Reacties

januari/ februari/maart 2005

Reageer op de vraag-en-antwoorden of op de website via beste@beatrijs.com of door het invullen van het formulier.
De reacties worden hieronder geplaatst, tenzij u er bezwaar tegen heeft.
Alle eerder op deze site gepubliceerde reacties:

N.B. Zie voor meer reacties op de problemen die deze week in Trouw staan Beatrijs in Trouw.

Naar aanleiding van de opmerking van gasten in een restaurant die verzochten de gastvrouw nooit meer smakelijke voortzetting te zeggen het volgende.

Toen ik vertrok uit een café in Brugge zei ik: "Prettige voortzetting" tegen de heren die daar zaten.

Een oude heer die wel begreep dat ik uit Nederland kwam, vroeg me of ik wist wat dat betekende.

Hij zei: "Dat betekent bij ons prettige voortplanting"

Kwamen de gasten misschien uit België?

Dan zal je smakelijke voortzetting in een ander licht moeten bezien.

Kees K.

Ik las het relaas over nummerweergave. Misschien kun je de adviesvragers melden dat zij bij KPN kunnen vragen om blokkering van hun nummer voor nummerweergave. Dit is al lange tijd mogelijk, ik heb het zelf ook aangevraagd: degeen die je belt kan je nummer dan niet zien, dan staat er "privé" of iets dergelijks op hun schermpje. Mijn familie weet dan dat ik heb gebeld, omdat ze niemand anders kennen die van die dienst gebruikmaakt, maar voor onbekenden die je belt is het heel handig, die kunnen je dan niet herkennen.

Mignon F.

Hoewel ik regelmatig ernstige twijfels heb over de antwoorden op de schrijvers kan ik me voorstellen waarom uw antwoorden soms zo geformuleerd worden.

Echter, in de Trouw van zaterdag 5 maart, waarin de problematiek van -het uitblijven van- kinderen bij een echtpaar behandeld wordt gaat het antwoord me veel te ver.

In uw antwoord refereert u naar het egoistische gedrag van de man en 'als het kind er eenmaal is dat veel mannen het dan wel leuk vinden'.

Een nog groter probleem vind ik uw visie om 'alvast rond te kijken om zo de man nog verder onder druk te zetten'!
Wie is er in deze kwestie nu egoïstisch?

Ik zie dit als pure chantage waarbij de vrouw haar 'biologosche klok' als tijdbom laat fungeren en de man maar moet slikken dat de drammende vrouw dit wil! (ik zie een drammend kind met stampende voetjes voor me die zijn/ haar zin niet krijgt....)

Ik begrijp dat een dergelijke discussie annex kinderwens zeer problematisch kan zijn indien beide partijen er niet uit komen. Geef echter het advies het probleem grondig uit te spreken, desnoods een lijst met voors en tegens te maken en op basis daarvan, onderaan de streep, aan te geven dat kinderen krijgen een gunst is en geen recht.

Als beide partijen het nog niet eens worden en de wens blijft echter, dan zul je eerst afscheid van elkaar moeten nemen voordat je andere stappen zet (laat staan adviseert!).

Daarbij moet zowel de man als de vrouw zich realiseren dat -ik zal niet generaliseren- de man veelal rationele beslissingen neemt terwijl de vrouw emotioneel de problemen bekijkt. Dit resulteert in een discussie die niet geljkwaardig is waarbij er op voorhand de emotionele partij de verliezer zal zijn. Een dergelijke discussie zul je dus altijd uit de weg moeten gaan door objectief de problematiek te bestrijden.

Dhr. A. K. (een zeer ontevreden lezer die geen begrip heeft voor een dergelijk advies)

Bijna wekelijks lees ik met veel plezier uw rubriek. Maar nu moet me toch iets van het hart in verband met uw antwoord op 'De kast uitgesleept'. Met uw reactie ben ik het volkomen eens. Maar waarom begint u met een, in mijn oren grof klinkende zin als 'Mensen die over hyn fysieke top heen zijn en aan de afdaling naar het graf zijn begonnen, enz.' En dan ook nog de toevoeging: grofweg alle veertig-plussers. Er zijn gelukkig genoeg mensen die de tachtig/negentig halen. Wat mij betreft had dit wel wat subtieler gemogen. Bovendien heeft die toevoeging niets met het onderwerp te maken.

