Reacties 3

Als u reacties of vragen heeft over de website of over de problemen en antwoorden, kunt u die e-mailen naar beste@beatrijs.com of u kunt het formulier invullen.
Voor eerdere reacties zie: Reacties (2).

12-04-2003
Een oma die bijdraagt aan de opvoeding van haar kleinzoon en dat joch daarin een pak op de billen geeft, krijgt van u de wind van voren. Terwijl een minnares (die niet wil dokken) die bijdraagt aan de verwoesting van een huwelijk, een bontjas verdient, als we u mogen geloven.
Wat zijn dit voor moderne manieren?

A.W.

12-4-2003
Als oma van vijf kleinkindjes waar ik vaak bij oppas, heb ik van mijn zoons en dochters toestemming om, als dat nodig is, tikken uit te delen. Het komt voor dat zo’n kleintje niet voor rede vatbaar is, dan krijgt die naar behoren op de blote billetjes, zoals het vroeger met mijn eigen kinderen ook gebeurde. Oma is wel goed maar niet gek en niemand zal met haar de kachel aanmaken, zeker geen kleinkind dat pas uit de luiers is. Geen van mijn kinderen is tegen slaag voor de billen. Met die veranderde houding jegens lijfstraffen valt het dus nog wel mee. U mag best weten dat onze familie het betreurt dat er op de crèche en de school geen klappen door leidsters/onderwijzers aan de ongehoorzame kindjes worden gegeven. Daar zou men zo toestemming voor krijgen! Ik hoop u duidelijk te hebben gemaakt dat er heus nog wel mensen zijn die slaag handhaven in de opvoeding. Maak daar alstublieft geen paria’s van.

mevr. v. L.

12-4-2003
Als moeder van drie kinderen - 8 jaar, 6 jaar en 3 jaar oud, wil ik reageren op uw antwoord op de brief van een oma met losse handjes.
U schrijft o.a. over de algemene afkeer van slaan als opvoedmiddel. Dit is een demagogie - gecreëerd door een handjevol pedagogen, die hun spandiensten aan de ouders willen veiligstellen, zij gaan daarbij zo ver: dat zij ouders bij wet willen laten verbieden, dat deze hun kinderen corrigeren. Alternatieven voor slaan, prima, maar de uiteindelijke keuze is aan de ouders.
Als moeder geloof ik in de heilzame werking van billenkoek, het spreekt voor zich, dat de opa's en oma's van mijn kinder- en, mijn permissie hebben om eveneens billenkoek uit te delen, wanneer zij op de kinderen passen. Ik vind dat kinderen hebben te gehoorzamen aan de volwassenen, die op dat moment voor hen zorgen.
Er is volgens mij een wezenlijk verschil tussen een oma, die tijdens het oppassen haar kleinkind billenkoek geeft, en een crècheleidster die dik betaald krijgt om voor andermans kind te zorgen; die hoeft geen bijdrage te leveren aan de opvoeding van het kind. Dat de oma in kwestie haar excuses aan haar dochter zou moeten maken en haar kleinzoon niet langer mag slaan, ben ik dus niet met u eens.
Ik heb nog steeds groot respect voor uw inzicht en adviezen,
die u mensen geeft, maar vind wel dat mensen die positief denken over slaan van kinderen (billenkoek) niet verplicht moet worden, hun manier van opvoeden af te zweren.

Wilma G.

19-03-2003
Ik hou het kort. In de krant van 15 maart las ik over de dame die er moeite mee had om de helft van het diner met haar getrouwde minnaar te betalen. Ik begrijp uit uw reactie dat u tot de nadelen van een relatie met een getrouwde man niet rekent, dat de minnares meewerkt aan en dus medeverantwoordelijk is voor een leven in onwaarachtigheid. Op de gezinsellende kan men wachten. Ik ben er verbijsterd over dat u tot moderne manieren rekent dat liefde verwordt tot "veroveren" en "iets beters krijgen". Mijn hemel, wat een armoe. Ik hoop dat u zich af gaat vragen waar u in godsnaam mee bezig bent, en wens u het beste.

O.

02-03-2003
Beste Beatrijs,

Met groot ongenoegen heb ik het antwoord in Trouw van 1 maart gelezen op de vraag van sloof voor de buren. Het wekt bij mij grote irritatie op dat u degenen die er een rotzooitje van maken de hand boven het hoofd gaat zitten houden, omdat zij "slechts" een studentenmentaliteit ten toonspreiden, maar dus wel een waar anderen hinder van ondervinden.

Ik maak uit het antwoord ook op dat u zelf in uw studentenjaren deze mentaliteit ook bezat.

