| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
In de klas van mijn dochter (10 jaar) zijn slaappartijtjes hevig in de mode. Komende week is het al weer voor de derde keer raak sinds september. Het probleem is dat mijn dochter de dag daarna doodmoe en ongenietbaar is. De vorige keer moest ze zelfs haar zaterdagse balletles missen (anders voor haar het hoogtepunt van de week), omdat ze uitgeput op de bank in slaap viel. Ik zou deze traditie wel de nek om willen draaien, maar ik ben bang dat ik mijn dochter dan sociaal isoleer.

Eigen bed eerst

Beste Eigen bed,
De term ‘slaappartijtje’ is innerlijk tegenstrijdig. Bij een partijtje hoort opwinding en vertier, maar wie slaapt is hier niet toe in staat. De gein van een slaappartijtje bestaat er dan ook uit om geen oog dicht te doen en zonder begrenzing door te gaan met video’s kijken, keten, giebelen, fluisteren en snoepen. Deze oeverloosheid maakt een slaappartijtje tot een decadent gebeuren. Ouders die dit organiseren stomen de kinderen alvast klaar voor de 24-uurs house-feesten, waar jongeren ook hele nachten doorhalen, maar dan op forsere middelen dan spekkies en dropveters. Is de verjaardag van een tien- of elfjarige zo belangrijk dat genodigden de dag daarna maar moeten afschrijven, zoals studenten de dag na een feest vrijhouden om hun roes uit te slapen? Nee, natuurlijk.
Haal uw dochter bij het volgende slaapfeestje op haar normale bedtijd op en laat haar in haar eigen bed een ongestoorde nachtrust genieten. Ze mist niets. Een kind dat niet ’s nachts maar overdag met haar vriendinnetjes speelt, komt niet in een sociaal isolement terecht.


Beste Beatrijs,
Als kind mocht ik nooit bij vriendinnetjes logeren, omdat mijn moeder geen zin had die kinderen weer terug te moeten vragen. Ik vond dat toen vreselijk en wist ook zeker dat ik mijn kinderen later wel zou laten logeren. Maar nu het zo ver is, begrijp ik de onwil van mijn moeder. Mijn oudste dochter (8 jaar) zeurt al weken lang of haar vriendinnetje bij ons mag logeren. Totnutoe heb ik er een beetje vaag over gedaan en gezegd 'later misschien', maar eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken: 's avonds en 's ochtends bij het ontbijt een vreemd kind over de vloer. Tegelijk weet ik nog heel goed hoe ellendig ik me voelde vroeger, als zoiets simpels niet mocht. Zal ik dan toch maar tegemoet komen aan het vurige verlangen van mijn dochter?

Ontaarde (?) moeder

Beste Ontaarde moeder,
Bedenk dat, wanneer u uw dochter terwille bent op het punt van logeren, u twee maal de klos bent: een keer in uw jeugd, toen het niet mocht van uw moeder, en de tweede keer nu u volwassen bent en het moet van uw dochter. Het grote voordeel van ouder zijn is dat je het recht hebt om te bepalen hoe de dingen thuis worden geregeld. U bent niet verplicht bezoek van volwassenen of kinderen te ontvangen op tijden dat het u niet schikt.
Uw gedachte als kind was: als ik groot ben, doe ik lekker toch mijn eigen zin. Ik zou zeggen: voer dat voornemen uit. U hoeft zichzelf daarbij niet gebonden te achten aan uw kinderlijke wensen. Tenslotte is met een ijslollie in een draaimolen zitten ook niet meer uw favoriete tijdpassering. 
Afgezien van het feit dat uw persoonlijk gevoelen voldoende reden is om een opdringerige onderneming als een logeerpartij domweg te weigeren (pech voor uw dochter: u heeft er geen zin in, net zomin als u zin heeft om een hond te nemen of om f 80,- aan een Charizard-Pokémon uit te geven), zijn er nog andere argumenten die tegen logeren pleiten. Van slapen komt niets. De kinderen liggen de hele nacht te keten en de volgende dag zijn ze niet te genieten (als ze wel slapen, is er geen enkele reden waarom ze dat niet in hun eigen bed twee straten verderop zouden doen). Als de eerste logeerpartij is geweest, volgt een andere. Daarna ontdekt uw kind een ander vriendinnetje. Die mag ook. Vervolgens blijven er twee slapen. Nog leuker. En voor u het weet bent u om het andere weekend gecast in de rol van pannenkoeken bakkende jeugdherbergmoeder.
Daar komt bij: nu zijn het nog vriendinnetjes. Over een paar jaar is uw dochter een tiener. Als het in uw huis zo geregeld is, dat de kinderen vanzelfsprekend logés mogen uitnodigen of zichzelf voor de nacht kunnen afmelden, komt het moment dat u 's ochtends niet oog in oog staat met Esmé of Milou, maar met Kevin of Thomas. En dan is het te laat om bezwaar te maken ('Hè Mam, doe niet zo flauw, wat maakt dat nou uit een jongen of een meisje, we doen echt niks, hoor'). En u maar lakens wassen en ontbijtjes serveren. 
Logeren? Alleen familieleden. Van buiten de stad.