Geertje G.

Vandaag las ik de brief van "Teleurgesteld" en Uw antwoord daarop.

En ik realiseerde mij ees temeer hoe vreselijk ik mij al een jaar of tien erger aan gebeurtenissen zoals die door de briefschrijver aan de orde worden gesteld.

Het niét ontvangen van een dankbriefje voor geschenken bij huwelijk, promotie, verjaardagen en geboorten e.d., is inmiddels in mijn ervaring volstrekt normaal geworden. Een vriendin met wie ik dit eens besprak (zij heeft kinderen in de leeftijd van 30/40), wist te melden dat ik mij daarover niet druk moet maken. "Die jonge mensen staan daar niet bij stil, ze bedanken elkaar ook niet, je moet dat niet verwachten, dat is iets van onze (bedoeld is: voorbije) tijd".

Is dat zo? Ik heb geen kinderen, maar als ik ze wél had, zou ik ze daarover terdege onderhouden.

Daarbij doet zich ook nog het volgende voor.

Ik kan de keren niet meer tellen dat ik huwelijksaankondigingen ontving waarbij de aanwijzingen mbt het bestellen van huwelijkscadeaux al zijn ingesloten. Aanvankelijk verklaarde ik dat vanuit een te grote ijver van de huwelijksdagbegeleiders van bruid en bruidegom, goedwillende en goedbedoelende studiegenoten die ook de cadeauxstroom in goede banen willen leiden. Vooruit, andere tijden, andere zeden. Wachten tot je wordt gevraagd wat je graag hebben wilt, hoort er kennelijk niet meer bij.

Maar als dan de gewenste kristallen wijnglazen of de bijdrage aan het tafelzilver ook nog eens verdwijnen in volstrekte stilte (inderdaad, hoe vaak heb ik niet achteraf naar de winkel gebeld met de vraag of de bestelling wel was verzonden!), breekt er op den duur toch iets. Zelfs als je de betrokkenen daarna ontmoet, wordt er geen opmerking gemaakt over het gemak van de ovalen vispan of het plezier dat ze beleven aan de kristallen vaas.

Vaker dan mij lief is, stuur ik dan ook geen geschenken meer in voorkomende gevallen. En dat vind ik dan weer zo onhartelijk tegenover "de goeden", die je niet bij voorbaat kunt scheiden van "de kwaden".

De brief ván en Uw reactie óp Teleurgesteld, deed mij veel genoegen. Ik sta niet alleen.

Vraag is, wat doen we eraan of ertegen?

Oók Teleurgesteld (Benita N.)

Mevrouw Ritsema, hoe kunt u nu iemand aanraden om middels een leugen (een leugentje zo u wilt) - waar dan ook nog de vrouw mee moet worden belast - zich er uit te redden ? Allereerst moreel niet zo fraai. Maar is het ook zeker dat de vriendin het verhaal voor honderd procent zal geloven ? Kan hier geen vertrouwen geschaad worden ?
Is het niet beter dat de man aan de vriendin op een eerlijke manier duidelijk maakt dat hij er zo veel moeite mee heeft om het voor haar zo feestelijk gebeuren wat mee te kunnen beleven. En dat het voor hem daarom ook te moeilijk is om in de doopdienst aanwezig te zijn. Iemand anders zou dat mogelijk wel kunnen, maar hij nu eenmaal niet. Goede uitleg zal toch binnen vriendschappelijke verhoudingen wel respectering kunnen opleveren.

Bas R.

Ik ben een trouwe Trouwlezer.

Nog nooit heb ik de moeite genomen om via een ingezonden brief ergens op te reageren maar al jarenlang erger ik mij alleen al om de aanwezigheid van een rubriek "Moderne manieren" in de zaterdagkrant. Zo'n rubriek hoort naar mijn mening niet thuis in een dagblad dat de allure van Trouw heeft of wil ophouden.