Zelf vind ik zo'n houding eerder asociaal, en vind ik het wel een heel gemakkelijk antwoord voor een "expert" in moderne manieren. In een tijd waar iedereen z'n mond vol heeft over normen en waarden, en als je kinderen ook maar enigszins een verkeerde kant op te gaan een ouder- en/of opvoedingscursus aan je broek hebt, blijken studenten of net afgestudeerden een heel eigen gedragsstaatje binnen de samenleving te hebben. Die kunnen dus ongestoord hun eigen gang gaan en de boel frustreren.

Ik vind er een zekere minachting voor de "sloof " uit spreken, misschien niet aan gedacht, maar anderen zitten niet te wachten om de rotzooi van een ander op te ruimen, betaald of niet.

Gegroet,

J. De Wolf

18-02-2003
Beste Beatrijs,
Over het algemeen vind ik uw adviezen erg leerzaam. Toch moest ik naar aanleiding van een probleem over een bepaalde fysiotherapeut even reageren. Ik ben het namelijk absoluut niet met u eens dat de verstandhouding helemaal geen rol speelt.
Het is namenlijk onprofessioneel als een fysiotherapeut over haarzelf spreekt zonder de betreffende patient de aandacht te geven die nodig is. Het gesprek dat een fysiotherapeut voert moet gaan over die patient en de problemen die die ondervindt in het dagelijkse leven en de invloed daarvan op de te behandelen klacht.
Als een patient het gevoel heeft dat er niet naar haar geluisterd wordt is dat een kunstfout van de fysiotherapeut. Ik zou dan ook eerst open kaart spelen met de betreffende fysiotherapeut, indien er geen verbetering optreedt zou ik wel degelijk naar een andere opzoek gaan.

Margot J.

Beste Beatrijs,

Hierbij wil ik graag reageren naar aanleiding van een reactie die je geeft aan een gewonde moeder.

Ik kan me voorstellen dat de moeder er pijn van heeft als ze de genoemde opmerkingen over zich heen krijgt. Dat neemt niet weg dat ik het antwoord dat je geeft wel erg kort door de bocht vind. Als mensen iets zeggen dat niet doordacht is en we gaan ze dan maar gewoon negeren en uit onze sociale wereld verwijderen, dan denk ik dat we een wel hele koude wereld krijgen.

Voor mijn gevoel zou het beter zijn als zo iemand, die er natuurlijk pijn van ondervindt als mensen dat soort dingen zeggen, anderen daar op wijst (op het gevoel dat het bij haar veroorzaakt) zonder er tegen in te gaan omdat dat duidelijk, zoals ze zelf al zegt, niet de gewenste reactie geeft. Verder kan ze ervan uit gaan dat mensen dat soort dingen vaak zeggen omdat ze zelf ook niet weten hoe ze er mee om moeten gaan en dat het dus veel meer zegt over de anderen dan over haar zelf. Het is voor veel mensen veel eenvoudiger om een ondoordachte opmerking te maken die het meestal voor de spreker makkellijker maakt om met het geheel om te gaan, dan om zich werkelijk te bekommeren om de gevoelens van de ander.

Wellicht dat door de communicatie open te houden, door te vertellen wat het effect is van gemaakte opmerkingen, ze uiteindelijk wel de steun krijgt waarvan ik me kan voorstellen dat ze die nodig heeft.

Jacqueline C.

Beste Jacqueline,
In principe heb je natuurlijk gelijk dat het altijd beter is de communicatie open te houden. In dit geval denk ik echter dat het om niet heel dichtbije mensen (van de gewonde moeder) gaat. Het gaat om vage kennissen die reageren vanuit een aasgierachtige sensatie-mentaliteit. Ik weet niet waarom ik dat denk, maar dat is mijn intuïtie. Hoe dan ook, misschien zijn het alleen maar domme mensen met ondoordachte opmerkingen, dan nog denk ik dat de moeder in dit geval niet de taak heeft om overal maar consideratie mee te hebben. In zo'n situatie verlies je altijd vrienden. Huwelijken gaan eronder kapot. Het is al zo verschrikkelijk moeilijk om je leven een beetje bij elkaar te houden dat je niet ook nog eens verwacht kunt worden om bij al je verdriet domme mensen-zonder-een-greintje-empathie op te voeden tot betere communicatie-methodes. Dat hoeft niet. Wat mij betreft is de moeder daarvan vrijgesteld. De rouwende, de nabestaande heeft niets aan het contact met zulke mensen. Hij/zij kan z'n energie beter besteden aan de mensen die wel dichtbij staan, en die ook al fouten genoeg maken, maar hen vergeef je het wel.
Beatrijs

