| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
Sinds een half jaar heb ik een verhouding met een geweldige man van mijn leeftijd (40 jaar). Het geval wil dat hij nog bij zijn ouders woont, zeventigers, die hij af en toe moet verzorgen.
Hij kan niet bij mij blijven slapen en ik mag ook niet bij hem langskomen, want zijn ouders weten niet van mijn bestaan af. Hij wil ze pas vertellen van mij en mijn dochtertje van zes als hij meer zekerheid heeft over de relatie. Hij is overigens een zeer zelfstandige man met een goede baan. Ik wil hem niet onder druk zetten en probeer begrip op te brengen voor zijn situatie, maar hoe lang moet ik dit accepteren? Ik maak me toch beetje ongerust. Ben ik te ongeduldig?

Weggehouden voor ouders

Beste Weggehouden,
Ik vrees dat u een moederskindje hebt getroffen. Deze man lijkt zelfstandig, maar hij is het niet. Met mannen die op hun 40ste nog bij hun ouders wonen is iets aan de hand, daar kunt u vergif op innemen. Om een of andere reden heeft uw geliefde nooit de definitieve stap naar onafhankelijkheid gezet, en hoe langer hij daarmee wacht, hoe moeilijker het wordt. Hij durft zelfs niet aan zijn ouders te bekennen dat hij omgang heeft met een vrouw! Dergelijke geheimzinnigheid voorspelt weinig goeds voor uw gezamenlijke toekomst. Het meest waarschijnlijke is dat deze man u aan het lijntje zal blijven houden, omdat hij vast zit aan zijn vertrouwde leventje thuis en bang is voor een leven buiten zijn ouders. Geef hem een ultimatum. Zeg dat u binnen een week wilt worden uitgenodigd om een kopje thee te komen drinken en kennis te maken met zijn ouders. Uw dochter gaat mee. Als hij uitvluchten verzint om niet aan uw wens tegemoet te komen, dan kunt u uw rozige vergezichten wel vergeten. U kunt vervolgens kiezen tussen doormodderen in het geniep of de relatie opzeggen.

Beste Beatrijs,
Vier maanden geleden ontmoette ik een lieve jongen, 28 jaar en sinds een half jaar weer single. Ikzelf ben gescheiden en heb een dochtertje van 6. Al vanaf het prille begin werd mij duidelijk dat de band tussen hem en met name zijn moeder vrij extreem is. Mijn vriend woont zelfstandig in een eigen huis, maar zij komt elke dag over de vloer. Ze maakt de post open van mijn vriend, doet zijn hele administratie, wast, strijkt, vouwt, lapt, dweilt, doet boodschappen, luistert zijn voice mail af en belt instanties voor hem. Daarnaast gaat ze altijd mee als er dingen aangekocht moeten worden, vloerbedekking etc.
Het ergste van alles is dat ze naast deze volledige controle over zijn leven, het ook niet kan nalaten om continu te bellen met opdrachten "Je moet aan 't werk" of "We staan bij Ikea, stap in je auto en kom hier want we gaan een kleed voor je kopen".
Misschien kunt u zich voorstellen dat ik hier lichtelijk hysterisch van word. Ik heb haar nog niet ontmoet, omdat haar hele gedrag en persoonlijkheid me zo tegenstaan dat ik dat zo lang mogelijk uitstel.
Nu heb ik vorige week tegen mijn vriend gezegd dat hij maar eens zijn mond moet opentrekken tegen zijn moeder. Ik ben haar bemoeienis meer dan zat en zit bij hem thuis niet eens rustig. Als zijn telefoon gaat, beginnen mijn tenen al te krullen. Maar volgens hem zou een confrontatie zodanig escaleren, dat zijn ouders hem de deur zullen wijzen. Aangezien hij enig kind is en daarnaast geen familie heeft, maakt dat hem natuurlijk angstig om die confrontatie aan te gaan. Tussen ons gaat het geweldig, maar zijn moeder (en zijn slapheid om er iets aan te doen) bederven alles. Wat is hier de oplossing voor?

