn ouders dat van mij verlangden, maar gewoon omdat ze mij duidelijk hadden gemaakt dat dit tot de beleefdere omgangsvormen behoorde.
Maar tegenwoordig moeten kinderen dit blijkbaar zelf maar proberen zich dit te realiseren, ouders werken vaak allebei en hebben zodoende geen tijd meer voor hun kinderen.
Ik neem als een kind zich onbetamelijk tegenover mij gedraagt dit dan ook niet het kind kwalijk, maar zijn ouders die in hun verantwoordelijkheid tekort geschoten zijn.
Wat mij betreft mogen de moderne manieren wel weer plaats maken voor de ouderwetse manieren, toen had men nog het nodige respect voor ouderen, niet omdat men daar toe gedwongen werd maar eenvoudig weg omdat men ervan doordrongen was dat dit de samenleving alleen maar meer amaible maakte.

Jan H.

De brieven van mensen, met al dan niet grote problemen, beantwoordt u vanuit een visie waaraan ten grondslag ligt: de etiquette; hoe beschaafd om te gaan met je medemens.
  Uiterst verbaasd was ik dan ook toen ik uw aangedragen oplossing las voor de smachtende homo van zaterdag 06-11 jl. Deze getuigt van zeer weinig respect naar de man die niet gezegend schijnt te zijn met een goddelijk lichaam. Het is begrijpelijk dat de zich tekortgedaan voelende man een fysiek bevredigende oplossing wil, maar dat een respectabele krant als De Trouw hem deze aandraagt is uitermate teleurstellend. Zoiets valt te verwachten van een of ander voddig blaadje en niet van (misschien wel) de beste krant van Nederland.
  De hevig verlangende kan ook trachten zijn eigen fantasie aan te spreken; de vriend meenemen naar de sportschool of de blinddoek introduceren. Wanneer dit niet de gewenste vruchten afwerpt zal hij ernstig bij zichzelf te rade moeten gaan wat hij belangrijker vindt; botte sekscontacten of een geestelijk bevredigende vriend, maar de vervulling van beide is geen optie.
  Het heeft mij droevig gestemd dat u, met de hand op de etiquette, deze man heeft geadviseerd zijn op vertrouwen gebaseerde relatie te besmeuren en zijn vriend te onteren onder het mom van discretie.

Ontstelde vierentwintiger

Ik was geschokt door een van Beatrijs' adviezen uit de Trouw van zaterdag 6 november. Daarin vraagt een 26-jarige jongen haar hoe hij moet handelen. Hij heeft een goede relatie met zijn vriend maar wil seks met andere mannen. Ik verwachtte een wijs advies, maar wie schetst mijn verbazing: zij raadt hem aan de kat in het donker te knijpen!
Sorry hoor, maar welk fatsoenlijk mens geeft nou zo'n advies? Misschien speelde ze advocaat van de duivel? Als dat zo is, was dat niet duidelijk en ben ik bang dat deze jongeman haar advies met plezier ter harte zal nemen.
'Wat niet weet, wat niet deert' is ooit verzonnen door achterbakse schuinsmarcheerders, op zoek naar een excuus, en het is mijns inziens niet de bedoeling deze k**smoes te propageren.
Had deze jongeman liever aangeraden een eerlijke keuze te maken: óf hij maakt een einde aan zijn relatie, zodat hij zijn lusten kan botvieren, óf hij moet zijn neigingen onderdrukken en zich realiseren wat zijn liefde waard is. Even voor de goede orde: ik ben geen man, niet homoseksueel, niet gelovig, nooit bedrogen (mag ik hopen, als ik Beatrijs moet geloven) en iets jonger dan 26.
Ik ben benieuwd hoe de rest van Nederland over vreemdgaan denkt. Zijn vooral jongeren er tegen gekant, of juist ouderen? Bestaat er meer tolerantie in bepaalde milieus, of bij een bepaalde achtergrond? Ik zou graag willen weten of hier al eens onderzoek naar is gedaan, of nog gedaan kan worden. Door Trouw misschien?

mevrouw F. van E

Beatrijs Ritsema's oplossingen in haar Moderne Manieren zijn vaak handig, soms wijs en altijd vermakelijk. Maar etiquette is nog geen ethiek, adviseren in omgangsvormen is wat anders dan een moraal voorschrijven. Ze gaat over de schreef als ze een homo met seksuele verlangens die een goede relatie heeft met een vriend die er niet in kan voorzien, luchtigjes adviseert om dan maar seks (zonder het moeizame 'wat-betekent-dit-nu-voor-ons?) met anderen te hebben. Haar vriend vindt het een breekpunt als hij hem ontrouw zou worden?  Advies: 'doe het stiekem', 'waarschijnlijk hanteert uw vriend allang deze strategie.'  Afgezien van de laatste verdenking: wat moeten we ons voorstellen bij de kwaliteit van zo'n relatie? Zijn eerlijkheid en trouw dan geen morele ingrediënten voor een moderne (homo of hetero, het doet er niet toe) verhouding? Ritsema's advies is deze keer niet alleen niet handig (dat stiekeme lijkt me vragen om problemen), het is ook niet wijs.

Frits de L.

Het moet mij van het hart dat ik smakelijk heb moeten lachen om uw antwoord op de vraag van 'smachtend' die graag met andere mannen naar bed wil gaan zonder zijn vriend te kwetsen. Uw antwoord 'doe het stiekem' is mijns inziens van een betoverende eenvoud en bovendien realistisch. Kortom: een advies waar je mee uit de voeten kunt. Waar menigeen zou vervallen in bewoordingen als 'vreemdgaan is slecht, doe het niet' zegt u tenminste iets van enig nut. Het was zo bevrijdend om dat te lezen dat ik eerst geschokt was door uw politiek-incorrecte antwoord. Hulde!

