Reacties

april/mei/juni 2004

Als u reacties of vragen heeft over de website of over de problemen en antwoorden, kunt u die e-mailen naar beste@beatrijs.com of u kunt het formulier invullen.
De reacties worden hieronder geplaatst, tenzij u er bezwaar tegen heeft.
Alle eerder op deze site gepubliceerde reacties:

Uw opmerkingen 'Iedereen onder de 65 heeft er zelf een aan ...' en '... de 65-plussers zijn allang blij met het luisterend oor van een arts..' verrasten mij en stelden mij teleur.

Ik lees graag uw rubriek 'moderne manieren' en vind uw reacties op de vragen meestal goed bij de tijd en waardevol. Het is echter jammer dat u zich kennelijk nog niet verdiept hebt in de omgang met 65 plussers en kennelijk ook nog niet openstaat voor hun huidige moderne leefwijze. Die is verrassender dan u denkt en moderner dan u opmerkt in uw reactie op het bovenbedoelde stukje. Het kan ook zijn dat u de huidige 65 plusser niet herkent en denkt dat zij stukken jonger zijn. Ik zou ze niet graag de kost willen geven die 65 zijn en spijkerbroeken dragen en een modern en actief leven lijden en zeker niet 'allang blij zijn met een luisterend oor van een arts'. Voor hen geldt net zoals bij ieder ander jonger persoon, als een arts kundig is en zijn patienten serieus neemt dan doet het er nauwelijks toe wat hij voor kleren aan heeft. Trouwens ik ken redelijk wat jonge moderne mensen die een spijkerbroek niet gepast vinden in een representatieve functie en deze dracht naar de vrijetijdskleding verwijzen. Ikzelf gebruik dus een dergelijke broek in mijn vrije tijd bij het klussen of het wandelen of fietsen, als ik naar een arts ga of boodschappen ga doen doe ik toch even iets aan wat meer representatief is. Je weet tenslotte maar nooit of je niet iemand tegenkomt waarmee je nog even ergens een kop koffie gaat drinken of gaat lunchen bij wijze van spreken.

Het is niet gebruikelijk voor mij om te reageren op artikelen in kranten maar ik stoor mij al een tijd aan de generaliserende denigrerende stijl in kranten en reclames over 65 plussers. Vele 65 plussers hebben net zo als de huidige journalisten, schrijvers en reclamemensen onderwijs genoten, soms universitaire opleiding(en) gevolgd, werk- en buitenlandse ervaringen opgedaan, kinderen grootgebracht. Wat de 65 plusser echter met kop en schouders boven de eerder genoemde categorieën mensen doet uitsteken is hun 65 en meer jarige levenservaring waaruit zij hun wijsheden van nu hebben gehaald en zich ook nog lang niet oud genoeg voelen om nog steeds bij te leren. Ik wens van ganser harte dat de generaties na mij ook op hun 67ste over hun levenservaring kunnen spreken en dan nog steeds in staat zijn om meer te willen leren en ook verder nog actief leven te kunnen lijden.

Carin M.

Beste Beatrijs,

Met je antwoord aan de jeans dragende arts zit je er wel heel erg naast. Een zichzelf respecterend mens draagt nog steeds geen jeans. Zelfs niet een van 300 euro van Gucci of gekocht bij de Bijenkorf. Een arts moet zich helemaal schamen en het feit dat hij het aan je vraagt spreekt voor zich. Hij weet beter, maar.....

Zo zijn jeans nog steeds niet toegestaan op Golfclubs, een enkele in geldnood verkerende club daargelaten.

En gelukkig vormen de theaters in den Haag een goede uitzondering t.o.v. de theater is de rest van Nederland. Zelfs in het Concertgebouw worden mensen in jeans en blote buiken tegenwoordig toegelaten, hetgeen wij toch echt een schande vinden.

Wij zouden een voorbeeld moeten nemen aan de Engelsen en in bepaalde gelegenheden en omstandigheden de jeans helemaal als "not acceptable" te verbieden.

Zo ga je in Engeland, zelfs niet op West-End, met jeans naar het theater, en wordt je in goede restaurants in jeans en zonder jasje - dasje niet toegelaten. Ik heb er nog nooit een gedragen en zal het ook nooit doen.

Steef van den B.

Beste Beatrijs,

Iedere zaterdag lees ik uw rubriek als eerste. Soms met een lach en in de meeste gevallen ben ik het roerend met u eens. Maar nu dus helemaal niet.

