| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
Over twee maanden verwachten wij ons derde kindje. Wij overwegen haar de naam van een goede vriendin te geven die in moeilijke tijden veel voor ons heeft betekend. Eerst dachten wij erover de naam van onze vriendin als tweede naam te geven, maar al zoekende naar geschikte roepnamen, zijn we de hare steeds mooier gaan vinden als eerste naam.
Moeten wij onze vriendin op de hoogte brengen van ons voornemen de baby naar haar te vernoemen? Ik hoop dat ze het een groot compliment zal vinden maar je weet maar nooit...

Aankondigen of niet?

Beste Aankondigen of,
De keuze van een naam is een beslissing van de ouders alleen. Vertel het niet aan anderen, dus ook niet aan uw vriendin, wier naam u aan uw dochter wil geven. U hoeft zich geen zorgen te maken: vernoemen is een compliment, het kan niet worden opgevat als een belediging. Ze zal echt niet tegen u zeggen: ‘Jakkes, kun je niks beters verzinnen?’ Het enige effect van uw aankondiging zal zijn dat u vanaf dat ogenblik vast zit aan die naam. U kunt niet meer iets anders besluiten, want dan zou u uw vriendin blij hebben gemaakt met een dode mus. Ook al bent u nu vastbesloten, gun uzelf de geestelijke ruimte om alsnog van gedachten te veranderen. Het is altijd beter om te wachten tot na de geboorte met de naam van de baby aan wie dan ook te vertellen. De vreugde van uw vriendin zal des te groter zijn. Een reële vernoeming is een mooier compliment dan alleen het voornemen van vernoeming.

Beste Beatrijs,
Mijn moeder heeft 25 jaar geleden zelfmoord gepleegd en ik ben op dit moment zwanger. Aangezien ons kind de achternaam van mijn vriend krijgt, hebben we afgesproken dat bij vernoemen de voornamen van mijn familie het eerst in overweging komen. Als het een meisje wordt, ligt het voor de hand dat ik de naam van mijn moeder als tweede naam kies. En ik vind dit ook een mooie naam. Echter, vanwege het feit dat ze zelfmoord heeft gepleegd, heb ik er, zeker naarmate de zwangerschap vordert, meer moeite mee haar te vernoemen.
Bij her en der rondvragen krijg ik (sociaal wenselijke?) antwoorden als: ’Je moeder is toch meer dan haar zelfmoord?’ en ’Als je haar naam mooi vindt, dan doe je het toch gewoon?’ Mijn twijfel ligt erin dat ik het zelf niet leuk zou vinden vernoemd te zijn naar iemand die zelfmoord heeft gepleegd. Hoe coulant en begripvol je hier ook naar kijkt, het blijft een daad die niet bepaald positieve associaties oproept. Haar zelfmoord is ook het eerste wat door mijn hoofd schiet, wanneer zij ter sprake komt. Dat blijft zo, ook in de bredere sociale context van mensen die van de aard van haar dood op de hoogte zijn. Zo’n impact heeft een zelfmoord, hebben wij ondervonden. Aan de andere kant, vernoemen en dan mijn moeder overslaan, is ook zo’n opzichtig statement. En inderdaad, ze is meer dan haar zelfmoord. Wat is ’gebruikelijk’ in dit soort situaties?

Vernoemen of niet?