Stresskip

Beste Stresskip,
Een relatie van vier maanden is te kort om de ander voor het blok te zetten. Ga maar na: hij staat 28 jaar onder invloed van zijn moeder en hij is pas vier maanden met u. Als u het nu op een strijd laat aankomen en uw vriend dwingt te kiezen tussen u en zijn moeder, dan bent u zeker de verliezer.
U heeft gelijk dat de manier waarop hij zijn leven door zijn moeder laat regelen en beheersen absurd is. Hij zal zich moeten losmaken. Maar waarschijnlijk vindt hij het allemaal wel makkelijk, zoals het gaat. Hij hoeft geen vinger uit te steken!
Om te beginnen moet u snel kennismaken met zijn moeder. Het heeft geen zin om dat uit te stellen omdat u verwacht dat haar persoonlijkheid u tegenstaat. Dat zijn vervelende vooroordelen, wie weet is het aardig mens, hoe bezitterig ze zich verder ook gedraagt. Hoe dan ook, het is zijn moeder. Als u uw vriend wilt houden, is het belangrijk om niet vijandig op zijn moeder te reageren, zeker niet wanneer u haar nog nooit gesproken heeft. Mannen vinden het vervelend als anderen hun moeder afkraken. Ze krijgen vanzelf een hekel aan degene die dat doet. Het is voor uzelf ook prettiger als uw verhouding met uw vriends moeder draaglijk is.
Zijn moeder zal haar greep op zoonlief misschien wat laten verslappen, als ze weet met wie ze te maken heeft. Intussen kunt u beter een strategie van losweken toepassen dan uw vriend met kracht losscheuren van zijn moeder.
Hoe gaat dat losweken in z'n werk? Eerst moet u met uw vriend tot overeenstemming komen wat voor rol zijn moeder in zijn leven kan spelen. Geen voicemail meer afluisteren, niet schoonmaken of wassen, sleutels inleveren, enzovoort. Maak afspraken met hem over wat niet meer kan en wat nog wel kan (op bezoek gaan, af en toe samen eten, misschien de was, enzovoort). Ik voorzie dat dat niet makkelijk zal zijn, want hij is z'n hele leven door z'n moeder in de watten gelegd! Het is denkbaar dat hij geen zin zal hebben om zelf het huishouden te doen. Of dat hij het dan aan u gaat overdragen, en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.
Vraag eens aan uw vriend waarom zijn vorige relatie is misgelopen. Als dat om hetzelfde punt is als waar u nu tegenaan loopt, geef ik u weinig kans. Hoogstens kunt u proberen door middel van praten uw vriend ervan te overtuigen dat dit niet de manier is waarop volwassen mensen met elkaar omgaan. U hebt samen privacy nodig en het is geen doen, als moeder daar voortdurend tussendoor fietst. Hij zal uw punt wel kunnen begrijpen, maar hij zal er zelf ook achter moeten staan. Hij zal de nodige maatregelen moeten treffen, niet alleen om u te plezieren, maar ook omdat hij zelf vindt dat het anders moet. Hij zal zelfstandig en uit volle overtuiging de verstikkende relatie met zijn moeder moeten afbouwen, althans tot normale proporties moeten terugbrengen.
Zijn angst dat zijn ouders hem de deur wijzen, lijkt me overdreven. Dan doen ouders niet. Bezitterige moeders leggen zich er heus wel bij neer, als hun kinderen een beetje willen dimmen. Ze moeten wel. Beter minder bemoeienis dan helemaal geen bemoeienis.
U kunt hier verder weinig aan doen, behalve hem steunen en uw best doen om aardig tegen moeder te zijn. Gedraag u vooral niet als een chagrijnige splijtzwam!
Geef uw vriend een half jaar de tijd om zijn dagelijks leven anders in te richten en deel hem dit ook mee. Dit is een ongelooflijk zware opgave voor hem. Als de situatie na een half jaar niet aanzienlijk verbeterd is, dan kunt u het beter uitmaken, want dan zal er nooit iets veranderen.


Beste Beatrijs,
Mijn zoon (30) en ik kunnen het goed met elkaar vinden. We gaan al heel lang als maatjes met elkaar om. Zijn vriendin, met wie hij al vijf jaar samenwoont, mag ik ook graag. Toch voel ik me soms ongemakkelijk in hun beider gezelschap. Dat komt doordat mijn zoon bij andere gelegenheden, als ik hem alleen spreek, wel eens over haar klaagt. Ook heeft hij mij op een avond met veel drank eens verteld over zijn escapades met andere vrouwen. Daar weet zijn vriendin niets van. Hoewel ik het wel vleiend vind dat mijn zoon mij al die intimiteiten vertelt, voel ik me op een rare manier schuldig tegenover zijn vriendin. Ik heb wel eens de neiging haar op te bellen en haar voor mijn zoon te waarschuwen. Maar dat is waarschijnlijk niet zo’n goed idee. Wat moet ik met deze situatie aan?