Uiteraard wel als het gaat om beleefdheid en fatsoenlijk gedrag.

Maar niet waar het gaat over puffend zitten in de trein.

Voor heel veel mensen geldt dat tocht het ergste is voor hun spieren. Al 40 jaar heb ik last van zere schouders door het zware werk van vroeger en tocht is het ergste wat me kan overkomen.

Ik slaap met de ramen potdicht, draag altijd een kraag tegen tocht en ik haat temperaturen boven de 25 graden omdat dan iedereen ramen open wil. Ik verga dan van de pijn. Tocht is pijn. Dan maar wat last van de warmte. Maar beleefdheid blijft geboden.

Stien van R.

Gekift over open of dicht raampje in de trein vindt zijn oorzaak veelal in het niet begrijpen van hoe de "luchtverversing" werkt.
Als voor in het compartiment een raam open staat waait achterin een complete stormwind waarvan je de haren rechtop kunnen gaan staan. De mensen naast het open raam zitten in de windstilte, die vinden het dus altijd goed. Je moet echter vragen aan de mensen achter je - in de stormwind - of die daar last van hebben.
Mocht u - beste Beatrijs - ooit met de trein reizen, constateer dan eens dat het zo werkt.
Dan krijgt u wellicht ook begrip voor de stormwind-haters.

Henk Leebeek

Bedankt voor je stukje in Trouw over een frustrerende omgangsregeling.
Ik herken er zoveel in. Op je advies was ik zelf al gekomen. Hoe beroerd het ook is.
Veel mensen kunnen zich weinig voorstellen dat de machtsbalans is zoals die is en dat het fijn is om in je recht te staan, maar dat je het niet kan afdwingen.
Om het moment waarop de kinderen bij mij in de auto stappen zo rustig mogelijk te houden neem ik iedere keer mensen mee. Bij voorkeur onbedreigende leeftijdscategorie: buurvrouw van 59, opa, oma, etc. Zij helpen de overdracht soepel te laten verlopen en geven hun moeder geen kans om ruzie te zoeken en de kinderen niet mee te laten gaan. Ik ben heel blij met de inzet van deze mensen. Zonder de Raad voor Kinderbescherming had ik geen omgangsregeling en zonder hen had ik machteloos gestaan tegen de manipulaties van mijn vorige vrouw.

Henk H.

Geachte mevrouw Ritsema,
Naar aanleiding van uw artikel over moderne goede manieren betreffende selfsupporting in cafés het volgende. In Nederland zijn een groot aantal cafés, die toerfietsers, die als zodanig herkenbaar zijn (wielerkleding, sportfiets) toestaan, hun eigen boterham bij een door het cafe verstrekt kop koffie op te eten. Niet aan de kleding herkenbare toerfietsers zal het opeten van eigen proviand na een verzoekje aan de waard doorgaans toegestaan worden. Fietsers aangesloten bij de Nederlandse ToerFiets Unie worden door de caféhouders vaak ook nog gratis voorzien van een bedrijfsstempel in hun toerboekje.
Het bovenstaande is niet officieel, dus nooit ergens opgeschreven, maar iedere cafébaas kent de gewoontes van toerfietsers, en ziet ze graag nog een terug voor enkel een drankje.

Loek Custers, persvoorlichter Toerclub Le Champion

Met veel genoegen en meestal instemming lees ik je "Moderne Manieren"in Trouw. Maar je antwoord op "Mijn man leidt een dubbelleven", valt volgens mij niet onder die noemer.

Met verbazing las ik het verhaal van die 51-jarige mevrouw: hoe is het mogelijk dat iemand niet zelf al lang tot een beslissing is gekomen in een dergelijke situatie!. Maar nog groter werd mijn verbazing toen ik je antwoord las: vooral de eerste 7 zinnen deden me naar adem happen.

Zo'n antwoord verwacht ik dus echt niet van je, het is in mijn ogen erg ongeëmancipeerd en ronduit bespottelijk. Dat deze vrouw zo van deze man afhankelijk is, soit, maar dat kun je toch niet aanmoedigen!

"Als zij uw man exclusief voor zichzelf wil, kunt u overwegen het nog een tijdje uit te zingen in de bigamistische driehoek" (!!!)

Beatrijs dat meen je toch niet?

Vooruit, aan het eind maak je het weer enigszins goed door aan te raden dat deze vrouw eens goed bij zichzelf te rade moet gaan,

maar dat lijkt me ook lauwe soep na die anderhalf jaar gedogen.

