Reacties

januari-maart 2007

Reageer op de adviezen of op de website via beste@beatrijs.com of door het invullen van het formulier. De reacties worden hieronder geplaatst, tenzij u er bezwaar tegen heeft.

Zie voor meer reacties op de problemen die deze week in Trouw staan Beatrijs in Trouw.

---

Meestal lees ik je antwoorden op vragen van lezers in het dagblad Trouw.
Vanmorgen stond er een vraag in van een ongehoorzaam peutertje en hij wilde ook niet luisteren.
Wij hebben ook een kleinzoon die heel lief is maar ook nog al eens onuitstaanbaar.
Je wilt het geloven of niet, maar hij heeft sinds 14 maart een brilletje gekregen en je kan het ventje niet meer terug.
Hij heeft tot verwondering van iedereen de bril meteen opgehouden of het nooit anders geweest is en hij is op slag veranderd naar een heel lief jochie.( kennelijk kon hij niet uitstaan dat hij sommige dingen slecht zag en daardoor geïrriteerd was)
Het kan ook nog met een allergie te maken hebben. Je zult wel denken waar bemoeid dat mens zich mee maar ik ben een oma van bijna 70 dus heel wat levens ervaring.
Ik vind de rubriek in TROUW erg leuk om te lezen, alleen vind ik wel dat sommige gestelde vragen heel dom zijn. Maar u geeft dan toch nog een zinnig antwoord geweldig.
Ga zo door.
Groetjes van een oma.
Corry van der L.

---

Ik ben het fundamenteel oneens met een deel van uw advies/opinie in deze kwestie. Kinderen slaan is vaak een testimonium paupertatis maar het gaat niet helemaal zonder, dat is een ervaringsfeit. Billenkoek (max drie klappen) is dan de juiste oplossing want daar kan weinig fysieke schade uit voortvloeien: van een hoofd moet men afblijven. Zo ver zijn we het denk ik helemaal eens.
Men mag echter naar mijn diepste overtuiging een kind NOOIT slaan omdat zijn geduld op is. Ik vind dat een jammerlijke pedagogische fout en diep onrecht want dat kan het kind namelijk niet helpen. Het kind moet gecorrigeerd worden vanwege onaanvaardbaar gedrag. Als men dat eerst vijf, tien of dertig keer laat passeren, al dan niet met alleen verbale reactie en dan zijn geduld verliest (ik heb dat meerdere malen zien gebeuren) dan krijgt het kind de klap niet om wat het doet want dat deed het al een hele tijd, maar omdat het geduld van de ouder op is.
Dat heeft geen enkele pedagogische waarde omdat voor een kind niet is te voorzien wanneer de klap komt. Ik propageer daarom altijd het "drieslagstelsel": bij de eerste keer: waarschuwen; bij de tweede keer: straf aankondigen en bij de derde keer de straf. Tot drie tellen kunnen kinderen al heel erg jong. Goed opvoeden is in mijn perceptie een kwestie van voorspelbaar en rechtvaardig zijn en ook als men dan relatief streng is doet dat niets af aan de waardering door het kind. Duidelijkheid is het grootste goed. Ik leerde ooit dat er in pedagogische zin geen fundamenteel verschil is tussen de omgang met een hond en met een kind. Geef ze vooral een (met de tijd: groeiend) stukje soevereiniteit maar trek de grenzen heel duidelijk: dan is ieder kind gelukkig. Later zag ik in dat het met volwassenen niet anders is.

F. van Velsen

---

Op uw site las ik het artikeltje 'bidden' onder 'etiquette'.
Zelf ben ik van gereformeerden huize, en als zodanig ook gewend voor mijn eten te bidden, en - komend uit een relatief ouderwets gezin, ook binnen de gereformeerde kringen - werd de etiquette er met de paplepel in gegoten. Zo bestaat er ook een zeer simpele etiquette rondom het bidden voor het eten. Wellicht is deze etiquette inmiddels achterhaald geworden in deze geseculariseerde samenleving, maar ze luidt als volgt: in een klein gezelschap: wanneer men bekend is met het feit dat er iemand aan tafel zit die graag voor zijn eten bidt, dient de gastheer/vrouw voor deze gast om stilte te vragen. Wanneer men onbekend is met de eventuele religieuze gebruiken van zijn gasten, dient men vooraf aan de maaltijd te vragen of er gasten zijn die graag een moment van stilte believen. Om als gast zelf om stilte te moeten vragen schept een ongemakkelijke situatie voor de bidder. In een restaurant of groter gezelschap is het vrij gebruikelijk dat slechts de directe tafelgenoten van de bidder rekening met hem of haar houden, afhankelijk van de situatie door in het geheel even stil te zijn uit respect voor de tafelgenoot, of door op dat moment niet direct het woord tot hem of haar te richten of luidruchtig met de andere tafelbuur te gaan converseren - ongeveer zoals men niet bruut inbreekt op een gesprek dat een tafelgenoot met de tafelgenoot aan zijn of haar andere kant zou kunnen hebben.
De bidder uiteraard heeft in een overigens seculier gezelschap natuurlijk de verantwoordelijkheid zijn gebed niet ellenlang te maken, zoals het ook onbeleefd is slechts onderonsjes met de linker tafelgenoot te houden en degene aan de rechterkant totaal te negeren.
Goed het is een beetje lang geworden, maar ik hoop dat het een zinnige aanvulling op uw advies aan "één bidder" kon zijn.

