Reacties
mei 2003
Als u reacties of
vragen heeft over de website of over de problemen en antwoorden, kunt u
die e-mailen naar beste@beatrijs.com
of u kunt het formulier
invullen.
De reacties worden hieronder geplaatst, tenzij u er bezwaar tegen heeft.
Voor de eerdere reacties zie: Reacties (3).
Beste Beatrijs en Gedwongen
Meekijker,
Zo’n technisch apparaat vraagt gewoon om een technische oplossing: de
koptelefoon. Het enige wat de gedwongen meekijker extra moet aanschaffen
is een dubbele uitgang voor de tweede koptelefoon. Onze twee pubers vinden
het vet cool. En mijn echtgenoot is nu ook actualiteitenjunk mét
koptelefoon, zodat ik bij de laatste oorlog die onze huiskamer
terroriseerde niet meer het gevoel had dat ik in Bagdad woonde. Ik lig nu
lekker met mijn hoofd in zijn schoot een boekje te lezen.
Irene v.d. V.
Als trouwe Trouw-abonnee lees ik altijd uw
rubriek. Meestal kan ik me wel vinden in uw antwoord, maar soms erger ik
me eraan. Zo ook bij uw antwoord aan de bange
bijrijder. Waarom moet hij zich excuseren over iets wat bij wet
verboden is? De snelheidsbeperking is toch ingesteld voor de veiligheid
van alle weggebruikers? Ik vind dan ook dat je iemand mag aanspreken op
zijn onverantwoord machogedrag zonder verdere smoesjes. Eerlijkheid duurt
het langst, nietwaar?
mevr. J.H.
Mevrouw Ritsema,
08-05-2003
Wat een onzin dat de ouders moeten bijdragen in de kosten van de
bruiloft. Ik vind dat het bruidspaar best zelf de bruiloft kan betalen.
Tegenwoordig werken beide "bijna" echtelieden en hebben vaak
een behoorlijk spaarcentje. Vroeger trouwde men veel jonger en had men
nog niet zoveel spaargeld. Daarbij het vragen om geld vind ik erg
onbeleefd. Zo kun je je ouders niet eens meer de kans geven om uit
zichzelf iets leuks te doen.
Carola K.
01-05-2003
Meer dan dertig jaar gelden betaalde
mijn schoonvader ongevraagd een groot deel van de kosten van onze (heel
bescheiden) trouwerij. Mijn vader was daar ietwat sneu om, omdat hij van
niks wist. Mijn schoonvader had dat nooit aangekondigd of voorgesteld en
in zo'n gesprek hadden mijn vrouw en ik ook zeker gezegd dat we dat wel
zelf konden betalen. Dit te meer omdat we op geheel eigen wijze aan de
trouwerij vorm wilden geven, wars van traditie en regeltjes en moeten.
Dat trouwen was meer een formalisering van de relatie die nodig was om
pleeggezin, crisisgezin en opvanggezin te "mogen" zijn.
Voor ons persoonlijk was dat formele niet nodig en wilden we dat graag
tot een minimum beperken, maar toch een feestelijk tintje geven. Wat mij
opviel in de brief van de vragensteller aan u afgelopen zaterdag in
Trouw was dat ook deze dochter op geheel eigen wijze de trouwerij aan
het regelen was. Dat is prima, maar over de telefoon dan te vragen om
een bijdrage in de kosten, terwijl er verder geen enkele inspraak is in
waar, wie te vragen en wat er gaat gebeuren is bot, brutaal en
onbeschoft. Als dit moderne manieren zijn, dan val ik van mijn stoel.
Ouders mogen betalen en of ze op die dag al een vakantie hebben besteld,
jammer dan..... Moderne manieren zijn volgens mij: het stel regelt alles
zelf en betaalt ook alles zelf en nodigt uit wie ze wil. Of stap
1. de wens tot trouwen komt in de wederzijdse gezinnen ter sprake. 2.
men overlegt met de beide families over de meest wenselijke datum en
tijd. 3. men berekent hoe duur het kan zijn, mag zijn en overlegt wie
welke bijdrage kan of wil doen ( een bijstandsouder heeft vaak weinig
bij te dragen, maar zal toch wat willen doen ): materieel of
immaterieel. 4. welke mensen worden uitgenodigt? ( als ouders een
bijdrage leveren kunnen ze ook vrienden meebrengen waar de kinderen niet
zo aan gedacht hadden) en welke niet? ( zie Willem en Maxima ). Bij elke
stap zijn nog meerdere onderwerpen aan te geven. Kortom er is veel
familieberaad en men maakt samen met beide families een feest! Dat is
modern. En niet de ouders van de bruid betalen. Dat is hoogst ouderwets
en onwenselijk, want emancipatorisch uit den boze.
In vond u in uw antwoord niet echt modern reageren en dat was jammer.
Met name het punt in de brief van de vraag om geld heeft u laten liggen,
wat ik jammer vond.
Jan M.
01-05-2003
Elke zaterdag verheug ik me weer op je rubriek, om je laconieke reakties
en de manier, waarop je sommige 'klanten' (lees: zeurpieten) een
spiegelvoorhoudt.
Ga zo door! Ik mag ook wel zeggen, dat als moeder van drie meiden, jouw
stijl van opvoeden me goed bevalt. Alleen bij hetonderwerp 'de
pedagogische pets' zou ik nog een
aanvulling willen geven.
Een dwarse peuter/kleuter hoeft geen klap te krijgen, om de ouder een
uitlaatklep te bieden.
Want laten we wel wezen: zo werkt het nogal eens! In plaats daarvan
gebruikte ik bij voorkeur de methode: kop onder de koude kraan!
Dit werkt geweldig. Het hysterische gekrijs wordt door de grote schrik
van het koude water nu gewoon huilen; je eigen razernij wordt
gekanaliseerd; het na afloop noodzakelijke afdrogen kan werken als
liefkozing en op die manier de hele boel weer een beetje normaliseren.
Er is geen sprake van mishandeling, geen schuldgevoel voor de woedende
en machteloze ouder en de kleine dwarskop weet toch weer wie er de baas
is! (Ik zie nog hoe mijn vader m'n - al niet meer zo kleine - broertje
met kleren en al onder de koude douche zette.
Alleen hierover vertellen had al het gewenste effect op onze 3
dochters...
Veel succes en plezier met het beantwoorden van alle vragen elke week;
ik hoop er nog lang van te kunnen genieten.
Mevrouw van E.
01-05-2003
Als oud-maatschappelijkwerker en ex-praktijkleider van het AMK wil ik
even reageren op Uw advies
om bij zorgen