| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Mijn man en ik hebben voor onze vakanties een voorkeur voor georganiseerde reizen, omdat we dan tijdens de excursies meer te zien krijgen dan wanneer we alleen zouden gaan en omdat de reisleider vaak goede uitleg geeft. Hoe gerenommeerd een dergelijke reisorganisatie ook is, er zitten altijd irritante mensen in de groep, die zich met mij bemoeien. Ik laat mijn privéleven liever thuis. Men vraagt naar mijn leeftijd, en als ik het antwoord ontwijk, dan wordt de volgende dag gevraagd hoe oud mijn kinderen zijn of hoe lang ik al getrouwd ben. Als ik zeg dat ik hier liever niet op antwoord, voel ik een vervelende sfeer. Soms kaats ik onmiddellijk de bal terug. Vaak is het dan afgelopen met nieuwsgierige vragen, maar soms ook weer niet. Hoe kan ik deze mensen op een beleefde manier laten weten dat ik geen prijs stel op hun bemoeizucht?

Door de mangel gehaald

Beste Door de mangel,
U moet voor ogen houden dat wat u ‘bemoeizucht’ noemt onvermijdelijk is tijdens groepsvakanties. Mensen trekken een tijdje met elkaar op, beleven allerlei dingen samen en leren elkaar vanzelf enigszins kennen. Sommige mensen gaan juist vanwege de sociale contacten mee met een groepsreis. Ze vinden het ontmoeten van nieuwe mensen interessanter dan de bezienswaardigheden. Zelf vinden ze natuurlijk helemaal niet dat ze bemoeizuchtig of nieuwsgierig zijn, maar dat ze belangstelling tonen voor hun medereizigers. Tegen volmaakt onschuldige vragen als: ‘Waar komt u vandaan (welke woonplaats)? Wat voor werk doet u of uw man? Hebt u kinderen?’ enzovoort, kunt u geen bezwaar maken. Je kunt niet met een groep optrekken, als dat soort basale koetjes-en-kalfjespraat taboe is. Ook vragen naar de leeftijd van uw kinderen is heel gebruikelijk. De vraag ‘Hoe oud bent u zelf?’ is daarentegen tamelijk onbeleefd. Die vraag stelt men niet aan dames, zeker niet als ze duidelijk boven de 35 zijn. Die hoeft u dus ook niet te beantwoorden. U kunt er een grapje over maken. Dat werkt altijd beter dan het antwoord: ‘Dat zeg ik liever niet.’ U kunt iets zeggen als: ‘Ik loop al zo lang mee dat ik het niet meer bij kan houden.’ Of: ‘Ik zit in het team van Methusalem.’ Of gespeeld geschrokken: ‘Mijn leeftijd? Kind, ik durf het getal niet eens te noemen!’


Beste Beatrijs,
Afgelopen zomer maakten mijn man en ik een drieweekse groepsreis per bus door de VS. Onze reisgenoten varieerden in de leeftijd van 13 tot 79 jaar, hetgeen goed beviel. Er heerste een prettige sfeer en natuurlijk leerden de deelnemers elkaar in de loop van de tijd wat beter kennen.
Tegen het einde van de reis vertelde een vader van twee tieners dat zijn gezin de avond daarvoor een spelletje had gedaan en hij vroeg of we wilden meewerken met het eind ervan. Ik zei: ‘Ja, hoor, ik hou wel van spelletjes.’ Vervolgens begon hij een voor een de reisgenoten op te noemen met daarbij hun geschatte leeftijd. Het was de bedoeling dat iedereen z’n echte leeftijd noemde. Ikzelf kwam er als zes jaar jonger uit tevoorschijn, maar een andere vrouw werd zes jaar ouder geschat, en zij riep meteen: ‘O, zie ik er zo oud uit?!’ Nu ja, ik zit er verder niet mee, maar het was toen wel een poosje stil in de bus. Kán dit spelletje eigenlijk wel?

De kast uitgesleept

Beste De kast uit,
Mensen die over hun fysieke top heen zijn en aan de afdaling naar het graf zijn begonnen (grofweg alle veertig-plussers) vinden de vraag naar hun leeftijd vaak te intiem, net zoals sommige homo’s hun seksuele oriëntatie als een privé-aangelegenheid beschouwen. Het is altijd af te raden om mensen met een schatting van hun leeftijd te confronteren. Zelfs iemand van 30 kijkt al op z’n neus als ie als 35 wordt geschat. Elk jaartje teveel werkt ondermijnend op de ijdelheid die niemand, ook niet de alleroudsten onder ons, vreemd is. In uw geval pakte die schatting toevallig gunstig uit (daarom zat u er verder ook niet mee), maar uw reisgenote kreeg een klap te verduren. Dit zijn gevaarlijke spelletjes, waar alleen rimpelloze, spatadervrije jongeren plezier in hebben of gefacelifte botox-abonnees die dan even kunnen gloriëren. De vader van deze tieners had dit spelletje nooit in de groep mogen gooien, want het was te verwachten dat er gewonden bij zouden vallen.
Toch blijft het spelletje leeftijden schatten onweerstaanbaar leuk. Een minder brute variant gaat als volgt: in een willekeurig tijdschrift staan altijd wel foto’s van onbekende mensen - meestal worden de leeftijden ergens in de tekst genoemd. Blader het blad door en noteer de geschatte leeftijd van de gefotografeerde personen. Vraag een huisgenoot hetzelfde te doen. Vergelijk de schattingen met de echte leeftijd. Degene die er het dichtste bij zit heeft gewonnen. Geeft zowel plezier als leedvermaak, maar zonder dat betrokkenen er last van hebben.