Beste Beatrijs,
Onze zoon is getrouwd met een onmogelijk meisje: christelijk gereformeerd, zeer beperkt van inzicht, luidkeels toch allerlei domme en grove dingen verkondigend, leugenachtig, bezitterig (tussen mijn vrouw en haar gaat het helemáál niet: een stil gevecht om onze zoon vooral, denk ik), enfin: hopeloos.
Dat gaat zo al meer dan tien jaar. We proberen het wel steeds weer, na een ruzie, want het is erg pijnlijk voor onze zoon om alléén op bezoek te komen, maar het lukt gewoon niet. Het is alsof we haar nog helemaal moeten opvoeden.
Ik vind dat we haar eens schriftelijk weloverwogen moeten duidelijk maken wat we als voorwaarde(n) stellen als ze ons wil bezoeken. Maar mijn vrouw ziet daar niet veel in. Voor alle duidelijkheid: ook onze schoondochter is een kind van God, met alle recht van bestaan en karakter. Wij zijn niet beter dan zij, hooguit iets wijzer, want ouder. Binnenkort ben ik jarig. Ik zou onze zoon het liefst in z’n eentje laten komen. Hij hecht aan verjaardagen, ik niet. Hebt u een suggestie? Niet voor mijn verjaardag, maar voor de omgang met onze schoondochter.

Wanhopige schoonvader

Beste Wanhopig,
Het belangrijkste is dit: aanvaard wat het leven u in de schoot heeft geworpen. Uw zoon heeft dit meisje als echtgenote gekozen, uw schoondochter heeft hem als man gekozen, ze zijn al tien jaar samen, en niets in uw brief wijst erop dat ze plannen hebben om uit elkaar te gaan. U hebt geen andere keus dan haar te accepteren met al haar onaangename eigenschappen. U schrijft: "Het is of we haar nog helemaal moeten opvoeden." Dit is dus precies wat u niet moet doen. Zij is volwassen en door andere mensen opgevoed. U hebt in dezen geen taak meer.
U speelt met de gedachte om haar een brief te schrijven, waarin u meedeelt wat uw voorwaarden zijn voor bezoek van haar. Ook dit is geen goed idee. Zodra u zwart op wit gaan zetten waar u allemaal last van hebt in haar gedrag, en hoe zij dat zou kunnen verbeteren, krijgt het een loodzware lading, die nooit meer weggaat. Zij zal deze brief als kwetsend opvatten en er altijd uit kunnen blijven citeren. Zo’n brief met grieven klaart de lucht nooit op, maar verziekt de verhouding alleen maar nog verder.
Hoe kunt u haar aanvaarden zonder tegelijk over u heen te laten lopen (want dat laatste is ook belangrijk)? Dat kan door u mentaal van haar te distantiëren. Door juist wèl te denken: ‘wij zijn beter dan zij.’ Als ze domme en grove dingen roept, laat u zichzelf niet van streek brengen, maar u denkt bij uzelf: ‘Weer een nieuwe voorstelling van het Circus der idioten.’ De truc is om haar met enige onthechting te bezien, als iemand door wie u niet geraakt kunt worden, omdat u haar niet helemaal serieus neemt.
Zo kunt u zichzelf beschermen tegen haar onaangename kanten en haar tegelijk in uw huis ontvangen. Want daarin heeft uw zoon gelijk: het is vreselijk voor hem als zijn ouders hem wel willen zien, terwijl schoondochter maar liever thuis moet blijven. Als u uw zoon voor dat dilemma plaatst (hij is wel welkom, zij niet), dan zal hij uiteindelijk als loyale echtgenoot voor zijn vrouw kiezen, en ik kan me niet voorstellen dat u daar op uit bent.
Na zo’n bezoekje kunnen u en uw vrouw samen lachen om de enormiteiten die ze nu weer uitgekraamd heeft. Beschouw de familieverhouding met enige humor. En vergeet niet dat uw zoon met haar getrouwd is. Er moet ook nog iets goeds in haar verscholen zijn.