Martha M.

---

Allereerst mijn complimenten voor de leuke website. Zelf heb ik een haat-liefdeverhouding met etiquette, net als mijn moeder vroeger. Ze kwam uit een gegoed-burgerlijk, deels joods milieu in Duitsland en hield van een feestelijk gedekte tafel met mooi servies erop, maar lekker eten was toch het belangrijkste. Het deed haar heel veel verdriet als de visite haar met zorg klaargemaakte maaltijd vervolgens op het bord tot moes prakte. Pannen op tafel waren uit den boze, evenals margarine op brood. Eten hoorde een feest te zijn, geen Japanse theeceremonie maar ook geen boerenbruiloft. Zelf denk ik er net zo over.
Een overdreven aandacht voor etiquette en regeltjes - zeker aan tafel - vind ik vaak iets dwangmatigs hebben. Mensen met een overdreven aandacht voor traditionele etikette komen in mijn ogen soms kil en super-formeel over. Persoonlijk doet een warme, vriendelijke glimlach me veel meer.
Met enige verbazing heb ik het verhaal zitten lezen waarin het gebruik van de uitdrukking 'smakelijk eten' besproken werd. Eerlijk gezegd vind ik het onbegrijpelijk dat mensen zich over zoiets druk maken, alsof er geen belangrijker dingen in het leven zijn. Bovendien is de uitdrukking 'smakelijk eten' vaak gewoon vriendelijk bedoeld, en een terechtwijzing kan dan schofferend overkomen.
Etiquette gaat voor mij vooral over omgangsvormen die met wederzijds respect te maken hebben: attent zijn, rekening met elkaar houden, tact, behulpzaamheid, aandacht voor de klant in winkels, enzovoort.
Daarnaast zou ik willen pleiten voor algemeen geldende fatsoensregels, of het nu om tafelmanieren, lichaamshygiëne, taalgebruik of kleding gaat. Dus: geen onsmakelijk gedoe aan tafel zoals met volle mond praten of smakken. Elke dag douchen, oppassen met schuttingtaal, goed verzorgd naar je werk gaan en nadenken over wat je aantrekt, dat is ook belangrijk. Zonder te willen generaliseren durf ik te stellen dat bedroevend veel mensen - en dan vooral mannen - dat al een onoverkomelijke opgave vinden.
Aan de andere kant interesseert het me niet echt hoe je mosselen eet en of je brood met een mes mag snijden. Dat moet iedereen wat mij betreft zelf weten. De vraag of je 'gebakje' of 'taartje' moet zeggen lijkt me echt een absurd luxe-probleem geworden - laten we liever zorgen dat scholieren weer goed Nederlands leren op school. 'Gebakjes' heb ik thuis overigens leren associëren met de banketbakker, 'taart' maakte mijn moeder zelf.

Edith

---

Ik was erg teleurgesteld door uw antwoord op de brief van 10 februari 2007, 'Hoe heet' over het gebruik van de naam van de echtgenoot door een gehuwde vrouw. U weet misschien niet, dat dat niet- zoals u zegt- 'haar naam' is. Het is haar naam helemaal niet, ze mag deze naam gebruiken als ze dat wil. En dan begint het gedonder, zoals wordt geschetst in de brief van 10-2. Een vrouw trouwt, neemt naam aan van echtgenoot, die overlijdt, een ander volgt, evenals de andere naam. Op het laatst weet de arme vrouw zelf niet meer hoe ze heet, terwijl dat voor de burgerlijke stand toch heel duidelijk is en blijft: ze heeft maar één naam: die van haarzelf, zoals ze die tot voor- kort van haar vader kreeg. Een voorbeeld: bij officiële gelegenheden moet een vrouw altijd haar (meisjes)naam opgeven. Belachelijke term, in deze tijd. Een naam hou je altijd, ook al ben je dood, meisje of stokoude vrouw. Ik had even gedacht een geëmancipeerder geluid van u te kunnen verwachten. Misschien kunt u er nog eens op terugkomen.

