Reacties

---

Uw reactie aan 'Mijn schuld niet' (die zich beklaagt over klanten in zijn fastfoodrestaurant die onduidelijk bestellen) was volkomen terecht. Alleen.....:ik miste iets wezenlijks over de eigen verantwoordelijkheid die het personeel in een restaurant heeft. Ik heb het zelf al eens een paar keer meegemaakt dat een klant onduidelijk bestelde en dat er iets mis ging daardoor. Dat was niet alleen de schuld van de klant maar ook (en m.i.vooral) van degene die bediende. Als er er enige twijfel is over wat de klant bedoelt moet je zorgen voor 'feed-back' en vragen wat precies de bedoeling is (c.q. concluderend herhalen wat de klant kennelijk bedoelt, om te controleren wat de klant exact wil). In de communicatie hebben immers beide partijen hun verantwoordelijkheid voor het goed overbrengen én het goed het goed begrijpen en verwerken van die boodschap!  Het personeel in een restaurant is wat dat betreft maar al te vaak te gemakzuchtig of niet attent genoeg.....

Jaap R.

---

Ik lees uw rubriek altijd met de nodige aandacht en interesse. Vaak ben ik het met uw antwoord eens en soms dus niet. Het antwoord onder 'Beste Aangevallen' in de Weekendgids van zaterdag 10 september j.l toont, dat Nederland niet weet hoe het met de naam na huwelijk (of geregistreerd partnerschap) is gesteld.
Ik ben ambtenaar van de burgerlijke stand geweest en heb derhalve veel met deze materie te maken gehad. Nu ik sinds 1 september in de FPU zit, heb ik de gelegenheid u lastig te vallen
In het kort zal ik aangeven wat de naam na huwelijk in Nederland doet. Sinds 1811 kennen we de (geregistreerde) geslachtsnaam in Nederland. In dat jaar werd de burgerlijke stand ingevoerd (geboorte-, huwelijks- en overlijdensakten). Een ieder draagt de geslachtsnaam die in zijn geboorteakte is vermeld. Van 1811 tot 1997 kreeg een kind geboren uit een huwelijk de geslachtsnaam van zijn vader en een kind van een ongehuwde moeder kreeg haar geslachtsnaam.(Er kunnen nadien wijzigingen optreden, maar die laat ik gemakshalve buiten beschouwing) Sinds 1 januari 1997 hebben de ouders de keuze een van hun beider geslachtsnamen te kiezen voor hun kind. Een kind van een ongehuwde moeder krijgt gewoon haar geslachtsnaam.
Een persoon die gaat trouwen behoudt ook in zijn huwelijk de geslachtsnaam die hij bij zijn geboorte verkregen heeft. Annelies de Groot die trouwt met Herman van Puffelen, blijft na huwelijk rechtens de geslachtsnaam 'de Groot' bezitten. Haar paspoort, rijbewijs, uittreksel uit de gemeentelijke basisadministratie vermeldt altijd haar eigen geslachtsnaam 'de Groot' .
Daarnaast kan in het document worden aangegeven dat zij echtgenote is van 'van Puffelen'. Maar rechtens blijft zij dus de geslachtsnaam 'de Groot' dragen. Dat was ik 1811 zo en is nu nog zo.
Ook in de akten van de burgerlijke stand zal Annelies steeds met de geslachtsnaam 'de Groot' worden opgenomen. (Dit is anders gegaan bij de kinderen van Willem-Alexander en Maxima, waarin de naam 'Zorreguieta' niet voorkomt.Foutje lijkt mij)
Echter, in het maatschappelijk verkeer gingen gehuwde vrouwen de naam van hun echtgenoot voeren, (die verkregen zij dus niet rechtens). De wetgever heeft op een zeker moment gemeend om het gebruik in het maatschappelijk verkeer van de naam van de echtgenoot ook juridisch te moeten vastleggen. Sinds 1 januari 1970 was in het Burgerlijk Wetboek opgenomen (art. 9) dat een vrouw die gehuwd is of die gehuwd is geweest en niet is hertrouwd, steeds bevoegd is de geslachtsnaam van haar man te voeren of op de in het verkeer gebruikelijke wijze aan de hare te doen voorafgaan. Op 1 januari 1997 is deze bepaling herzien en geldt het niet alleen voor echtgenoten maar ook voor geregistreerde partners. De huidige bepaling geeft de volgende mogelijkheden aan voor Annelies en Herman:
Zij kunnen gebruikmaken van de naam van hun echtgenoot op de volgende manieren:

