Beste Beatrijs,
Ik heb sinds tien jaar een relatie met mijn vriend. Tijdens mijn vorige baan ben ik een hele
aardige, getrouwde jongeman tegen het lijf gelopen en daar is het niet bij gebleven. Ik heb
sinds ruim drie jaar een (vooral seksuele) relatie met deze ex-collega, maar nu komt het: we
beginnen meer voor elkaar te voelen en hebben het zelfs over een toekomst samen. Hij is zeven
jaar getrouwd en ik ga binnenkort trouwen. Wat moet ik nu? Ik kan hier met niemand over praten.
Dubbelleven loopt vast
Beste Dubbelleven,
Het is buitengewoon onverstandig om niet te zeggen moreel verwerpelijk om te trouwen in dit soort
omstandigheden. U overweegt toch niet serieus om naar het stadhuis te gaan en daar iemand levenslange
trouw te beloven, terwijl u al drie jaar ook een relatie met een ander erop nahoudt? Blaas
dat huwelijk als de wiedeweerga af en vertel uw vriend wat er aan de hand is. Als u het eenmaal
hebt uitgelegd, zal hij geen zin meer hebben om met u te trouwen. Terecht natuurlijk. Bedrog
is de slechtst mogelijke basis voor een huwelijk. Dus beter ten halve gekeerd dan ten hele
gedwaald. Wat er vervolgens gebeurt, ziet u dan wel weer.
Beste
Beatrijs,
Ik ben een getrouwde vrouw met kinderen. Ik heb ook een minnaar die ik
niet zoveel zie als ik zou willen. Ik zou graag met deze minnaar doorgaan
en mijn huwelijk opgeven voor hem. Maar hij zegt het niet aan te kunnen om
zijn gezin te verlaten voor mij (hij is ook getrouwd, met kinderen). Ik
heb hier veel verdriet om. Mijn man is op de hoogte van de relatie met
mijn minnaar, zijn vrouw weet van niets. Ik weet dat het zo niet lang door
kan gaan. Maar ik kan het niet opbrengen om te breken met mijn minnaar. En
dan de tweede keuze: blijf ik bij mijn man of ga ik alleen verder? Wij
zijn wel in relatietherapie. En mijn man houdt heel veel van mij. Ik voel
wel genegenheid voor mijn man. Maar of ik van hem houd weet ik op het
moment niet goed. Hebt u goede raad voor mij?
Innerlijk verscheurd
Beste Innerlijk verscheurd,
U bent een getrouwde vrouw met kinderen. Uw eerste solidariteit ligt bij
uw kinderen. Zou daar althans moeten liggen. U hebt een minnaar. Dat is
natuurlijk leuk voor u. Zo leuk dat u zelfs uw huwelijk wil opgeven (chaos
in uw eigen leven, in dat van uw man én in dat van uw kinderen!) om met
hem samen voor altijd gelukkig te zijn. Maar uw minnaar wil dat helemaal
niet! Die wil gewoon lekker blijven zitten waar die zit met zijn eigen
vrouw en kinderen. Heel verstandig van hem.
Waarom zou die man kiezen om met andermans kinderen te gaan samenwonen
(want u wil uw kinderen ongetwijfeld niet kwijt, dus die blijven bij u) in
plaats van bij zijn eigen kinderen te blijven? Dat is niet aanlokkelijk
voor hem, vervelend voor uw kinderen en ellendig voor zijn kinderen. Om
maar te zwijgen hoe erg het is voor uw man en uw minnaars vrouw om als
grofvuil aan de straat te worden gezet. De kans dat de door u gewenste
relatiebestendiging met uw minnaar gunstig uitpakt voor de betrokkenen is
nihil. Laat dit tot u doordringen en vergeet hem als nieuwe levenspartner.
Dat wordt toch niks.
Verder vraagt u zich af of u alleen moet gaan wonen (mét uw kinderen dan
toch zeker) of bij uw man moet blijven. Wel, ik denk dat u beter bij uw
man kunt blijven (die trouwens wel ongelooflijk begripvol en koelbloedig
is dat hij niet onmiddellijk zelf naar een advocaat is gesneld om de
scheiding aan te vragen - mijn complimenten voor uw man). Als u eenmaal
een gescheiden alleenstaande moeder bent, vindt u niet snel weer een
andere man. Denk maar niet dat u er aantrekkelijker op wordt voor uw
minnaar tegen de tijd dat u, gescheiden en wel, totaal beschikbaar voor
hem bent. Integendeel zelfs. U zult zien dat hij u dan helemaal niet meer
hoeft. Als u een scheiding doorzet, zal dit erop uitdraaien dat u zelf de
rest van uw leven alleen blijft, terwijl u het leven van uw man en
kinderen voor een lange periode behoorlijk vergald hebt. En dit alleen
maar voor een minnaar die nu ook weer niet zo verschrikkelijk stapel op u
is.
Blijf gewoon thuis en probeer uw huwelijk uit het moeras te trekken. Uw
man is kennelijk nog niet gillend weggelopen – dat scheelt alweer - en
uw gevoelens voor uw minnaar slijten wel op den duur.