Spring naar inhoud


Ongevraagd advies

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van 66, redelijk welbespraakt en vervul nog allerlei functies. Hoewel mijn dagen welbesteed zijn en ik prima tevreden ben met hoe ik mijn leven vormgeef, denken anderen daar anders over. Ik krijg heel vaak van verschillende kanten ongevraagd advies: vanaf hoe ik een kwast moet vasthouden, telefoneren, zitten, in een auto schakelen, boodschappen dragen tot en met hoe ik levensvragen filosofisch moet bekijken. Blijkbaar is er veel fout met mij. Ik word behoorlijk narrig van die adviezen. Als ik zeg dat ik geen prijs stel op kritiek, krijg ik het nog extra voor mijn kiezen: ik moet dat anders bekijken, hun opmerkingen zijn immers goedbedoeld en getuigen van betrokkenheid. Als ik volhard, krijg ik te horen dat ik lange tenen heb en dat men wel heel voorzichtig met mij moet omspringen.

Maar in elke suggestie voor verbetering schuilt de gedachte dat de spreker meer verstand van zaken heeft dan degene die verbeterd wordt. Ik vind dat aanmatigend. Wanneer ik advies nodig heb zal ik niet nalaten dat te vragen en in andere gevallen ben ik tevreden met mijn eigen aanpak. Zelf zal ik een ander niet snel voorhouden dat hij het verkeerd aanpakt.

Last van bemoeizucht

Beste Last van,

Uit uw relaas kan ik maar één ding concluderen: u hebt de verkeerde vrienden (familie?). Normaal gesproken bemoeien mensen zich niet zo indringend met het doen en laten van anderen. De voorbeelden die u geeft zijn heel eigenaardig. Kwasten vasthouden? Zitten? Boodschappen dragen? Wat kan het iemand schelen?! Het filosofisch bekijken van levensvragen valt daarbuiten. Deze kwesties lenen zich voor een serieuze gedachtenwisseling, waarbij gespreksgenoten hun eigen visie geven en van mening kunnen verschillen. Maar ook dan is het niet de bedoeling dat de een het beter weet dan de ander en hem de les leest. Vrienden en bekenden laten elkaar in hun waarde.

Tegenstribbelen van uw kant helpt kennelijk niet. In dat geval moet u meeveren. U zegt: ‘Dank voor de tip’ en u gaat gewoon door met uw bezigheden op de manier zoals u het gewend bent. Ga er verder niet op in, maar geef een non sequitur: begin over iets totaal anders wat er niets mee te maken heeft. De capriolen van uw kat bijvoorbeeld of het haarstukje van de buurman.

Artikelen in Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , , .


5 Responses

Blijf op de hoogte, abonneer je op de RSS feed voor reacties op dit artikel.

  1. Louise schrijft

    Bedankt Beatrijs! Hier heb ik wat aan.
    Ik ben zelf een vrouw van 36 aan wie mensen hun opvattingen voortdurend opdringen in de vorm van ongevraagd advies (bijv.: ‘Het is mooi weer, dus dan ga je naar buiten? Nee? Is het niet heel goed voor jou om eens een tijdje in de zon te zitten?’ of letterlijk ‘Lou, je moet dat zo doen’ nog zonder dat degene interesse heeft getoond van hoe ik het zelf van plan was te doen en zonder dat ik om hulp gevraagd heb) maar ook wel op andere manieren (bijv.: ‘Alweer een pizza, word je daar niet een keer zat van?’ door mijn benedenbuurvrouw en mijn huisgenoot gooit ongevraagd en onaangekondigd dingen van mij weg waarvan zij vindt dat het wel weg kan).
    Ik snap hier niks van en sta regelmatig van verbazing erbij te kijken met mijn bek vol tanden als iemand weer eens zoiets zegt/doet.
    Ik ben blij dat ik deze pagina met een verhaal van een lotgenoot gevonden heb en ook blij met het advies, ik zal het in praktijk brengen en eens zien of het werkt.