Beste Vernoemen of,
Wat gebruikelijk is in zo’n geval weet ik niet, maar ik kan u wel vertellen wat mijn mening is. Doe het niet! Ga niet uw kind vernoemen naar uw moeder. Inderdaad, het is niet prettig voor een kind om de naam te dragen van een familielid dat zelfmoord heeft gepleegd. Omdat je in een naam toch altijd een echo aantreft. Mensen vernoemen een kind, omdat ze positieve associaties hebben met degene wiens naam ze citeren. Tot op de dag van vandaag is de naam ’Adolf’ bijvoorbeeld besmet. Niemand noemt z’n kind Adolf.
In uw geval zal niemand van de buitenwereld negatief op de naam van uw kind reageren, omdat de meeste mensen geen weet van de achtergrond hebben. Maar u zelf wel! En dat is meteen het tweede argument waarom ik u deze vernoeming afraad. Het kan niet anders of u koestert naast allerlei andere gevoelens ook woede, als u aan uw moeder denkt. Het is tenslotte niet niks om zelfmoord te plegen, terwijl je jonge kinderen hebt. Dat is een afschuwelijke en in zekere zin onvergeeflijke daad. Door net te doen alsof er niets aan de hand is (het is tenslotte 25 jaar geleden) en uw moeder te eren zoals zoveel mensen hun kinderen vernoemen naar geliefde (al dan niet overleden) familieleden, ontkent u uw woede. Dat moet u niet doen. U hoeft uw moeder niet op die manier te eren. Dat is teveel gevraagd voor een kind van een zelfmoordenaar. Geef uw dochter een naam die alleen positieve associaties voor u heeft. Daar heeft niet alleen uw kind maar ook uzelf recht op.


Beste Beatrijs,
Mijn echtgenote en ik krijgen spoedig ons eerste kindje. We weten al dat het een zoon wordt en dus moest een jongensnaam worden bedacht. We waren het er snel over eens dat we een klassieke Nederlandse naam wilden. We kozen de naam ‘IJsbrand’, tot beider tevredenheid. Onze ouders stellen uiteraard belang in de zwangerschap en in het geslacht en de naam van het kind. Geheel onbevangen kondigden wij onze IJsbrand aan. Waarop de hel losbarstte. De ouders van mijn vrouw die Franstalig zijn hebben het moeilijk met een, voor hen, zogezegd onuitspreekbare (en vooral onbekende) Nederlandse naam en mijn moeder vindt de naam ‘afschuwelijk’ (onze smaken en voorkeuren botsen altijd). Zelf vind ik dat de naamkeuze het voorrecht van de ouders is. Ik vind het ook niet zo’n probleem om kritiek te krijgen van mijn moeder en schoonouders - dat versterkt alleen maar mijn voornemen. Maar mijn echtgenote lijdt onder de constante aanvallen en ongepaste opmerkingen en is de wanhoop nabij. Ze overweegt om op de valreep nog een andere naam te kiezen terwille van de lieve vrede. Dat krenkt dan weer mijn trots en zo krijgen we onderling ruzie. We vinden het allebei intriest dat wat een heel mooi moment zou horen te zijn door dit gekrakeel wordt vergald. De vraag is: hoe ontmijnen we dit?

Ruzie om een naam

Beste Ruzie om,
De belangrijkste les die u hieruit moet trekken is: nooit en te nimmer van tevoren praten over de naam van uw ongeboren kind. Niet met familie, niet met vrienden. Dit is een zuivere privé-aangelegenheid, die alleen de ouders aangaat. Door de naam al te vertellen hebt u de indruk gewekt dat anderen er ook iets over te zeggen hebben. Heilloze loslippigheid, want u kunt het toch nooit iedereen naar de zin maken. U hebt deze regel overtreden, en u ziet wat ervan komt: ruzie! Als u gezwegen had, en pas na de geboorte de naam onthuld had, dan waren de familieleden misschien nog steeds niet enthousiast geweest, maar dan was er niets meer aan te doen. Op een gegeven naam oefent men geen kritiek uit.
Hoe hier uit te komen? U bent nu de enig overgeblevene met een voorkeur voor de naam ‘IJsbrand’. Uw vrouw is intussen afgehaakt. Ook al ergert u zich eraan dat uw vrouw gezwicht is voor haar familie, feit blijft dat ze van gedachten is veranderd. Deze naam is (door uw beider toedoen) beladen geworden, dus kunt u er beter vanaf zien en opnieuw beginnen. Kies een nieuwe naam die u allebei mooi vindt, en alstublieft: vertel hem aan niemand voor de kleine is geboren, want anders begint het hele circus weer van voren af aan.