Beste Beatrijs,
Overdag is mijn vriendin de lieftallige voorkomendheid zelve, maar ’s nachts keert en woelt en wentelt zij zich in haar slaap, alsof zij door demonen wordt bezocht. Nee, praten of schreeuwen doet zij niet. Het zijn ook geen nachtmerries over ingetoomde razernij. Ze siddert onverklaarbaar, molenwiekt met armen en benen, slaat plotseling in Mahleriaanse bekkenslag op de dekens of schopt even onschuldig als diepslapend mij het bed uit.
’s Ochtends kijkt ze me schaapachtig aan. "Heb ik het weer gedaan?" "Ach, tegen vieren kreeg ik een onverdiende klap op m’n jukbeen."
Wat te doen? Hoe moet ik die nachtelijke sidderaal die zich overdag zo sierlijk beweegt, zien te beteugelen? Ik kan haar toch moeilijk knevelen, terwijl zij haar onwetende meisjesslaap slaapt?

Kop van Jut