    Vriendelijke groet,
    Louise

  2. Chayenne schrijft

    Natuurlijk geeft iedereen weleens een ongevraagde tip maar sommigen maken er inderdaad hun levenswerk van om anderen te vertellen hoe het allemaal beter kan. Ik sluit me aan bij Louise, alleen waren het bij mij slechts enkele mensen en hun gedrag was minder extreem. Niettemin kreeg ik er behoorlijk genoeg van. Omdat ze niet gevoelig bleken voor subtiele hints en evenmin voor de rechtstreekse aanpak heb ik deze kennissen aan de dijk gezet. Geen gemis, moet ik zeggen.

    Mensen die dit bemoeigedrag vertonen en daarop worden aangesproken haasten zich altijd om pruilend te zeggen hoe goed ze het allemaal bedoelen. Hoe kún je zo prikkelbaar en ondankbaar reageren..?

    Korte uitleg voor ze: zelfs als men het goed bedoelt komt het te pas en te onpas ongevraagd verstrekken van adviezen en suggesties opdringerig, bemoeiziek en betweterig over. Het is alsof de tipgever de ontvanger niet in staat acht om zelf na te denken en zijn/haar eigen beslissingen te nemen. Bovendien vergeet men dat ieder zijn/haar eigen behoeften en manier van leven heeft. Niet iedereen zit graag in de zon en niet iedereen telefoneert hetzelfde. Het is simpelweg niet nodig om andere mensen zo te betuttelen en inplaats van in de verdediging te schieten vraagt men zich beter af waar die betuttelbehoefte vandaan komt. Is het eigen leven te saai? Het is hoe dan ook een prima manier om goodwill bij anderen te verspelen!

  3. Elle schrijft

    Ook single misschien? Ik dop al jaren mijn eigen boontjes maar men denkt mij toch op gezette tijden van ongevraagd advies – vaak zonder aanleiding en van ongekende botheid – te moeten voorzien. ‘Weet je wat jij moet doen? Een man zoeken! Je hebt toch internet?!’ De hoofdprijs op dit moment gaat naar mijn buurvrouw die vond dat wanneer ik ga solliciteren (onlangs ben ik werkloos geworden) ik maar eens een goede kapper op moest zoeken. Tijdens een workshop over werk zoeken werd mij door een medecursist gezegd: ‘weet je wat jij nodig hebt? Een sterke leider!’ Ik ben steeds weer te perplex om direct te reageren maar neem meteen afstand van zo’n persoon. Toch ben ik ervan ondersteboven hoor. Wat bezielt mensen om zoiets te zeggen? Zie ik er zo hulpeloos uit? Of kunnen mensen het niet aan dat ik onafhankelijk door het leven ga en mijn obstakels weet te overwinnen zonder hun hulp te vragen?

  4. Maria schrijft

    Afhankelijk van de situatie/beschikbare tijd/ gezelschap leg ik uit hoe fijn het is van de Schepping dat élk mens z’n eigen denkvermogen en eigen pers.intelligentie heeft (en geen kudde-instinct) met als bedoeling deze vermogens te ontwikkelen en naar eigen inzicht te gebruiken. “Nog iets aan te merken of te zeuren?”, zeg ik dan.
    “:Als ik hulp nodig heb, zeg ik het wel!, dus al je niets hoort, gaat het prima!”

  5. Peer Doevendans schrijft

    Aan de opmerkingen te lezen bent u vast een enorme kluns ;-)

    Nee. Die adviserende mensen zijn gewoon onzeker. Ze doen alles zoals het “hoort” om niet op te vallen – want dan krijgen ze immers zelf commentaar. U doet iets wat ze zelf ook wel zouden willen durven. Om hun ongemakkelijke gevoel de baas te blijven, schilderen ze u af als iemand die het “fout” doet. Daarmee krijgen ze een beter gevoel over zichzelf.

    Ik krijg ook vaak ongevraagde “adviezen” en vind dat eigenlijk wel vermakelijk. “Al die domme mensen met hun obligate levenshouding” denk ik dan. Zoveel leuker om het anders te doen – zoals ik het wil.

    Ontbijt jij met een reep chocola? Ga jij zo, zonder jas naar buiten? Mag jij in korte broek naar je werk? Waarom eet je niet mee? Dat is toch gezellig? Heb jij geen Netflix? Jij kunt toch op de fiets naar school? Verbruiken jullie zoveel water? Je móet je asperges kopen bij … Dit boek is écht iets voor jou. Met de trein is veel handiger, hoor.



Sommige HTML is toegestaan