Overigens blijf ik je volgen, met vriendelijke groet,

Atie Huygen

Een van de eerste dingen die ik 's zaterdags lees is uw rubriek "Moderne manieren'. Uw gezond verstand en nuchtere benadering spreken mij altijd bijzonder aan. Afgelopen zaterdag 1 mei was ik niet helemaal tevreden met uw antwoord op 'Mijn man leidt een dubbelleven'. Hoeft ook niet, zult u zeggen, maar toch ventileer ik mijn mening!

De om raad vragende mevrouw deelt al anderhalf jaar haar man met zijn vriendin. Met u ben ik van mening dat deze mevrouw eens moet vragen wat haar man nu eigenlijk van plan is. Meneer heeft het nl. prima voor elkaar! Hij schuift aan bij vrouw én vriendin, zowel aan tafel als in bed. Als niemand tegensputtert is hij de lachende derde. Wat mij tegenstond in uw antwoord is dat u begint te stellen dat meneer misschien wel weer bij mevrouw terugkomt. Het kan zijn, maar u vergeet er dan toch bij te vermelden dat het huwelijk niet meer zal zijn als tevoren. Ik vrees nl. dat mevrouw zich ophangt aan haar zinnetje: 'diep in mijn hart houd ik nog steeds van hem'. En dat is de valkuil van veel vrouwen, die denken dat 'houden van' inhoudt dat er veel mogelijk is en steeds op basis van dit gevoel haar grenzen verleggen. Tot nu toe krijgt mevrouw de kruimels die er voor haar over blijven. Dat kan, ook als meneer terugkomt niet meer weggepoetst worden. Ik denk dat mevrouw moet gaan inzien dat 'houden van ' niet de garantie geeft dat haar gevoel van elastiek is. Het zou wel eens kunnen zijn dat mevrouw zichzelf ernstig tekort doet. Want hoe verder te leven met een man die zo over je heen walst?

Dus: praten, ja, zonder vriendin erbij. En dan onverwijld beslissingen nemen om het gevoel van eigenwaarde te behouden.

Marjan D.

Uw aanbeveling om er met anderen over te praten vind ik een heel slecht advies. Als de agressieve bijlage alleen aan de geadresseeerde was gezonden, is het bespreken van de inhoud met derden een schending van vertrouwelijkheid. Ook een beledigende brief mag je slechts met toestemming van de schrijver aan anderen laten zien (behoudens "overwegend openbaar belang" en een paar andere uitzonderingen). In gesprek met derden ontkom je er niet aan delen van de inhoud door te vertellen. Daarmee maak je je schuldig aan aantasting van de goede naam van die ex-"vriendin", die zich immers niet kan verweren in deze gesprekken achter haar rug om.
Als je gesprekspartner die "vriendin" kent, ben je rechtstreeks een
bestaande persoonlijke relatie aan het beschadigen. Uiterst ongepast.
Door praten met derden schaad je ook jezelf. Als een van mijn vrienden mij zou vertellen over een beledigende e-mail die hij kreeg, zou mijn conclusie zijn "deze vriend is niet te vertrouwen; hij bespreekt wat anderen hem schrijven achter hun rug om met derden, en aarzelt niet hun goede naam aan te tasten". Voor mij voldoende reden om de vriendschap te beëindigen.
Het er over praten met anderen blokkeert ook iedere toekomstige
verzoening, als de "vriendin" later spijt krijgt van haar overspannen
reactie.
Uw advies lijdt alleen tot verergering en verharding van het conflict.
Voor mij zou de juiste reactie zijn:
1. Trek het je niet te veel persoonlijk aan; je weet zelf wat je waard
bent; je eigenwaarde lijdt niet onder overspannen aantijgingen.
2. Schrijf een kort, zakelijk antwoord (het liefst op papier, niet per
e-mail, want dat verleidt tot doorzenden aan derden), waarin onjuiste
feiten worden rechtgezet, en zakelijke conlusies (o.m. "einde
vriendschap") worden getrokken. Hou lieft de deur open tot herstelde verhoudingen.
Alles wordt natuurlijk anders als de "vriendin" de bijlage ook aan
derden heeft gestuurd. Dat is laster, en strafbaar. Dan kan de
lasteraar zich niet meer beroepen op een vertrouwelijkheid die zij zelf
al heeft geschonden, en dan zijn gesprekken met anderen natuurlijk
nodig, al was het alleen om foute beweringen recht te zetten.
Ik zou het op prijs stellen als U deze reactie aan de vraagsteller
zoudt doorgeven. Hij mag als hij dat wil rechtstreeks aan mij
reageren.