Herman Annelies
 
van Puffelen   de Groot
de Groot van Puffelen
van Puffelen- de Groot de Groot-van Puffelen
de Groot-van Puffelen   van Puffelen-de Groot
 
Echtgenoten of geregistreerde partners hoeven de keuze niet op elkaar af te stemmen. Welke naam je in het maatschappelijk verkeer gebruikt kan worden geregistreerd in de gemeentelijke basisadministratie. Betrokken worden dan aangeschreven (vanuit de gemeentelijke basisadministratie) met de naam die zij wensen.
Rechtens behouden zij dus hun geboortenaam:Annelies blijft 'de Groot' en Herman blijft ' van Puffelen'. Er kan dus een verschil zijn tussen de naam die je rechtens bezit en de naam die je in het maatschappelijk verkeer voert. Wat ik hier beschreven heb geldt voor Nederlanders die in Nederland trouwen. Voor vreemdelingen geldt hun eigen recht en als men in het buitenland trouwt kan het ok weer anders zijn.
Beste Aangevallen moet eens in zijn trouwboekje kijken. Daarin zal hij zien dat de geslachtsnaam van hem en zijn vrouw voor en na het huwelijk precies hetzelfde is. Dit trouwboekje kan hij ook tonen aan zijn familieleden. Weten die ook meteen hoe het in elkaar steekt. De vrouw van Beste Aangevallen heeft dus helemaal het recht en haar geboortenaam aan haar zijde.
 
Henk V.

---

Ik ben een trouwe lezer van uw rubriek in Trouw en ben het in de meeste gevallen ook wel met uw zienswijze eens. Maar deze week struikelt u toch over het voeren van de 'eigen naam'.
Toen ik 30 jaar geleden op 30-jarige leeftijd de relatie met mijn man wilde bestendigen in de vorm van een huwelijk, behoorde de naam die ik van mijn vader (!) had gekregen bij mijn persoonlijkheid en mijn carrière. Inmiddels hadden enkele vrouwen om mij heen al een eerste ronde huwelijk achter de rug en begon het gejojo met namen. Omdat ik dat nogal schizofreen vond en geen enkele man na een huwelijk zijn naam wijzigt of opgeeft ben ik e.e.a. gaan nazoeken (ik spreek dus van 1975). Ben altijd zeer geëmancipeerd geweest  - overigens niet te verwarren met feministisch.
Uit het burgerlijk wetboek van toen (en lang daarvoor) bleek dat een vrouw niet gerechtigd noch verplicht was, de naam van haar echtgenoot te dragen. Het was een gewoonte (waarbij overigens, wanneer een gescheiden vrouw de naam van haar man bleef dragen en deze het daar niet mee eens was, e.e.a. wel via de rechter moest worden afgedwongen). We spreken daarbij natuurlijk wel van een periode waarin de meeste vrouwen (financieel) afhankelijk van hun echtgenoot waren.
Het feit dat de vrouw juridisch geen recht of plicht heeft de naam van haar man te dragen blijkt ook uit het feit (mijn onderzoek uit 1975) dat Justitie altijd de geboortenaam van een vrouw zal gebruiken en niet die van haar (huidige) echtgenoot.
Dus besloot ik gewoon onder mijn eigen naam verder te gaan. Ik zei altijd "ik heb bij mijn huwelijk mijn eigen naam gehouden en mijn man de zijne".
Mijn man heeft trouwens altijd heel positief gestaan tegenover deze beslissing.
Eigen naam voeren had toch wel wat voeten in de aarde, maar het is me met bovenstaande juridische argumentatie altijd gelukt! 
De meeste tegenwerking, c.q. onbegrip in deze komt van mijn eigen soortgenoten; waarvan de meesten een huwelijk (en dus voor de meesten een andere naam) als een verworvenheid en nieuwe status zien. Dus, na dertig jaar moet ik af en toe nog steeds aangeven dat ik anders heet dan mijn man. Ik heb mijn huwelijk overigens altijd een zaak tussen mijn man en mij gevonden en ik hoef naar buiten toe geen rekenschap te geven of ik wel of niet getrouwd ben.
Het voeren van mijn eigen naam is indertijd mijn eigen keuze geweest, niet gebaseerd op een voorbeeld van een ander. Maar bepaalde ontwikkelingen in de maatschappij beginnen soms tegelijkertijd op verschillende plaatsen. En zo zie je tegenwoordig bij geboorteadvertentie vaak twee namen; getrouwd of niet. Ik denk overigens dat mijn voorbeeld wel navolging heeft gehad in mijn directe en indirecte omgeving; althans mijn uitleg was vaak een eye-opener.
U kunt zich voorstellen dat ik de ontwikkelingen op dit gebied in Nederland heb gevolgd. Uw bewering dat vrouwen sinds 20 jaar mogen kiezen welke naam ze houden is dus niet correct, want dat was al zo. Wel kan gekozen worden voor de familienaam van de vrouw als gezinsnaam; met name wanneer er kinderen worden geboren. Een voorbeeld daarvan is bijv. Daphne Deckers, haar kinderen dragen de naam Deckers en niet van haar man Richard Krajicek (kan me wel voorstellen dat ze hun kinderen liever in de anonimiteit van de naam Deckers laten opgroeien).

