Probleem van de week

Fopspeen

Beste Beatrijs,
De fopspeen is mijn kleindochter van drie en een half zo dierbaar. Hij vormt een eenheid met haar knuffel. Ze mogen mee naar buiten in situaties die doorstaan moeten worden. In huis mogen ze alleen in bed. En nu (heeft mijn dochter beslist): de knuffel mag blijven maar de fopspeen moet verdwijnen. Een ramp voor iedereen. Een fopspeen is een modern verschijnsel en werkt nog al eens als een boemerang voor het kind. Hoe kan dit goed worden afgewikkeld? In de vuinisbak gooien? Het kind hem zelf laten door knippen? Wachten totdat het kind zelf met een idee komt?

Afkicken van de fopspeen

Beste Afkicken,
Persoonlijk vind ik de fopspeen een rampzalig attribuut. Ouders maken hun kind afhankelijk van het onding en ze maken zichzelf tot een nog grotere slaaf van het kind dan ze toch al zijn. Behalve dat baby’s en peuters er buitengewoon dom uitzien met een speen, is het grote nadeel ervan dat ze hem altijd kwijt zijn en er dan om gaan zeuren. Als ouder kun je dan drie, vier (tien?) keer per nacht je bed uit om de fopspeen te zoeken in het kind z’n bedje. Natuurlijk hebben baby’s en peuters zuigbehoefte. Maar daarvoor heeft de natuur hen met een duim uitgerust. Die is altijd bij de hand en daar hebben ze hun ouders niet voor nodig. Het kind kan zichzelf troosten en doet daarmee de eerste stap op weg naar onafhankelijkheid. Met die ‘konijnentanden’ waar tandartsen altijd voor waarschuwen valt het reuze mee. Sinds de opkomst van de fopspeen is het aantal kinderen dat naar de orthodontist gaat om een beugel aangemeten te krijgen overigens alleen maar toegenomen.
Zoals 90 procent van haar generatiegenoten heeft ook uw kleinkind het giftige cadeau van de fopspeen mogen ontvangen en nu moet ze hem weer afgeven. Een heel gedoe – je zou wensen dat je er niet aan was begonnen. Met duimen gaat dat ontwennen veel makkelijker. Ouder roept: ‘Duim uit je mond!’ Kind gehoorzaamt (maar als hij troost nodig heeft of in bed ligt) kan hij toch lekker even z’n gang gaan. En kinderen weten op een gegeven moment heus wel dat duimen kinderachtig is, dus in sociale situaties gaan ze vanzelf al minderen.
U kunt uw kleinkind haar duimpje suggereren als alternatief - of krijgt u dan ruzie met uw dochter? Dat zelfstandig doorknippen van de speen door het kind lijkt me een onzinnig idee. Dat doet mij denken aan het kind uit vroeger tijden dat zelf de haarborstel of broekriem moest gaan halen, waarmee het vervolgens een aframmeling kreeg. Sadistisch dus. Als de speen nu ineens taboe wordt (en waarom eigenlijk? ik ken kinderen die er tot hun zevende, achtste mee zijn doorgaan en tot heel normale tieners zijn uitgegroeid), maar goed, als die speen er nu uit moet, zit er maar één ding op: zelf als moeder/vader kordaat de cold turkey methode toepassen: alle spenen weggooien en tegen de kleine zeggen dat het afgelopen is.

Beste Beatrijs,
Anderhalf jaar wonen wij nu in dit huis. En anderhalf jaar sturen we de post door van de vorige bewoners. De stroom bankafschriften, brieven, drukwerk wordt wel minder, maar is er nog steeds. Al een paar keer hebben wij de vorige bewoners gevraagd om hun adreswijzigingen beter te regelen. Maar volgens hen ligt het aan de bedrijven, niet aan hun.
Een paar weken geleden werd er bij ons aangebeld: iemand die een afspraak had met Meneer Vorige Bewoner en niet wist dat hij verhuisd is naar elders!?
Hierna hebben mijn man en ik de vorige bewoners laten weten de post niet langer door te sturen. Wat we nu nog zouden ontvangen gooien we ongeopend weg. Daarna schreven ze een brief met het dringende verzoek om toch de post nog door te sturen. Daar werd ik niet blij van. De stapel post groeit weer. Hebben wij onze plicht voldoende gedaan en kan de post de vuilnisbak in of hebben wij alsnog een burgerplicht?

Onwillig doorgeefluik

Na anderhalf jaar doorzendarbeid kunt u ertoe overgaan om de post van vorige bewoners ‘Retour afzender’ te sturen, aangevuld met de mededeling ‘Geadresseerde onbekend op dit adres’. Dan komt de verantwoordelijkheid bij degene die de post verstuurt.

Beste Beatrijs,
Ik werk in een vrij grote organisatie en heb dus te maken met heel wat collega’s, die zoals iedereen van zekere leeftijd af en toe een ouder verliezen. Ik heb mij altijd verbaasd over het feit dat men bij dit soort uitvaarten van iemand die je zelf niet kent, wiens dood je niet speciaal aangrijpt, met een groot aantal collega’s acte de présence geeft. Soms bestaat de afvaardiging uit liefst tien man! Misschien niet onbelangrijk om erbij te vermelden dat deze uitvaarten doorgaans binnen werktijd vallen. Ik zie een rouwdienst als een persoonlijk afscheid en de aanwezigheid van allerlei mensen die geen enkele band hebben met de overledene heeft volgens mij geen meerwaarde. Wanneer collega’s hun medeleven willen tonen kunnen ze volgens mij beter een briefje schrijven. Toen ik dit ter sprake bracht, reageerden collega’s verbolgen, omdat ze vonden dat je een uitvaart bijwoont om de nabestaande te steunen, ook al heb je de overledene niet gekend. Hoe hoort het nu eigenlijk?

Gezellig met z’n allen?

Beste Gezellig met,
Bij sommige begrafenissen mag je niet ontbreken, bij sommige kun je beter wegblijven. De variant die u op het oog hebt (uitvaarten van ouders van collega’s) valt onder de tweede categorie: wegblijven. Het is overbodig en overdreven om erheen te gaan, tenzij de collega de overledene in kwestie persoonlijk kende of een hartsvriend(in) is van de verweesde zoon of dochter. In dat geval kan iemands aanwezigheid steun betekenen. In geval van een ouder van zomaar een collega volstaat het mondeling condoleren wanneer nabestaande weer terug op het werk is, of het schrijven van een kaartje of e-mailtje. Op meer zit de getroffen nabestaande niet te wachten. Bedrijven en organisaties geven ook geen vrij voor uitvaarten van niet-intimi, dus de mensen die hun levensvreugde putten uit het aflopen van begrafenissen of crematies waar ze niets te zoeken hebben (dat is een bestaand syndroom) moeten er wel snipperdagen voor opnemen.

(Voor het probleem dat deze week in Trouw staat, zie Beatrijs in Trouw.)