Eric F.

Graag wil ik aangeven dat ik het niet eens ben met uw advies over Doorgezaagd over vaderschap op 3 april. Het is mijns inziens in deze tijd vrij normaal te vragen of de kinderen van een stel van hen samen zijn, of van een van beiden. Dit kan interessante of nuttige informatie zijn als je bijvoorbeeld nadenkt over hoe een der "ouders" omgaat met het kind (niet om je er mee te bemoeien maar om je een mening te vormen). Ik vind dit een feitelijke vraag die niet bemoeizuchtig of onbeschoft is.

Iets anders is als je gaat vragen naar de achtergrond van of details over de biologische vader. Dat is een brug te ver.

Ik weet eigenlijk niet of u geïnteresseerd bent in de mening van lezers als die afwijkt van de uwe. Maar misschien is het interessant als u meer van soortgelijke reacties zou krijgen.

Laura van R. du C.

Een vriendin van mij, moeder van 3 kinderen van verschillende vaders, tobde jaren geleden met hetzelfde probleem, de in uw ogen 'verschrikkelijk onbeschofte vragen omtrent de biologische vaders van haar kinderen'. Zij had zichzelf na verloop van tijd, staande voor de spiegel, de techniek aangeleerd, om hier met een vriendelijke lach op te reageren met: 'De oudste? Die is van de melkboer.' Voor sommige nieuwsgierigen was dat voldoende. Als dat echter niet zo was, dan voegde ze eraan toe: 'En de tweede is van de bakker'. Dit alles met een opgewekte, maar niet te uitbundige glimlach. Zij vertelde mij dat als ze het goed deed, ze in 9 van de 10 keer succes had: verontschuldigingen, blozen van het nieuwgierige Aagje . En voldoening voor mijn vriendin.
Maar het had haar wel veel tranen gekost, en heel veel oefenen gevergd, voordat zij dit probleem onder de knie had.

Andries L.

Met genoegen lees ik uw manierenrubriek in Trouw. De rubriek leidt regelmatig zelfs tot gesprek zo niet discussie aan tafel. Hulde.

Maar nu. De rubriek heet moderne manieren. In de Trouw van 27 maart 2004 bespreekt u Afghaanse vluchtelingen.

Laat ik nu denken dat Afganen hun vaderland verlaten omdat ze het daar niet meer uithouden, zo niet erger, waarover verderop.

Ooit was ook in Nederland een zichtbare vrouwenhiel het toppunt van erotiek, misschien is de schoen wel mede een overblijfsel van de noodzaak die hiel voor mannenogen te bedekken. Als een Afghaan stel naar Nederland vlucht doet ze dat o.a. om van de Afghaanse verstikkingscultuur af te komen. Eenmaal hier wordt dat kennelijk licht vergeten en begint de verstikking opnieuw. Dit stel moet geholpen worden, en wel door het duidelijk te maken dat het niet aangaat in eigen huis regels te stellen en in andermans huis ook. Die hoofddoek kan af, snel zullen ze ontdekken dat geen enkele man daarop reageert, IN NEDERLAND.

Ik moet denken aan mijn (schoon)ouders, die, geboren in de tweede decade van de vorige eeuw in ongelooflijke preutsheid en bijbehorende hypocrisie waren opgegroeid. Eenmaal aangeland in de tachtiger jaren namen ze definitief van die denkbeelden afstand: ze herdefinieerden wat "schaamteloos" was en hadden zelfs spijt dat ze dat niet eerder konden doen.

Overigens spreek ik hier over vluchtende Afganen. Bekend is dat vluchten zeer ruim gedefinieerd wordt, in Afghanistan, helaas van gemarteld zijn tot gewoon "we gaan".

Dus wat mij betreft een nieuwe raad. Loods dit stel 2004 binnen!

Met vriendelijke groet,

Adriaan van L.

Graag wil ik reageren op uw advies in de krant van zaterdag j.l. aan "ooggetuige van een oorvijg"

Ik denk dat er nog een reden is om je niet te bemoeien met het openbare mep-gedrag.

Een aantal maanden geleden overkwam mij het volgende.