In damesbladen schijnen dit soort rubrieken hoge ogen te gooien.

Ik lees de rubriek dan ook zelden of nooit.

Vandaag heb ik het eerst voorgelegde probleem (compliment) in de rubriek gelezen.

Wat een stupiditeit in de vraagstelling! Moet je daar nou op ingaan?

Meer zeg ik er niet van, ik kan me nauwelijks een andere mening voorstellen.

D. v/d Plas

Naar aanleiding van de ingezonden brief van 'liever lui dan moe' in de weekendgids van de zaterdageditie Trouw 8 januari 2005 wil ik reageren op uw adviezen/antwoorden.

Het ging om een groepsreis in Thailand, waar ook een verstandelijk gehandicapte bij was. De persoon die de brief schreef had moeite met haar houding tov de gehandicapte. Uw reactie op de brief verbaasde mij. Een buitengewoon onaangename gang van zaken, zo noemt u het tafereel. Ik vind uw antwoord juist onder deze categorie vallen. U adviseert de persoon om vooral de gehandicapte niet als een persoon-waar-iets-mis-mee-is te zien. Een beeld waar ik me in kan vinden. Maar vervolgens doet u zelf het omgekeerde door daarna de gehandicapte te omschrijven als een 'halve gare' (dit is de week erna gerectificeerd; BR). Daarna geeft u advies om 'gewoon vriendelijk te blijven knikken' en vooral niet te vergeten af en toe iets aardigs te roepen: 'Heb je ook zin in een ritje op een olifant?'

Dat is nog niet alles. Er was volgens u niets aan de hand geweest als iedereen de gehandicapte gewoon had gezien als ‘een kind met het uiterlijk van een volwassene.’ Verder vergelijkt u het omgaan met een verstandelijk gehandicapte als een 'roltklusje dat roulerenderwijs moet plaatsvinden door omstebeurt het zwarte schaap onder zijn of haar hoede te nemen'.
Deze manier van denken bevalt me niet. Zo moet je juist niet omgaan met gehandicapten. Op uw manier geeft u een soort van handleiding waarop precies staat hoe je om moet gaan met een gehandicapte. Maar gewoon normaal gedragen komt daar blijkbaar niet in voor. U weerlegt u eigen woorden door eerst te zeggen dat je een gehandicapte als 'gewoon' persoon moet zien en daarna geeft u kinderachtige adviezen die juist het tegenovergestelde gevoel aanwakkeren.
Het stoorde mij toen ik het las, vandaar deze reactie. Vooral ook omdat de titel van uw rubriek ironisch genoeg 'moderne manieren' heet. Misschien kan het geen kwaad als u eens bij uzelf te raden gaat in hoeverre uw geadviseerde manieren nog 'modern' genoemd kunnen worden...
Ik ben benieuwd naar uw reactie op deze kritiek en/of onderbouwende tekst voor wat u toen opschreef.

Aran B.

U schrijft in Trouw d.d.31 december 2004 "Het feit dat hij pas vanaf zijn 30ste de eerste serieuze relatie meemaakt in z'n leven geeft ook al te denken. (kennelijk iemand bij wie andere vrouwen uit de buurt blijven)." Meent u dit werkelijk? Er zijn talloze redenen waarom mensen pas op latere leeftijd voor het eerst relaties aangaan of ze helemaal niet aangaan. Verlegen mensen, mensen met emotionele barrieres, mensen die zichzelf eerst grondig ontwikkelen voordat ze een relatie aangaan, of gewoon laatbloeiers, mensen die niet meegaan in de stroom van de massa. Waarom zouden dat mensen zijn bij wie anderen uit de buurt moeten blijven? Wie knap, vlot, populair is, is leuk, daar moeten we bij in de buurt komen. Alsof het feit dat mannen op jonge leeftijd vriendinnen hebben of veel vriendinnen hebben, hun potentieel aan liefde en geschiktheid als partner zou bewijzen. Helaas blijkt vaak het tegendeel. Welk effect heeft uw uitspraak op lezers die onzeker zijn op liefdesgebied en die aan zichzelf twijfelen, omdat ze nog geen partner hebben gevonden? Wordt hier een vooroordeel bevestigd?

