| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Ik heb een leuke dochter van 20 jaar die het leven makkelijk opneemt. Wij wonen met ons drieën (ik heb ook nog een jongere zoon) en haar laat-maar-waaien-houding leidt soms tot irritaties. Ik vind het erg lastig en vermoeiend als mijn dochter zich niet aan de afspraken houdt. Heel vaak heb ik tegen haar gezegd dat ik niet de enige ben die verantwoordelijk is voor de sfeer in huis. Klusjes die ze moet doen stelt ze eindeloos uit en als ze als laatste naar bed gaat, laat ze bijvoorbeeld de verwarming aan of sluit niet af. Ze laat haar spullen in de kamer slingeren, asbakken worden niet geleegd. Ik moet ’s ochtends ook vroeg naar mijn werk. Dus ga ik maar weer zelf aan de slag, soms gooi ik alles in een vuilniszak en dump die op haar kamer. Ik word er soms zo moedeloos van. Ook haar kamer is een puinhoop. Hoe kan ik haar ertoe krijgen zich wat meer in te zetten?

Hotel Mama

Beste Hotel Mama,
Zolang kinderen nog thuis wonen, hebben zij de neiging zich als kinderen te gedragen. Ze gedragen zich niet verantwoordelijk, want ze voelen zich niet verantwoordelijk. Zij hoeven de energierekening niet te betalen, het interesseert hen niet dat er rotzooi ligt in de huiskamer, want het is hun huishouden niet. Ze zien zichzelf als afnemers, niet als producenten. Bij een jong kind kun je een routine van klusjes doen en meewerken installeren en erop toezien dat het standhoudt, als ze ouder worden. Dat scheelt iets, maar onverlet blijft dat weinig tieners uit zichzelf aan het redderen slaan. Daar hebben ze aansporing voor nodig.
Een 20-jarige sloddervos kunt u niet meer veranderen in iemand die zich netjes aan de afspraken houdt. Daar bent u te laat mee. Nu is er nog maar één oplossing: uw dochter moet het huis uit en zelfstandig op kamers gaan wonen. Daar heeft ze ook de leeftijd voor. Zolang ze onder Mama’s vleugels blijft plakken, zal ze niet leren voor zichzelf en anderen te zorgen.


Beste Beatrijs,
Als single, fulltime werkende moeder van een 16-jarige dochter loop ik behoorlijk hard aan tegen haar gebrek aan bereidheid tot zelfs de minste vorm van medewerking in ons huiselijk leven. Haar plezier en vriendjes staan bovenaan en die moeder, die zeurt over hygiëne, opruimen, huisregels en eigen privacy, kan gevoeglijk de pot op.
Ik heb in mijn opvoeding (kom zelf uit een groot gezin waar iedereen een handje meehielp) altijd de nadruk gelegd op ‘iets voor een ander over hebben’ en spontaan meehelpen, daar waar je kunt. Het lijkt in een bodemloos gat gevallen te zijn, hoewel ik wel van anderen hoor dat men mijn kind lief en aardig vindt. Hoe krijg ik haar zover dat we zonder al te veel strijd in één huis kunnen wonen? Overigens heb ik al veel dingen geprobeerd: gesprekken, van prijzen tot straffen, regels, contractjes, enzovoort. Wachten tot het over gaat kan natuurlijk, maar de twee jaar die we nog samen te gaan hebben wil ik graag ook prettig leven.

Moeder van een hotelgast Beste Moeder van,
Een alleenstaande moeder met een zestienjarig kind heeft nauwelijks nog gezag, want de sancties ontbreken. Het zal u waarschijnlijk niet lukken om haar te verbieden uit te gaan, en ze zal wel een of ander bijbaantje hebben, waardoor zakgeld inhouden ook geen effect heeft.
U heeft in uw opvoeding de nadruk gelegd op spontaan meehelpen en iets voor een ander overhebben. Ik denk dat dit een verkeerde benadering is, want meehelpen is geen kwestie van altruïsme en al helemaal niet van spontaniteit. Van tieners kun je niet verwachten dat ze uit zichzelf iets gaan opruimen. Ze struikelen over een stapel oude kranten en het komt eenvoudig niet in ze op dat ze die naar de oud-papierbak kunnen dragen. Meehelpen in het huishouden doet een kind niet uit nobelheid, maar omdat het bij de plichten hoort.
Het wordt tijd dat u uw dochter beschouwt als een min of meer volwassen huisgenoot en niet meer als een kind dat moet worden opgevoed. Die opvoeding is klaar en kennelijk gelukt, als u zegt dat anderen geen klachten hebben.
Huisgenoten hebben verplichtingen tegenover elkaar. Uw dochter is te oud om zich te laten verzorgen – ze zal dus moeten meewerken. Maak een lijst van wekelijkse activiteiten en vraag aan uw dochter om een schema op te stellen wie wanneer wat doet. De ene dag doet zij boodschappen en kookt, de andere dag u. Op maandag moet zij stofzuigen, op donderdag doet u het. Idem met kleren wassen. Als zij het schema zelf maakt, zal ze eerder geneigd zijn zich eraan te houden dan wanneer u het doet. Belangrijk is dat u ophoudt met zeuren over ‘dat ze nooit iets uit zichzelf doet’. Als uw dochter zich aan het schema houdt, is dat al heel wat. Spring nooit voor haar in, wanneer ze in gebreke blijft. Als ze de was niet heeft gedaan, wast u, wanneer het uw beurt is, alleen uw eigen spullen. Als ze niet gekookt heeft, kookt u alleen voor uzelf. Haar eigen kamer betreedt u nooit meer, behalve om haar elders in huis slingerende rotzooi erin te deponeren.
Het is in het begin even doorbijten, maar uw dochter zal op den duur de redelijkheid van deze opzet wel inzien en aan het nieuwe regime wennen. Je moet met z’n tweeën op een normale manier een huishouden kunnen voeren. Het kan niet de bedoeling zijn dat de een voor alles opdraait en de ander doet waar ze zin in heeft - dat zal ook uw dochter toegeven.