Al winkelend in een druk winkelcentrum passeerde mij een vrouw met twee kleine kinderen, een kind in de buggy en een kind ernaast. Tijdens het passeren kreeg het kind naast de buggy, een oorvijg. Een flinke oorvijg, het kind stond te wankelen op zijn benen. Een omstander bemoeide zich ermee. Het gevolg was dat de vrouw nog bozer werd en haar boosheid (weer) afreageerde op haar kind. Het kind kreeg nogmaals een flinke mep.

Lia v. H.

Als soort collega zijnde, schrok ik behoorlijk na het lezen van
jouw bijdrage van afgelopen zaterdag.
Je noemde Satsang een sekteachtige beweging met foute ideeën,
zonder daar iets over te weten.
Een blik op internet had je meer duidelijkheid kunnen geven over
de intentie van satsang (www.satsang.nl).
Ikzelf ben toevallig vandaag bij een satsang bijeenkomst geweest
en ik kan je verzekeren dat dat alles behalve een sekte is.
Het gaat alleen maar over de liefde in jezelf herkennen. En iemand
die dat al snapt en toepast in zijn dagelijks leven, vertelt hierover.
Er zijn dus ook meerdere mensen die satsangs geven. Het gaat
dus niet om één groepering en wereldwijd worden ze gegeven.
Denk ook maar een Eckart Tolle en een Deepak Chopra, alles
behalve sekteleiders.
Ik hoop dat je voortaan eerst wat research doet, voordat je
een conclusie én advies geeft. Heel veel mensen worden namelijk
zo op een verkeerd spoor gebracht.

Babette H.

Beste Beatrijs,

Over het algemeen ben ik het eens met de manier waarop u vragen over 'moderne manieren' beantwoordt.

Deze keer echter klim ik in de pen met betrekking tot 'bonka bonka'.

Ik vind uw antwoord deze keer ver beneden pijl en hoop eerlijk gezegd dat veel mensen die mening met mij zullen delen. Deze buurvrouw is helemaal geen zeur maar zegt terecht dat zij hier geen behoefte aan heeft en zegt dat nog uitermate vriendelijk door in de eerste plaats te zeggen dat ze ontzettend blij is voor haar buurman dat hij een relatie heeft etc.

Uw advies dat ze haar bureau een paar centimeter van de muur kan zetten, is een punt. Maar dat is dan ook het enige. Seks vindt plaats in de intimiteit van het eigen huis, tussen de eigen muren. En als die muren ontoereikend zijn om het geluid acceptabel te dempen, dan zou je je als 'bonka' moeten schamen dat je een ander er mee confronteert dat jij seks hebt. Een ander hoort dat niet te weten en zeker niet op het moment zelf. Zo gauw je dus weet dat het gehoord wordt moet je er (op die manier) mee stoppen. Dat heftige en schreeuwerige gedoe is ook een uiting van 'kijk eens hoe geweldig wij seks hebben' en is vaak overdreven. Je kunt seks hebben op de momenten van de dag dat er veel omgevings- cq buitenlawaai is. Dat scheelt al een stuk vergeleken bij de stilte van de late avond of de nacht. Bovendien kun je proberen om wat rustiger seks te hebben. Zachtjes genieten en zachtjes klaarkomen kan ook.
Ik vind uw advies totaal verkeerd. U suggereert daarmee dat alles maar moet kunnen wat je leuk vindt en dat zelfbeheersing en fatsoen niet zot voor woorden.

Bonka hoort te zeggen tegen zijn buurvrouw dat het hem spijt dat ze er last van heeft, dat hij zich niet heeft gerealiseerd dat de muren zo

gehorig zijn en dat hij al zijn best zal doen om dit in de toekomst te voorkomen. En dan samen met zijn vriendin een beetje rustiger aan. Als hij geluk heeft dan is het huis van zijn vriendin minder gehorig en

kunnen ze zich daar weer wat meer uitleven. En verder maar hopen op een succesvolle afronding van de studie met een goedbetaalde baan daarna die het mogelijk maakt een vrijstaand huis te kopen in een rustige buurt, zodat alles met de ramen wijd open mogelijk is in de toekomst.

Trouwens, Beatrijs, wat zou u hebben geantwoord als deze buurvrouw u een brief had geschreven over haar sekslawaaimakende buurman met zijn vriendin? Had u dan gezegd dat ze niet zo moet zeuren? Of had u haar geadviseerd een het briefje te schrijven waarin ze haar blijdschap uitspreekt over zijn relatie en hem tevens opmerkzaam maakt op en vraagt een beetje rekening te houden met de gehorigheid van het studentenhuis?

Corry de B.