• Voorpagina
• Alle adviezen
• Probleem van de week
• Reacties
• Links
• Formulier
• Zoeken
• Over de site
• FAQ
• Beatrijs in Trouw
• E-mail Beatrijs

In antwoord op vraag 25 over tutoyeren schreef je o.a.: "Maar voorlopig zijn we nog niet af van 'u' zeggen. Veel vlotte veertigers moeten toch iets wegslikken, als ze door een blaag van zestien achter de kassa met 'je' en 'jou' worden toegesproken." Mijn ervaringen -en ideeën- verschillen wel wat van de jouwe: Blagen van zestien zijn vaak ontzettend beleefd en spreken mij -29 jaar- met u aan, is me in de rol van klant én verkoper opgevallen. Ik waardeer dat wel, en ga vervolgens ook tot 'meneer' en 'mevrouw' over.
Vlotte veertigers/vijftigers zijn een merkwaardige groep. Sommigen moeten inderdaad wat wegslikken als ze door jongeren worden gejijd en joud. Maar zelf spreken ze jongeren dan wel met 'jij' aan. dat klopt niet; ze moeten dan consequent zijn en ook jongeren met u aanspreken. Doen ze dat niet, dan vind ik dat denigrerend. Ze hebben de verpichting tot symmetrie, waar jij het over hebt, niet goed begrepen. Volwassenen, ongeacht leeftijd of wat dan ook, tutoyeren óf vousvoyeren elkaar, is mijn stelregel, niet dat de een de ander met jij aanspreekt, terwijl andersom de ander u zegt.  60-ers hebben dat doorgaans goed begrepen; die spreken mij bijvoorbeeld vrijwel altijd - in elk geval in eerste instantie- met u aan. Maar er is ook een andere groep vlotte veertigers/vijftigers. Je kent ze wel. Die babyboomers die eeuwig jong willen blijven, die de trage neergang die het bestaan nu eenmaal inhoudt niet kunnen accepteren. Ze doen populair, zeggen alleen hun voornaam bij het telefoon opnemen en voorstellen, zelfs in een zakelijke omgeving! Zo krijg ik net een nieuwjaarswens van het Nederlands Centrum voor Dopingvraagstukken, met alleen de voornamen van de medewerkers -veelal veertigers- erop, terwijl ik er slechts twee ooit (telefonisch) heb gesproken. Als ik me aan dergelijke types voorstel met voor- en achternaam, beginnen ze onmiddellijk te Renzo-en. Deze mensen vinden het heerlijk om met jij aangesproken te worden, waarschijnlijk omdat ze dan jonger lijken. Vooral vrouwen tussen de 30 en 40 kunnen erg gevleid zijn als ze niet voor mevrouw worden gezien, zo merk ik in de winkel waar ik werk. Ook als ik -als lager geplaatste in de hiërarchie!- het initiatief tot tutoyeren neem. Ik koester de gedachte -en of ze waar is of niet interesseert me niet-  dat ik menig vrouw op deze wijze een prettige dag heb bezorgd.

Renzo V.

Beste Beatrijs,
Ik ben lid van HP de Tijd en lees natuurlijk ook de ‘Beste Beatrijs’. Nu is mij nog steeds niet duidelijk of het een kolderieke of serieuze rubriek is en de meeste stukjes zijn best aardig om te lezen. Sommige antwoorden vind ik wel wat flauw of cliché, maar goed, dat lijkt de bedoeling van de rubriek te zijn. Deze week is er echter een stukje geplaatst dat me in het verkeerde keelgat is geschoten.
Het gaat om het stukje over begrafenisrituelen. Een vriendin van mij is recent haar partner verloren. Tijdens de crematie werden er foto’s genomen. Voor mij was het (ook) de eerste keer dat ik dit meemaakte. Ook ik vroeg mij in stilte af of het wel ‘gepast’ was, maar mijn vriendin stond het zonder problemen toe. Ik respecteerde dus gewoon haar besluit. Nu, twee maanden later kan ik de man wel zoenen die het voorstel deed. Mijn vriendin bekijkt met regelmaat de foto’s en herbeleeft die voor haar zó onwerkelijke ervaring opnieuw met al haar vrienden en familie en met de familie van haar partner. We huilen erbij, lachen er soms bij en delen met haar steeds weer de momenten die haar leven voorgoed hebben veranderd. Heel intens, maar voor haar zeker het begin van de acceptatie van iets wat in mijn ogen écht onverwerkbaar lijkt en misschien ook wel is. We hebben eigenlijk gebruik gemaakt van een medium dat past bij deze tijd en daarin soms een hele bijzondere rol vervult.
Het cynische antwoord van Beatrijs op de vraag van de figurant vind ik dan ook erg misplaatst, beledigend en grof. Het idee van de rubriek is zo leuk eigenlijk, maar dit soort antwoorden maakt hem wat mij betreft overbodig.