Margreet B.

---

Het moet me toch even van het hart dat een getrouwde vrouw in Nederland het recht heeft de naam van haar man te gebruiken, niet de plicht. Maar wat belangrijker is: de naam van haar man is niet haar naam, al wordt dat vaak wel gedacht (en zoals u vandaag in de krant suggereert met het zinnetje "dat is gewoon haar naam").
Getrouwde vrouwen die studeren moeten er vaak aan wennen dat ze op universiteit en hogeschool door het leven gaan onder hun eigen naam - en niet die van hun man (ze vinden dat soms zelfs vervelend! Alsof er iets mis is met hun eigen naam! ). Een diploma is echter ongeldig als daar niet haar eigen naam op staat. Ook andere officiële documenten worden altijd op de eigen naam van de vrouw gezet - als ze daar prijs op stelt wordt er achter genoteerd: e.v. ....(echtgenoot van...) en dan de mans naam. Kijk maar op rijbewijzen en paspoorten.
Bij een scheiding gaan vrouwen meestal hun eigen naam weer gebruiken, met als gevolg dat je iedereen op het werk uit moet leggen dat je in een scheiding ligt. Mannen hebben daar dan geen last van - het e-mailadres en alles blijft gewoon gelijk. Zij heten hun leven lang zoals ze heten en zo noemen zij zich ook, zonder achtervoegsels om aan te geven dat ze getrouwd zijn.
Stel je diploma staat op je mans naam, maar je gaat scheiden, dan klopt het niet meer. Stel je trouwt opnieuw en besluit wederom de naam van je tweede man te gaan gebruiken, dan zou er op een volgende diploma een andere naam staan.
Maar wie ben je dan? Hoe heet je dan?
Antwoord: je hebt maar één naam en dat is je eigen naam (en niet je meisjesnaam, want je bent een volwassen vrouw...). Deze eigen naam verlies je in Nederland niet (zoals in andere landen soms wel), gelukkig niet!
Vrijwel niemand weet dat ook mannen het recht hebben de naam van hun vrouw te gebruiken - en in hun paspoort ook de toevoeging e.v. kunnen krijgen. Maar ja, mannen voelen daar niet voor, zouden vrouwen trotser zijn dan mannen op hun huwelijkse staat?
U zult het vast niet in uw rubriek terug laten komen, maar zoals hierboven staat: het moet me toch even van het hart. Vooral omdat we dit op de hogeschool te vaak uit moeten leggen aan studenten die denken dat ze hun eigen naam kwijt zijn en een diploma willen op de naam van hun man.

Japke M.

---

Ik was geschokt door uw antwoord op de 'stinkende buurjongen'-brief. Allereerst de suggestie dat wie stinkt, zich wel niet zal wassen. Dat hoeft namelijk niet zo te zijn. Ook kinderen die zich dagelijks wassen, maar synthetische kleding dragen en zich flink inspannen, kunnen een behoorlijke zweetgeur verspreiden (een extra tip dus aan de moeder: het kind alleen wol of katoen laten dragen).
Nog erger vind ik het advies om het kind dan maar zelf onder de douche te zetten: hiermee ga je ver over de grens van het kind en de ouders heen! Ook een kind van 6 kan zich bewust zijn van de vernedering (handen en gezicht wassen ziet hij het zoontje waarschijnlijk ook nog wel doen). Hoe gaat die moeder dat uitleggen: 'Alle vriendjes van Joris gaan eerst onder de douche' ? En dan het omkleden: uit ervaring (verjaardagsfeestjes waarbij limonade e.d. omging) weet ik dat sommige jonge kinderen niet graag kleren van anderen dragen (mogelijk omdat ze dan het gevoel hebben een andere identiteit te krijgen).
En niet in de laatste plaats, als jij het kind van een ander uitkleedt in jouw huis zonder dat die ouder het goed vindt, plaats je jezelf in een wel heel kwetsbare situatie. Niet doen dus!
Wat wel kan is met je kind afspreken dat hij met dit vriendje alleen buiten mag spelen of, wanneer je het jongetje toch binnen laat spelen, na vertrek veel wierook branden of een spuitbus (Oust oid) hanteren. Voor het overige veel lof voor uw vaak tactische oplossingen bij botsingen in het intermenselijk verkeer.

