| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Ik heb een goed huwelijk en drie prachtige kinderen van zes, vier en twee jaar. Maar ook een enorm verlangen naar een vierde kind. Het is echt een oergevoel en het zit heel diep. Mijn man wil niet meer. Hij zegt: het zijn nu al tropenjaren. Probleem is dat ik nu dus moet accepteren dat het niet meer zal gebeuren. Opmerkingen als ‘ik neem de zorg wel op me’ hebben weinig zin. Hij weet inmiddels ook wel wat het inhoudt om kinderen te hebben. Ironisch is dat ik op dit moment overspannen ben verklaard. Wij hebben een eigen bedrijf en vorig jaar hadden we veel geldzorgen. Ik heb zelf het idee dat mijn enorme verlangen naar een vierde kind - dat onbeantwoord zal blijven - het duwtje is geweest dat mij heeft doen instorten. Ik begrijp heel goed dat mijn man in dezen het laatste woord zal hebben en ik neem hem dat inmiddels ook niet meer kwalijk, maar ik zit nu met dat verlangen opgescheept. Hoe moet ik hier mee omgaan?

Ik wil er vier

Beste Ik wil er vier,
De omstandigheden lijken niet geschikt om weer een kind te krijgen. Daar heeft uw man gelijk in. U hebt uw handen vol aan drie kleine kinderen. U bent overspannen en uw gezin zat vorig jaar met financiële problemen. Soms kunnen diepe verlangens (oer- of niet) maar beter niet worden bevredigd, omdat dan de rest van het systeem instort. Een nieuwe baby legt beslag op ruimte in huis, financiële middelen en zuigt de aandacht van de moeder weg van de andere kinderen. Dat kan allemaal best, wanneer er genoeg geld is, wanneer u zelf fit en kwiek bent en wanneer de vader ook enthousiast is, maar in dit geval lijkt het de kortste weg naar rampspoed. Dat de onmogelijkheid van een vierde kind de oorzaak is van uw instorten lijkt me vergezocht. Als dat zo zou zijn, waarom zou u dan niet wéér instorten, als na de vierde blijkt dat uw man geen vijfde meer wil? Dit gaat een beetje in de richting van emotionele chantage. Zet het diepe verlangen uit uw hoofd. Of althans: berg het op in uw achterhoofd - misschien ziet de situatie er over een paar jaar rooskleuriger uit en is er dan ruimte voor een nakomertje. In de tussentijd kunt u zich beter concentreren op het te boven komen van uw overspannenheid en op het welzijn van de drie kinderen die u al hebt.


Beste Beatrijs,
Komende augustus ga ik beginnen met een nieuwe baan. Het is mijn droombaan bij een instelling waar ik al heel lang wil werken. Ik kijk er dus erg naar uit.
Vorig jaar hebben wij ons eerste kindje gekregen. We willen graag meer kinderen en liever niet te ver uit elkaar. Een vriendin van mij zegt nu dat ik het absoluut niet kan maken om bijvoorbeeld volgend jaar al met zwangerschapsverlof te gaan. Ze vindt dat ik dan de indruk geef niet echt voor die baan gemotiveerd te zijn en me asociaal opstel tegenover mijn nieuwe collega’s. Moet ik voor mijn zwangerschap rekening houden met hen? Moet ik deze dingen bespreken met mijn toekomstige werkgever?

Eentje is niet genoeg

Beste Eentje is niet,
Overwegingen om wel of niet zwanger te worden zijn voorbehouden aan degenen die bij de totstandkoming ervan zijn betrokken. Voor alle anderen is een zwangerschap een fait accompli, waar ze verheugd of minder verheugd mee kunnen zijn. Het is zelfs in de wet vastgelegd dat een toekomstig werkgever vrouwelijke sollicitanten niet mag vragen naar hun kinderwensen en –plannen, omdat het geen reden mag zijn om iemand voor een baan af te wijzen. Hieruit volgt dat u ook niet verplicht bent – nu u die baan eenmaal hebt – uit een soort consideratie uw toekomstige werkgever in te lichten over uw plannen. Waarom zou u? Hij heeft er toch geen inspraak in. Dat zou mooi worden. Wie weet reageert hij met: ‘Stel het nog een half jaartje uit, dan hebben we net dit of dat (iets heel belangrijks) achter de rug en dan is het wat rustiger in de tent.’ Maar ja, u zult zien: dan mág u zwanger worden, en dan lukt het natuurlijk niet.
Zwangerschapsverlof komt de werkgever altijd slecht uit, of u nu beginneling bent, ervaring hebt opgebouwd of u na vijf jaar hebt opgewerkt tot kurk waar de zaak op drijft. Trek uw eigen plan. De instelling die u heeft aangenomen weet dat vrouwen-met-één-kind het daar meestal niet bij laten. Die paar maanden zwangerschapsverlof die ze van u zien aankomen zijn allang ingecalculeerd.