Tonny M.

---

Het probleem van iemand terechtwijzen als die persoon in een stiltecoupé aan het bellen is, is ook dat de sticker wel aan de buitenkant van de wagon hangt, maar niet aan de binnenkant! Het is dus onmogelijk het bewijs te laten zien ("Kijk, daar staat het, u mag hier niet telefoneren!"), zoals dat bij roken wel kan.

Kees H.

In dat geval moet de NS de stickers gaan omplakken. Of beter nog, ervoor zorgen dat de stickers zowel buiten als binnen hangen. Iemand moet de NS daarop wijzen, een brief schrijven of zoiets. Ik zal uw reactie op mijn website plaatsen in de rubriek 'Reacties'. Misschien haalt het nog wat uit.

Beatrijs

---

Door het vork-op-bordprobleempje in Trouw van 20 augustus werd ik herinnerd aan een regel die ik vroeger eens van iemand gehoord heb: leg nimmer de vork met de punten naar beneden op het bord, want dit kan onaangenaam gekras veroorzaken. Ook het zien van een vork met de punten naar beneden op een bord kan bij gevoelige mensen de associatie met een dergelijk gekras oproepen.
Waar zijn de grenzen van gevoeligheid? Ik kende iemand die witheet werd als een tafelgenoot met de vork zijn/haar tanden raakte.
 
Vincent L.

---

Ik ben een groot fan van wat u schrijft!
Zelf werk ik in een internationaal milieu en observeer ik dagelijks met veel plezier de verschillen in cultuur en omgangsvormen tussen mensen uit verschillende Europese landen.
Zojuist las ik een brief waarin een Nederlandse jongen zich beklaagt over het feit dat zijn Russische vriendinnetje hem laat betalen voor de drankjes en uitjes. In uw antwoord spreekt u uw vermoeden uit dat Russische mannen niet per definitie alles betalen voor het meisje. Uit eigen ervaring en ervaring van vriendinnen kan ik echter zeggen dat zij dit wel doen. De Russische man is trots en zal daarom zelfs niet accepteren dat het meisje betaalt! Het gaat niet alleen om een boyfriend-girlfriend relatie, ook in gewone vriendschappen wordt het als vanzelfsprekend beschouwd dat de man betaalt. Hij voelt zich in zijn ego aangetast als zou blijken dat hij niet genoeg geld heeft.
Bulgarije/Roemenië: iets losser in dit verband, de mannen zullen uit hoffelijkheid nog wel betalen maar ik heb ook meegemaakt dat we half half betaalden, met of zonder morren.
Mijn leeftijd en de leeftijd van mijn vrienden is (rond de) 28 jaar.

José D.