15-02-2003
Regelmatig lees ik de reacties die u geeft op vragen van lezers. Ik ben daarin geinteresseerd als hulpverlener en omdat u zich ook presenteert als psychologe, ben ik altijd nieuwsgierig naar de nuance die u tracht aan te brengen. Af en toe ben ik hoogst verbaasd over de reactieve houding van u inzake bepaalde vragen van lezers.
Zo ook de reactie op de eerste vraag van een moeder die een vraag stelt over de reactie van mensen op haar overleden dochter.
U presenteert zich als deskundige dus uw mening heeft ook iets meer waarde dan die van de eerste de best onbenul. Wat schetst mijn verbazing als ik lees dat u de reacties van mensen ronduit verachtelijk noemt en u mensen adviseert hen nooit meer aan te kijken. Ik denk dat iemand hier niets mee kan en wat u doet is mensen van elkaar scheiden i.p.v. een genuanceerde uitleg te geven over onhandig de omgeving soms reageert in tijden van rouw en hoe je daar dan zelf mee om zou kunnen gaan. Ik heb echt met de grootste verbazing gelezen wat u iemand adviseert. Het lijkt wel of uw eigen boosheid de boventoon voert in deze reactie. Ongelooflijk.
Vanuit eigen ervaring weet ik dat de omgeving soms heel vreemd kan reageren maar dat het dan ook van je eigen reactie afhangt hoe je verder kunt met die ander.
De eenzamheid kan soms groot zijn en aanzetten tot het verbreken van contacten lijkt me ongewenst. Je hebt juist de ander nodig in dit proces. Als dit het niveau moet zijn van deze rubriek...

Paul L.

11-02-2003
Mag ik enige aanvulling geven op het door U gestelde in Trouw over "rechts of links lopen naast een dame".
Ik heb destijds geleerd, maar praat nu over eind 20er jaren
van de vorige eeuw,dat ik altijd aan de trottoirkant moest lopen als ik met een meisje/dame uitging.
Komt voort uit de bescherming van het zwakke geslacht (hoe durf ik dat nu nog te zeggen!).

H. Vooren

10-02-2003
Graag reageer ik even op uw antwoord aan "Hou me vast" in Trouw d.d. 8-2-2003.
Als ik uw foto in de krant bekijk lijkt u me nog aardig vief; in geestelijk opzicht heb ik zo mijn twijfels. U zou wel eens dementer kunnen zijn dan u er uit ziet. Om te gaan dementeren hoef je nl géén 87 te zijn. Mijn buren hebben ook een grote eikenboom in de tuin. Als u een klein beetje verstand van zaken had, zou u weten dat een eik de hele winter door tot aan het volgend voorjaar bladeren verliest, vuilnisbakken vol! Bovendien neemt de boom licht en zon weg. Mijn buren zijn zo fatsoenlijk de boom regelmatig flink te snoeien, zodat de ongemakken beperkt blijven. Misschien kunt u dat uw "Hou me vast" schrijfster ook aanraden, want niet zíj is hier het slachtoffer, maar de buurvrouw. U zou ik willen adviseren: bezint eer ge antwoordt. Het beste met uw gezondheid.

J. G.-M.

9-02-2003
Naar aanleiding van vraag/antwoord ten aanzien van het aan welke zijde te lopen kan ik niet nalaten U te melden wat ik ooit eens daarover gelezen heb. Het zou zo geweest zijn, dat bij een ongetrouwd stel de heer rechts diende te lopen, omdat de knoop-

sluiting bij damesblouses rechts over links gaat, en die man anders wellicht door een eventuele opening haar onderkleding kon begluren! Na het huwelijk mocht dat veranderen. Ik vond het destijds bij lezing

vrij hilarisch, waardoor het mij altijd is bijgebleven. Hoewel, in preutser tijden, misschien dacht men werkelijk zo, wie zal het zeggen. Een iets plausibeler reden, ook ooit eens gelezen: de man loopt aan de kant van het verkeer. Wat maakt het uit, zou je tegenwoordig denken, maar als je het persé wilt onthouden is dat van die knoopsluiting misschien wel handig als "ezelsbruggetje". Maar ja, hoeveel dames lopen er tegenwoordig niet met een "mannensluiting"? Leuke rubriek trouwens, met zinnige antwoorden, complimenten.

Hilde v.d. B

8-02-2003
De vraag van Gentleman en het antwoord zijn niet helemaal compleet. Het rechtslopen geldt niet alleen voor vrouwen maar ook voor oudere of belangrijke mannen.
Voorts is (was) het zo dat je de dame niet altijd rechts liet lopen, namelijk als dat de kant van de rijweg is. Met name in Engeland (met links verkeer) komt dat het meeste voor!