Annelies R.

---

Iedere zaterdag lees ik met veel plezier uw rubriek in Trouw. Vandaag stond er een vraag in van een zorgassistente die in een verzorgingstehuis wordt lastig gevallen door een oudere man. Waarschijnlijk is uw antwoord afdoende, Er is echter een kans dat de betrokken patient aan een of andere vorm van dementie lijdt. Dementie kan gepaard gaan met ongeremd en/of ongemanierd gedrag. In dat geval heeft het weinig zin om iemand vermanend terecht te wijzen, omdat deze persoon niet begrijpt wat hij fout doet. Over dit onderwerp is wel het een en ander bekend bij de Stichting Alzheimer Nederland, waar ik tot voor kort werkzaam was. Zie www.alzheimer-nederland.nl of 030 - 6596 900 (mevrouw Appels of mevr. Van der Poel). Wellicht is uw brievenschrijfster hiermee geholpen.

Marc W.

---

In Trouw van vanmorgen zag ik het stukje over de oude man die jonge meisjes lastigviel.
Ik wil er graag op reageren.
Allereerst lijkt me van belang hoe het hoofd van deze man is? Hij kan bijvoorbeeld dement zijn of iets dergelijks. en er misschien niets aan doen dat hij zo reageert. Wel zou je zo'n man moeten proberen bij te sturen. Maar ik ken een vrouw, haar man - een oud-politieagent - was dement geworden. Zij las in het dossier van haar man dat hij "jonge meisjes lastig viel". Zij kreeg op een dag een meisje van de verpleging op bezoek. Gekleed in zwarte netkousen, mini rok en laag uitgesneden bloesje. Haar man reageerde daar op. (Lijkt me wel logisch bij een hetero man.) Echter, een demente man reageert natuurlijk anders op dergelijke prikkels dan een "normale" man. Helaas voor de demente man wist hij dit niet in te houden. De vrouw van deze man heeft het meisje verteld dat ze erg verdrietig was door te moeten lezen in de dagrapporten dat haar man jonge meisjes lastigviel, maar waarom zij er zó gekleed bij liep bij deze kwetsbare mannen? Dat zij misschien ook beter moest letten op haar kledinggedrag bij deze mannen. Dat zulke mannen er misschien niets aan konden doen dat ze zo deden?
Dit moest mij toch even van het hart. Want het dreigen met de "hoofdzuster" is mij wat te kort door de bocht bij mannen die -misschien- er niets aan kunnen doen? Wat niet wil zeggen dat zulke meisjes alles moeten tolereren, maar op hun eigen gedrag letten kan misschien preventief werken?

Joke R.

---

Geachte mevrouw Ritsema,
Graag wil ik reageren op het stukje van de 'verlegen' jongen van 11 jaar. Daarin vragen ouders hulp voor hun zoon. De hulpvraag was al gesteld aan de juf van deze jongen. Juf denkt dat er geen sprake is van faalangst. Ik denk dat dit niet zo' n belangrijke veronderstelling is. Belangrijker is: hoe komt deze jongen van zijn extreme verlegenheid af. Uw advies is een aantal leidende gedachten, oa.: 'wat moet dat moet' (afleren van verlegenheid kun je niet afdwingen).
Ik kan van mijzelf zeggen dat ik enige ervaring heb met kinderen die niet 'goed' functioneren in groepen.
Ik werk als kernteamleider op een scholengemeenschap binnen de richting lwoo. Wij hebben veel te maken met leerlingen die niet weten hoe zij zich moeten gedragen.
Wij hebben voor deze leerlingen een hele goede training gevonden en misschien heeft u er wel van gehoord: De Kanjertraining.
In deze training leren kinderen hoe ze zorgvuldig met elkaar om gaan. En het is de enige training die helpt!!! (hij gaat nl. rechtstreeks naar het probleem toe).
Wij zien hele groepen leerlingen veranderen (blijvend).
De leidende gedachten bij de Kanjertraining zijn:
• We vertrouwen elkaar
• We helpen elkaar
• Niemand speelt de baas
• Niemand lacht uit
• Niemand doet zielig
Ik ben zelf Kanjertrainer en heb de opleiding gevolgd bij de bedenker van de Kanjertraining drs. G. Weide.
Ik kan er veel over vertellen maar het is voor de ouders raadzaam om eens te kijken op de site van de Kanjertraining, www.kanjertraining.nl
Het verlegen kind zal na een half jaar niet meer verlegen zijn en weten hoe hij met anderen moet omgaan.
Rest mij nog te zeggen dat u verhelderende adviezen geeft.