---

Even een reactie op die alleenstaande, want ook ik ken als geen ander het probleem. Zo'n 22 jaar ben ik als alleenstaande door het leven gegaan en ook ik had het probleem van die ellendige Kerstdagen en wat doe ik met oudjaar. Iedere keer het gevoel er nergens bij te horen. Bij m'n zus kreeg ik op het laatst het gevoel, niet meer welkom te zijn, het derde been gevoel en bleef er weg. Daar zat ik dan, helemaal alleen in een leeg huis. Even ging dan de telefoon om 12 uur en klonk dan GELUKKIG NIEUWJAAR en dan was het weer stil.
Ik wilde dat niet en heb besloten, maar eens niet thuis te zijn met oud- en nieuwjaar.
Ik had een adresje op de kop getikt in Duitsland. Prettige mensen, die een familiehotelletje runnen.
Ik kwam daar al enkele jaren en het idee werd al geopperd, het oudjaar ben hen te vieren. Dat heb ik toen gedaan en het verraaste me ook, dat er ook enkele vaste gasten meer waren.
Zo ben ik de laatste 8 jaar onder de pannen. Geen probleem met waar ik naar toe ga. Misschien ook een oplossing. Wellicht zijn er ook mogelijkheden in de buurt. Het lijkt me stug, dat er niet iets voor alleenstaanden wordt georganiseerd.

A. Willemsen

---

Met hoofdschudden dit relaas en uw advies gelezen. Ik heb de nodige verhuizingen achter de rug, zowel binnen Nederland als internationaal. In de meeste gevallen zitten je nieuwe buren niet op je te wachten (want hebben al een sociale infrastructuur). Dit met uitzondering van bv buitenlanders of mensen uit een andere regio omdat die in hetzelfde schuitje zitten. Men kijkt de kat uit de boom, reageert stug en afhoudend, of kankert dat de verhuisploeg de lift te lang bezet houdt (is mij echt overkomen en in Nederland meer dan elders). Dat vind ik slechte voorbeelden. Na iedere verhuizing moeten nieuwe contacten worden gelegd. Dat is interessant en (in-)spannend, waarbij het initiatief meestal bij de nieuwkomer ligt.
Hier nu een geval van iemand die je niet zoveel tegenkomt, namelijk de autochtoon die zelf de nieuwe buren verwelkomt met een leuke geste. Geen stugge Hollander die stiekum door de gordijnen loert en verder alleen maar "môge" zegt, maar iemand die het initiatief neemt, kennis wil maken en langskomt voor een babbel met een fles champagne.
Nu is dit geen verjaardagscadeau) bedoeld om aan de prive-collectie van de ontvanger toe te voegen zonder dat de bezoeker enige aanspraak heeft. Het is een geste om samen een glas te drinken - dit is mijn interpretatie die voortkomt uit enige ervaring. Leuk. Dacht ik. Want er is kennelijk een probleem: de stugge en afhoudende partij zit nu plotseling aan de andere kant: de nieuwkomer.
Uw advies - fles in ontvangst nemen, buur wegsturen, en misschien wel eens een keer een kop koffie geven - is buitengemeen bot en onbeschoft jegens iemand die zich een goede buur toont en het ijs wil breken met een praatje en een drankje. Dit is werkelijk het summum van "heb-ik-soms-iets-van-je-aan" achtige benepenheid. Dat het bezoek op dat moment niet uitkomt (snap ik maar weet die man misschien niet) rechtvaardigt een dergelijke houding niet. In dat geval leg je dat uit en maak je een afspraak om de fles in een paar dagen gezamenlijk te drinken. Uw vergelijking met badschuim die niet voor een gemeenschappelijk bad bedoeld is, ter onderbouwing van uw advies, slaat echt als een tang op een varken.
Afsluitend: ik kan me voorstellen dat, gezien het algemene verwachtingspatroon, een geinteresseerde (u noemt dit wat pejoratief: nieuwsgierige) buur wat bevreemdt. Deze geste is echter positief en een botte afhoudende reactie is iets wat gecorrigeerd, en niet onder het mom van etiquette bestreden moet worden.

Auke B.