Leo R.

28-12-2002

Beste Beatrijs,
Uw rubriek mag zich elke week in mijn warme belangstelling verheugen. Hoe mensen in onze samenleving invulling geven aan hun relaties met anderen, hoe ze vanuit uiteenlopende achtergronden diverse soorten relaties onderhouden, en waarom, vind ik boeiende onderwerpen.
Tegelijkertijd kan ik me behoorlijk aan uw rubriek ergeren. Wat me stoort is de overheersende suggestie dat u de wijsheid in pacht heeft. Uw antwoorden zijn zonder uitzondering dwingend dan wel belerend van toon. U weet altijd precies wat de briefschrijvers moeten doen of laten. Zij, of de degenen met wie ze niet zo goed raad weten, dienen steevast zus of zo te handelen.
Volgens mij is de werkelijkheid, gelukkig, veelzijdiger. Ik zie om me heen dat er oneindig veel moderne manieren zijn. En de mensen redden zich er wonderwel mee. Ze maken boeiende keuzen. Het ene stel geeft een groot feest bij hun vijfentwintig jarig huwelijk, het tweede laat zich verwennen door de kinderen, het derde stel gaat luxe op vakantie, het vierde stel geeft een donatie aan een goed doel en het vijfde stel doet niets. Alles kan. De één volgt de regels van z´n familie, soms met pijn in het hart, de ander niet; ook soms met pijn in het hart. Je ziet mensen brokken maken in hun relaties, je ziet ze ook brokken lijmen. Ze kiezen uit de vele mogelijkheden dìe moderne manieren, die bij hen passen en bij degenen met wie ze de relatie goed willen houden.
Nu begrijp ik dat de mensen die u hun probleem voorleggen, niet in staat zijn om zelf een oplossing te vinden. U helpt hen daarbij. Is het dan misschien geen goed idee om de werkelijkheid wat meer eer aan te doen en tenminste twéé relevante suggesties te geven, uit het grote beschikbare aanbod? Dat moet heel goed mogelijk zijn. U geeft zo de briefschrijvers de ruimte die de moderne mens toekomt en u profileert uzelf niet als betweter.

Modern mens

Best modern mens,
Het doet me genoegen dat u het doel van deze rubriek zo treffend weet samen te vatten. Inderdaad: de briefschrijvers hebben een probleem, ze leggen dat aan mij voor en ze hopen op een oplossing in de vorm van een duidelijk antwoord. Dat probeer ik hun te geven. Soms maken ze van een mug een olifant. Dat zeg ik hun dan. Soms is een probleem niet of slechts gedeeltelijk oplosbaar. Dat zeg ik dan ook.
Het is jammer dat u deze aanpak als dwingend en belerend ervaart. U noemt mij zelfs een betweter. U vindt dat ik de lezers beter twee suggesties aan de hand kan doen dan één, door u als zodanig ervaren, dogma. Ik ben dat niet met u eens. Degenen die mij hun probleem voorleggen, hebben juist grote moeite met wat u de veelzijdige werkelijkheid noemt; zij zien door de bomen het bos niet meer. De veelheid aan moderne manieren brengt hen in verwarring. Door één praktische oplossing aan te reiken bied ik een uitweg uit wat zij als een niet te ontwarren kluwen van zeden en gewoonten ervaren. Dat u dit als betweterig beschouwt, neem ik dan maar op de koop toe.
Overigens heb ik voor u nog een goedbedoelde, misschien overbodige tip. Erger u niet. Sla deze rubriek gewoon over.

Vraag én antwoord geschreven door:

Joke K.

Naschrift Beatrijs:

Beste Joke,

Met uw eigen antwoord ben ik het helemaal eens.

8-12-2002
Een poosje geleden klaagde iemand in uw rubriek over het "ge-hallo" door winkelpersoneel. Ik herkende dit en stoorde mij er ook aan.
Het artikeltje heb ik uitgeknipt. Vervolgens heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik ermee naar de cheffin van mijn supermarkt gestapt. Zij las het en er volgde een heel prettig gesprek. Ze waardeerde het dat ik hiermee gekomen was, want men is er alles aan gelegen dat de klant tevreden is. Bovendien vond ze het een prachtig onderwerp om met het personeel te bespreken tijdens het wekelijkse overleg. Ik kan u zeggen: nadien ben ik (en andere 50-plussers) niet meer met "Hallo" begroet! Het geeft een fijn gevoel dat je dit op zo'n eenvoudige manier kunt oplossen.

J. K.

Voor de rest van de reacties zie: Reacties (2)