Richard S.

---

Met veel interesse lees ik elke week uw rubriek in Trouw. Meestal ben ik het wel eens met uw adviezen en bovendien is het niet mijn gewoonte om als derde te reageren.
Op een punt echter denk ik dat u niet bekend bent met gewoonten in een bepaald deel van het land.
Het betreft het zinnetje op uitnodigingen voor een feest: cadeau suggestie en vervolgens een envelopje. U keurt dat telkens af en u laat zich er nogal laatdunkend over uit. Wij wonen als westerlingen nu 18 jaar in Twente waar dat beruchte envelopje heel gebruikelijk is
Het is heel gebruikelijk dat je 300 of 400 mensen voor een huwelijksfeest of 25 jarig huwelijksfeest uitnodigt. Dat niet alleen op het platteland maar ook in de steden Enschede, Hengelo en Almelo is dat het geval evenals in Salland en de achterhoek. Voor zo'n feest moet je soms meer dan een jaar tevoren een zaal bespreken. Het kwam ons ook nogal bijzonder over om van jonge mensen onlangs te horen dat ze in mei 2008 gaan trouwen. Dat is vooral toe te schrijven aan het huren van een zaal,die niet eerder beschikbaar is.
Zo,n feest heeft altijd hetzelfde stramien. Bijvoorbeeld bij een 25 jarig huwelijksfeest kom je om 20 uur. Er staan lange tafels met bordjes erop "de buurt","de tennisclub",de collega's"daar ga je zitten,krijgt koffie met gebak en vervolgens vraagt de ober wat je wilt drinken. De ober schenkt de hele avond hetzelfde door en alleen op uitdrukkelijk verzoek kan je overstappen op een ander drankje. Er speelt een band - vaak zo hard dat je je buren nauwelijks kunt verstaan. Op een bepaald moment moet het bruidspaar op twee stoelen gaan zitten,worden in de serpentines gewikkeld en met stoel en al onder luid gezang opgetild.
Je zit de hele avond op dezelfde plaats en na een dansje of zo keer je weer terug naar je oude plek.
De obers schenken zo frequent mogelijk in. Die bruiloften kosten een vermogen,soms steken jongelui zich daardoor voor jaren in de schulden. Om 24 uur of 0.30 is de laatste dans, je krijgt koffie en krentenwegge en wordt geacht dan naar huis te gaan.
In dat licht moet u die envelopjes op de uitnodiging zien. Ten eerste wat moet je met 300 tot 400 cadeautje en ten tweede wordt het ontvangen geld dikwijls gebruikt om daarmee althans een deel van het feest te kunnen betalen. Voor de hoogte van de bijdrage bestaan zelfs tarieven. Ben je een tijdje niet op zo'n feest geweest dan moet je bij kennissen vragen hoe hoog het tarief nu is. Bij een trouwerij wordt je geacht zo"n € 50 te geven en voor een feest waar je alleen voor de avond bent uitgenodigd tussen de € 17.50 en € 20.Het is gebruikelijk dat at het bruidspaar staat opgesteld bij binnenkomst om hen te feliciteren met een bus of melkbus ernaast,waarin je dan je enveloppe kunt deponeren.
Ik schrijf u over deze gebruiken opdat u wat genuanceerder over de cadeausuggestie met een envelopje erachter zult kunnen oordelen.

H. Pijlman

---

Als trouwe lezer van jouw vragenrubriek ben ik het vaak het helemaal met jouw adviezen eens maar deze keer niet. Het betreft het aantal malen per week dat er gedoucht zou moeten worden.
Jij adviseert met klem elke dag te douchen / even af te spoelen.
Voor niet transpirerende, niet sportende mensen is het mijns inziens niet noodzakelijk om elke dag te douchen / af te spoelen.
Ik ben arts voor natuurgeneeskunde en gebruik mijn neus heel goed. Ik kom zelden een irriterende zweetlucht tegen, wel een veel te sterke deodorant- of aftershavelucht, die mij soms hoofdpijn bezorgt. Ik douche zelf twee maal per week grondig en was elke ochtend mijn oksels. Ik zie regelmatig mensen met een droge huid en eczeem waarbij zelfs afspoelen al ontvettend werkt. Ik adviseer daarom 2x per week te douchen. Ik kom ook wel eens mensen tegen waarvan de kleding onfris ruikt doordat zij hun kleding niet luchten.
Ik wens jou een gezond en wel 2007 met veel frisse mensen om je heen en leuke vragen.

Leo H., arts voor natuurgeneeskunde
 

---