A. B

Met de site ben ik erg blij, want HP/De Tijd lees ik niet elke week. Ik vind de vragen die worden gesteld vaak origineel en toch handig. Ook de antwoorden zijn zeer helder.
Met het antwoord op de kwestie van de verbouwing ben ik het bijna helemaal eens. Alleen zou ik de vriendschap niet zo verbreken: immers, hij heeft toch veel tijd gestoken in de verbouwing; zo lijkt het alleen nog maar meer alsof de 'schuldenaar' zijn vriend misbruikt.
Een echt goede oplossing weet ik niet; ik heb nauwelijks ervaring met zulke kwesties. Maar ik zou die 'vriend', of eerder zijn vrouw duidelijk maken dat ik ook voor hem altijd klaar zou staan en vragen of hij nog een andere wens heeft die binnen zijn budget valt. Maar als die 'vriend' of diens vrouw dan nog niet inziet dat ik al geef wat ik kan geven, dan zou ik toch proberen om de vriendschap te behouden, want volgens mij is die vriendschap toch groot. Daar heb ik echter (veel) te weinig zicht op.

A. S.

Ik heb met plezier de stukjes op je website gelezen. Allemaal zeer herkenbaar.
Bij dit stukje over opdringerige collega's kwam ineens een herinnering
boven aan de tijd dat ik met de trein naar Rotterdam reisde en vaak Y.
's ochtends tegenkwam. Ik was dan meestal vrij wakker en in voor een
praatje, terwijl Y. meer in de stemming was om niet te praten en de
krant te lezen. Zij bood me dan met een vriendelijke glimlach een deel van
de krant aan met de woorden "wil je ook een stukje van de krant?".

T. B.

Beste Beatrijs,

Met ‘lieve’ en ‘beste’ (zie het probleem beste) zit het zo (etiquette is geschiedenis): ‘beste’ was voor mannen, ‘lieve’ voor vrouwen, wat met erotiek niets te maken had. Alleen je eigen naaste mannenverwanten waren ook lief.
‘Beste’ aan een vrouw schrijven kon dus niet, nóóit. Voor een vrouw was iedere vrouw in de privé-kring lief - de rest tutoyeerde je toch niet. Een brief van een jonge vrouw aan de moeder van een vriendin, bijvoorbeeld na een logeerpartij, had de aanhef: ‘Lieve Mevrouw’ (zonder achternaam!). Mannen hadden alleen de keus tussen ‘Zeer geachte Mevrouw/Mejuffrouw’ of ‘Lieve Claire’.
Met dit etiquette-fossiel worstelen ouderen en fijngevoeligen nog steeds. Misschien verklaart het een klein deel van de ‘Ha Sandra’-golf. Ik heb zelf besloten mij over het taboe heen te zetten en in voorkomende gevallen ook ‘Beste Truus’ te schrijven: je kunt nu eenmaal niet iedereen lief vinden. Maar de dames van weleer draaien zich om in hun graf.

Ileen Montijn

Over het algemeen ben ik het aardig eens met je beantwoording en advies. Maar in HP van van 16-11 (auto lenen) vind ik dat je er wel erg een kostenbatenanalyse op loslaat en te bevooroordeeld en bevoogdend bent.
Waarom zou die mevrouw niet zozeer haar gevoelens van onvrijheid mogen benadrukken? Terwijl het haar daar in eerste instantie om gaat? Bovendien geef haar man haar ook steeds het eerste gebruiksrecht door te vragen of zij nog plannen heeft en de auto daarbij wil gebruiken. En waarom zou Pappie vooral uit schuldgevoel handelen? Er zijn toch heel veel Pappies (en Mammies) die hun kinderen tot in het maximale helpen? And why not?
Dan het aspect van de benzinekosten. Hoeveel (studerende) (zelfstandig wonende) kinderen van 19 en 21 jaar ken je die op deze leeftijd al helemaal voor zichzelf kunnen zorgen?  Ik zie weinig verschil tussen een wasmachine en een auto. Ga je je zelfstandig wonend kind ook een paar knaken vragen wanneer het de was komt doen in het weekend? Je geeft ze nog een gratis potje pindakaas mee als ze weer vertrekken! Toch?
Verder lijkt het mij dat je de vraag vanuit een stedelijk perspectief hebt beantwoord. Op het platteland zijn jongeren voor het bezoek aan uitgaansgelegenheden in het weekend heel erg afhankelijk van eigen vervoersmiddelen. Anders kost het soms wel 60 piek aan taxikosten en dat hebben ze niet. De parkeerplaats bij de (plattelands)disco staat daarom vol met auto's van ouders en die jongeren drinken geen druppel alcohol. Toen wij nog op het platteland woonden mochten onze kinderen onze auto gewoon mee naar de disco. Dat is en goede plattelandsgewoonte. Ook toen ze zelfstandig gingen wonen belden ze gewoon van : “Hé Pa?”.
Mevrouw moet gewoon haar plannen concretiseren en heeft  – zonder slinksheid en verdere argumentatie –   alle recht van spreken. Ze mag gewoon tegen haar kerel zeggen:  “Vrijdag wil ik naar de bioscoop”; en daar ook een beetje ruzie over maken.
Een auto die het hele weekend ongebruikt op de inrit staat heeft echter geen enkel nut.