---

Zojuist heb ik uw site zitten bekijken en ik heb met mijn mond open gezeten door de ongelofelijke onzin die u verkoopt. Dit moet gewoon een grap site zijn die we eigelijk niet serieus moeten nemen. maar toch kan ik het niet laten om een reactie te geven.
En dat heb ik het over het topic wel of geen kinderen! Het kan u niet bevatten dat er ook nog werkelijk mensen zijn die absoluut GEEN kinderen willen he? Kindervrij word dat tegenwoordig genoemd. Het is gewoon belachelijk wat voor advies u geeft. Advies is eigelijk niet het juiste woord.
Kinderen krijgen is voor vrouwen nu eenmaal belangrijker dan voor de man, schreef u. Er is hier een man in kwestie die geen kinderen WENST, maar u adviseert om toch maar gewoon de man te verplichten om een kind op de wereld te knikkeren die niet gewenst is!!! Wat denkt u in hemelsnaam! Fijn voor dat kind die niet gewenst is door beide ouders!
Het huwelijk is bedoeld ( instituut) om daar in kinderen te laten opgroeien. bla bla bla. ik ben heel gelukkig getrouwd, en we hebben daar geen ene kind bij nodig gehad. Een huwelijk is een verbintenis tussen twee mensen! Dat is een huwelijk en niet een vrijbrief om een kind te mogen! Ik ben getrouwd omdat ik van mijn man houd en absoluut niet omdat ik dan kinderen zou mogen hebben.
Beatrijs denk eens na, ga eens een bezoekje plegen op het kindervrij.pagina. Daar kom je genoeg mensen tegen die gewoon weg kinderen niet willen. Niet omdat ze ze haten, ze vinden ze niet leuk. Het leven is prima zo, de mensen zijn tevreden met wat ze hebben!
Dus nogmaals verbreed je horizon Beatrijs........ kinderen zijn niet nodig om een gelukkig leven te hebben! Dit is het jaar 2005, wake up.

Wepa

Verplichten is mijn stijl niet. Iedereen is vrij om kinderen te krijgen of juist niet. Maar huwelijken of stellen, van wie de een wél kinderen wil en de ander niet, hebben een groot probleem. Het is jammer, maar de kinderwens is nu eenmaal niet te vergelijken met het verlangen een kanariepiet in een kooitje te bezitten. Over de kanarie kan vaak nog wel een compromis worden gevonden (oké, vooruit, maar alleen in de keuken), maar over kinderen krijgen niet. Het is ja of nee.
Vrouwen willen nu eenmaal meestal een kind. In ieder geval 80 procent van de vrouwen. Als vrouwen zich neerleggen bij de wil van hun man om kinderloos te blijven, dan creëert dat een probleem in het huwelijk. Dan kun je nog zo veel van elkaar houden, maar de relatie verzuurt. Je moet als man en vrouw ongeveer dezelfde opvattingen hebben hierover, anders mislukt het. Iemand die alleen gelukkig kan zijn op het platteland in een stille omgeving kan ook beter niet getrouwd zijn met iemand die zich alleen  in het bruisende stadsleven thuisvoelt.
Iemand die heel graag een kind wil, moet niet getrouwd zijn of samenwonen met iemand die niks van kinderen wil weten. Zo eenvoudig ligt het. Dan zijn ze niet geschikt voor elkaar. Een goede manier om hierachter te komen is om de ander een ultimatum te stellen: Oké, jij wilt geen kinderen? prima, dan ben ik hier weg.

Beatrijs

---

Ik geniet iedere week weer van uw moderne manieren. Ditmaal vooral van "Bijna over de rand".
Heerlijk die lichte ironie. Ikzelf zou er echter nog één zinnetje aan hebben toegevoegd. Na "neem contact op met de mensen die iets doen in de kerk" verwachtte ik eigenlijk: "of ga eens naar een kerkdienst."
Ik herinner mij dat ik ooit als jong diaken bij iemand aan de deur kwam, (het zal ook wel voor geld geweest zijn) en toen een snauw kreeg: "Je hoort nooit iets van de Kerk!"
Ik heb toen zo vriendelijk mogelijk gantwoord: "Maar u weet toch waar de kerk stáát?"

Hélena B.

---

In één van uw antwoorden (communicatie- stiefoma) schreef u dat "bonma" de Belgische benaming is voor schoonmoeder en vaak ook voor oma gebruikt wordt. Schoonmoeder in het Frans is "belle-mère" en in het Vlaams hebben de woorden "schoonmoeder en schoonvader" dezelfde betekenis als in Nederland, "bomma en bompa (fonetisch)" zijn, in het Vlaams, de grootouders van een kind. De laatste jaren gebruiken echter steeds meer Vlamingen (spijtig genoeg) oma en opa omdat dat minder oud klinkt in hun oren.
 
Fabienne T.

Geachte mevrouw T.,
U hebt gelijk, ik heb me vergist. Bomma en Bompa is in de eerste plaats oma en opa, en wordt soms ook weleens (als er kleinkinderen) zijn door schoonkinderen als aanspreekvorm gebruikt.
Ik zal het veranderen in het stukje.

Beatrijs

---