Robin D.

Wat heerlijk als je homo bent. Dan stelt je relatie met je partner toch niets voor, en mag je stiekem seks hebben met wie je maar wilt. Walgelijk, Beatrijs!

mevrouw G. H.

Op zaterdag 6 november geeft Beatrijs Ritsema in 'Moderne Manieren' het advies aan een 26-jarige om stiekem vreemd te gaan omdat zijn vriend geen open relatie wil. 'Uw vriend houdt u toch geen 24 uur per dag in de gaten?' Ik vind het ronduit stuitend om deze oproep tot ontrouw te lezen in Trouw.

Wolter van der V.

De rubriek Moderne manieren lees ik meestal met plezier, maar afgelopen zaterdag niet. De vraag: wat doe je als je als homoseksueel een goede relatie hebt, maar graag zo nu en dan seks zou hebben met iemand anders, maar je wilt je partner niet kwetsen? Het antwoord ligt volgens Beatrijs voor de hand: doe het stiekem.
Ik zou de vragensteller een ander antwoord willen geven: doe het niet. Als je een serieuze relatie hebt en je van je partner houdt, hoort daar ook iets tegenover te staan. Trouw bijvoorbeeld. Niet alleen doen waar je zelf zin in hebt, stiekem of niet, maar ook dingen doen of laten als dat voor je partner belangrijk is, geven en nemen. Als je dat niet kunt of wilt, moet je niet aan een serieuze relatie beginnen.
Hoe zou de brievenschrijver het vinden als hij zou ontdekken dat zijn vriend vreemdgaat? Misschien niet eens een hypothetische vraag, want volgens Beatrijs is het waarschijnlijk dat de partner van de brievenschrijver al lang vreemdgaat. Dat zijn pas moderne manieren: ontrouw en bedrog, waarbij we en passant lezen dat de vragensteller geluk heeft, omdat homoseksuelen zich in dit opzicht meer kunnen permitteren dan heteroseksuelen. Alsof trouw en liefde in een homoseksuele relatie van minder belang zijn dan in een heteroseksuele relatie. Of moeten we het stukje zo lezen dat Beatrijs het tegengestelde bedoelt van wat ze schrijft? Ik hoop het maar en dan hoop ik ook dat de vragensteller deze ironie heeft onderkend. Als dit moderne manieren zijn, dan maar liever ouderwets.

Bas van V.

Naschrift Beatrijs: Zie voor een nadere uiteenzetting van mijn standpunt "Herdersuurtje". Dit heeft ook gediend als antwoord aan de vele mensen die op het probleem van "Smachtend naar een ander" reageerden.

Met belangstelling lees ik altijd uw rubriek. Ik heb mij heel erg gestoord aan de laatste twee zinnen van uw advies aan 'Last van Canta's' (30-10-2004). 'Kijk goed uit of er niet toch zo'n bonk van een meter in het vierkant met een omgekeerde honkbalpet en tatoeages in het autootje schuilgaat. In dat geval heel hard wegrennen.'
Hoezo? Kan een bonk van een meter in het vierkant niet invalide zijn? En is een bonk van een meter in het vierkant per sé agressief? Nee, natuurlijk niet. Maar dat impliceert u wel. U moedigt lezers aan om op basis van stereotypische verschijningen een conclusie te trekken over het gedrag wat de persoon in kwestie zal vertonen. Dat is toch niet hoe het eigenlijk hoort?
 
Simone K.

Al jaren lees ik de vragen die aan u gesteld worden en bedenk dan eerst mijn eigen antwoord voor ik dat van u lees. Vanzelfsprekend zijn wij het vaak oneens. Maar omdat u zich afgelopen zaterdag vergaloppeerde op mijn eigen gebied, vind ik dat ik moet reageren.

Taal is vaak merkwaardig tot zelfs komisch. Woorden worden gebruikt zonder dat aan de eigenlijke betekenis wordt gedacht. Zo probeer ik om het woord “vervelend” alleen te gebruiken voor iets dat verveelt en anders “naar” of iets dergelijks te zeggen.

In uw rubriek ging het om het gebruik van “mogen” waar “moeten” bedoeld wordt. U irriteert het, maar het is al ingeburgerd. U zet u echter nogal te kijk door als alternatief “wilt u…” voor te stellen. Ook daarop is het antwoord “nee, dat wil ik niet” reden tot verstomd aankijken en dus wordt die term ook oneigenlijk gebruikt. Deze term is net zo goed door cabaretiers op de hak genomen. Zelfs de afkorting “a.u.b.” bij expliciete geboden betekent eigenlijk dat wij ons er niets van hoeven aan te trekken als het ons niet belieft.
Wie de taal ‘goed’ wil gebruiken, heeft de keuze uit “u moet” - wat veel meer weerstand oproept, of de constructie “als u … dan krijgt u …” wat de formulering een stuk ingewikkelder maakt. Het ironische is dat de taal dus juist ‘fout’ gebruikt wordt om irritatie te voorkomen (onbeleefd zijn), terwijl dit bij mensen als u en ik juist irritatie oproept.
Het heeft echter weinig zin tussen deze “foute” uitdrukkingen één als zondebok aan te wijzen en een andere aan te prijzen. Spreek je moerstaal correct en aanvaard de consequenties van negatieve connotaties. Of communiceer in je eigen taal en accepteer betekenisverschuivingen.

Michiel L., tekstschrijver