Beste Beatrijs,
Mijn zoon van 10 jaar die ik heb gekregen via kunstmatige inseminatie wordt opgevoed door mij
en mijn vriendin. Ik heb gemerkt dat hij liever niet spreekt over mijn vriendin. Tegen schoolvriendjes
zegt hij dat zij ‘zijn tante’ is. Toen ik vroeg waarom hij dat deed, zei hij dat
dat het makkelijkste was. Hij wil ook nooit vriendjes mee naar huis nemen om te spelen. Hoe
moet ik hier mee omgaan?
Mama is lesbisch
Beste Mama is,
Uw zoon heeft twee moeders in plaats van een vader en een moeder, en dat vindt hij vervelend.
Tja, kinderen hebben er een verschrikkelijke hekel aan om anders te zijn dan andere kinderen.
Het ís ook vervelend om tekst en uitleg te moeten geven op vragen (hoe onschuldig ook)
over hoe de intieme betrekkingen bij jou thuis precies eruit zien. Uw zoontje heeft geen zin
in die ondervragingen, dus heeft hij het over ‘zijn tante’ om er vanaf te zijn.
De mens is een groepsdier en voor kinderen geldt dat des te sterker, omdat zij in tegenstelling
tot volwassenen nog niet de mogelijkheid hebben om hun eigen groep uit te zoeken. Kinderen
zijn veroordeeld tot de school en de buurt die ouders voor hen gekozen hebben, en dan is het
echt niet zo makkelijk om de rol van non-conformist te spelen die lak heeft aan de oordelen
van anderen. Misschien wordt hij op school gepest. Kinderen kunnen behoorlijk genadeloos op
elkaar inhakken, als iemand iets afwijkends heeft. Vraag aan uw zoon of dat aan de hand is.
Bespreek het ook met zijn juf of meester. Als er geen sprake is van pesten (waar de school
pestprotocollen voor heeft, als het goed is), dan is het een kwestie van schaamte die van binnenuit
komt. Daar kunt u als moeder weinig aan doen, behalve afwachten tot het weer voorbij gaat.
Of het nu gaat om een lesbische moeder, een afwezige vader, gescheiden ouders, een gehandicapte
broer of zus, er zijn heel veel dingen waar een kind zich over kan schamen, zonder dat ouders
daar invloed op hebben.
U hebt nu eenmaal een lesbische relatie en uw zoon moet leren dat feit te accepteren, zonder
zich druk te maken over het oordeel van anderen. U kunt er wel met hem over praten, maar dat
zal weinig uithalen. Hij zal ‘ja en amen’ zeggen, maar het gevoel blijft. Hij zal
zichzelf erover heen moeten zetten, en dat kan best een paar jaar duren. Schaamte is iets hardnekkigs.
Probeer intussen toch zo veel mogelijk te stimuleren dat hij wél met andere kinderen speelt.
Dat kan ook bij hen thuis of buiten met buurkinderen. Meld hem aan bij een tijdsintensieve sport-
of hobbyclub, als het met schoolvriendjes niet zo wil lukken.
Beste Beatrijs,
Ik ben een vrouw van 42 en mijn vriendin, met wie ik een LAT-relatie heb,
heeft twee dochters van 11 en 13 jaar. Mijn band met de kinderen is
redelijk goed, maar ik merk wel dat ze mij het liefst willen ‘verbergen’
voor de buitenwereld. Als ze een vriendinnetje mee naar huis nemen, kijken
ze bij binnenkomst eerst angstvallig of wij niet aan elkaar zitten.
Bovendien mocht ik niet met hun moeder mee naar een balletuitvoering van
de jongste dochter. Ze was bang dat de andere meiden haar zouden pesten,
als ze zagen dat haar moeder met een vrouw aankwam. Ik houd rekening met
de meiden door mijn vriendin niet aan te raken als de kinderen thuis zijn
en ik ben niet meegegaan naar die uitvoering. Toch vraag ik me af hoever
ik hierin moet gaan. Ik weet dat kinderen van deze leeftijd erg wreed
onderling kunnen zijn en een lesbische moeder is natuurlijk een goede
aanleiding om iemand te pesten. Maar het lijkt me ook niet goed mezelf
altijd maar te verstoppen. Ik vind dat andere kinderen gewoon mogen zien
dat wij een stel vormen. Zelf heb ik mijn hele jeugd geen enkele lesbische
vrouw ontmoet in het provinciestadje waar ik opgroeide, iets wat ik
achteraf wel een gemis vond.
Ik wil me niet opdringen, maar verstoppen hoeft toch ook niet?
Liever openlijk lesbisch
Beste Liever openlijk,
U hebt niet zozeer een probleem met de kinderen alswel met uw vriendin.
Niet u, maar zij is degene die zich met haar kinderen moet verstaan over
deze zaken. Als die kinderen onvrede hebben met haar keuze voor een
lesbische levensstijl, is het de taak van de moeder opvoedende gesprekjes
te voeren en hen daar op een of andere manier mee te verzoenen. U als
niet-samenwonende partner zonder gezag of autoriteit over de kinderen kunt
daar beter buiten blijven. De (gescheiden) ouders zijn en blijven de
opvoeders - uw rol als nieuwe ‘partner-van’ is die van de sympathieke
deeltijd-huisgenoot, die zich begrijpend opstelt en zich vooral niet met
essentialia bemoeit, want dan zitten die kinderen onmiddellijk bovenop de
kast. Elke gescheiden ouder kan daar van meepraten.
Het is verstandig dat u en uw partner niet aan elkaar zitten, waar de
kinderen bij zijn. Geen enkel kind vindt dat leuk, of het nu gaat om een
hetero- of een homo-verhouding. Niet dat u uzelf moet verstoppen. U hebt
een relatie, dus er is geen reden voor geheimzinnigheid. Ook verstandig
trouwens dat het een LAT-relatie is. Zo hebben de kinderen hun moeder ook
regelmatig voor zichzelf.
Aan welke gezinsactiviteiten u deelneemt en aan welke niet, is een zaak
tussen u en uw partner. U moet het daar over eens worden, en vervolgens is
het aan de moeder om met haar kinderen te bespreken wat er te gebeuren
staat. Schaamte over het lesbische aspect van de relatie of onwil van de
kinderen om een en ander te accepteren kunnen punten van zorg zijn, waar
hun moeder energie in moet steken en zich sterk voor moet maken. Spreek uw
vriendin aan, als bepaalde situaties of gebeurtenissen u niet bevallen.
Zij moet het dan rechttrekken of de strijd met de kinderen aangaan.