Reacties

---

Evenals de lezeres, die zich door de mangel gehaald voelt door haar reisgenoten, erger ook ik mij vaak aan het gevis van
betrekkelijk onbekenden naar mijn antecedenten, in het bijzonder naar een antwoord op de prangende vraag: "hoe oud zou ze zijn?".
Ter aanvulling op de door u geadviseerde reacties, bied ik u hierbij nog enige mogelijkheden aan.
Een kennis van mij telt altijd tien jaar bij haar leeftijd op.
Doorgaans kijken de vragers (meestal vraagsters) verbaasd en zeggen: 'Dan ziet u er nog goed uit voor uw leeftijd',  waarop zij:
"Ja, dat zegt men wel meer".
Een andere suggestie, die ik zelf wel eens toepas, is om de maand van je geboorte te noemen en je leeftijd met tien of twintig jaar
te verninderen of te vermeerderen. Bijvoorbeeld als je vijfig bent: Ík ben in januari  vijfendertig geworden', dan wel: ík hoop in januari
vijfenzestig te worden.
Een derde optie, die nog jaren meegaat, is: "Ik?, O, ik ben nog van de vorige eeuw".

Mies W.

---

Heb je ooit de verhalenbundel van Ephraim Kishon "Ark van Noach" weleens gelezen?
Dan weet je wat er gebeurt met cadeautjes in de kast om aan een ander te geven.
==
"Een historisch doosje chocolade
't Is een kwestie van organisatie. In een muurkast, keurig verdeeld in
vakjes, bewaren we alle rommel, die in de toekomst wellicht als cadeau dienst kan doen. Wanneer er weer een stuk binnenkomt wordt het met zorg gesorteerd en geregistreerd. Baby-spul gaat onmiddellijk naar de afdeling besnijdenissen, onhandelbaar grote boeken in de bar-mitswa-la, onbruikbare vazen naar de 'huwelijken', gebroken bloempotten naar verjaardagen', afgrijselijke asbakken naar 'housewarmings' enzovoort, enzovoort. En waarmee verblijdde een goede gever ons daarna weer.  Op een donderdagmiddag wipte Benzion Ziegler bij ons aan en hij offreerde ons een doosje chocola, van het bekende genre waarvan de deksel is verlucht met een wondermooi en duidelijk maagdelijk meisje, omringd door bloemen in Technicolor. Wij waren diep geroerd door deze attentie -al was het maar omdat dit veel- zijdige geschenk bruikbaar was voor praktisch alle gelegenheden, van Nationale Feestdagen tot zilveren Bruiloften. Vergezeld van onze beste wensen ging het dan ook in het vakje 'DiverseRommel'. Doch toen greep het noodlot in. Geheel onverhoeds voelden we een diep verlangen naar chocolade in ons groeien -een knagende honger, die slechts kon worden gestild door er terstond aan toe te geven.
Met bevende handen scheurden we het cellofaan los, openden we het doosje en -aanschouwden we ongeveer twaalf chocoladekleurige kiezelsteentjes,bedekt met groen mos. 'Dacht ik het niet ?' zei mijn vrouw. 'Die chocola komt rechtstreeks van de antiquair.' Aan een stijgende woede ten prooi wierpen we ons op de asgrauwe Benzion Ziegler, die aanvoerde dat hij de chocola ook maar had gekregen -vorig jaar, van een goede vriend, toen hun baas naar elders was overgeplaatst. We belden de goede vriend op en vroegen waar die chocola in 's hemelsnaam vandaan kwam. De goede vriend stotterde dat het een cadeautje was van Click, de ingenieur, ter gelegenheid van de overwinning in de Sina. Verder! De ingenieur bleek het doosje te hebben gehad van zijn schoonzuster -bij de geboorte van zijn thans acht jaar oude tweeling. De schoonzuster had het gekregen van Goldstein (1953), Goldstein van Clazer, Clazer van Stelmach, Stelmach van Ilka, onze bloedeigenste tante nota bene, die het weer had gekregen van ...nee, wacht nou even... ja, inderdaad, van ons ter viering van het feit dat zij haar grijze vloertegels had vervangen door witte. Dat was in 1951. Stel u even voor! Dit simpele doosje chocolade was vrijwel het hele land doorgegaan en had een pad van vreugde getrokken langs elk nieuw betrokken huis en elke eerste steen. Wij delen het publiek bij deze mede dat het enige Israëlische doosje chocolade dat in Israël als cadeau fungeerde na een jarenlange trouwe dienst uit de circulatie is genomen. Iemand moet een nieuwe kopen en de kettingreactie van
goedgeefsheid opnieuw doen starten."

Ria Scholten

---

Uw antwoord aan "Gediscrimineerd door sportleraar", in Trouw van zaterdag 16 april heeft me zeer verbaasd.

Mijn man en ik zijn al vele jaren lid geweest van verschillende sportclubs, die niet trainen voor een bepaalde sport, maar er op zijn gericht de algemene fitheid van de deelnemers te vergroten.

Sinds 1980 zijn we lid geweest van verschillende clubs in Zwolle, geen van hen had aparte uren of aparte gescheiden trainingen voor heren of dames. 

Onze huidige club, Medisport, heeft mannelijke en vrouwelijke trainers, en een rooster waarop geen bepaalde uren voor dames of heren staan. Je kunt er individueel trainen en meedoen aan een groepstraining. Individuele training vindt plaats in een zaal waar heren en dames tegelijk trainen, door elkaar heen.

Bij een groepstraining zijn heren en dames ook gemengd, hetgeen nooit een punt van discussie is geweest, noch door de trainers, noch door de deelnemers.

Uw opmerking "Alleen op veel scholen vindt gemengd gymnastiekonderwijs plaats." is m.i. geheel onjuist. 

Bij de groepstrainingen kan je de oefeningen op eigen niveau doen, zware of lichtere gewichten nemen, vlug of langzaam de opgegeven oefeningen doen, veel of weinig herhalingen uitvoeren. Bij de oefeningen wordt geen lichamelijk contact tussen de deelnemers gevraagd. Heel af en toe wordt er in paren geoefend. Dan zoekt men een partner uit van zo mogelijk gelijke sterkte. Indien dit niet lukt, houdt men met elkaars fysieke toestand rekening. Geen enkel probleem. 

Ook bij sporten die in groepsverband gedaan worden, (zaal)voetbal, volleybal, etc. lijkt me een gemengde groep in dit geval geen enkel probleem.  

Uw vergelijking met de Olympische spelen is een  vergelijking die hier niet ter zake is. Wedstrijdsporten is wat anders dan bedrijfssport.

Mijn antwoord zou zijn: Inventariseer de mening van de andere vrouwelijke deelnemers. Indien zij net zo denken als u, maak het punt gezamenlijk duidelijk aan de leraar.

Indien de andere vrouwelijke deelnemers het prettiger vinden apart van de heren te trainen, het zij zo. Is trainen op een ander uur dan wellicht een oplossing?

Jannie de Boer