Bert K.

Het bericht van 'Geen heimwee naar een gepasseerd station' is op hoofdlijnen
zeer herkenbaar. Zoals de brief geplaatst is, is hij waarschijnlijk een reductie van de
ingezonden brief. En de ingezonden brief is vermoedelijk ook weer een reductie van de werkelijkheid. Dat in gedachten houdend vind ik de aanbevolen reactie te eenvoudig.
Het gaat hier om niet-congruente verwachtingen en bedoelingen van de twee hoofdpersonen. Als je elkaar twintig jaar niet hebt gezien en gesproken kan je - ik spreek uit ervaring - na één ontmoeting en etentje onmogelijk een helder zicht hebben verkregen op de onderliggende drijfveren en bedoelingen van de wederpartij. Waarom deed de man deze uitnodiging? Eenzaamheid, heimwee of oprechte belangstelling? Waarom ging de vrouw in op deze uitnodiging? Nieuwsgierigheid, zucht naar spanning? Heeft de vrouw tevoren bedacht hoe het na het eerste etentje verder zou kunnen/moeten gaan? Het lijkt er niet erg op.
Voor de man lijkt het me zeer onbevredigend om zonder verdere uitleg te moeten vernemen dat 'Geen heimwee' eenvoudig geen behoefte heeft aan intieme etentjes. Als de inmiddels volwassen geworden 'Geen heimwee' ook maar een greintje zelfvertrouwen zou hebben, dan zou ze de bedoelingen van de 'Oude liefde' allereerst verifieren. Bedoelingen zijn immers niet altijd wat ze op het eerste oog lijken te zijn. Het tweede dat haar te doen staat, is uitvinden of er wellicht ook een gedeeltelijke congruentie in de verwachtingen en bedoelingen vast te stellen is. Alléén als het antwoord daarop een ongeclausuleerd 'nee' is, is een mailtje van de strekking zoals u
aanbeveelt een passende reactie.
Als het de intimiteit is die mevrouw dwarszit, dan is er altijd nog de oplossing om impliciet voor te stellen om juist maximaal publiek te gaan in plaats van om intieme mailtjes en etentjes te arrangeren. Dat is tegelijk de lakmoesproef van de intenties van de man. Accepteert hij dit voorstel, dan is er niets aan de hand en breken er wellicht zonnige tijden aan. Weigert hij dat dan kan er alsnog een geforward bericht van Beatrijs achteraan.
Als mevrouw bang is voor haar huidige relatie dan smeult de as van de lang geleden verbroken relatie kennelijk nog na. Waarschijnlijk, maar dit is ook maar een vermoeden, is de relatie indertijd weliswaar terecht, maar ook op een onvolwassen en dus onbevredigende manier beeindigd geweest. Het voorgezette mailverkeer biedt dan - bijvoorbeeld - juist goede mogelijkheden om duidelijk te krijgen waarom die relatie indertijd op de klippen is gelopen; karakters veranderen in de tijd immers maar heel weinig. Na verloop van tijd wordt dat waarom wel duidelijk en bloedt de mailrally vanzelf dood. Het voorstel zou dan moeten zijn om niet meer gezamenlijk te eten of te bellen, maar het contact nog uitsluitend via de mailbox te onderhouden. Uit de respons van de man wordt wederom meteen duidelijk wat zijn intenties zijn.
Kort en goed, assertiviteit is op gepaste momenten een groot goed, maar of de inzet van dat middel gerechtvaardigd is, hangt af van de vraag of daaraan voorafgaand ook de juiste hoeveelheid zelfkennis en empathie is betoond en of de veronderstellingen zijn geverifieerd. Dat zou de winst van twintig jaar toegevoegde volwassenheid moeten zijn. Zo niet, ga dan meteen terug naar af.

P.L.

Voor de rest van de reacties zie Reacties 1

• Adviezen
• Buren
• Communicatie
• Etiquette
• Familie
• Festiviteiten
• Het publieke domein
• Kinderen
• Liefde
• Vrienden en kennissen
• Werk
• Ziekte en dood

Geef cadeau of lees zelf: Beatrijs Ritsema's Leidraad voor de liefde, Ter harte

Hebt u een reactie of aanmerkingen op een van de adviezen, of hebt u zelf advies nodig? Reageer via beste@beatrijs.com of vul het formulier in.