Karen W.

Ik las in Trouw afgelopen vrijdag 31/12 je rubriek "moderne manieren"; voor mij de eerste keer dat ik de rubriek zag.
Ik wil even reageren op het eerste stukje over de vrouw van 28 die zich aan haar vriend ergert. Je antwoord wil ik niet zoveel van zeggen of de vrouw in kwestie er wat van heeft moet ze zelf maar bepalen.
Wat ik onnodig kwetsend vond in het stukje was het volgende wat u schreef:
"Het feit dat hij pas vanaf zijn z`n dertigste de eerste serieuze relatie meemaakt in z´n leven geeft ook te denken (kennelijk iemand bij wie andere vrouwen uit de buurt blijven)."
Ik las op de webiste dat u "sociaal psycholoog" ben daar mag je toch van verwachten dat iemand over het leven heeft nagedacht en dergelijke uitspraken eigenlijk zou moeten kunnen nuanceren.
Ben benieuwd naar uw reactie.

Egbert S.

Naschrift Beatrijs: Deze uitspraak is een statistische uitspraak. Met mannen die pas na hun 30ste een serieuze relatie meemaken is vaker 'iets aan de hand' (bindingsangst, moederskindjes, gebrek aan ondernemingslust, angst voor seksualiteit, onderdrukte homoseksualiteit, contactgestoordheid, extreme verlegenheid, gebrek aan zelfrespect, oppervlakkig versierend machogedrag, enzovoort) dan met mannen die tussen hun 18de en 30ste wél een serieuze relatie hebben meegemaakt. Met vrouwen die pas na hun 30ste enz. is trouwens meestal óók iets aan de hand (andere dingen dan het mannenrijtje staan, hoewel sommige dingen hetzelfde zijn).
Hoe dan ook, het is een statistische relatie, in de trant van: oudere vrouwen (35-plus) hebben grotere moeite met zwanger worden dan jongere vrouwen (onder de 30). Dat is gewoon een feit. Dat betekent ook dat er altijd uitzonderingen zijn. Er zijn vrouwen van 40-plus die gewoon zwanger worden, zodra zij dit willen. Er zijn ook 30-plus mannen die nooit een serieuze relatie hebben gehad, in wie een vrouw desondanks een prima levenspartner weet te vinden.
Maar uit de brief van deze 28-jarige vrouw bleek dat haar vriend helemaal geen prima levenspartner was. Hoogstwaarschijnlijk valt hij onder de categorie 'contactgestoord', maar dat heb ik er maar niet bij gezet, want dat bleek zonneklaar uit wat zij zelf schreef.

Uw antwoord op de vraag "wat te zeggen: koelkast of ijskast" schrijft u: "Op de een of andere manier is koelkast ook in het rijtje "verkeerde" (want burgerlijke) woorden terechtgekomen. Vraag me niet waarom."
Op dat laatste zinnetje "vraag me niet waarom" heb ik wellicht wel een antwoord.
In de tijd dat het koel houden van oa levensmiddelen alleen maar mogelijk was met behulp van ijs, konden de "hogere kringen" het zich veroorloven om daarvoor ook daadwerkelijk ijs te gebruiken. In grote staven werd het ijs bij de upper-ten thuisgebracht en die werden geplaats in een soort kast: de "IJSKAST". Om te laten horen dat men behoorde tot die hogere sociale klasse is men daar het woord ijskast blijven gebruiken.

Marianne (koelkast-eigenaar)

Mijn tante had niet alleen een adellijke moeder, maar ook een ijskast. In de oorlog was er geen stroom meer, maar zij kon nog wel aan ijs komen.
Het was een kast, waarin bovenin een ruimte zat voor ijsblokken en onderaan een aftapkraantje voor het smeltwater, een ijskast dus.
Vermoedelijk was het een duur ding geweest en 'dus' alleen betaalbaar voor 'hogere kringen'...
Toen de 'koelkast' een normaal artikel werd, bleef het - natuurlijk? -
'ijskast' voor 'Ons Soort Mensen'.

Reinier van den B.